Powrót do Lwowa. Dwa Miasta. Tom 4

Sagi rodzinne z mocnym historycznym tłem zaczynają się u mnie wysuwać na prowadzenie, jeśli chodzi o ulubiony powieściowy gatunek. Cykl „Dwa miasta” Moniki Kowalskiej również wpisuje się w ten nurt. Napisana z rozmachem historia rodziny Szubów chwyta za serce i niejednokrotnie sprawia, że oczy dziwnie wilgotnieją w trakcie czytania. Czwarta, ostatnia już część sagi, zatytułowana „Powrót do Lwowa”, rozgrywa się w dwóch przedziałach czasowych. Poznajemy historię Marianny, która wskutek wojennej zawieruchy zostaje zdana wyłącznie na siebie i z trudem próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Losy Marianny przeplatane są listami pisanymi przez Adelę do przebywającej na emigracji Józi, w których to listach najstarsza z sióstr Szuba relacjonuje codzienność swoją i swoich bliskich w Polsce lat 80. i 90.

Monika Kowalska umiejętnie żongluje historycznymi wątkami, dobierając co bardziej przełomowe w dziejach naszego kraju momenty, by pokazać jak te wydarzenia wpływały na przeciętną polską rodzinę. Akcja powieści dosłownie gna, tylko nieznacznie zwalniając, by czytelnik mógł pokontemplować opisy miast, w których rozgrywa się fabuła.

Dość długo zastanawiałam się, co wspólnego, oczywiście poza mieszkaniem w Lwowie, ma Marianna z rodziną Szubów, ale trzeba przyznać autorce, że wymyśliła to całkiem sprytnie. Lubię takie powieści, w których wydarzenia spotykające bohaterów wydają się mocno prawdopodobne, wręcz realistyczne. Tak właśnie jest w przypadku „Powrotu do Lwowa” i w zasadzie całej sagi „Dwa miasta”. Końcowe sceny książki i powrót sióstr Szuba do Lwowa są pięknym, choć nieco smutnym dopełnieniem tej historii. Polecam wszystkim wielbicielom rodzinnych historii.

Ta znakomita książka przenosi czytelników w magiczny świat dwóch równoległych miast - współczesnego Lwowa i jego historycznej wersji. Podróż w czasie i odkrywanie tajemnic miasta prowadzone jest w sposób bardzo wrażliwy i czuły. Chwilami to naprawdę wzruszająca lektura. Kowalska mistrzowsko buduje atmosferę obu miast. W książce jest dużo opisów architektury i kultury. Można się przenieść w czasie do ulic starego Lwowa, jednocześnie pozostając w obecnym, co nadaje opowieści niezwykłego uroku. Polecam książkę wszystkim miłośnikom Lwowa i podróży.

Jedną z sag rodzinnych, które polubiłam, to tę napisaną przez Monikę Kowalską. Nie spodziewałam się, że do rodziny Szubów poczuję aż taką sympatię. Chętnie sięgałam po kolejne tomy, a "Powrót do Lwowa", to finałowy tom serii.

Adela, Józia i Petronela są już starszymi kobietami, które dźwigają wiele bagaży doświadczeń. Przed najstarszą z sióstr kolejne wyzwanie - zostanie babcią! Róża, Tadeusz i Hela, dzieci Adeli, są już dorosłymi ludźmi i tym razem śledzimy ich losy. Jest jeszcze dodatkowy wątek, który trochę namieszał w odbiorze książki, ale nie będę spoilerowała.

Monika Kowalska napisała historię o zwykłych problemach niezwykłych mieszkańców Wrocławia. Lata 70. i 80. były okresem dość burzliwym w naszej historii. Autorka postarała się, by oddać realia czasów komunistycznych.

Książkę czyta się sprawnie, a powrót do jednej z ulubionych sag rodzinnych był dobrze spędzonym czasem, choć przyznam szczerze, że spokojnie można by było ten cykl zamknąć w trzech tomach. Pomimo sympatii do tej historii, była w moim odczuciu trochę przeciągana. Jeśli jesteście fanami rodziny Szubów, to zdecydowanie musicie poznać losy młodszego pokolenia. Dla nowych czytelników polecam całą serię!

“Miłość przyjdzie z czasem…”

Ponownie z ogromną przyjemnością i ciekawością przeniosłam się do niepokojącego świata stworzonego przez autorkę i bardzo dobrze mi tu było. Przenosimy się do Wrocławia lat osiemdziesiątych, stan wojenny i dalej lata dziewięćdziesiąte, przemiany, jakie wtedy miały miejsce w naszym kraju. Poznajemy dalsze losy rodziny Szubów, do głosu dochodzi nowe pokolenie. Adela ma za sobą trudne, bolesne chwile, w końcu jednak odzyskała spokój, jej życie wróciło na dobre tory. Przed nią kolejna życiowa rola, ma zostać babcią. Młodzi podejmują, własne, trudne decyzje, często kluczą, popełniają błędy, muszą się mierzyć z nową rzeczywistością.

Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna, przepiękna powieść obyczajowa z ciekawie ukazanym tłem historycznym. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niesie ogromne zróżnicowane emocje. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, dotyka skomplikowanych relacji międzyludzkich, wzajemnych zależności, ukazuje prawdziwe ludzkie twarze, niepokoje, dobre i złe uczynki. Wrocław lat 80/90 i retrospekcje, czasy wojenne we Lwowie, Klettendorf. Często miałam wrażenie, że nie tylko sercem, ale i ciałem jestem z naszymi bohaterami. A ci rewelacyjnie wykreowani to zwykli ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Obok dobrze nam znanych bohaterów, pojawiają się nowe postacie, każdy wnosi coś istotnego do całości.

Pani Monika porusza istotne problemy ludzkiej egzystencji, umiejętnie lawiruje między różnorodnymi postaciami, realnie ukazując ich prawdziwe oblicze. Przyjaźń, miłość, szacunek, silne więzi rodzinne. Rodzina, która jest opoką, daje wsparcie, zrozumienie, trudy codzienności, odzyskany upragniony spokój. Ciepła, piękna, wzruszającą relacją między Adelą, a jej wnuczką Agnieszką, przez wszystkich nazywaną zdrobniale Isią. Babcia, która jest oparciem, daje poczucie bezpieczeństwa, staje się najlepszą przyjaciółką, a jej wspomnienia są bezcenne. Trudne powroty do korzeni, zachowanie godności, szacunku do siebie i innych, życie w zgodzie z samym sobą, tak aby nigdy się nie wstydzić swoich czynów i dokonanych wyborów.

Przepiękna, mądra, wartościowa, klimatyczna opowieść. Porusza, trąci czułe struny, chwyta za serce i nie daje się odłożyć, choć na chwilę. Obyczajowość idealnie współgra z prawdą historyczną. Poplątane ludzkie losy w całej okazałości. Serdecznie polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

Pamiętam emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury pierwszego tomu Lwowskiej kołysanki. Pamiętam momenty wzruszenia i wspólną drogę, którą przebyłam z bohaterami. Pamiętam przedwojenny Lwów i okrutną wojnę, która zmieniła wszystko. Pamiętam walkę o przetrwanie, ból, wszechobecne cierpienie i bezsilność…

To już ostatnia część sagi rodzinnej „Dwa miasta”. Sagi o miłości do Lwowa i do Wrocławia… Sagi, na kratach której wszystkie poplątane losy rodziny Sztubów zaprezentowane na tle wydarzeń dziejowych dwóch krańcowych dekad XX wieku zmierzają ku schyłkowi życia. Gdzie kolejne pokolenie dorasta wsłuchane w melodię płynącą z ust babcinej opowieści o Lwowie. Odległej ale będącej cząstką ich samych, bo przecież to Lwów był ich domem…

Historia rodziny Szubów nakreślona piórem Moniki Kowalskiej to niezwykle wartościowa opowieść, gdzie historia przeplata się z obyczajowością, gdzie smutki ustępują miejsca małym radościom i gdzie wschód słońca w końcu powoduje nieśmiały uśmiech. Czytając czujemy niezwykłą więź łączącą główne bohaterki, dla których wspomnienia są jak filar z których czerpią siłę do batalii o własny dobrostan.

Seria Dwa miasta to panorama życiowych decyzji, poprzetykanych mocnymi uderzeniami serca, głośniejszymi myślami wypowiadanymi w otoczeniu bliskich, przeplatanymi strachem i łzami. To cała feeria uczuć, którymi niezwykle hojnie obdarzyła nas autorka, niosąc emocjonalny wydźwięk troski o rodzinę i najbliższych zmierzający ku wychowaniu nowego pokolenia wrocławian.

Polecam wszystkim tym, którzy lubią książki z historią w tle, książki obyczajowe czy sagi rodzinne.

Pióro autorki cudowne, niezwykle plastyczne przez co lub też dzięki czemu książka właściwie czyta się sama. Wciąga i pochłania… Jest jak delikatna melodia słyszana w oddali, do której dźwięków biegniemy zachwyceni jej wyjątkowością…