Pożyczalscy w przestworzach

Prezentujemy dziś kolejny, czwarty już tom przygód Pożyczalskich, który zachwyci małego i dużego czytelnika. Bohaterów nie można nie lubić, akcja w porównaniu do tomów poprzednich pędzi jak szalona, a przygody maleńkiej rodziny budzą powszechny zachwyt. Nic, tylko delektować się lekturą! Tym bardziej, że seria o Pożyczalskich należy do klasyki angielskiej literatury dla dzieci.

To bardzo specyficzna rodzinka, z którą po raz pierwszy spotkaliśmy się, gdy mieszkała pod podłogą w domu na Wrzosowym Wzgórzu. Żyją z ”pożyczania” od ludzi, których bardzo się boją, ale którzy są dla nich przydatni. Na wskutek przeróżnych okoliczności nasi bohaterowie musieli opuścić dom i wyruszyć na poszukiwanie rodziny. Potem nastąpiła kolejna wyprowadzka, kolejna podróż i kolejne przygody, aż wreszcie dzięki Spillerowi udało im się znaleźć bezpieczną przystań. Miasteczko miniatur o wdzięcznej nazwie Mały Potok stworzone przez pana Potta staje się ich miejscem na ziemi. Zamieszkują w Bluszczowym Domku i są naprawdę szczęśliwi: Dominika zajmuje się domem, Strączek spełnia się jako złota rączka, a Arietta znajduje przyjaciółkę w osobie panny Oliwii. Żyje im się spokojnie i nawet nie przypuszczają, że nad nimi zbierają się czarne chmury. Zazdrosny sąsiad pana Potta dopuszcza się przestępstwa i nasza trójka nagle znajduje się w niewoli na pewnym zagraconym strychu, a jej domem ma stać się szklana klatka, poprzez która będą mogli być obserwowani przez ludzi. Ich przyszłość jako żywych eksponatów i turystycznej atrakcji rysuje się w nader czarnych barwach.

To bodajże najlepsza część cyklu i czyta się ją wspaniale, mając na uwadze fakt, iż została napisana ponad sześćdziesiąt lat temu, a akcję umieszczono w stricte angielskim klimacie ówczesnych czasów. Jest w niej mnóstwo przygód, a bohaterowie tym razem nie liczą na pomoc, ale zdani na własne siły wykazują się pomysłowością, sprytem i odwagą. Okazuje się także, jak ważna jest umiejętność czytania. Kto wie…może nawet uratować komuś życie.

Książka dzięki Wydawnictwu Dwie Siostry jest pięknie wydana. Konkretnych rozmiarów, ze wspaniałą, twardą okładką i zapierającymi dech w piersiach ilustracjami Emilii Dziubak. Tych ilustracji jest dużo i czasem zajmują całe strony stanowiąc taki trochę odpoczynek od czytania i dając pole wyobraźni. Nie można przejść obok nich obojętnie! Czcionka standardowej wielkości sprawia, że czyta się łatwo i komfortowo. Polecamy dzieciom nieco starszym, zaprawionym już w czytaniu.