Poza nawiasem

Żaneta to kobieta niewidzialna. Bezdomna, uzależniona od alkoholu do perfekcji opanowała sposoby przetrwania na ulicy. Stroniąca od ludzi, niczym cień przemyka od jednego znanego sobie krakowskiego kąta, do drugiego. Pewnego razu staje się świadkiem dość dziwnego incydentu, który znacząco związany jest z jej przeszłością. W tym samym czasie pomocną rękę wyciąga do niej Kornelia, bezdomna wytrwale walcząca z nałogiem. Odtąd w towarzystwie czworonożnego przyjaciela Tolo oraz Kornelii, która udzieliła im miejsca w swoim mieszkaniu przeżywa życie w miarę spokojnie i w nie uwłaczających warunkach. Demony przeszłości jednak nie odpuszczają, a ukojenie przynosi jedynie alkohol.

Wymuszony przyjazd do rodzinnego Wrocławia to dla Żanety bolesny powrót do wspomnień, przed którymi długo uciekała i przez które wybrała życie kobiety niewidzialnej.

“Poza nawiasem” to książka trudna do przyporządkowania jednemu gatunkowi. Jest tu mocno rozwinięty wątek obyczajowy z elementami kryminalnymi.

To poruszający obraz kobiety, która pomimo dobrego startu w postaci dostatniego życia poległa w walce o siebie i swoje życie. Toksyczni rodzice, a w szczególności matka kontrolująca każdy aspekt jej życia i ojciec, który w imię pozornego szczęścia córki, niszczy je, komplikuje i powoduje długoletnią depresję. Czy Żanecie w końcu uda się stanąć na nogi i rozliczyć z przeszłością? Czy uda się jej pokonać nałóg? Co doprowadziło bohaterkę do ucieczki przed sobą? Aby odpowiedzieć na te pytania sięgnijcie po tę książkę w której autorka wnikliwie analizuje postawę bohaterki, szczegółowo przedstawia historię jej życia, aby w końcu.. przekonajcie się sami. Polecam.

Książka zamiast kwiatka

„Poza nawiasem” to trzecia powieść Marzeny Hryniszak. Lecz to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. To historia poruszająca, elektryzująca, zadająca wiele pytań, otwierająca oczy – jednym słowem – to książka godna polecenia. Co też czynię w tej recenzji. Zdecydowanie polecam Wam tę lekturę. Nie tylko ze względu na historię, lecz przede wszystkim płynące z niej przesłanie. Sięgnięcie po ten tytuł sprawi, że nie będziecie oceniać ludzi po pozorach, bo te są nie tyle, co krzywdzące, ale wypaczają nam prawdziwy obraz drugiego człowieka. Choć tak naprawdę ocenianie drugiego człowieka według mnie nie powinno mieć miejsca.

Marzena Hryniszak w najnowszej swej powieści ukazuje nam poruszającą historię Żanety – bezdomnej alkoholiczki, dla której każdy dzień jest taki sam – pozbawiony bezcelowości. Alkohol zniszczył w kobiecie sens życia. Pragnęła, tylko aby stać się niewidzialną dla świata. Świata, który nie zauważa człowieka zatopionego w kryzysie alkoholowym – wyklucza go ze swojego kręgu. Dlatego też historia Żanety, może być dla nas otwarciem się na zrozumienie sytuacji ludzi, którym alkohol zrujnował życie. Myślę, że „Poza nawiasem” jest swojego rodzaju apelem Marzeny Hryniszak na otwarcie się każdego człowieka, na ludzi z problemem alkoholowym oraz dotkniętych bezdomnością.

Jednego dnia Żaneta stając się świadkiem pewnych wydarzeń, zostaje wplątana w kryminalny wątek. Teraz już nie tylko musi zmierzyć się ze swoją przeszłością. Ogromnym wsparciem dla kobiety okazuje się pomoc Kornelii, która była kiedyś bezdomna. Jej empatia, zrozumienie sytuacji Żanety zasługuje nie tylko na uznanie, lecz może być dla nas wzorem do naśladowania. To również pokazuje nam, że przeżycie na własnej skórze złych doświadczeń znacznie bardziej uwrażliwia nas na życiowe dramaty drugiego człowieka.

„Poza nawiasem” to historia o kobiecie wykluczonej, porzuconej, wyrzuconej poza nawias. To obraz kobiety dotkniętej problemem alkoholowym. To również historia, która może być dla nas akumulatorem do zmian, do walki o siebie, naszych bliskich, którzy potrzebują wsparcia. Bez wątpienia najnowsza książka Marzeny Hryniszak, to poruszające spojrzenie na bezdomność, alkoholizm, problemy społeczne, przed którymi nie można uciekać, lecz którym warto stawiać czoła. Ważne w tym jest to, aby ludzi bezdomnych, dotkniętych problemem alkoholowym nie wyrzucać poza nawias społeczeństwa.

„Poza nawiasem” to powieść, której nie sposób zapisać w jednym gatunku literackim. Powieść obyczajowa, kryminał… to nie ma większego znaczenia. Siłą tej książki jest jej historia, płynące z niej przesłanie, które otwiera oczy na problemy, wobec których często się zamykamy, odwracamy twarz, uważając ludzi takich jak Żaneta za straconych. To świadczy, że to my zatraciliśmy w sobie „człowieczeństwo” a książka Marzeny Hryniszak jest, pukaniem do naszego sumienia, naszej wrażliwości.

Żaneta ma wszystko. Pieniądze, dobrą pracę, pozycję można by powiedzieć życie jak w bajce. Jednak życie kobiety to jedna złota klatka. Wymagania rodziców są wygórowane, nie ma w nich oparcia ani zrozumienia. Jedynym jej przyjacielem jest kieliszek, który wysłucha a jego zbawienne moce pocieszają.

Przez alkohol dziewczyna spada na samo dno, ląduje na ulicy bez pieniędzy, dokumentów, a oprócz alkoholu jej przyjacielem zostaje bezpański pies.

"Nikt nawet by jej nie zauważył. Jest niewidzialna. Ludzie mijają ją na ulicy jak powietrze, a jeśli czasem ktoś przez przypadek na nią spojrzy, szybko odwraca wzrok."

Czy dziewczynie uda się odbić od dna?

Czy poznana kobieta, zdoła się jej pomóc?

"Poza Nawiasem" to książka która pokazuje jak łatwo jest spaść na dno, i jak ciężko jest się od niego odbić. Autorka w swojej książce zawiera bardzo trudne tematy takie jak alkoholizm, bezdomność, depresja i rodzinne problemy od których czasem to wszystko się zaczyna.

Historia Żanety jest naprawdę przykra, przygnębiająca, czasem przytłaczająca dająca do myślenia. Pokazująca jak czasem, potrzebna jest pomocy drugiej osoby, abyśmy mogli stanąć na nogi.

Nie jest to łatwa książka i na pewno nie do przeczytania na raz. Nie tylko dlatego że ma ponad 500 stron, ale dlatego że chwilami łzy nie pozwalały mi czytać dalej.

Cała fabuła jest skonstruowana tak jakbyśmy brali udział w tej historii, towarzyszyli bohaterom w ich przykrej codzienności.

I choć nie jest to lekka, wesoła i przyjemna lektura, to czyta się ją z zapartym tchem, i ani chwilę nie jest z nią nudno.

Polecam.

W miastach widok osoby bezdomnej, żebrzącej to nic nowego. Na ulicach, przy marketach proszą o drobne, gotowi za monetę, która znajduje się w wózku zakupowym go odprowadzić. Jedni z nas pomagają i się litują nad takimi ludźmi, a inni zwyczajnie odwracają głowę i udają, że nie widzą i nie słyszą błagalnych próśb. Nikt nie rodzi się bezdomnym, każdy kiedyś miał dom. Za każdym bezdomnym kryje jakaś historia.

Żaneta kobieta wykształcona, pochodząca z dobrego domu, na co dzień żona, matka, pięła się po szczeblach kariery, niczego jej nie brakowało. Odpowiedzialna i twardo stąpająca po ziemi kobieta, które wie, czego chce, tak była postrzegana przez innych. Aż tu nagle z dnia na dzień zmieniła otoczenie, z Wrocławia przeniosła się do Krakowa i stoczyła się na samo dno, wylądowała na ulicy bez pieniędzy, dokumentów, zdana na łaskę obcych ludzi. Od teraz jej rytm każdego dnia wyznaczały otwierane puszki i butelki. To one nadawały sens jej życiu. Za dnia przemierza ulice w poszukiwaniu resztek jedzenia i pieniędzy. Nocą kryje się w "bezpiecznych" miejscach, aby tylko dotrwać jakoś do rana. Niewidzialna, wtopiona w otoczenie jest nikim. Żyje na granicy jawy i snu dlatego, gdy widzi mężczyznę, który pozbywa się ciężkiego worka, nie jest pewna czy to wydarzyło się naprawdę, czy może to tylko pijackie zwidy. Rzadko zdarzają się Żanecie momenty trzeźwości, w takich chwilach zastanawia się nad swoim poprzednim życiem, nad tym co ją skłoniło do życia na marginesie, bo przecież jakaś przyczyna musiała być.

"...w każdej rodzinie skrywane są sekrety, o których nie wszyscy członkowie wiedzą, a reszta udaje, że nie wie".

Żaneta postanawia stawić czoło przeszłości, przed którą do tej pory uciekała. Już wie, że całkiem uciec się nie da. Wreszcie na jej drodze pojawia się ktoś, kto postanawia wydobyć ją z odmętów alkoholu, bezradności i beznadziei. Chce, żeby Żaneta stanęła wreszcie na nogi. Czy kobieta zgodzi się na pomoc?

"Poza nawiasem" to książka, którą nie sposób przeczytać w jedno popołudnie. Ze względu na swoje gabaryty i emocje, jakich dostarcza, trzeba ją sobie dawkować. To proces, który trwa długo. Pani Marzena Hryniszak w swojej książce porusza trudne tematy depresji i uzależnienia. Tematy, które cały czas są aktualne i wstydliwe. Autorka pokazuje, jak z dnia na dzień można stać się nikim. Kiedyś wydawać by się mogło, że bezdomność dotyczy tylko biednych, że oni mieli bliżej, żeby stoczyć się na dno. Ale to nie prawda. Często jest tak, że rodzice mają wobec swoich dzieci wygórowane ambicje, a dzieciom niestety ciężko sprostać wysokim wymaganiom i już wtedy zaczynają się schody, bo nie jesteśmy dla rodziców dość dobrzy. Boimy się odrzucenia, porażki. Wszelkie niepowodzenia i smutki zapijamy, jakby to było najlepsze lekarstwo. Wydaje nam się, że pijemy jak każdy i w każdej chwili możemy przestać pić. Ale czy faktycznie chcemy? Osoba uzależniona, bez wsparcia bliskich nie ma szans na wyzdrowienie.

"A kiedy wkraczasz gdzieś na złą ścieżkę, trudno z niej zejść, gdy tkwi się w tym samym otoczeniu. Żeby wydobyć się z zaklętego koła i naprawić błędy, trzeba iść do przodu, nie oglądać się za siebie."

Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Kiedy sięgałam po powieść Marzeny Hryniszak nie spodziewałam się, że czeka mnie tak silnie naładowana emocjami powieść. Owszem, opis na okładce sugerował, że być może wewnątrz kryje się intensywna fabuła, ale przygotujcie się na dużo, dużo więcej. To historia, która skłania do myślenia i nie pozostawia nas obojętnym na życie bohaterki a wszystko to zamknięte w opowieści pełnej podwójnych znaczeń.

Polska literatura rośnie w siłę za sprawą tak dobrze rokujących pisarzy. Kiedyś powieść obyczajowa skupiała się na prozie życia, na tym co nas otacza i nie do końca doszukiwała się współczesnych problemów, może za wyjątkiem zahaczania o romans, bo przecież miłość towarzyszy nam na każdym kroku. Jednak im większa świadomość czytelników, tym większe zaangażowanie autorów oraz próby w prześciganiu się, by napisać książkę, która nie tylko będzie wiarygodna, ale i szczera w swoim przekazie. Marzenie Hryniszak bez wątpienia się to udało, ponieważ oczarowała mnie stylem, zatrzymała intensywnymi wydarzeniami a zaskoczyła dogłębnym portretem psychologicznym postaci.

Żaneta Ravigne żyje z dnia na dzień i stara się nie rozpamiętywać przeszłości chociaż to naprawdę trudne. U swojego boku ma jedynie bezpańskiego psa i demony alkoholizmu. Bezdomna każdą noc spędza w innym miejscu, więc nie jest niczym niezwykłym, że dostrzega w nocy to co powinno być niewidoczne dla innych. Pewnego dnia ktoś wyrzuca do rzeki ciężki wór i nie daje to Żanecie spokoju. I tak rozpoczyna się jej przygoda, która doprowadzi do wielu zaskakujących sytuacji, a może - tylko może - odwróci bieg wydarzeń.

To ciężka powieść, która mocno daje do myślenia. Silny, wnikliwy obraz osoby uzależnionej od alkoholu oraz towarzyszące jej skrajne emocje przesiąkają czytelnika i otulają go z każdej strony. Tym samym nie przeczytamy tej książki w jeden wieczór, ale to akurat dobrze, warto bowiem zatrzymać się chwilę, porozmyślać nad losami głównej bohaterki i spróbować połączyć przeszłość z teraźniejszością, której w przypadku tej książki bardzo silnie się łączą. Cała opowieść jest przemyślana w najmniejszych detalach, dopracowana i bardzo wartościowa, ponieważ pokazuje destrukcję człowieka opartą nie na jednej chwili a latach pozornie nieistotnych słów czy doświadczeń.

"Poza nawiasem" to książka, którą po prostu musicie przeczytać. Intensywna, skrajna, szalenie emocjonalna, ale tak mocno splatająca życie czytelnika z losami głównej bohaterki, że nie sposób czasami oddzielić wspólnych myśli. A taka rzecz nie zdarza się często. Marzena Hryniszak bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, zadała wiele pytań na które nie udzielała oczywistych odpowiedzi i pokazała jak wiele człowieka jest w człowieku, gdy ten upada na samo dno.