Powiertucha. Pogranicze. Tom 2

Książka "Powiertucha" jest drugim tomem sagi "Pogranicze" i bezpośrednią kontynuacją "Bosorki". Zatem książki należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Autorka pierwszy tom zakończyła w taki sposób, że jak na szpilkach wyczekiwałam dalszych losów bohaterów... Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Mi zapoznanie się z losami bohaterów zajęło jedno popołudnie. Ponownie od pierwszych stron zostałam wciągnięta do małego świata mieszkańców Tymianowej i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam to co działo się w ich życiu, a uwierzcie, że w tej części działo się naprawdę wiele! Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Bohaterowie zostali w barwny, niejednoznaczny i autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Uwielbiam takie małe społeczności, gdzie wszyscy się znają, mogą na siebie liczyć, chociaż nie brakuje tutaj również niesnasek i plotek, a to głównie za sprawą tego, że w Tymianowej znajdziemy wyznawców różnych religii oraz kultur, co doprowadziło to podziałów społeczności. Nie ukrywam niektóre momenty dotyczące tego wątku sprawiały, że na mojej twarzy pojawiał się uśmiech (mowa najbardziej o wynurzeniach Jadźki), ale głównie mocno skłaniały do przemyśleń. W dalszym ciągu w tej opowieści teraźniejszość przeplata się z przeszłością. A dokładniej losy Marty - właścicielki pensjonatu w intrygujący sposób splatają się z losami zmarłej przed laty Łemkini - Tekli oraz Jewdokii. Obie te kobiety zostały mocno doświadczone przez los i bardzo czekam na rozwinięcie tego tematu. Istotną rolę w tej historii odgrywa w zasadzie większość mieszkańców Tymianowej. Każda postać niesie ze sobą własną opowieść, co buduje bogate tło i głębię narracji, dostarczając Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Muszę też wspomnieć o barwnych letnikach, którzy odwiedzają Martę. Każda z tych postaci wnosi do fabuły własną tajemnicę, a także poruszające i bardzo życiowe koleje losu. Autorka w naprawdę umiejętny sposób kreśli portrety psychologiczne wszystkich postaci. Pokazuje jak wydarzenia z fabuły wpływają na psychikę postaci i jak zmieniają się one pod wpływem doświadczeń. Pisarka oczywiście porusza wiele ważnych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o uprzedzeniach, podziałach, trudnych relacjach rodzinnych i międzyludzkich czy niezagojonych ranach. Naprawdę mocno się zżyłam z bohaterami tej historii! "Powiertucha" to emocjonująca, miejscami poruszająca, bardzo życiowa i wartościowa historia, z którą cudownie spędziłam czas! Z przejęciem wyczekuję ciągu dalszego, jestem ogromnie ciekawa co dla mieszkańców Tymianowej przygotował jeszcze los.. Polecam!

„Powiertucha” to opowieść, która wciąga niczym trąba powietrzna i kradnie duszę, serce i czas czytelnika. Ludzie, którzy tym razem odwiedzają Tymianową mogą liczyć na pomyślne rozwiązanie swoich problemów, nawet jeśli przyczyna ich przyjazdu była zupełnie inna. W tej mieścinie i wśród jej mieszkańców można znaleźć bratnie dusze, które zupełnie nieświadomie pokazują inne podejście do życia. A tajemnice i niecodzienne zjawiska nawet sceptyka potrafią przestraszyć i zachwiać jego wizją świata. Nie brakuje tutaj także kryminalnej zagadki, idei filozoficznych godnych starożytnych Greków oraz bohaterów, którzy wzbudzają w nas mordercze instynkty. Powiertucha czyści atmosferę, uwalnia niektórych od zamknięcia, które niszczy. Szkoda tylko, że ten, kto ją wywołał nie zdołał na czas uratować samego siebie.

Polecam – koniecznie dajcie się porwać tej burzy, która groźna jest jedynie dla tych, którzy ją lekceważą.

Czy wiecie czym jest powiertucha? Ja nie miałam pojęcia. Myślałam, że jest to określenie jakiejś guślarki, a okazuje się, że jest to bardzo silna nawałnica z porywistym wiatrem, która nie omija Tymianowej.

Znów mamy okazję powrócić do bohaterów poznanych w pierwszym tomie, czyli do Hali, Nadii, kontrowersyjnego księdza, Ryśka, Jaśka, Elwiry, miejscowych pijaczkow Tadzika i Henia, a przede wszystkim Marty, która prowadzi agroturystyke. Po burzliwych wydarzeniach z "Bosorki", właścicielka pensjonatu chwilowo ma zastój w letnikach i kusi ich wszelkimi promocjami. Jednak spokój, jak się okazuje trwa krótko. Wczasowicze dokonują rezerwacji i przybywają na wypoczynek do urokliwej wsi, nad którą znowu zawisną gradowe, burzowe chmury.

Nowa właścicielka chaty po Tekli,piękna Monika, nie odpuszcza i nadal zamierza swój plan stworzenia eksluzywnych hoteli ze SPA, doprowadzić do końca. Sprowadza nową ekipę budowlaną, a dom po zmarłej bosorce "broni się" przed wyburzeniem w dość nietypowy sposób.Marta próbuje odnaleźć jakichś przodków po Tekli, może jej córkę, którą opuściła albo innych z rodziny, by zapobiec zburzeniu chyży.

Nowy ksiądz dalej mąci i co rusz wymyśla coś absurdalnego, by skutecznie skłócić i podzielić zamieszkałych obok Polaków Lemkow. Oczywiście nie zabraknie też tajemnic odkrywanych krok po kroku, a także wątku kryminalnego. I tu stwierdzam, że akcja nabiera rozpędu, a drugi tom w moim odczuciu jest znacznie ciekawszy od tego pierwszego.

Oprócz swoich bohaterów i fikcyjnej fabuły, Autorka przemyca do swojej powieści historyczne zdarzenia i fakty, które świadczyły o trudnych doświadczeniach Lemkow, ich kulturę i tradycje. Bardzo lubię poznawać nowe obyczaje i kulturę. Zawsze takie literackie smaczki, czytam z ogromnym zainteresowaniem. Okazuje się, że Lemkowie to mniejszość spokojna, którzy pogodzili się ze swoją przeszłością, ale bardzo dbajaca o to, aby nie została zapomniana. To przesiedlency, którzy obok Polaków zamieszkują Karpaty.

Natalia Przezdzik zrobiła świetny research, przedstawiając nam losy tych ludzi. Włożyła w to ogrom pracy, żeby to wszystko zebrać w swoim cyklu POGRANICZE.

Książka przede wszystkim ukazuje życie na wsi kobiet, że one zawsze mają ręce pełne roboty, że ciężko pracują, czasem nie mając chwily dla siebie. Poruszony jest też model rodziny, podziały ról, ale też to, że z łatwością można skłócić zżyta ze sobą społeczność. Wystarczy iskra, jakiś zapalnik, ktoś z zewnątrz, by nastąpił rozpad zaprzyjaźnionych nacji.

Uwielbiam takie książki ze swojskim klimatem natury, historycznymi smaczkami i ludowymi obrzędami.

Na uwagę należy także zwrócić, iż cykl POGRANICZE jest uroczo wydany, a kody QR na końcu rozdziałów ożywiają historię. Duża czcionka pozwalała mi czytać bez okularów, a barwione brzegi stanowią piękną ozdobę, ale też pewną układankę, która stworzy całość z wszystkich siedmiu części. Zatem niecierpliwie odliczam do tej trzeciej, mając nadzieję na dalsze ciekawe zdarzenia. Polecam! To idealna lektura na lato, która wprowadza w sielski nastrój.

Macie takie miejsca do których lubicie wracać? Dla mnie takim miejscem mogłaby być Tymianowa.

„Powiertucha” to druga część cyklu „Pogranicze” autorstwa Natalii Przeździk. Długo wyczekiwałam tej powieści i z wielką przyjemnością wróciłam do starych bohaterów z Tymianowej, małej wioski w Beskidach. Oprócz znanych nam już postaci pojawiają się nowe ciekawe osoby. Marta nadal szuka spadkobierców Tekli aby ocalić jej chyżę przed zburzeniem. Po nieprzychylnych artykułach na temat miejscowości stara się też promować swoją agroturystykę. Na szczęście goście chętnie ją odwiedzają. Przyjeżdża emerytowany nauczyciel, który nawiązuje sympatyczne relacje z kilkoma młodymi niezbyt okrzesanymi chłopakami. Pokazuje im że młodzież może mieć pasje. Pojawia się też przesympatyczna, rozgadana nastolatka, która interesuje się kulturą łemkowską i historią miejscowości. Wypytuje o wszystko i chce być blisko wszelkich wydarzeń. Wokół nawiedzonej chaty nadal dzieją się dziwne, niewyjaśnione rzeczy. Nowy ksiądz próbuje forsować coraz bardziej kontrowersyjne pomysły czym wzburza miejscową ludność. Za wszelką cenę stara się podzielić żyjącą do tej pory w zgodzie ludność polską i łemkowską. Pojawia się też wątek kryminalny.

Powieść jest niezwykle ciekawa i urzekająca swoją subtelnością a także wyważonym humorem. Wciąga bez reszty i nie pozwala odłożyć na bok.. Czas tu płynie niespiesznie a bohaterowie stają się coraz bliżsi czytelnikowi. Każdy z nich ma tu ważną rolę do odegrania i nie pojawia się bez powodu. Autorka potrafi zaskoczyć zwrotami akcji. Prowadzi fabułę sprytnie przeskakując między sielskimi klimatami a sytuacjami grozy. Czytając książkę czułam emocje towarzyszące bohaterom a także zapach lata, polnych kwiatów, lasu. Niezwykłe zjawiska pogodowe przyprawiały mnie o gęsią skórkę. Dowiedziałam się nowych ciekawostek o historii regionu, o życiu i kulturze ludności łemkowskiej a dźwięk łemkowskich pieśni słyszę do tej pory. Zakończenie mnie zaskoczyło, przyznam że nie spodziewałam się takiego obrotu akcji i jestem bardzo ciekawa co wydarzy się dalej. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej historii.

Powrót do Tymianowej okazał się równie przyjemny, jak pierwsza wizyta. Bardzo lubię wracać do bohaterów, których już znam, i sprawdzać, jak potoczyły się ich dalsze losy. To właśnie dlatego kontynuacje takich serii sprawiają mi tyle radości.

Życie mieszkańców nadal płynie swoim rytmem, choć oczywiście nie brakuje problemów. Tym razem oprócz codziennych trosk dochodzą także kłopoty związane z pogodą i dość nietypowym zjawiskiem, nowym księdzem czy sprawami z przeszłości, które wciąż nie dają o sobie zapomnieć. Autorka po raz kolejny pokazuje, że nawet w niewielkiej miejscowości dzieje się naprawdę dużo.

Domki Marty ponownie zapełniają się gośćmi, a każdy z nich wnosi do historii coś nowego. Niektóre początki tych znajomości były naprawdę ciekawe. Moją uwagę szczególnie przykuła Matylda „Merida” rudowłosa dziewczyna, co do której od początku czułam, że nie znalazła się w Tymianowej przypadkiem. Byłam bardzo ciekawa, jaką tajemnicę skrywa i co tak naprawdę sprowadziło ją właśnie tutaj.

Bardzo podoba mi się to, że w tej serii prowadzi Marta, ale dowiadujemy się wiele o różnych bohaterach. Każdy mieszkaniec ma swoją historię, własne problemy. Dzięki temu Tymianowa wydaje się prawdziwa, a nie tylko nazwą miejsca w którym dzieje się akcja.

To jedna z tych serii, w których miejsce jest równie ważne jak sami bohaterowie.

Cieszę się, że mogłam ponownie odwiedzić Tymianową i już teraz wiem, że z przyjemnością sięgnę po kolejny tom. Jestem bardzo ciekawa, co jeszcze przygotowała dla mieszkańców autorka i jakie tajemnice skrywa ta niepozorna miejscowość.