Pozimnie

Na początku ta książka wydała mi się lekko dziwna, ale strona za stroną zaczęła mnie pochłaniać.

Karolina tonie w długach, a siostra – jej najbliższa rodzina nie utrzymuje z nią kontaktów. Dziewczyna zauroczona surową naturą bieszczadzkiej wsi postanawia tam zamieszkać. Podczas ulewy trafia do domu Adama i jego synów. Między bohaterami rodzi się więź. Relacja, która zaczyna ich łączyć jest nietypowa. Karolina i Adam stają się sobie coraz bliżsi. Jednak duchy przeszłości nie pozwalają im cieszyć się drogą do szczęścia.

Muszę przyznać, że początek książki był dla mnie odrobinę szokujący i nierealny, ale im dalej w las tym sytuacja i zachowania bohaterów stawały się dla mnie jasne. Z każdym kolejnym rozdziałem zaczynałam rozumieć intencje Adama i jego synów. Po zamknięciu ostatniej strony zrozumiałam, że ta książka jest tak do bólu prawdziwa. Myślę, że historia opisana przez autorkę ma miejsce w niejednym domu. Każda rodzina ma swoje demony, swoje historie, swoje troski i żale.

Autorka świetnie opisuje przyjmujące zimno, jakie panuje w domu Adama. Muszę przyznać, że czytając te opisy nie raz miałam ochotę opatulić się w ciepły koc. Ale w tej książce wszystko jest uzasadnione, nawet niska temperatura i lodowaty, przejmujący chłód.

Polecam!

[Adres usunięty]

Karolina ma za sobą ciężki okres w życiu, dlatego postanawia wyjechać w Bieszczady i tam rozpocząć nowy etap swojego życia. Kobieta szybko się przekonuje, że te miejsca kryją w sobie wiele tajemnic. Jedną z nich odkrywa w domu Adama, który przy bliższym poznaniu zaczyna się otwierać przed kobietą i ujawnia bolesne wspomnienia. Czy bohaterowie mają szansę na szczęście? Czy przeszłość się o nich upomni?

Z tego co zdążyłam się zorientować, to ta książka jest debiutem autorki i uważam, że jest całkiem dobra. Książka liczy około 250 stron, więc czyta się ją niezwykle szybko, jest wręcz idealna na jeden wieczór.

Autorka stworzyła ciekawą i bardzo realną historię z prawdziwym bohaterami, którzy zmagają się z problemami dnia codziennego oraz przeszłością. Oboje wiele już doświadczyli w życiu i teraz pragną jedynie spokoju. Wydaje mi się, że właśnie dlatego bohaterów tak do siebie ciągnie, bo są do siebie bardzo podobni, to dwie poranione dusze, które szukają ukojenia. Autorka na przykładzie głównych postaci pokazuje jak ciężko uciec przed przeszłością, jak trudno wyjść z żałoby, jak ciężko żyć w pojedynkę.

To słodko - gorzka opowieść, jednak dająca cień szansy na lepsze jutro. Moja ocena to 7/10.

"- Czyli jesteś takim trochę wrakiem?

(...)

- Miałem na myśli, że idealnie do nas pasujesz.

(...)

Chyba nikt lepiej by nie podsumował mojego życia, pomyślałam i ze smutkiem pokiwałam głową."

Karolina trochę przypadkiem, a może nie, trafia do domu Adama i jego dwóch synów. Pod pretekstem wzajemnej pomocy zostaje w nim na dłużej.

To nie jest opowieść o miłości z Bieszczadami w tle. Najistotniejsze są relacje rodzinne i stosunki międzyludzkie. Przede wszystkim to nie jest płytka historia. Podskórnie tworzy mieszankę traum, żalu i pretensji.

"Zniszczyłem wszystkich, których kochałem. Rozbili się o mnie, zamarzli, skamienieli."

Ile może wytrzymać człowiek? Jak długo znosić chichot losu, który rzuca mu kolejne kłody pod nogi?

Początek książki był dość dziwny i mało realny. Jednak z biegiem czasu wszystko nabrało sensu. Teraźniejszość przeplata się ze wspomnieniami, a zdecydowaną większość stanowią te przykre wydarzenia. Były momenty, że zakręciła mi się zła w oku. Język jest dość prosty, jednak w tym wypadku nie potrzeba pięknych metafor. Akcja toczy się powoli, skrupulatnie odkrywając kolejne tajemnice bohaterów.

Poznajemy losy wdowca Adama. Na kartach z przeszłości dostajemy obraz prawdziwej, czystej miłości młodych walczącej z brakiem akceptacji rodziców, pogardą i wytykaniem błędów na każdym kroku.

Z drugiej strony jest Karolina, kobieta na której ciążą zarówno problemy rodzinne jak i finansowe. Chce zacząć żyć od nowa jednak nie do końca ma na to środki. W głowie za to kiełkuje jej dość szalony pomysł. Stawia wszystko na jedną kartę, ale czy się opłaci?

Akcja toczy się w małej miejscowości, w której wszyscy wszystkich znają i wszystko wiedzą. Niestety moc plotki jest silna i potrafi skutecznie zniszczyć opinię o człowieku do tego stopnia, że nawet ON sam zaczyna w nią wierzyć.

To nie jest słodka historia. To opowieść o ludziach poranionych przez życie, o niespełnionych marzeniach, nieprzepracowanej żałobie. Mamy tu alkoholizm i całą gamę jego następstw, łącznie z odebraniem opieki nad dzieckiem.

Ci ludzie przez swoją trudną przeszłość boją się ruszyć do przodu, z nową nadzieją i wiarą na lepsze jutro.

Wśród tych wszystkich przykrych zdarzeń są również pozytywne momenty. Znalazły się też zabawne wątki, które zróżnicowały emocje i odciążyły fabułę.

Polecam!