Powiedz, Że Jesteś Moja

Dzień, w którym otrzymałam pierwszą przesyłkę od Wydawnictwa Zysk i S-ka z thrillerem „Elizabeth Noreback” zapamiętam na długo. Książka trzymała mnie w napięciu przez ponad pięćset stron, w których doszukiwałam się prawdy wraz z główna bohaterką. To przyjemne oderwanie się od młodzieżówek, doszukanie się w literaturze świeżości. Surowy klimat Skandynawii wyrył się głęboko w moim umyśle sprawiając, że chciałabym ją zobaczyć na własne oczy, bowiem po lekturze „Powiedz, że jesteś moja” czuję się, jakbym znała ją na wylot. Bardzo przypadło mi do gustu mieszczenie psychologicznego thrillera w Szwecji, z taka fabułą, którą skradła mi serce.

„Każdy się boi. Każdy. Ale uśmiechamy się, udajemy, kłamiemy twarzą, żeby to, co ukryte, nie wyszło na wierzch.”

Thriller jest niezwykle udanym debiutem na polskim rynku wydawniczym będący sensacją na świecie, prawa wydawnicze zostały sprzedane do wielu krajów, co dodatkowo potęgowało moją ciekawość przy sięgnięciu po taka literaturę. Miałam ochotę na powiew świeżości, coś, co wmuruje mnie w fotel nie pozwalając z niego zejść, aż do ostatnich stron. Tak się też stało!

Narratorkami są trzy kobiety: Stella, Isabelle oraz Kerstin, autorka pozwala nam dostrzec punkt widzenia każdej z nich, a więc było, co czytać, co przeżywać i doszukiwać się prawdy zawartej w ich słowach. Czy wszystkie mówią prawdę? A może, któraś z nich jest szalona?

Główną bohaterką jest Stella, jest bardzo realistycznie wykreowaną postacią, tajemniczą, a jednocześnie niebojącą się zadawać pytań, kiedy chce osiągnąć obrany cel. Można powiedzieć, ze jest kluczem, który rozwiązuje wszystkie tajemnice zawarte w książce. Była dość młodą kobietą, kiedy została matką, wraz ze swoim partnerem postanowiła wychować córeczkę, jak tylko najlepiej potrafiła. Zwyczajna kochająca się rodzinka, która wybiera się na pierwsze wspólne wakacje. Wtedy też Stellę spotyka największa rodzinna tragedia, po której nigdy nic nie będzie już takie samo. Początkowo niewinny spacer z córką w piękną pogodę zamienia się w koszmar. Kobieta zauroczona widokiem odchodzi na chwilę od wózka, w którym bezpiecznie i słodko śpi jej pociecha, kiedy powróciła świat legł w gruzach, dziecięcy wózek jest pusty. Nigdzie nie ma śladu dziecka, zupełnie jakby zapadło się pod ziemię. Zostaje zawiadomiona policja, prasa i środowisko lokalne, każdy dokłada starań, aby pomóc zrozpaczonej kobiecie. Niestety poszukiwania nie przynoszą żadnych rezultatów, ciała Alice nigdy nie odnaleziono, policja zamyka sprawę wpisując w raport, że dziewczynka utonęła.

„Nikt z nas nie wie, co go czeka. Czy nie na tym polega urok życia?”

Kobieta zostaje psychoterapeutką, podziwiam ją za to, że po tak wielkiej stracie potrafiła się pozbierać, przynajmniej pozornie i chcieć pomagać ludziom, którzy w różnych momentach życia czują się, jakby spadali na dno, potrzebując kogoś, kto wskaże im drogę. W życiu Stelli dochodzi do przełomu podczas spotkania z pewna pacjentką, która wizualnie do złudzenia przypomina siostrę jej partnera- Daniela. Kobieta nazywa się Isabelle Karlson i ma problemy z przezwyciężeniem straty, której doświadczyła po śmierci ojca. Czyżby Isabelle była kimś innym? Stella jest przekonana, że jej pacjentka jest zaginioną córeczką, że jest jej Alice. Jej bliscy uważają, że przesiąknięta żalem Stella oszalała, ta upiera się przy swoim przeczuciu. Czy ma rację? Czy maleńka Alice przeżyła? Czy nowo poznana pacjentka jest tym, kim przypuszcza terapeutka? Jak to się potoczy? Co naprawdę stało się z dziewczynką? Czy uda nam się dowiedzieć prawdy? Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jedno spotkanie, gdyby nie tajemnicza Isabelle Karlson. Wracają wspomnienia, które nigdy nie odeszły, budzą uśpione pod skórą nadzieje, serce matki nigdy nie przestało wierzyć, że kiedyś dowie się prawdy o swym dziecku. Czy znajdzie się chociaż jedna osoba, która uwierzy Stelli?

"Zawsze wyobrażałam sobie, że to ja ją znajduję. A nie odwrotnie. Może odszukała mnie z ciekawości, chciała zobaczyć, kim jestem. Może chciała mnie oskarżyć, sprawić, bym nigdy nie zapomniała. A może się zemścić. Odbudowanie mojego życia, dotarcie do punktu, w którym jestem, zajęło mi wiele lat. Jednak nawet, jeśli zostawiłam za sobą wszystko, co się wydarzyło, nie zapomniałam. Czegoś takiego nie da się zapomnieć."

Trzecią narratorką jest matka Isabelli, niezwykle zaborcza kobieta, która nie jest zadowolona z faktu, że córka szuka pomocy u terapeutki, robi wszystko, by ją od tego odwieść. Wyznała córce, że zmarły partner, którego Isabella miała za ojca wcale nim nie był, a także ukryła skrupulatnie tożsamość prawdziwego człowieka, który nim był. Kerstin uważa, że opowiadanie o swoich problemach obcym ludziom niczego nie zmieni.

Książka jest pełna zaskakujących zwrotów akcji, a napięcie z każdą stronnicą wzrasta nie opuszczając czytelnika nawet na chwilę. Chociaż historia może wydawać się mało porywająca i schematyczna, to z całą pewnością tak nie jest. Styl, w którym została napisana jest niezwykły, porywający, że można się ośmielić o stwierdzenie, że książka czyta się sama. Czyta się ją i czyta nie mając ochoty na to, aby się od niej oderwać, obowiązki domowe ciążą, nie myśli się o tym, aby zjeść obiad. Tak mocno zżyłam się ze Stellą, że chciałam poznać jej dalsze losy i rozwiązać bolesną tajemnicę przeszłości. Chciałam, aby jej nadzieja okazała się uzasadniona, czy tak było musicie sprawdzić sami. Czytelnik brnie przez pozornie zwyczajne życie, które jest spowite grubą siecią kłamstw i tajemnic, które odkrywa krok po kroku. Książka spełniła moje oczekiwania, jest to naprawdę udany debiut., ukazujący to, że nic nie jest do końca dobre lub złe, a życie nie jest tylko czarno-białe.

Recenzja pochodzi ze strony [Adres usunięty]

To opowieść o tym, jak wewnętrzne lęki zaczynają przejmować kontrolę nad życiem…

Stella ma dziewiętnaście lat. Rok temu urodziła córkę, jest szczęśliwą, nastoletnią matką. Wraz z nią i swoim chłopakiem wyjeżdżają na wakacje. Tam niestety dochodzi do tragedii. Córka młodych rodziców – Alice – zostaje prawdopodobnie uprowadzona. Początkowo podejrzenia padają na matkę, która na chwilę zostawiła dziecko same. W ułamku sekundy straciła je na zawsze. Gdy śledztwo staje w miejscu, zostaje umorzone. Alice traktuje się jako zmarłą, a bliscy zachowują się, jakby uznano ją za niebyłą. Wiele lat później, gdy każdy z bohaterów układa sobie życie na nowo, pojawia się nowy ślad. Czy to możliwe, że Alice żyje? Czy to tylko kolejny objaw obsesji?

„Nazywam się teraz Stella Widstrand, nie Johansson. Mam trzydzieści dziewięć lat, nie dziewiętnaście. I nie zdarzają mi się już ataki paniki.”

Wydaje się, że więź matki z dzieckiem jest czymś naturalnym. Że jej obecność daje poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Niestety, na świecie są również patologiczne rodziny, gdzie ta stabilność jest zachwiana, a dziecko zamiast w poczuciu szczęścia, dorasta z przeświadczeniem, że wszystko co robi – robi źle. Dzieciństwo Isabelle wygląda podobnie. Matka, której humory psuły każdą dziecięcą zabawę. Wyraz rozczarowania na jej twarzy, który jest ciosem w brzuch dla córki. Córka, która unika konfliktów jak ognia, bo nie chce doprowadzać do kolejnej migreny, do kolejnych wybuchów złości czy smutku.

„Dziewczynka przepadła, tak niespodziewanie. Nikt już odnaleźć nie był jej w stanie. Kamienie, kamienie, znajdźcie spokój i ukojenie. Tam coś było, coś tam było. A ten, co wiedział, pijany jak bela, nic nie powiedział. Pieprzył od rzeczy.”

Autorka porusza w powieści wiele gałęzi psychologicznych relacji dziecka z rodzicem, czy dwójki rodziców w stosunku do siebie nawzajem. Obserwujemy dwie historie trzech kobiet, które splatają się w całość. Zauważamy, jak decyzje podjęte w przeszłości wpływają na teraźniejszość, jak zachowania nasze sprzed lat kształtują nie tylko nas samych, ale i nasze otoczenie.

„Każdy potrafi wydać dziecko na świat. Wychowywać je, nadać mu charakter i siłę. Kochanie tego dziecka to coś zupełnie innego.”

Elisabeth Noreback sprawnie buduje napięcie, choć nie do końca jestem przekonana do zawartych w treści tajemnic i próbie ich rozwiązywania. Przeciętny czytelnik od początku domyśla się prawdy i nawet zręcznie podkładane kłody nie są w stanie go zawrócić na inny tor. Mam wrażenie, że zamiar autorki na tę historię jest już wyczuwalny na wstępie, a jedyne pytanie, jakie sobie stawiałam podczas lektury, to: Jak to tego dojdzie, jak zostanie to rozegrane.

Nie zmienia to jednak faktu, że książkę czyta się szybko i zaciekle. Nawet, jeśli znamy zakończenie i wiemy co się może wydarzyć – odczuwamy pewien dyskomfort na myśl o zbliżających się tragediach.

To opowieść o sile matczynej miłości. O wytrwałości i stałych lękach. To powieść psychologiczna, która edukuje i przeraża. Opowieść o obsesji, tęsknocie i żalu. O chorych, ostrych miłościach, które ranią i przenikają do duszy. O chorobach społecznych, ale przede wszystkim psychicznych.

Charakter każdego z bohaterów jest unikatowy, choć pewne wątki łączą się, tworząc kolaż postaci, którzy przekraczają pewne granice w swoim życiu. Najważniejsze są kobiety, które rozpaczają nad swoim losem i są w stanie zrobić wszystko, by ochronić swoje dziecko. Choć ochrona w tej historii ma różne definicje i objawia się w dwojaki, niekoniecznie szczęśliwy i bezpieczny sposób.

Było mi żal. Czułam, że również coś utraciłam. Nie mam dziecka, nie jestem z żadnym emocjonalnie związana, a jednak autorka wprowadziła taką atmosferę, że było mi autentycznie smutno i żałośnie. Chciałam wraz ze Stellą odzyskać panowanie nad jej życiem.

W SKRÓCIE:

Plusy: Dobra charakterystyka postaci. Ukazanie różnych odcieni macierzyństwa. Silne emocje u bohaterów, co przekłada się na silne współodczuwanie u czytelnika.

Minusy: Przewidywalna fabuła, brak elementów zaskoczenia.

Dla kogo: Dla osób, które interesują się psychologią i jej wpływem na życie. Dla ludzi, którzy chcą czytać o tematyce rodzinnej i nie obawiają się w niej mocnych akcentów.

Co byś zrobił, gdyby Twoja córka tajemniczo zaginęła mając zaledwie roczek, a po dwudziestu latach zjawiła się nieoczekiwanie w Twoim życiu?

„Każdy myśli, że umarła. Ty wiesz, że żyje. Ktoś robi wszystko, żeby ukryć prawdę.”

Stella jest psychoterapeutką i próbuje wieść normalne życie. Dwadzieścia lat temu, jej mała córeczka zaginęła i do tej pory nie wiadomo co tak naprawdę się wydarzyło. Wszyscy, jednak chcieli, by żyła normalnie i zapomniała o tym co ją spotkało. Czy to w ogóle możliwe?

Teraz Stella ma syna i wspaniałego męża, którego bardzo kocha. Potrafi nie myśleć o swojej córce i zachowywać się wzorowo. Dba o swoją karierę i rodzinę najlepiej jak potrafi. Wszystko do momentu, w którym na wizytę przychodzi do niej młoda dziewczyna, która wyglada tak jakby wyglądała jej córka w tym wieku. Jest identyczna jak jej ciotka, więc Stella jest przekonana, że to musi być jej Alice.

Całe jej poukładane życie legnie w gruzach, bo powracają demony przeszłości, Stella nie zachowuje się racjonalnie, ma wrażenie, że jest obserwowana, oprócz tego ktoś wrzuca jej do skrzynki jej własny nekrolog. Terapeutka przekracza granice, zachowuje się jak osoba niezrównoważona w takim stopniu, że bliscy zaczynaja się od niej odwracać. Wyglada to dosyć nieciekawie, z racji, że Isabelle - dziewczynka, która miałaby być Alice jest przekonana, że to jedno wielkie nieporozumienie, bo przecież ze swoją mamą Kerstin była od zawsze.

Wkrótce naszą bohaterką zaczyna się interesować policja, ale nawet to nie jest w stanie powstrzymać jej przed działaniem. Niszczy wszelkie relacje, swoją karierę i wizerunek, ale wie, że dla swojej córeczki zrobiłaby wszystko.

Tylko czy to możliwe, aby to była Alice? Jeśli tak, to jak to udowodnić i przekonać do tego wszystkich?

Jedyną osoba, która wierzy w tę teorie jest oczywiście Stella, pogrążona w smutku i żałobie matka, która nie do końca myśli racjonalnie.

Moim zdaniem:

Musicie to przeczytać!

Początkowo Stella bardzo mnie drażniła, jak to zazwyczaj bywa w thrillerach psychologicznych. Zawsze ktoś ma jakieś dziwne jazdy, które nam wydają się zupełnie obce i zachowujemy się trochę jak ci bliscy opisani w powieści. Lekceważymy, niedowierzamy, denerwujemy się i mamy dość.

Z drugiej strony, postawmy się na miejscu Stelli. Jako młoda matka traci swoje roczne dziecko, swoją perełkę. Jej chłopak ma do niej żal, choć nie wypowiada tego na głos, Stella czuje, że ją obwinia. Zostawiła ją przecież tylko na parę sekund i to w wózku.

Co mogło się jej przydarzyć w tak krótkim czasie?!

Czy umielibyście prowadzić normalne życie po takiej traumie? Widzicie jak wasi bliscy idą do przodu, zapominają, starają się to samo wmówić Wam - musisz zapomnieć, żyć dalej, całe życie przed Tobą. Tylko jakie to życie tak naprawdę? Bez Twojego aniołka.

Z czasem, jednak udaje Ci się ruszyć do przodu, poznajesz wspaniałego mężczyznę, który zastępuje Ci dawną miłość, zaczynasz go kochać, macie razem dziecko. Znajdujesz dobrą pracę, którą naprawdę lubisz. Wszystko wydaje się być poukładane i tylko raz na jakiś czas pozwalasz sobie wrócić do wspomnień, poddać się smutkowi. To normalne..

Któregoś dnia do Twojego gabinetu wchodzi ktoś kto wyglada tak jakby teraz wyglądała Twoja córka. Paraliżuje Cię to, nie wiesz co robić, dostajesz ataku paniki.

Co zrobisz z tym faktem?

Nie chce nawet sobie wyobrażać co bym zrobiła na miejscu bohaterki i mam nadzieję, że nigdy się tego nie dowiem. Jednak takie rzeczy się przytrafiają, może nie jakoś rewelacyjnie często, ale to się dzieję. Nie życzę tego nikomu, autorka pokazuje nam co taka trauma potrafi zrobić z człowiekiem. Zwłaszcza jeśli ktoś celowo próbuje zrobić z nas wariatkę. Jak wtedy pozostać wiarygodnym kiedy nieświadomie samemu pod sobą kopiemy dołki?

Jest to jedna z niewielu powieści, którą oceniłam jako bardzo dobrą jeszcze przed zakończeniem. Rzadko mi się to zdarza, bo sam finał książki ma dla mnie wielkie znaczenie i wpływa bardzo na moja ocenę. Tutaj myślę, że jakikolwiek by nie był nie zmieniłoby to mojej oceny, bo powieść jest naprawdę dobra. Nie tylko przy zakończeniu. Musimy tylko nabrać nieco cierpliwości do głównej bohaterki, a czas spędzony przy tej lekturze będzie naprawdę.. emocjonujący.

Zachęcam Was gorąco do zapoznania się z książką „Powiedz, że jesteś moja”, jak dla mnie - mega.

Takie historie, choć się w głowie nie mieszczą, to zdarzają się na świecie. Wyobrażaliście sobie kiedyś, że mogliście zostać zabrani od swoich biologicznych rodziców. Myślicie o tym, że w przyszłości Wasze dziecko może zostać porwane i już nigdy więcej go nie zobaczycie? Albo zobaczycie, ale po wielu latach? Właśnie. O takich rzeczach się nie myśli, a jednak one mają miejsce.

Elisabeth Noreback dojęła się napisania historii na ten temat. Jest to dość częsty motyw pojawiający się w literaturze, więc w tym miejscu nie wykazała się oryginalnością. Zaś jeżeli chodzi o dopełnienie tego wątku i ubranie go w historię, która wciągnęłaby czytelnika poszło jej naprawdę dobrze. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że jej historia będzie taka nieprzewidywalna i szokująca. Tym bardziej, że początkowo jawiła się jako taka chaotyczna i wzbudzała dezorientację. Po chwili autorka złapała odpowiedni rytm i wszystko zaczęło się ze sobą komponować i właśnie od tego momentu nie dało się oderwać od lektury. Czyta się w błyskawicznym tempie. Akcja jest dynamiczna i bogata w zaskakujące zwroty sytuacji oraz mącące fakty, które wychodzą na jaw w najmniej oczekiwanych momentach. Autorka umiejętnie dawkowała narastające napięcie. Cała historia została wzbogacona o retrospekcje i przedstawiona za pomocą trójki bohaterek. Portrety psychologiczne postaci zostały nakreślone z najmniejszą dbałością o szczegóły. Właśnie to sprawiało, że nie były takie typowo papierowe ani wyblakłe.

Reasumując „Powiedz, że jesteś moja” jest pozycją godną uwagi i poświęconego na nią czasu.

Elisabeth Norebäck pojawiła się na polskim rynku wydawniczym ze swoim debiutem pt. „Powiedz, że jesteś moja”. Według napisu na okładce to pierwszy szwedzki thriller psychologiczny, który stał się sensacją światowego rynku wydawniczego, a jego prawa sprzedano do kilkudziesięciu krajów. Wiemy już, że literatura skandynawska bardzo dobrze się u nas przyjmuje, myślę więc, że i ta autorka idealnie wpasuje się w polskie gusta czytelnicze.

Stella Widstrand to 39-letnia psychoterapeutka, która sama przez całe życie boryka się z olbrzymią traumą. W młodym wieku zaszła w ciążę, lecz po roku ktoś porwał jej dziecko, malutką Alice. Stella nie mogła poradzić sobie ze stratą, ale w końcu doszła do siebie i postanowiła, że będzie pomagać innym ludziom w trudnych sytuacjach. Jednak wszystko się zmienia, gdy do jej gabinetu wchodzi Isabelle, jej zaginiona córka. Czy to możliwe, aby po 20 latach rozpoznać swoje dziecko? Życie Stelli wywraca się do góry nogami, kobieta popada w coraz większą paranoję, szybko wpada w złość, powracają jej ataki paniki. Jednak Stella nie odpuszcza i postanawia za wszelką cenę dowieść, że Isabelle to jej córka – nie spodziewa się jednak, że ktoś próbuje ukryć prawdę.

„Powiedz, że jesteś moja” to zdecydowanie thriller na wysokim poziomie. Od samego początku pogrążamy się w domysłach, nie do końca wiemy, co sprowadza Isabelle do Stelli, przez co cały czas mamy różne podejrzenia. Przeszłość obu kobiet jest burzliwa, co dodaje jedynie smaczku całej lekturze. Śledzimy losy bohaterów z trzech perspektyw, w książce są rozdziały poświęcone Stelli, Isabelle i Kerstin. Najbardziej podobało mi się to, jak autorka potrafiła bawić się moimi uczuciami. W jednej chwili byłam rozczarowana zachowaniem Stelli, jej dążeniem do autodestrukcji i niedojrzałym zachowaniem, żeby zaraz ogromnie jej współczuć i po prostu ją rozumieć. To samo tyczy się innych bohaterów, autorka sprytnie sprawia mylne wrażenie, przez co sami zastanawiamy się kto jest dobry, a kto zły. Gdy prawda wychodzi na jaw chwytamy się za głowę!

Portrety psychologiczne są naprawdę świetne, a książka cały czas trzyma w napięciu, mimo że dużo wcześniej podejrzewałam, jaki scenariusz przygotowała dla nas autorka. Nie przeszkadzało mi to jednak wcale w czerpaniu przyjemności z lektury. Jedynym minusem jest dla mnie zakończenie, nie podoba mi się, że urywa się w takim momencie, oczekiwałabym czegoś więcej po przeczytaniu 500 stron książki! Moim zdaniem idealnie spisałby się krótki epilog, ponieważ po zakończeniu lektury czułam niedosyt, żal, trochę nawet rozczarowanie… Przez całą książkę bawiłam się świetnie, a zakończenie, lub jego brak, trochę osłabiło ogólny odbiór książki.

Mimo wszystko mogę powiedzieć, że to bardzo dobry thriller, tym bardziej, że to debiut! Świetne postaci z burzliwą przeszłością i problemami natury psychicznej, ciągłe zainteresowanie czytelnika fabułą i nieoczywiste powiązania wątków sprawią, że miło spędzicie czas z tą książką. Polecam.

Dziękuję za egzemplarz Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Moja koleżanka została niedawno mamą. Przypomina mnie sprzed kilku lat – zmęczoną, ale szczęśliwą. Zaliczyłyśmy ostatnio standardową rozmowę o kolorze… wiadomo czego, o najlepszych kosmetykach, cenach pieluch i wszystkim tym, czym młode matki żyją przez pierwszych kilka miesięcy życia swojego dziecka. Nawet to rozumiem. Jako że rozmowa dobrze się układała, doszłyśmy do momentu, w którym moja rozmówczyni po cichu, niemal szeptem zaczęła opowiadać o swoich wpadkach. Swoich jako niedoświadczonej mamy. Jak jej było wstyd! Że nie zauważyła, że myślała, że tak będzie dobrze, że przecież nie wiedziała. Jako starsza wiekiem i stażem macierzyńskim poczułam, że należy jej się parę słów ode mnie. Parę słów o tym, jak sama popełniałam błędy. Opowiedziałam jej historię o tym, jak Pawełek pierwszy raz przeturlał się na bok i niestety był to moment, gdy leżał na kanapie i nie był obłożony z każdej strony poduszkami. Niemal każda matka zalicza takie wpadki. Gorzej, jeśli chwilowe zapomnienie skutkuje utratą dziecka…

Nie bez przyczyny opowiadam tę historię. Myślę, że zdążyłam Was przyzwyczaić do tego, że wstęp do recenzji nigdy nie jest bez znaczenia w kontekście książki, którą przychodzi mi recenzować. Dzisiaj jest nią debiut Elisabeth Norebäck Powiedz, że jesteś moja.

Wyobraźcie sobie, że jesteście na cudownych wakacjach ze swoim mężem oraz nowo narodzonym dzieckiem i wskutek Waszej nieuwagi dziecko znika. Właściwie to nawet trudno sobie to wyobrazić… Jednak w obliczu takiej tragedii stanęła Stella, która ostatni raz widziała swoją córkę chwilę przed tym, jak na kilka minut spuściła ją z oka. Po bezskutecznych poszukiwaniach dziewczynka zostaje uznana za zmarłą, a matka popada w głęboką depresję, która wiedzie ją wprost do szpitala. Czytelnik poznaje Stellę, gdy jej życie jest już poskładane na nowo – ma syna, nowego męża i jest (nomen omen) psychoterapeutką. Rysę na tym doskonałym życiu wywołuje pojawienie się nowej pacjentki. Stella pogrąża się w paranoi, uznając dziewczynę za swoją zaginioną córkę.

Wstrząsająca historia. Początkowo może nawet trochę zbyt spokojnie relacjonowana w pewnym momencie nabiera takiego przyspieszenia, że nie sposób się od niej oderwać. Autorka prowadzi całą akcję, zastawiając na czytelnika mnóstwo pułapek. Powiem szczerze, że wielokrotnie czułam się całkowicie skołowana, jakbym była na karuzeli – raz miałam ochotę poszarpać Stellą, by wreszcie oprzytomniała, a za chwilę współczułam, że nikt nie traktuje jej poważnie. Odezwała się we mnie matka. Co ja bym zrobiła, gdyby jedno z moich dzieci zaginęło? Jako czytelniczka wściekałam się na główną bohaterkę za to, co robi. Jako matka czułam z nią więź, dopingowałam, próbowałam doszukiwać się sensu w jej sposobie myślenia. Ta emocjonalna huśtawka świadczy o tym, że Norebäck napisała bardzo dobry psychologiczny thriller. Naszpikowała go zwrotami akcji, pobudzała do myślenia i nie pozwoliła się oderwać. Muszę przyznać, że po odłożeniu tej książki czułam się kompletnie wyczerpana. Chyba nieświadomie weszłam w skórę Stelli, a to chyba najlepszy komplement.

Powiedz, że jesteś moja przypomina mi nieco Milczące dziecko Sarah A. Denzil – szczególnie w kontekście matczynej traumy po zaginięciu dziecka. Być może właśnie ta tematyka tak na mnie działa, może utożsamiam się z bohaterkami tych książek – nie wiem. Elisabeth Norebäck wymiętosiła mnie i na koniec wypluła, wywołując poczucie, że przeżyłam coś strasznego, ale na szczęście fikcyjnego. Moim zdaniem świadczy to o tym, że właśnie skończyłam świetną książkę.

Jeśli lubicie poczuć dreszcze na plecach, gęsią skórkę na rękach i nie przeraża Was ścisk gardła – ta historia jest na pewno dla Was. Udał się Norebäck ten debiut. Aż strach pomyśleć, co będzie dalej.

Książka "Powiedz, że jesteś moja" Elisabeth Norebäck jest jej debiutem a zarazem ogromnym sukcesem - to pierwszy szwedzki thriller psychologiczny, który stał się sensacją światowego rynku wydawniczego.

Głównymi bohaterkami i zarazem narratorkami są trzy kobiety: Stella, Isabelle oraz Kerstin, jednak wodzącym wątkiem jest tu historia Stelli. Stella jest psychoterapeutką, ma męża, syna i wydaje się również, że idealne życie. Jest to jednak tylko iluzja, bo do tej pory pamięta wydarzenia sprzed dwudziestu lat kiedy to w niejasnych okolicznościach zaginęła jej roczna córeczka - Alice. Gdy w drzwiach jej gabinetu staje jej nowa pacjentka -Isabelle - jest pewna tego, że to właśnie Alice. Uporządkowany świat Stelli zaczyna się burzyć, kiedy odbiera dziwne telefony i widzi osobę obserwującą jej dom. Nikt nie wierzy jej, że Isabelle to jej córka, więc sama postanawia dowieść prawdy i dowiedzieć się co tak naprawdę wydarzyło się przed laty.

Początkowo książka mnie nie wciągnęła, wręcz czytałam ją ze strachem, że dalej nie będzie lepiej. Na szczęście okazało się, że nie musiałam się o to bać, bo w połowie książka nabrała odpowiedniego tępa i bardzo mnie zaciekawiła, a pod koniec nawet czułam ogromne napięcie i zaintrygowanie - przeczytałam ją błyskawicznie.

Autorka umiejętnie stworzyła portrety psychologiczne bohaterek, które były bardzo realistyczne. Wartka akcja książki sprawiła, że próbowałam odgadnąć jak złożyć tę historię w jedną spójną całość. Tutaj mogę się pochwalić, że moje przypuszczenia co do wyjaśnienia zagadki okazały się słuszne, co cieszy mój detektywistyczny instynkt. Czytając tę książkę ciągle stawiałam się na miejscu bohaterów próbując sobie wyobrazić co czują oraz widziałam jak inaczej bym postąpiła lub jak różnią się moje myśli od myśli bohaterów. Bardzo lubię czuć takie coś podczas czytania książek, bo dostrzegam wtedy wyraźnie jak ludzie się różnią i jak inaczej ta historia wyglądałaby gdybym ja stała na miejscu - w tym wypadku - Stelli.

Kilka rzeczy mnie irytowało (na przykład to, że rzeczy, które robimy pomiędzy czynnościami w książce były często pominięte tj. na przykład: Stella przyjeżdża do koleżanki i staje autem na parkingu a koleją czynnością jest już ich rozmowa, jakby nigdy nie wyszła z auta), ale nie miały one większego wpływu na finalny odbiór książki.

Jak już pisałam końcówka tej historii dostarczyła mi dużo emocji i wywołała poczucie niepokoju - tym bardziej, że mam świadomość, że ta historia równie dobrze mogłaby się wydarzyć naprawdę. Niestety zakończenie mnie trochę rozczarowało, bo uważam, że chociaż kilka stron epilogu byłoby odpowiednim posunięciem, a bez tego czułam pewien niedosyt. "Powiedz, że jesteś moja" nie wywołała u mnie efektu ''wow", ale dała do myślenia i uważam, że będzie to świetna propozycja dla fanów thrillerów. Po za tym ta książka to idealny pomysł na film - może kiedyś się doczekamy!