Prawdziwe życie

Kiedy okładka tej książki pokazała się w sklepach, pomyślałam sobie, że @wydawnictwoznakpl zwariowało, w krótkim odstępie czasu wydając dwie pozycje z wilkiem na okładce. Tutaj co prawda nieco toporniejszym, ale jednak! Po przeczytaniu stwierdzam, że lepszej wizualizacji treści być nie mogło, natomiast opowieść jest tak inna, niż historia "Berdo", że aż ciężko określić to słowami.

"Prawdziwe życie" to wgląd w relacje rodziny, która z "idealną" ma niewiele wspólnego. Ojciec, zapalony myśliwy, hoduje w sobie agresję, która od czasu do czasu z impetem wybucha. Lawa nienawiści zalewa żonę, której końcową reakcją jest poza embrionalna gdzieś w kuchni, na podłodze, w kącie pokoju. Gwałtowna erupcja rykoszetem trafia dzieci, dziesięcioletnią dziewczynkę i jej sześcioletniego brata, Gilles'a. Pewnego dnia jedyna przyjemność tej dwójki zostaje im brutalnie odebrana. To zdarzenie zmienia rodzeństwo. Powoli stają po dwóch stronach barykady, jedno z nich pochłania mrok, drugie stara się wszystko odwrócić, by było jak dawniej. Na domiar złego głowa rodziny wpada na szaleńczy pomysł, który perfidnie wciela w życie, i nikt nie ma tu nic do gadania.

Autorka już na początku wbija czytelnika w fotel. Zdania są krótkie i precyzyjne, jak cięcia chirurga z wieloletnim stażem. Draśnięcia stali ranią niemal bezboleśnie, słowa, jak krew, sączą się powoli i sukcesywnie osłabiają ciało. Większy ból pojawia się momentami i nie pozwala o sobie zapomnieć. Narasta w towarzystwie strachu, który rośnie wprost proporcjonalnie do strachu bohaterów. Kartki przewracają się same, ciekawość jest większa niż wewnętrzny niepokój. W kim tkwi prawdziwa bestia? Czytajcie, ta książka jest nieprawdopodobnie dobra!

IG @angelkubrick

Prosta ale jednak złożona to historia. Przedstawiona w niej rodzina to totalna patologia. Życie w piekle sprawia, że albo nieustannie się boisz albo rośniesz w siłę. Nastolatka musi z tego piekła uratować brata. Wydaje się, że dla niego nie ma już żadnego ratunku ale i Ona musi stoczyć walkę o swoje życie. Jest wyjątkowo zdolna, chce zostać drugą Skłodowską, chce odmienić przeszłość. Nie przypuszcza, że szykuje się polowanie, w ktorym ojciec wybrał ją jako ofiarę a to wpłynie na jej przyszłość.

Dziwna to historia, tajemnicza, może i baśniowa. Ale choć "inna" to zupełnie realna. Jest też, jak się spodziewałam, przejmująco, smutno i szokująco. Pokuszę się o stwierdzenie, że to taki współczesny realizm. To pierwsze skojarzenie, pierwszych kilku stron. W każdym razie coś, czego byśmy w swoim życiu nie chcieli choć doskonale zdajemy sobie sprawę, że ludzie tego doświadczają.

Mam wrażenie, że każde słowo w tej książce jest wyważone i dokładnie przemyślane. Nie jest ona obszerna (jeden wieczór) ale wyjątkowo dopracowana. Większość słów boli, dzwoni nam gdzieś w środku poruszone cierpienie.

Trudno pokusić się o ocenę "podoba-nie podoba", mogę napisać, że nic lekkiego i przyjemnego to nie jest. Ciekawie przestawiony temat przemocy, dojrzewania, przemian, widziany oczami dziecka.  Sporo się denerwowałam bo jednak i dzieci i zwierzęta to temat przewodni. Warto takich nowych doświadczeń w literaturze dotknąć. Odświeżają i zastanawiają. Warto dla samego wyrobienia sobie opinii. Sporo czasu tę lekturę będziecie pamiętali.

Los rozdaje nam różne karty. Jednym daje szczęśliwą miłość, innym bogactwo, a jeszcze innym smutek i łzy. Jedne dzieci mają kochających rodziców, inne doświadczają przemocy fizycznej i psychicznej. Nigdy nie wiadomo na kogo padnie.

„Prawdziwe życie" to historia rodzinna opisana z perspektywy jedenastoletniej dziewczynki. Dziewczynki inteligentnej, trochę zagubionej, a zarazem pełnej życia i wewnętrznej siły. Na co dzień jest ona świadkiem przemocy domowej, którą stosuje ojciec przeciwko jej matce. Ojciec to zwierzę ukryte w ludzkim ciele, który zazwyczaj wyżywa się psychicznie. Co pewien czas zwierzę zostaje jednak spuszczone ze smyczy, aby mogło rozładować swoją frustrację do otaczającego go świata. Rozpoczyna się polowanie, szukanie słabości, czepianie. Cała agresja skupia się wówczas na matce dziewczynki. Matce, która prócz strachu przed mężem, nie ma nic do zaoferowania. Wypalona i zniszczona jest wrakiem człowieka. W tej rodzinie brakuje miłości. Nie ma tu czułości. Ani ciepła, ani porozumienia. Wieje tu zimnem i obojętnością. Jest lęk, nienawiść i pogarda, które prowadzą do jedynego rozwiązania. Rozlewu krwi.

„W wieku 15 lat pogodziłam się z własną śmiercią. Zdążyłam zakosztować wszystkiego, co życie miało mi do zaoferowania. Poznałam jego horror i poznałam jego piękno. Piękno wygrało. Nie byłam słaba".

Autorka podjęła się bardzo trudnego tematu. Książka trochę surrealistyczna, sporządzona w formie krótkich notatek, jakby wpisów do pamiętnika, przez bardzo inteligentne dziecko. Dzięki tej krótkiej formie czyta się ją w miarę szybko. Pisarka stara się również, przedstawić wszystko w jak najprostszy sposób. Unika zbędnych opisów. Każde słowo, przedstawiona sytuacja, ma na celu ukazanie prawdziwej dysfunkcji panującej w rodzinie.

Książki może nie wciąga od samego początku, jednak warto poświęcić czas na przebrnięcie przez te kilkanaście stron. Z czasem coraz trudniej się od niej oderwać. Nie jest może zbyt długa, ale uderza w najwrażliwsze struny duszy. Zmuszająca do przemyśleń. Pokazująca jak może skończyć się złość, gniew i nienawiść do samego siebie jak i otaczającego świata. Pokazująca również piękno pierwszej miłości. Przyjaźń. Miłości rodzeństwa. Wszystko się ze sobą przeplata.

Każdy może zmienić własną przyszłość. Wszystko zależy od zaangażowania, podejmowanych decyzji, obranej drogi. I zapewne również w pewnym stopniu od szczęścia. Wystarczy tylko chcieć i zacząć działać. A to jest już pierwszy krok we właściwym kierunku.

Za możliwość przeczytania książki przedpremierowo bardzo dziękuję portalowi L[Adres usunięty]