Powrót z gwiazd

Dawno dawno temu.Jakieś trzydzieści parę lat dokładniej.Pojechałem na kolonie z beznadziejnym towarzystwem.I szukając ratunku wszedłem do biedniutkiej księgarenki ery PRL-u. Na ladzie leżało parę książek i miedzy innymi Powrót z Gwiazd Stanisława Lema .Kupiłem i tak moje życie zmieniło się na dobre.Od tych trzydziestu paru lat czytam fantastykę i pewnie nie przestanę.A wszystko zaczęło się od tej książki .Polecam każdemu .Być może nie będzie miało to tak daleko idących konsekwencji ale warto.Dodam że pan Stanisław to najczęściej przekładany polski pisarz.Ktoś kogo Philip K. Dick uważał za jedynego godnego antagonistę w tzw branży.

Super książka! Tytuł obowiązkowy dla każdego miłośnika astronomii.

Przeczytałam książkę „Powrót z gwiazd” Stanisława Lema i cieszy mnie to że w Polsce był człowiek wizjoner, człowiek niesamowity, człowiek futurolog. A jak się dowiedziałam że ta powieść została napisana w 1960 roku to aż oniemiałam. Wszyscy się nim zachwycają, począwszy od naukowców skończywszy na aktorach. Żeby mieć taki dar… I ja jestem od teraz fanką twórczości Lema. O czym jest ta książka? Hal Bregg wraca z podróży kosmicznej po kilkudziesięciu latach spędzonych w kosmosie. Na Ziemi nie ma już dawnego życia. Wszystko jest inaczej. On oczywiście przeszedł jakby kwarantannę na jednym z satelitów ale i tak wszystko go zadziwia. Nie ma książek – są małe dyski, samochody prowadzą się same, ludzie są poubierani dziwnie a wszystkim zarządzają roboty. Nie ma morderstw, nie ma kradzieży ale nie ma też pewnego rodzaju fantazji, ognia, namiętności – człowiek jest betryzowany czyli tak jakby pozbawiony gwałtowności. Czy Hal odnajdzie siebie wśród tej nowej teraźniejszości? Polecam. To książka bardziej filozoficzna niż futurystyczna. Czy człowiek umiałby się dostosować do nowej planety, do nowych obowiązków i praw?

Powieść opowiada o astronaucie, który wraca na Ziemię po misji trwającej z jego perspektywy zaledwie kilkanaście lat, ale w wyniku dylatacji czasu mijają na niej całe stulecia. Okazuje się, że świat, który znał, zupełnie się zmienił, a on sam czuje się w nim obco. Książka jest refleksją nad postępem, społeczeństwem przyszłości i ceną, jaką płacimy za bezpieczeństwo oraz technologiczne udogodnienia. To jedna z najbardziej emocjonalnych powieści Lema, dotykająca tematu wyobcowania.

Utopia czy antyutopia? A może najbardziej utopijna z antyutopii? Świat w "Powrocie z gwiazd" nie jest ukazany tak przerażająco jak w u Orwell'a czy Huxley'a, niemniej jest przygnębiający, pozbawiony ognia namiętności, romantyzmu, wszystko jest poukładane, stabilne, "nie zostało pominięte już nic", jak w utworze "Dorosłe dzieci" zespołu Turbo, a zwłaszcza przemoc, która w powieści jest niechlubną kartą dziejów, którą najchętniej mieszkańcy tego nowego, wspaniałego świata najchętniej by wymazali. Główny bohater, Hal Bregg, nie umie się odnaleźć w tej przyszłości, gdzie w jego życiu minęło 10 lat, a na ziemi upłynęło 127 lat w wyniku paradoksu bliźniąt. W związku z tym w jego duszy swoją melodię gra tęsknota za czymś nieokreślonym. Właśnie, za czym? Za człowieczeństwem, za jego pierwotną jaźnią, za tym, by być wolnym, o nieograniczonej myśli, jednocześnie narażając się na wszelkie przykrości i okrucieństwo tego świata? Wszystko jest policzone, ułożone, a ludzie zbetryzowani nie chcą tego zmieniać, mimo, iż mają świadomość, że betryzacja ich kontroluje, niemniej jednak wolą żyć w bezpiecznym świecie, w tej wiecznej strefie komfortu, w której piękne są krajobrazy, ale nic tam nie rośnie, co objawia się [Adres usunięty]. tym, że z pogardą patrzy się na załogowe loty kosmiczne i nikt w tej strefie komfortu nie chce narażać się na niebezpieczeństwo niewyobrażalne długich i męczących lotów w kosmosie. No chyba, żeby zaangażować w to roboty, które odwalają mokrą robotę za zbetryzowanych ludzi i wykonują za nich niebezpieczne prace, to może by się wtedy udało. Lecz kto powiedział, że jak roboty nie rozwiną dostatecznie swoją inteligencję, to nie zbuntują się przeciwko ludziom i przez to, że ludzie nie są nawykli do walki poprzez zabiegi medyczne i wychowanie, bo żyli cały czas w sielskich warunkach, i z raju powstanie wojenny i okrutny świat "Terminatora", w którym w swoim mniemaniu dyskryminowane roboty nie zechcą ustanowić swojej autokratycznej władzy? I co wtedy? Jedna z najlepszych książek Lema, którą sam autor potem deprecjonował, nie do końca słusznie moim zdaniem, mimo to godna polecenia, bo jeśli jest to antyutopia, to bardzo dobrze opakowana w atrakcyjną i nęcącą utopię.