Proszę, pokochaj mnie, mamo!

Ludzie, stojąc z boku, zawsze uważali, że doskonale wiedzą, jak powinno się postąpić. Zapominali, że stojąc z boku, nie przeżywają naszych uczuć ani rozterek. Na chłodno sytuacja zawsze wygląda inaczej, sprawa jest zupełnie inna, gdy w grę wchodzą uczucia."

Dziś jest dzień pełen zadumy. Dlatego dzisiaj kilka słów o książce, która skłania do refleksji i sprawia, że zatrzymujemy się, by docenić to, co mamy.

Piszę tę recenzję, patrząc na mojego syna. Na jego spokojny oddech, główkę, która przytula się do mojego boku i malutkie rączki szukające ciepła i bliskości. Piszę tę recenzję patrząc także na mój brzuch i rosnący w nim kolejny Cud. Ciesząc się z tych coraz mocniejszych kopniaków i odliczając dni do spotkania. Piszę tę recenzję, wspominając pierwsze USG, pierwsze bicie serca, pierwsze ruchy i pierwszy dotyk. Piszę tę recenzję czując w sercu ogromną radość, ale też obawę o to, czy podołam pojawiającym się problemom rodzicielstwa, czy zapewniam wszystko, czego moje dzieci potrzebują i wreszcie, strach o to, czy jestem dobrą matką.

Macierzyństwo nie jest łatwe. To nieustanna sinusoida emocji. Począwszy od trudnego do opisania szczęścia do bezsilności i totalnego wyczerpania. Jednak tak to właśnie wygląda w normalnym życiu. Nigdy nie będziemy idealni, zawsze coś można poprawić, ale najważniejsze to być, bo właśnie naszej obecności, miłości i wsparcia potrzebują dzieci. I o tym między innymi jest „Proszę, pokochaj mnie, mamo!"

Ta książka to przepełniona emocjami, bardzo realna i przejmująca opowieść o zagubieniu, samotności, szukaniu zrozumienia i miłości. To też pewnego rodzaju przypomnienie o tym, że każdy medal ma dwie strony. Ludziom łatwo przychodzi ocenianie innych, gdy nie widzą całego obrazu. Myślę, że każdy z nas choć raz poczuł, ile cierpienia mogą przynieść niepozorne słowa, wypowiedziane w nieodpowiednim momencie i jak trwały ślad potrafią zostawić w naszej psychice. Łatwo powiedzieć, że nastoletnia ciąża to wynik zaniedbania, ale czy na pewno? Czy nie ma w tym czegoś więcej, jakiegoś drugiego dna, głębi, z której ciężko nam się samym wydostać?

Przyznaję, że mimo tego, że znałam całościowy obraz sytuacji, zdarzało się, że czułam złość na główną bohaterkę. To chyba kwestia niezrozumienia, innych odczuć, innej sytuacji życiowej, w której się znalazlysmy, no ale te nerwy się pojawiły i ciężko było mi je zwalczyć. Starałam się jednak postawić w sytuacji Anki, której świat zwalił się na głowę, a otoczenie dokładało tylko kolejne ciezary. Miałam jednak wrażenie, że fabuła skupia się tylko i wyłącznie na Ance i jej problemach, a z chęcią zagłębiłabym się w historie pozostałych postaci, które wydają się być ciekawe i mogłyby wnieść jeszcze wiele do tej książki.

„Proszę, pokochaj mnie..." to słowa, które może wypowiedzieć małe dziecko, ale też osoba dorosła. W końcu każdy z nas potrzebuje miłości i akceptacji, szczególnie od najbliższych nam osób. Jeśli zaś chodzi o książkę, to przyznaję, że mimo niuansów, o których wspomniałam, jest warta uwagi. Wywołała we mnie skrajne emocje, ale o to właśnie chodziło. By poruszyć nasze serca i wzbudzić w nas uczucia, które zostaną z nami po przeczytaniu ostatniej strony. A tak w tym przypadku było, dlatego z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg.

Świetne studia, wymarzona praca, romantyczny ślub, narodziny potomka.

📝☕🌷

Tak większość z nas wyobraża sobie idealne życie... Ale jak wiadomo pisze ono różne scenariusze, a nasze wydawałoby się błahe decyzje mogą przynieść poważne konsekwencje.

I wtedy wszystko zaczyna zmierzać w odwrotnym kierunku...

Podobna sytuacja przydarzyła się bohaterce powieści Marty Maciejewskiej pt. "Proszę, pokochaj mnie Mamo" - 18 - letniej, sympatycznej i ambitnej Ani, przygotowującej się do matury. 🌷

Dziewczyna była wychowywana przez mamę, gdyż tata zmarł, a kobiety z trudem wiązały koniec z końcem.

Ania często czuła się gorsza od swych rówieśników. Dlatego też poznanie świetnego chłopaka, syna burmistrza, z którym bardzo dobrze się dogadywała i którego obdarzyła młodzieńczym uczuciem było dla niej pewną szansą na odmianę losu.

Aż do czasu pamiętnej imprezy w domu burmistrza...

Co spotkało wtedy dziewczynę, że straciła sens życia? Tego nie mogę zdradzić, aby nie odbierać Wam przyjemności czytania. 🌿🌸💚

" Proszę, pokochaj mnie Mamo" to niezwykle poruszająca i bardzo potrzebna książka. Co czuje zastraszona, pozostawiona sama sobie

i pozbawiona środków do życia młoda dziewczyna? Zaszczuta przez koleżanki ze szkoły i mieszkańców małego miasteczka...

O tej książce można pisać dużo, ale najlepiej po prostu ją przeczytać. 😊

Znajdziecie w niej gamę emocji i przeróżnych przeżyć. Żal, rozpacz, poczucie straty sensu życia

i rozpaczliwe poszukiwanie wyjścia z beznadziejnej sytuacji. Niechciane macierzyństwo, radzenie sobie z trudami codziennego życia, siła rodziny i pięknej przyjaźni.

W książce pomimo opisywanych trudnych przeżyć bije jednak światełko nadziei na lepsze jutro! ❤️

Pamiętajmy, że:

"Czasem po prostu życie nie układa się po naszej myśli, najważniejsze to odnaleźć szczęście w tych warunkach, jakie nas spotkają. Niekiedy wystarczy zmienić jedną rzecz, by nasza przyszłość obrała zupełnie inny kierunek."

"Proszę, pokochaj mnie Mamo" to idealna lektura dla wszystkich, którzy lubią przepełnione emocjami życiowe książki obyczajowe.

Serdecznie polecam i czekam na kolejną część!

Dziękuję Autorce Marta Maciejewska 🌷 za możliwość objęcia patronatem tej poruszającej powieści. 💚

Anka od samego początku nie miała łatwo w życiu, po śmierci ojca razem z matką ledwo wiązała koniec z końcem,  ale była bardzo ambitną dziewczyną, miała przed sobą całą młodość, maturę, studia... I wszystko przez jeden młodzieńczy błąd zostało jej odebrane.

Jestem w stanie zrozumieć co czuła, ponieważ sama zostałam młodą matka, podczas czytania książki wracały do mnie wspomnienia moich obaw, dokładnie takich samych jak Anki : wyśmiewanie przez rówieśników, brak zrozumienia, poczucie pustki i zagubienia..

To jest ten rodzaj książki, który zostaję z tobą na długo długo po przeczytaniu i masz po niej książkowego kaca.

Pamiętajcie żeby nigdy nikogo nie oceniać bo nie chodzimy w jego butach i nie wiemy z czym się zmaga. Każdy ma swoje demony a nam nic do tego. Mocno kibicowałam Ance żeby w końcu zaznała szczęścia i wydawać by się mogło, że tak było, do czasu..

Końcowe rozdziały po prostu rozrywały moje serce na miliony kawałków, płakałam tak, że w pewnym momencie musiałam odłożyć książkę na bok, aby się uspokoić.

,,Proszę, pokochaj mnie mamo!”- Marty Maciejewskiej, to niesamowicie poruszająca i trzymająca w napięciu książka. Już od pierwszych stron ciężko się od niej oderwać.

Ciąża to dla jednych spełnienie wszystkich marzeń. Kobiety na wieść o ,,dwóch kreskach” na teście ciążowym biegają w skowronkach z uśmiechem na twarzy. Jest też takie grono kobiet, dla których ciąża to ogromny szok i wyzwanie. Ich życie w ciągu chwili zmienia się bezpowrotnie o 180’.

Niezwykła historia młodej dziewczyny Ani, która ledwie wkraczając w dorosłość, musiała zmierzyć się z falą przykrych zdarzeń, które na nią czekały. Jej dotychczas poukładane życie rozsypało się w drobny mak, kiedy niespodziewanie dowiedziała się o tym

, że jest w ciąży. Jej plany i marzenia o studiach i lepszej przyszłości legły w gruzach.

Ania musi się zmierzyć z niezwykle trudną rzeczywistością. Dom, szkoła, miasteczko, w którym mieszka, to tam będzie musiała znieść całe grono nieprzychylnych jej osób. Niezrozumienie, brak wsparcia oraz lepszych perspektyw sprawi, że młoda dziewczyna stanie przed podjęciem ciężkich, życiowych decyzji.

Jak poradzi sobie z tym wszystkim Ania? Czy ciąża to rzeczywiście koniec świata?

O tym dowiecie się czytając ,, Proszę, pokochaj mnie Mamo!”.

Książka porusza niezwykle trudne tematy związane z nieplanowaną ciążą. Wśród nas nie raz znalazła się taka,, Ania”, która w młodym wieku zaszła w ciążę. Co czuje tak młoda kobieta? Napewno, tak ja Anka, przerażający strach przed wyjawieniem, skrywanej przed wszystkimi, tajemnicy.

Książka pokazuje jak ważne jest wsparcie, ta pomocna dłoń w najgorszych życiowych momentach. Przyjaciel, który nie ocenia i zawsze stanie za nami murem. Rodzic, który dla swojego dziecka zrobi wszystko.

Niezmiernie się cieszę, że mogę być w gronie patronów tak świetnej książki. Przy książce ciężko nie uronić chociaż jednej łzy. Emocje jakie dostarczyła mi książkę podczas czytania są nie do opisania. Książka daje tak wiele do myślenia.

Bardzo polecam. Napewno się nie zawiedziecie.💚💚P

Główną bohaterką tej powieści jest Anka młoda dziewczyna, która jakiś czas po imprezie dowiaduje się, że jest w ciąży. Wtedy jej świat staje na głowie… Miała iść na studia. I co teraz? Jak powiedzieć o tym mamie? Jak ona zareaguje? Czy będzie wspierać córkę? Jak przystało na kochającego rodzica, który jest z dzieckiem zawsze, na dobre i na złe? Czy wręcz przeciwnie? Odwróci się od Anki? Na szczęście bohaterka ma jeszcze jedną ważną osobę obok siebie, taką na którą może liczyć, czyli swoją przyjaciółkę Natalię. Ania nie wie jak o tym powiedzieć przyjaciółce i mamie. Zastanawia się co będzie jak dowiedzą się o tym w szkole? Stanie się przecież obiektem wyzwisk i żartów. Czy da się tego uniknąć ? Matka myśli, że Anna pójdzie na studia tak jak planowała, a tu niestety los, jak wszyscy doskonale wiemy często potrafi pokrzyżować plany. Jaką decyzję podejmie bohaterka? Czy zdecyduje się na urodzenie dziecka? Jeśli tak to czy je zatrzyma, odda do adopcji, a może usunie ciążę? A kto jest ojcem zapytacie? Tu sytuacja się komplikuje jeszcze bardziej. Dlaczego? Dlatego, że przyszła matka tego nie wie. Jak to możliwe? Co stało się na wspomnianej wcześniej imprezie? Nie zdradzę Wam, to musicie przeczytać sami.

„Zastanawiałam się, co będzie. Nie miałam pojęcia, co z tym wszystkim zrobić. Jedyne, czego byłam pewna, to tego, że nie jestem gotowa na bycie matką. Matka to ktoś, kto bezgranicznie kocha swoje dziecko. A ja nie mogłam nawet myśleć o „tym”, co rosło we mnie, a cóż dopiero żywić do „tego” ciepłe uczucia”.

Historia jest bardzo poruszająca. Okładka idealnie pasuje do treści, oddaje ona klimat powieści. Lustro jest tutaj istotnym elementem, pokazuje dwie strony naszej bohaterki to co jest teraz i to co ją czeka, dwa zupełnie różne światy. Co teraz się wydarzy? Nie jest już zwykłą nastolatką, czy jest w stanie tak szybko wydorośleć? Przecież spodziewa się dziecka. To wielka odpowiedzialność. Czy zdecyduje się na ten krok, aby się nim zająć? Czy jednak nie? Jedno jest pewne to bardzo ważna i trudna decyzja, zwłaszcza będąc w tym wieku, trzeba ją dobrze przemyśleć, bo ona zaważy na całym dalszym życiu. Postawmy się na jej miejscu i zastanówmy się co my byśmy zrobiły? Wiem, że to nie łatwo stawiać się na czyimś miejscu, jak się nie jest w takiej sytuacji, jednak choć na chwilę spróbujmy pomyśleć co może czuć bohaterka. Okażmy jej trochę zrozumienia i wsparcia. Ja muszę przyznać, że bardzo przeżywałam sytuację dziewczyny i z zainteresowaniem śledziłam co będzie dalej… Kibicowałam jej z całego serca. Ciekawa też byłam kto jest ojcem i przez cały czas podczas czytania książki chodziła mi myśl, który to będzie z dwóch podejrzanych kandydatów. Bardzo byłam ciekawa czy moje przeczucie się sprawdzi i udało się dobrze obstawiłam. Ciekawe czy wam też podczas lektury uda się to odgadnąć.

„Wynurzyłam się z łóżka i automatycznie poszłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic i próbowałam się nie rozkleić. Zanim się ubrałam, spojrzałam na siebie w lustrze. Moje nagie ciało praktycznie się nie zmieniło. Poza jednym wyjątkiem, lekko wystającym brzuszkiem. Znałam dokładną datę poczęcia, bo to był mój pierwszy raz. Ten jeden jedyny raz wystarczył, by zamienić moje życie w piekło”.

Marta po raz kolejny mnie zaskoczyła swoją książką. Jest to mocna i przepełniona emocjami książka tak jak „1200 gramów szczęścia”, chociaż ta nie jest oparta na prawdziwej historii. Muszę powiedzieć, że to wcielenie Marty w tych dwóch powieściach mnie zachwyciło. Takie poruszające serce historie chcę czytać! Podoba mi się ten kierunek pisarski! Lubię takie wartościowe lektury, które pozostają w czytelniku na długo! To jest właśnie taka książka! Zostanie ona w mojej głowie i sercu na zawsze! Takie opowieści zasługują na najwyższe oceny. Stąd moja dziesiątka. Jestem szczęśliwa i dumna , że mogę być patronką tej książki. To czysta przyjemność widzieć swoje logo na tak dobrej książce. Z całego serca Wam polecam, trzeba ją przeczytać koniecznie. Jeśli lubicie życiowe, pełne emocji historie i nie jesteście obojętni na los innych. To coś dla Was. Poznajcie Ankę i jej historię, ona na to zasługuję.

„Nie wiesz, o czym mówisz. Jedna zła decyzja przekreśliła całe moje życie. Nie pójdę na studia, nie będę miała z czego utrzymać dziecka. Nie oszukujmy się, ledwo wiążemy koniec z końcem. Teraz nie stać nas na nic, a co dopiero na wyprawkę dla tego „czegoś”. – Z obrzydzeniem popatrzyłam na swój brzuch”.

Cieszę się, że miałam okazję przeczytać tą powieść jako jedna z pierwszych, wiele miesięcy przed premierą. Gdy autorka napisała do mnie z pytaniem czy chciałabym przeczytać jej książkę jeszcze przed jakimikolwiek poprawkami od razu się zgodziłam. Już sam tytuł daje do myślenia i zachęca do przeczytania. Sięgnijcie proszę po nową książkę Marty Maciejewskiej, a nie pożałujecie! Macie moje słowo. Jest to kawał dobrej lektury. Gratulacje dla autorki, wykonała świetnie swoją pracę. Włożyła wiele wysiłku i oddała swoje serce. To widać i czuć. Ja to poczułam. Jestem wierną czytelniczką autorki i lubię ją w każdym wydaniu i tym, które pokazała w serii o bodyguardzie, czyli romansowo, sensacyjnym i w tym wrażliwszym, bardziej emocjonalnym, chwytającym najczulszych strun. Polecam szczerze, ja książki Marty biorę w ciemno i czekam na każdą z niecierpliwością! Ciekawi jesteście losów naszej bohaterki? Jaką podejmie decyzję? Co wydarzyło się tego jednego wieczoru? Dlaczego nie wie kto jest ojcem dziecka? Zachęcam do przeczytania. Książka będzie miała kontynuację jak zapowiedziała już autorka, jest to dylogia. Druga część będzie miała tytuł „Proszę, pokochaj mnie tato”. Zapowiada się interesująco prawda? Uważam, że to super pomysł, że będzie kontynuacja, bo zżyłam się z Anką, będzie okazja wrócić jeszcze raz do tej historii, aby móc dowiedzieć się co nowego wydarzyło się w życiu bohaterki.

Jest to jedna z ważniejszych i piękniejszych historii jakie czytałam. Gorąco polecam!

„Przez ułamek sekundy współczułam temu dziecku! Samo nie prosiło się na ten świat, a mimo to nikt go nie chciał, nikt na nie nie czekał”.

Czytałeś/aś już najnowszą powieść Autorki Marty Maciejewskiej?

Jeśli nie, to gorąco zapraszam na recenzję tej lektury. 😊

"Proszę, pokochaj mnie, Mamo!" to historia z perspektywy młodej kobiety, która stojąc u progu dorosłości niespodziewanie zostaje rzucona na głęboką wodę.

Ania z pewnością nie była gotowa na to, co zafunduje jej los. A napisał dla niej wyjątkowo paskudny scenariusz.

Pierwsza szkolna miłość Anki okazuje się niebezpieczną pomyłką, jak cała rodzina Milczewskich.

Na jednej z imprez Ania przeżywa swój pierwszy raz z Rolandem. Chłopak najpierw uwiódł dziewczynę, a potem porzucił. Gdy po kilku tygodniach od ich aktu cielesnego, Anka odkrywa, że jest w ciąży, sprawa wydaje się być przesądzona.

Mimo to dziewczyna nie ma zamiaru dzielić się z nikim tą informacją - do czasu aż przestaje być wystarczająco silna psychicznie, aby radzić sobie z oceniającymi spojrzeniami i nieustającą krytyką. Zaczyna żyć w poczuciu winy, iż świadomie do tego wszystkiego doprowadziła, a czerwona sukienka tylko ułatwiła jej zadanie.

Ta historia ma swoje drugie dno, bardzo nieprzyjemne dno. Jestem przekonana, że gdy dotrwasz do tego momentu, wówczas spojrzysz na główną bohaterką przychylnym okiem. Chociaż ja od początku nie miałam z tym problemu. Autorka na 254 stronach dała radę zawrzeć ogromne emocje. Fabuła niniejszej powieści wielokrotnie szokuje i dotyka najwrażliwszych stron ludzkich zakamarków. Jest bardzo realistyczna i chyba to mnie najbardziej w niej przeraziło. Czytając potrafiłam jednocześnie przywołać myślami desperackie krzyki i jęki Anki, a gdy zamykałam książkę wszystko w mojej głowie cichło. Nie jestem sobie wstanie przypomnieć kiedy ostatni raz doświadczyłam czegoś takiego. Chyba nigdy.

Z czystym sumieniem polecam Ci tę książkę! 💚

@marta_maciejewska_autorka

Tobie z kolei dziękuję za możliwość objęcia tej książki patronatem medialnym, mam nadzieję, że na kontynuację niebędziemy musieli długo czekać.🍀

Los ma to do siebie, że doświadcza nas bardzo mocno, kiedy najmniej się tego spodziewamy, a najczęściej nie spodziewamy się tego w ogóle. Nasze trudne przeżycia i emocje nie pozostają bez wpływu na nas samych, ale mogą też ukierunkować ważne aspekty naszego życia, a z biegiem czasu zaowocować, czymś wyjątkowym, co może pomóc wielu osobom. Dokładnie tak stało się w przypadku twórczości Marty Maciejewskiej w momencie, kiedy autorka została mamą. Marta i jej maleńka córeczka przeszły cieżką drogę w walce o życie i zdrowie. Pisarka podzieliła się z nami swoją trudną i poruszającą historią na kartach powieści „1200 gramów szczęścia”, którą już dla was recenzowałam. Dziś, chociażby na spotkaniach autorskich Marta mówi o tym, że po tym, co przeszła, w swoich książkach chce być bliżej kobiet, ich problemów i emocji, które przeżywają w trudnych chwilach, często musząc zmagać się z nimi w osamotnieniu. Piszę wam o tym, gdyż teraz chciałabym opowiedzieć wam o najnowszej książce Marty „Proszę, pokochaj mnie, mamo!”, która, choć jest zupełnie odrębną historią, to w pewien sposób jest niejako konsekwencją tego, co wydarzyło się w tym trudnym dla Marty czasie. Przy czym, już na wstępie chcę zaznaczyć, że tak, jak wszystko, o czym przeczytamy w „1200 gramów szczęścia”, napisało samo życie, tak najnowsze literackie dziecko autorki jest fikcją literacką.

Książkę rozpoczyna bardzo trudny i emocjonalny prolog, w którym młoda niespełna osiemnastoletnia dziewczyna będąca główną bohaterką powieści mówi matce, że jest w ciąży. Anka Zwolenkiewicz, bo to o niej mowa jest wzorową uczennicą. Wspólnie z matką wiele w życiu przeszły, co sprawiło, że nasza bohaterka musiała bardzo szybko wydorośleć. Teraz mają tylko siebie, a życie ich nie rozpieszcza. Obie wiedzą, czym jest skromna egzystencja i ciężka praca. Dla nich obu to właśnie matura Anki i jej studia miały być nadzieją na lepszą przyszłość. No właśnie miały być, bo teraz te wszystkie plany i marzenia legły w gruzach. Jedna nieprzemyślana decyzja podjęta pod wpływem młodzieńczego uczucia sprawia, że dziewczyna jest przekonana, iż jej życie się skończyło. Targana strachem, niepewnością, obawami i poczuciem winy zagubiona pozostaje ze swoim problemem zupełnie sama. Koniecznie sięgnijcie po książkę i przekonajcie się, jak sobie w tej sytuacji poradzi i czy znajdzie się ktoś, kto będzie chciał jej pomóc. Ja nic więcej nie zdradzę ponadto, że łatwo nie będzie, gdyż czarę goryczy przelewa tajemnica, którą ta młoda kobieta w sobie nosi.

Mogę natomiast zapewnić was, że lektura tej powieści dostarczy wam wielu silnych i często skrajnie różnych emocji, a to dlatego, że autorka pozwoliła czytelnikowi spojrzeć na problem nastoletniej ciąży z kilku różnych perspektyw. Poznamy tu bowiem wpływ tej szokującej wiadomości na relacje matki z córką, reakcje społeczne w małej zamkniętej społeczności niewielkiego miasteczka, którego częścią jest Anka, ale także przekonamy się, jak wielką pożywką dla okrucieństwa niedojrzałych rówieśników Anki okazała się sensacja o ciąży koleżanki. Dowiemy się także, czy szkoła stanie na wysokości zadania względem swojej uczennicy.

Jestem pewna, że większości czytelnikom nie uda się ustrzec oceniania reakcji na ciążę Ani wielu osób z jej otoczenia. Chociażby jej matki. Ulegamy przekonaniu, że doskonale wiemy, jak ta matka powinna postąpić, jak się zachować i jak zareagować, na to, co usłyszała od córki. Naszej oceny nie uniknie również sama Anka. Pamiętajcie jednak, że życie nie jest tylko czarne albo białe i tak naprawdę, nie możemy wiedzieć na pewno, jak my sami byśmy się zachowali w tożsamej sytuacji, dopóki nie stanie się ona częścią naszego życia. Właśnie to, że autorce udało się przedstawić cała historię Anki w sposób niezwykle autentyczny oraz daleki od oceniania decyzji i wyborów kogokolwiek sprawia, że osoby, które zechcą po tę książkę sięgnąć, bardzo mocno uwierzą w tę opowieść i będą czytać ją z zapartym tchem i duszą na ramieniu. Co najważniejsze wiele kobiet odnajdzie w perypetiach Anki cząstkę siebie, ponieważ to przez co ta dziewczyna przechodzi, zdarza się bardzo często, gdzieś obok nas. Ja bardzo mocno trzymałam kciuki za to, aby Ania odzyskała utracony spokój, poczucie własnej wartości, jak również za to, aby w jej sercu zrodziła się ta bezwarunkowa miłość matki do dziecka. Niewinnego dziecka, które swoim spojrzeniem chce powiedzieć „Proszę, pokochaj mnie, mamo!”

Pomimo że jest to książka trudna i na pewno tak, jak było to w moim przypadku, u was również wywoła łzy, to chcę, aby wybrzmiał także jej pozytywny przekaz. Tak, jak pisałam na początku recenzji, ta książka niesie ze sobą dobro. Przywraca nam kobietom siłę i nadzieję na to, że nawet jeśli teraz myślimy, że już nic dobrego nas w życiu nie czeka, to jednak mamy w sobie to światło, które jest w stanie rozproszyć każdy mrok. Bardzo ważne jest jednak, abyśmy mieli obok siebie kogoś, kto nas wesprze i spojrzy na nasz problem z boku. Wówczas bowiem może się okazać, że już nie jest on taki straszny i bez wyjścia, jak myśleliśmy. Wiem jednak, że nie każdy ma to szczęście mieć taką osobę w swoim życiu, dlatego właśnie powstała ta książka. Aby stać się takowym wsparciem i przywrócić wiarę w lepszą przyszłość i to, że damy radę zbudować nasz zdruzgotany świat na nowo.

W książce jednak nasza uwaga nie jest skupiona tylko na kwestii niechcianej nastoletniej ciąży, ale również macierzyństwa w ogólnym ujęciu. Mamy mają to do siebie, że często porównują się do innych mam i niestety najczęściej w swoim mniemaniu uważają, że inne mamy są lepsze od nich. Bo ich dzieci są zawsze czyste, one same zadbane, a ich domy lśnią czystością. Tymczasem Marta jako mama za sprawą bohaterki swojej książki uświadamia nam, że każdy z nas ma dwa oblicza. To piękne, wręcz perfekcyjne, które pokazujemy na zewnątrz i to ukazujące nasze słabości, naszą niedoskonałość, ale także marzenia i pragnienia, którym dzielimy się tylko z najbliższymi nam osobami. I prawda jest taka, że te dwa oblicza są od siebie zupełnie różne. Marta zostawia nam w książce cenną lekcję. O byciu dobrą matką nie przesądzają popełnione błędy, czy gorszy czas w życiu, a nasza obecność przy naszym kochanym skarbie. Miłość i oddanie, które mu ofiarujemy.

Nie jest to jednak książka, której grupą docelową są wyłącznie kobiety, które wiedzą, czym jest i z czym wiąże się zbyt wczesna ciąża zmuszająca nas do przewartościowania swojego życia. To książka dla każdego, gdyż poczucie końca naszego życia jest bardzo uniwersalne i każdy może przeżywać swój osobisty koniec świata na wiele sposobów. Jednak niezależnie od tego, co jest jego powodem, zawsze niezmiennie potrzebujemy wsparcia, akceptacji i zrozumienia.

Myślę, że nikogo nie muszę już zachęcać i przekonywać do tego, że warto spędzić czas z tą wspaniałą i niezwykle potrzebną społecznie książką. Zdecydowanie jest to jeden z tych tytułów, obok którego nie da się przejść obojętnie i który zostanie z czytelnikiem już na zawsze. Z pewnością trafi wprost do waszych serc i nie pozwoli o sobie zapomnieć już nigdy. Nawet jeśli po skończonej lekturze odłożycie książkę na półkę, to wszystko, co w niej przeczytacie, ciągle pozostanie w was żywe. Ja sama chciałabym, aby ta powieść trafiła do jak najszerszego grona odbiorców bo jestem pewna, że ma w sobie ogromną siłę sprawczą i naprawdę może pomóc wielu kobietom. Muszę przyznać, że jest to historia o wiele mocniejsza, niż myślałam, jednak mimo to, a może właśnie dlatego uważam, że powinna trafić do szkół średnich, jako lektura na zajęciach Wychowania Do Życia W Rodzinie, a także gabinetów terapeutycznych. Pamiętajcie, nikt nie ma prawa nas gnębić, upokarzać i niszczyć, Nie bójmy się prosić o pomoc.

Z pełnym przekonaniem mogę napisać, że jest to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam w tym roku.

„Proszę,pokochaj mnie mamo” jest bardzo emocjonalną historią,która powoduje łzy w oczach.Czytając ją doświadczałam razem z bohaterka rozterek oraz dylematów z którymi się zmagała.Przeżywałam mocno poznawana historię,ponieważ mam nieco ponad rocznego synka i osobiście wzięłam dogłębnie sobie tą lekturę do siebie.Mimo,że moja sytuacja prywatna była zupełnie inna niż bohaterki to starałam zrozumieć się jej zachowanie.

Każdy kolejny rozdział łamie serce czytelnika.Jednak powinna ona zrozumieć,że co by się nie stało,to świat nie stoi w miejscu,tylko brnie do przodu.Tylko od nas samych zależy jak przeżyjemy nasze życie i czy bezwarunkowo kogoś pokochamy.Czasem potrzeba kryzysowej sytuacji,byśmy mogli inaczej spojrzeć na świat!Wtedy wreszcie doceniamy co mamy,a co moglibyśmy bezpowrotnie stracić!

Powieść niesie ze sobą przesłanie:bezwarunkową miłość do swojego dziecka.Żadna matka nie jest idealna.Każda popełnia błędy,ale kocha swoje dziecko na swój sposób.Gdy pobłądzi w chwilach zwatpienia,to rozum pomaga jej wejść na właściwy tor.Uśmiech dziecka rekompensuje niedogodności dnia codziennego.Czasem potrzeba czasu a pomoc najbliższych staje sie nieoceniona.

Niedowierzanie,szok i zaskoczenie z poznawanej historii powoduje,że widzimy moment możliwej straty,gdy życie zaskakuje w najmniej oczekiwanym momencie.

Gwarantuje,że będziecie poruszeni poznaną historią w tej książce.Nieraz potępiamy bohaterkę za jej decyzje,a za moment będziecie trzymać kciuki za jej siłę walki.

Z całego serca polecam wam tą wyjątkową i wzruszająca powieść.

Rany, co to była za książka!

Zależało mi, aby ukazać wszystko, co ważne w tej książce, bo naprawdę takich życiowych książek z przesłaniem jest mało, a zwłaszcza takich, które dotyczą młodych kobiet. Większość jest koloryzowanych, budowanych na sztucznych emocjach, a ta pozycja jest szczera i prawdziwa.

Młodość rządzi się swoimi prawami. Pierwsze zauroczenia, pierwsza miłość to wszystko sprawia, że zapominamy o bożym świecie. Zakochani nie widzimy wad w drugiej osobie, wręcz przeciwnie cały czas próbujemy usprawiedliwiać i tworzyć obraz faceta doskonałego. O ile pierwsza miłość jest piękna, to potrafi ranić. O ile młodość bywa szalona, potrafi być podle wykorzystana.

Czytając ,,Proszę, pokochaj mnie, Mamo! Marty Maciejewskiej nasuwało mi się wiele pytań dotyczących ludzi, wychowania dzieci, przekazywania im różnych wartości, stosunku człowieka do drugiego człowieka, depresji, a także sytuacji, które nie są bez wyjścia, wystarczy trochę dobrego serca, pomocy i zrozumienia. Zastanawiam się skąd w ludziach tyle jadu, nienawiści, przede wszystkim radości z czyjegoś nieszczęścia. Jak można wykorzystać młodą dziewczynę, która tego nie chce, jak zwierzę, niszcząc jej świat.

Na pierwszy plan wysuwa się Ania, dziewczyna, która musiała szybko dorosnąć. Nie miała czasu przepracować swoich emocji związanych z żałobą, musiała zajmować się mamą, która popadła w depresję, brakowało im pieniędzy, ale dała radę, wyszły na prostą. Potem stało się odwrotnie...

Dobra dusza, która w pewnym momencie stała się zauważona, zakochała się, uwierzyła i po raz kolejny przyszło jej mierzyć się z życiem. Została skrzywdzona podwójnie, zniszczona psychicznie, wykorzystana fizycznie, zastraszona i pobita.

Jednak przez całą historię Ani przeplata się przekaz, myślę, że dla każdego. Nie oceniaj, bo nie wiesz, ile ten człowiek przeszedł. Zacznij działać, bo w pewnym momencie może być już za późno.

Emocji tutaj nie brakuje. Przepłakałam chyba pół książki, a już końcówkę przeryczałam. Ile młodych kobiet boryka się z takim problemem, jak Ania. Ile jeszcze musi zmienić się na świecie, aby kobiety nie bały się mówić, że zostały skrzywdzone, że same się o to nie prosiły. Ułatwiłoby to życie nie jednej z nich. Nie musiałyby wewnętrznie wstydzić się, nie popadałyby w depresję, nie byłyby same z tym wszystkim i przede wszystkim status społeczny nie byłby wyznacznikiem tego, kto mówi prawdę i kto ma wygrać proces. Wielu krzywdom dałoby się zapobiec.

Z jednej strony rozumiałam bohaterkę, z drugiej byłam na nią wściekła. Jednak życie pisze nam różne scenariusze. Psychika człowieka również ma swoje granice. Miłość dziecka do matki jest zawsze bezgraniczna i prawdziwa. Szkoda tylko, że w wielu przypadkach musi wydarzyć się coś złego, aby człowiek zrozumiał, jak wiele znaczy dla niego ta mała istotka.

Marto, brakuje mi słów, żeby określić to, co czułam, czytając Twoją książkę. Masz ogromny talent do przelewania emocji na kartkę papieru. Płakałam, jakbym płakała za swoje dziecko. Może dlatego też dziesięciokrotnie mocnej odczuwałam to, bo też jestem matką. Powiedzieć, że to wspaniała i mądra książka to za mało. To pozycja, która w wielu przypadkach może pomóc zrozumieć i potrząsnąć człowiekiem. Zwraca uwagę na wiele spraw, które często zamiatane są pod dywan.

Jestem tak dumna, że mogę być patronem ten pozycji, ale patrząc na zakończenie, to chyba nie koniec emocji.

Obowiązkowa lektura, tylko trzeba zaopatrzyć się w stos chusteczek.

"Czasem po prostu życie nie układa się po naszej myśli, najważniejsze to odnaleźć szczęście w tych warunkach, jakie nas spotkają. Niekiedy wystarczy zmienić jedną rzecz, by nasza przyszłość obrała zupełnie inny kierunek."

Anka miała plany i marzenia. Zdać maturę i wybić się z dotychczasowego życia.

Niestety wystarczyła jedna noc, a życie młodej dziewczyny sypie się niczym domek z kart. Zamiast wymarzonej pracy, zostaje strach, niewiadome jutro i poczucie że już nic nie ma sensu.

Co musi się stać, aby życie nabrało barw?

Jak odzyskać to co zostało brutalnie zabrane?

,,Tyle że wybór nigdy nie jest prosty, bo życie nie jest czarne albo białe”

Kochani pierwszy raz po przeczytaniu książki musiałam odczekać z napisaniem recenzji aby przemyśleć, co Wam napisać.

I powiem szczerze nadal nie wiem jak ubrać w słowa to co chcę Wam powiedzieć. Ale spróbuję.

"Proszę, pokochaj mnie mamo!" to historia młodej dziewczyny, którą mogła być każda z nas. To książka o ciągłej Walce o siebie, o podejmowaniu trudnych decyzji i o sile przyjaźni.

Piękna, poruszająca historia przez którą wylałam tyle łez jak nigdy przedtem.

Autorka porusza tu naprawdę trudne tematy, nic chcę Wam zdradzać jakie bo moim zdaniem popsuje Wam to tę radość z czytania i dreszczyk niepewności.

Bohaterów tej książki trzeba poznać i zrozumieć ich wybory.

Powiem jedno, książka warta jest każdej wylanej łzy, każdej spędzonej z nią minuty i każdej myśli jaka przychodzi do głowy podczas czytania. Myślę że ta historia zostanie na długo w mojej pamięci i będę polecała ją każdemu, bo o tej książce powinien usłyszeć cały świat.

Na pewno nie raz jeszcze do niej wrócę i znając mnie za każdym razem będę płakać.

Zakończenie tej książki zostawiło mnie z rozdziawioną buzią i chcę więcej.

Mama, mateczka mamusia, mamunia jak to pięknie brzmi. Mama to jedno z pierwszych słów, jakie w swoim życiu wypowiada dziecko. Bycie mamą to zaszczyt i przywilej. Bycie mamą to również praca na cały etat, a wynagrodzenie wypłacane jest codziennie w formie czystej miłości. Czy każda kobieta zasługuje na to, aby mieć dziecko? Czy każda kobieta nadaje się na matkę? Jaki wiek jest najlepszy na to, aby zostać mamą? Te i wiele innych pytań rodzą się w głowie niejednej kobiety. Myślę, że na żadne z powyższych pytań nie znajdziemy jednoznacznej odpowiedzi. Życie wszystko zweryfikuje.

"Proszę, pokochaj mnie mamo!... Nigdy cię nie pokocham, rozumiesz?"

Ania miała osiemnaście lat w planie maturę, a później wymarzone studia. Niestety wystarczyło jedno zdarzenie, które przekreśliło jej przyszłość. Jej życie rozpadło się na milion kawałków. Najpierw wstydziła się przyznać do tego, co ją spotkało. Osoba, od której oczekiwała wsparcia, zwyczajnie ją odrzuciła, pozostawiając dziewczynę samą ze swoimi problemami. Zbrukana, wyszydzana, pozbawiona nadziei decyduje się wziąć sprawy w swoje ręce i odzyskać dawne życie. Ale czy to jest wyjście z sytuacji? Czy kiedyś nie będzie żałowała raz podjętej decyzji? Czy ma prawo decydować za kogoś, kto praktycznie nie ma prawa głosu?

Autorka w swojej powieści ukazuje historię młodej dziewczyny, która zdecydowanie za szybko będzie musiała dojrzeć. Jej świat z dnia na dzień legł w gruzach, to o czym marzyła, zeszło na dalszy plan. Jej priorytety się zmieniły. Powiecie historia, jakich wiele. Owszem takie rzeczy się zdarzają. Tutaj mamy okazję spojrzeć na sytuację oczyma bohaterki, wejść na chwilę w jej życie i zastanowić się nad tym, jaką my byśmy podjęły decyzję, będąc na miejscu Anki. Każdy z nas popełnia błędy, a ludziom tak łatwo przychodzi ocenianie innych. Włażą z buciorami w czyjeś życie i ferują wyroki. A przecież stoją z boku nie przeżywają tego co my. Obojętnie co się stanie, to my będziemy żyć z konsekwencjami podjętych przez nas decyzji i nikomu nic do tego. Gdy cierpi dziecko, to cierpi również matka. Ale tego dowiadujemy się dopiero gdy same zostajemy matkami.

"...bezgraniczna miłość matki do dziecka, taka, która pcha kobietę do poświęcenia swojego życia za życie dziecka".

Każda z nas ma swoje lęki i obawy, ale również marzenia i pragnienia. Po każdej burzy wychodzi słońce. Po każdej nocy jest dzień i szansa na to, aby zacząć wszystko na nowo.

Marto i co ja mam napisać? Twoja książka skradła moje serducho. Jedna z najpiękniejszych książek przeczytanych przeze mnie w tym roku. Ogrom emocji podczas czytania gwarantowany. Chusteczki niezbędne. Przeczytałam i jeszcze nie ochłonęłam. Miałam nie lada problem napisać recenzję. Takich książek nam trzeba. Niecierpliwe będę czekać na ciąg dalszy. Marto pięknie Ci dziękuję za tę historię.

"Powiedz mamo czy wiesz jak to jest

Jak spełniają się takie marzenia

Kiedy synem pochwalić się chcesz

I podziwiasz jak w życiu się zmienia..." Duo Fenix "Powiedz Mamo"

Lubicie emocjonujące książki?

Współpraca z autorką - Martą Maciejewską

Marta Maciejewska napisała bardzo życiową powieść. Taką, w której emocje biorą górę i taką, przez którą nie chce się wracać do swojej własnej codzienności. Bohaterka „Proszę, pokochaj mnie, Mamo!” przeżywa w swoim życiu naprawdę ciężkie chwile. Licząc na wsparcie bliskich, nie dostaje słów współczucia, czy dobrych rad, a jedynie ostrą krytykę i wypominanie, co źle zrobiła. Ocenianie kogoś bez poznania w całości danej osoby to najgorsza rzecz, jaką można zrobić, a niestety właśnie taka sytuacja spotkała Annę Zwolenkiewicz. Całe jej poczucie wartości znika, a w zamian pojawia się strach i bezradność. Czytając tę książkę, zmierzycie się razem z bohaterką z jej największymi dramatami i najcięższymi emocjami, z którymi musiała zawzięcie walczyć.

Powieść Marty Maciejewskiej jest po prostu idealna. Nie ma się do czego przyczepić. Oprócz tego, że jest bardzo życiowa, to jest też pouczająca. Zwraca ona uwagę na to, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda. Podobała mi się też bijąca od niej naturalność. Nie było wymyślnych, działających na uczucia sytuacji, a jedynie zdarzenia, które niestety bardzo często przytrafiają się młodym ludziom. Dodatkowo uważam, że ta książka mogłaby być pewnego rodzaju wsparciem lub pocieszeniem dla osób równie pokrzywdzonych przez los. Cieszę się, że coś takiego powstało, bo słowa znajdujące się w tej powieści są użyteczne i wartościowe.

„Proszę, pokochaj mnie Mamo!” to książka, o której długo nie zapomnicie. Poznacie bohaterkę skrywającą bardzo bolesny sekret, jednak nie od samego początku dostaniecie jego pełną historię. Możliwe, że przyłapiecie się na tym, że nawet sami delikatnie ją początkowo ocenicie. Jednak później przekonacie się, że było to bardzo błędne myślenie. 10/10

„Pamiętajcie, że macie w sobie światło, które rozproszy każdy mrok”.

,,Proszę, pokochaj mnie, mamo!” to moje pierwsze zetknięcie z piórem Marty Maciejewskiej, ale na pewno nie ostatnie! To historia zawodu, straconych złudzeń, złamanego serca… I tajemnicy.

Bądźmy ze sobą szczerzy – książka tylko czeka na Was. Czytajcie, bo warto!

Marta Maciejewską w epilogu przedstawia nam genezę powstania tej książki. Autorka miała sen, przyśniła jej kobieta nosząca pewną tajemnice, dlatego postanowiła przybliżyć nam losy Anki.

,,Tyle że wybór nigdy nie jest prosty, bo życie nie jest czarne albo białe”

Okładka książki odzwierciedla treść, ale również niesie przekaz. Mamy lustro, w nim zawsze odbija się prawda, człowieka można poznać z dwóch stron. Autorka już w słowach wstępu wzrusza: ,,Chciałabym, by szczególnie jedna myśl zapadła ci w pamięci, a mianowicie, że każdy dzień to kolejna szansa na nowy początek”.

,,Proszę, pokochaj mnie, mamo!” ukazuje bolesną rzeczywistość, w której bardzo często się znajdujemy i potrafimy mimo wszystko walczyć i podnieść się z podniesioną głową. Tak jak główna bohaterka powieści Anka, która mimo młodego wielu musi borykać się z wieloma problemami. Na szczęście ma u swojego boku mamę i przyjaciółkę Natalię, które wspierają ją i pomagają. Jak potoczą się losy Ani? Kogo spotka na swojej drodze? Musicie przekonać się sami 🙌

,,Nie jesteś sama. Wiesz, że możesz na mnie liczyć… Nie zostawię cię, chociażbys tkwiła w największym bagnie. Gdy to usłyszałam, rozkleiłam się. Wpadłam w histeryczny płacz. Właśnie na takie słowa czekałam, skądkolwiek”

To przepiękna i wzruszająca książka, trzymająca w napięciu, zapierająca dech w piersiach, którą czyta się jednym tchem. Sama jestem mamą, ostatnio urodziłam drugiego chłopca, więc historia Anki bardzo mną poruszyła. Trzeba pamiętać, że ,,Czasem najpiękniejszy sen staje się najgorszym koszmarem”.

Główna bohaterka Anka to zakompleksiona dziewczyna, której życie naznaczone jest fizycznym i psychicznym bólem. ,,Proszę, pokochaj mnie, mamo!” nie jest jednakże do końca książką przygnębiającą. Widniejący na jej końcu promyk nadziei to obietnica dla wszystkich, którzy nie widzą sensu życia.

,,Czyjeś raniące słowa nie mogą budować mojego świata, że nie mogą wpływać na mnie. Liczyło się to, co sama o sobie myślę”

Autorka stara się zaszczepić w nas zrozumienie i otwartość na tych, którzy z jakichś względów są inni. Marta, udało ci się to znakomicie! 💪 Jest to jedna z tych książek, których się nie zapomina. Taka, która najpierw przyciąga wzrok okładką, później intryguje treścią, a następnie nieustannie siedzi w głowie, bo jej fabuła wręcz krzyczy!! Ja długo po przeczytaniu tej książki myślałam jeszcze o Ance i jej problemach!

Uwierzcie mi, jak zaczniecie czytać ,,Proszę, pokochaj mnie, mamo!” to nie będziecie chcieli odłożyć na półkę. To opowieść o przyjaźni, miłości, traumie i dojrzewaniu – pozbawiona lukru czy słów pocieszenia. Wylejesz na niej łzy i długo nie będziesz mógł o niej zapomnieć. Gorąco polecam! 💚

Książka porusza na prawdę bardzo trudne i ważne tematy. Opowiada o nastolatce, która ma już zaplanowaną świetlaną przyszłość - napisać maturę, iść na wymarzone studia oraz poprawić swoją sytuacje materialną. Jedna noc niestety diametralnie zmieniała całkowicie jej plany. Niechciana ciąża, groźby, wyśmiewanie oraz brak wsparcia u najbliższych sprawia, że Ania nie radzi sobie oraz nie ma pojęcia jakie decyzje podjąć. Przez cały czas osiemnastolatka staję przed dokonywaniem trudnych wyborów, w których nikt nie może jej pomóc.

Po narodzinach syna młoda mama nie darzy go uczuciem, nie chce nawet spędzać z nim czasu sam na sam. Co musi się stać aby obudzić w niej instynkt macierzyński i czy w ogóle taka sytuacja będzie miała miejsce?

Za żadne skarby nie chciałabym znaleźć się w skórze głównej bohaterki i przeżywać to co ona. Z każdą kolejną przeczytaną stroną coraz trudniej było mi się oderwać od tej historii. Książka przepełniona jest wachlarzem rozmaitych emocji i przeżyć. Od rozpaczy, żalu, samotności, zagubieniu po szczyptę nadziei, miłości oraz przyjaźni.

Gorąco polecam, gdyż czytając tę pozycje na pewno się nie zawiedziecie. Jest to lektura, która na długo zostaje z czytelnikiem i zdecydowanie skłania do przemyśleń.

Z niecierpliwością czekam na kontynuację 💕

Chciałabym bardzo podziękować @marta_maciejewska_autorka za współpracę, zaufanie oraz możliwość przeczytania tej wartościowej książki ❣