Prywatne życie łąki

Przez rok towarzyszymy Autorowi w jego obserwacjach życia łąki.

Przepiękny język, działający na wyobraźnię. Z każdej strony książki bije miłość Autora do przyrody.

Wydaje mi się, że książka jest przeznaczona dla miłośników i znawców przyrody, bo laik czytając ją, musi mieć pod ręką atlas czy choćby wyszukiwarkę Google, by na bieżąco sprawdzać, jak wyglądają opisywane gatunki.

Bardzo pięknie wydana książka dla miłośnika natury. Przenosi nas do niezwykłego świata przyrody.

Wstyd przyznać, ale pierwsze, co mnie zachwyciło w Prywatnym życiu łąki, to piękne wydanie. Twarda okładka o przyjemnej w dotyku teksturze, piękne kolory i zielone z zewnątrz strony. Wydawnictwo Czwarta Strona chyba nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać kreatywnością – prócz książki dostałam bowiem piękną fiolkę z zamkniętym w środku fragmentem łąki…

Czy wnętrze jest równie ciekawe, co okładka? TAK! Już od pierwszych stron możemy poczuć wrażliwość autora, który poetycko opisuje miejsce, w którym mieszka od lat i szczerze je kocha. Autor ma rodzinę, psy i piękną farmę, jednak to właśnie łąka jest jego oczkiem w głowie. To tu się relaksuje, wspomina, obserwuje toczące się życie: zarówno to małe, wśród traw, jak i to większe, rozgrywające się w konarach drzew. John Lewis-Stempel kocha naturę i wyraźnie widać, że bardzo go fascynuje. Komentuje zatem wszystko to, co dostrzega, a robi to inteligentnie i z poczuciem humoru. Spędzamy z autorem cały rok, więc możemy obserwować zmiany, jakie zachodzą w naturze, a nawet trochę zastanowić się nad nieuniknionym przemijaniem.

Wrażliwość autora i jego wiedzę można również wyczuć w licznych odniesieniach do literatury czy muzyki. Dużą wygodą jest więc spis zwierząt, muzyki, czy wspomnianych książek. Dzięki temu nie musimy zaznaczać wszystkich stworzeń, które wzbudziły nasze zainteresowanie – wystarczy zajrzeć na koniec.

Prywatne życie łąki ma duszę i serce, dzięki czemu ma swój własny, wyjątkowy klimat. Jestem pewna, że jeżeli kochacie przyrodę, lubicie ją obserwować i chcecie na chwilę zdystansować się od zgiełku i pośpiechu codziennego dnia, to spędzicie przyjemnie czas.

Książka Johna Lewisa-Stempela Prywatne życie łąki jest pozycją dość nietypową. Autor relacjonuje w niej rok z życia łąki na swojej farmie na angielsko- walijskim pograniczu. Ten pamiętnik stanowi fascynującą opowieść o przyrodzie i o cyklach życia roślin i zwierząt występujących na tym terenie.

Spotykamy tutaj nie tylko rudziki, jeże czy lisy, ale też mnóstwo gatunków pająków, owadów czy traw. Autor stara się, w miarę możliwości, przybliżyć czytelnikowi jak najwięcej gatunków fauny i flory i opisać jej zachowania i zwyczaje, które z resztą bardzo chętnie podpatruje podczas swojej codziennej pracy jako rolnik. Swoją relację przeplata fragmentami historycznych już książek traktujących o tmtych terenach, czy też fragmentami wierszy słynnych angielskich poetów, takich jak John Clare, albo tekstami ludowych przyśpiewek.

Trzeba przyznać, że z każdego akapitu widać miłość autora do przyrody i fakt, że praca rolnika jest jego pasją. Stara się ON działać w symbiozie ze środowiskiem, które go otacza i pokazuje troskę o gatunki zwierząt i roślin, z którymi współdzieli swoją farmę.

Dla mnie osobiście, jako osoby, której kontakt z dziką przyrodą ograniczał się do letnich wyjazdów na mazowiecką wieś, czy też krótkich wyjazdów w góry, jest to fascynujący opis angielskiej, sielskiej wsi, przypominającej bardziej tolkienowski Hobbiton, niż polską popegeerowską wieś przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku.

Jednocześnie moja ograniczona znajomość gatunków zwierząt i roślin (po części spowodowana nastoletnią niechęcią do biologii jako przedmiotu) znacznie utrudnia czytanie. Google Images® czy Wikipedia® okazały się niezbędne, żeby móc wyobrazić sobie chociaż część opisywanych scenek czy krajobrazów. Przyznam, że z początku było to dla mnie dosyć nużące, ale szybko zaakceptowałam fakt, że jest to zwyczajnie konieczne czy moim stanie wiedzy (a raczej jej braku).

Można by zadać pytanie – skoro w ogólnie nie interesuje mnie ten temat, to dlaczego sięgnęłam akurat po tą książkę? Może wpływ postanowienia noworocznego, żeby próbować nowych rzeczy? W każdym razie, na pewno nie żałuję spędzonych z nią chwil. Szczególnie, gdy zimowy miejski krajobraz nie jest specjalnie przyjemny dla oka, miło było przenieść się na chwilę zupełnie innego, jakże bogatego i różnorodnego świata.

I bonus na koniec dla wszystkich, którzy książkę tę chcieliby przeczytać, lecz mają pewne opory – serdecznie polecam audiobooka, czytanego przez niezastąpioną Krystynę Czubównę.