Potop. Trylogia Sienkiewicza. Tom 2

Kocham polską klasykę literacką, a już w szczególności trylogię Sienkiewicza. Najbardziej podoba mi się "Potop". Pomimo pięćdziesiątki na karku, niczym małe dziecko przeżywam z zapartym tchem przygody Pana Kmicica. Sienkiewicz jak żaden inny pisarz w Polsce potrafił łączyć postacie i wydarzenia historyczne, z wykreowanymi przez siebie bohaterami. Prawdziwe mistrzostwo, które pomimo upływu lat, wciąż znajduje rzeszę nowych czytelników. Uwielbiam niepowtarzalny klimat Polski, jaki autor opisuje na karatach swoich powieści. Dostrzegalne u bohaterów. Honor, odwaga i lojalność to cechy, które powoli odchodzą w zapomnienie. A szkoda.

"Potop" to książka, którą przeczytałem już kilka razy, a nadal mi się nie nudzi :) Wszyscy wiemy ze szkoły, że Sienkiewicz napisał tę książkę w momencie, kiedy Polski nie było na mapie Europy i że głównym jej celem było "pokrzepienie serc". Jednak nie zapominajmy, że jest ona też po prostu świetną powieścią historyczną z wątkiem miłosnym głównych bohaterów. Miłośnicy studium psychologicznego postaci także znajdą tu coś dla siebie-przemiana Kmicica jest tutaj tylko jednym z przykładów. Warto "odkurzyć" tę książkę i nie traktować jej tylko jako lekturę szkolną czy ładnie wyglądający na półce tom Trylogii ;)

Kto z nas nie zna "Potopu"? To powieść, która robi ogromne wrażenie na czytelnikach już od lat. Muszę jednak przyznać, że sama sięgnęłam po tę powieść dopiero miesiąc temu. W czasach szkolnych w ogóle nie potrafiłam odnaleźć się w tego typu klimatach, dlatego wtedy zrezygnowałam z czytania tej pozycji. Teraz wróciłam do tego i szczerze przyznam, że jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona tym, co otrzymałam od autora. Ta książka to prawdziwy klasyk, który z pewnością każdemu przypadnie do gustu. Jeśli więc jeszcze nie czytaliście tej powieści, to musicie to jak najszybciej nadrobić. Na pewno nie będziecie żałować.

Nasz tata ma w tym roku sześćdziesiąte urodziny. Wraz z siostrą postanowiliśmy podarować mu ciekawą książkę. Jako że zawsze lubił oglądać filmową trylogie Sienkiewicza to dla odmiany, postanowiliśmy zakupić mu jej książkową wersję. Na pierwszy ogień poszedł „Potop". Ojciec dostał prezent i z lekkim oporem zabrał się za czytanie. Teraz ciężko oderwać go od lektury. Co chwilę mówi, jak to wszystko lepiej wygląda i inaczej opisane jest w książce. Wyjątkowa fabuła w połączeniu z barwnymi postaciami i wspaniale odzwierciedlonym obrazem Polski z XVII wieku tworzy w całości prawdzie arcydzieło. Polecam wszystkim.

"Potop" był dla mnie jedną z trudniejszych lektur. Powieść jest bardzo długa, momentami nużąca i czasami ciężko było mi zrozumieć poszczególne wątki, gdyż było ich za dużo, a niektóre przydługie opisy sprawiały, że szybko zapominałem o czym mowa. Na szczęście wersja z opracowaniem znacznie ułatwiła mi czytanie tej lektury i szybciej mogłam się odnaleźć w powieści. Dzięki tej wersji zapamiętałem i zrozumiałem o wiele więcej. Sama powieść jest dość trudna i czytałem ją przez bardzo długi czas. Dużo wątków i bardzo rozbudowane opisy, które moim zdaniem nie zawsze były potrzebne. Cieszę się, że tę lekturę mam już za sobą.

Nigdy nie byłem fanem lektur szkolnych - uważałem je za nudne i z miejsca mógłbym polecić znacznie ciekawsze pozycje, które można by umieścić w ichniejsze miejsce. Trylogia Sienkiewicza była jednak, mimo dłużyzn oraz nieciekawego dla mnie stylu pisarskiego, jedną z tych pozycji, które były znośne. Spośród całej trylogii, Potop był najciekawszy i bardzo dobrze przedstawiał fakty przeszłości. Czytało mi się ciężko, wszak to tylko nudna lektura szkolna, ale na pewno jest to książka warta uwagi, choćby ze względu na jej walory historyczne.

Przeczytałam ostatnio ''Potop'' Henryka Sienkiewicza, choć już dawno nie chodzę do szkoły. Ta książka dopiero po latach wzbudziła moje zainteresowanie. To się czyta jak dobry western czy historię miłosną z komplikacjami w tle. Andrzej Kmicic to niezły hulaka i awanturnik, ale jego przemiana we wzorowego rycerza pod wpływem miłości do Oleńki jest trochę naciągana. Nie zmienia to jednak faktu, że zwroty akcji zaskakują. Nawet opisy scen batalistycznych nie były bardzo nużące, a tak je pamiętałam z czasów liceum. Jeśli ktoś lubi nieoczywistą fabułę, a przy okazji chciałby poznać klasykę polskiej literatury, to ''Potop'' jest doskonałym tego przykładem.

Dawno czytana, ale do dzisiaj świetnie wspominam. Bawiłam się zacnie przy tej lekturze. Była to chyba moja pierwsza książka przygodowa z historią w tle. Wspaniałe postacie, opisy, mnóstwo wiedzy historycznej. Do języka trzeba się przyzwyczaić, ale szybko głowa przestawia się na styl, który jest w tej książce. Czyta się ją z zapartym tchem. W książce jest chyba wszystko: miłość, zdrada, wojna. Szczególnie podobała mi się droga przemiany bohatera. Przedstawienie postaci, do której czujesz antypatię, a z czasem wielką solidarność. Myślę, że jest to jedna z książek, po którą warto sięgnąć i przeczytać. Klasyka.

„Potop” Henryka Sienkiewicza, obok „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza, to moja ulubiona książka z całej polskiej klasyki literatury.

Henryk Sienkiewicz herbu Oszyk urodził się 5 maja 1846 w Woli Okrzejskiej. Naukę rozpoczął w warszawskim gimnazjum. Świadectwo dojrzałości otrzymał w 1866 i za namową rodziców rozpoczął studia lekarskie w Szkole Głównej w Warszawie, które porzucił i przeniósł się na wydział Filologiczno-Historyczny. Studiów jednak nie ukończył. W latach 70 ukazuje się w prasie jego powieść „Na marne”, z powodzeniem pisuje też felietony. Po ukazaniu się nowel „Hania” i „Stary sługa” Sienkiewicz udaje się w podróż po Ameryce Północnej. Kolejne lata okazują się przełomowe w życiu i twórczości Sienkiewicza, ukazuje się Trylogia, czyli „Ogniem i mieczem”, „Potop” i „Pan Wołodyjowski”. Powieści te przyniosły Sienkiewiczowi sławę i uznanie. Dzieła Sienkiewicza cieszą się sporą popularnością nie tylko w Polsce, ale i na świecie, tłumaczone są one na wiele języków. W 1905 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości (a nie – jak się powszechnie sądzi – za powieść „Quo Vadis”). Zmarł 15 listopada 1916 w Szwajcarii i został tam pochowany. W 1924 roku prochy pisarza uroczyście sprowadzono do Polski.

Rok 1655, w granice Rzeczpospolitej wkracza olbrzymia armia szwedzka. Zaręczony z Oleńką Billewiczówną chorąży orszański Andrzej Kmicic opowiada się początkowo po stronie Radziwiłłów – potężnego rodu magnackiego wspierającego Szwedów. Uznany przez szlachtę i narzeczoną za zdrajcę, postanawia się zrehabilitować. Pod przybranym nazwiskiem – Babinicz – bierze udział w obronie Jasnej Góry, własną piersią osłania króla Jana Kazimierza przed wrogami i bohatersko walczy z nieprzyjacielem do zakończenia wojny.

„Potop” to środkowa i w mojej ocenie zdecydowanie najlepsza część sienkiewiczowskiej trylogii. Autorowi udało się idealnie połączyć fikcyjnych bohaterów z historycznymi postaciami i wydarzeniami. Pomimo pokaźnych rozmiarów, powieść czyta się bardzo szybko. Wprawdzie książka ma kilka dłużyzn i przydługich opisów, oraz jest napisana językiem ze sporą ilością archaizmów, ale wystarczy przebrnąć kilka kartek i znów możemy się rozkoszować tą fantastyczną lekturą.

Uważam, że Kmicic to jedna z najlepszych, o ile nie najlepsza fikcyjna postać w polskiej literaturze. W przeciwieństwie do zbyt idealnego Skrzetuskiego z „Ogniem i mieczem”, Pan Andrzej, w dużej mierze pod wpływem swoich kompanów, popełnia wiele błędów, a zaślepiony miłością do ojczyzny, przysięga wierność Radziwiłłom. Przemiana, jaka dokonuje się w nim pod wpływem rozmowy z księciem Bogusławem, jest kolejną zaletą „Potopu”, a przygody Kmicica, które doprowadzają do odkupienia jego win, czyta się z ogromną przyjemnością. Oleńka, jak wszystkie kobiety w sienkiewiczowskiej trylogii nie zachwyca, ale i tak jest najlepiej napisaną bohaterką ze wszystkich, stanowiąc wzór XVII-wiecznych cnót kobiecych. Jeżeli chodzi o czarne charaktery, to zdecydowanie najciekawszą postacią z nich jest Bogusław Radziwiłł. Jest ON człowiekiem cynicznym, kłamliwym, dbającym wyłącznie o własne dobro i sławę. Jego charakter Sienkiewicz idealnie zobrazował w jednej z wypowiedzi księcia:

„Rzeczpospolita to postaw czerwonego sukna, za które ciągną Szwedzi, Chmielnicki, Hiperborejczykowie, Tatarzy, elektor i kto żyw naokoło. A my z księciem wojewodą powiedzieliśmy sobie, że z tego sukna musi się i nam tyle zostać w ręku, aby na płaszcz wystarczyło; dlatego nie tylko nie przeszkadzamy ciągnąć, ale i sami ciągniemy.”

Warto wspomnieć także o drugoplanowych postaciach. Soroka, Roch Kowalski, kmicicowa „kompanija”, a przed wszystkim niesamowici Kiemlicze. Wszyscy Ci bohaterowie, pomimo że są cały czas gdzieś w tle, to dodają całości niesamowitego kolorytu i aż się czeka na kolejne pojawienie się ich w powieści.

Na podstawie książki Jerzy Hoffman nakręcił w 1974 roku doskonały film, w którym główne role zagrali Małgorzata Braunek i rewelacyjny Daniel Olbrychski.

Podsumowując „Potop” to doskonała lektura, którą powinien przeczytać każdy Polak. Dla mnie jest ona arcydziełem polskiej literatury, a do niektórych jej fragmentów („Kończ… waść! wstydu… oszczędź!”) wracam co pewien czas z ogromną przyjemnością, żeby podziwiać mistrzowskie pióro Henryka Sienkiewicza. Jednym zdaniem: wstyd nie znać!!!

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

W tle autentycznych wydarzeń historycznych autor osadził wiele ciekawych wątków, intryg, akcji, barwnych opisów oraz zarówno autentycznych jak i fikcyjnych aczkolwiek wyjątkowo wyrazistych bohaterów, skupiając uwagę czytelnika na ich często jakże burzliwych losach. Zdecydowanie pierwszoplanową postacią powieści jest Andrzej Kmicic, młody chorąży orszański, który za sprawą testamentu Billewicza przybywa na Laudę aby poślubić Oleńkę Billewiczównę. Młodzi zakochują się w sobie jednak ich miłość a także wspólna przyszłość zostają poddane wielkiej próbie. Kmicic przez nieszczęśliwy splot wydarzeń zostaje uznany za zdrajcę i postanawia zrobić wszystko aby odkupić swe winy i znów zasłużyć na miłość ukochanej a także uznanie i dobre imię wśród walczących o wolność Rzeczpospolitej. W tym celu skrywa się pod nazwiskiem Babinicz i dokonuje wielkich rzeczy dla ojczyzny, którą tak kocha i za którą gotów jest oddać swe życie...

Wyjątkowo barwną i budzącą sympatię postacią jest też Michał Wołodyjowski, człowiek niewielkiego wzrostu lecz obdarzony wielkim sercem, patriota i wzór polskiego Sarmaty. Ciekawym i wartym wspomnienia bohaterem jest fantastyczna postać Jana Zagłoby, polskiego szlachcica nie stroniącego od trunków aczkolwiek bardzo dobrego, wesołego i pomysłowego człowieka, który nie raz uratował swych współtowarzyszy z tarapatów.

Fabuła powieści jest ciekawa, często nawet wzruszająca. Autor na kanwie konfliktu polsko -szwedzkiego, pokazał nam świat ówczesnej szlachty polskiej, w którym liczy się honor i odwaga. Pojawiają się oczywiście zdrajcy ale ci niechybnie kończą zaś obrońcy Rzeczpospolitej zwycięsko wychodzą z najgorszych opresji. Może język, którym posłużył się nie jest zbyt współczesny, ale to specjalnie nie przeszkadza w czytaniu i przyswajaniu treści książki. Zdecydowanie bowiem warto po nią sięgnąć. Na kartach lektury przeplatają się autentyczne relacje z wydarzeń jakie maiły miejsce na ziemiach polskich przed wiekami. Zarówno te konflikty jak i perypetie bohaterów Sienkiewicz opisuje niezwykle barwnie i plastycznie. A to naprawdę wychodzi mu po mistrzowsku. Snuje ponadto przejmującą historię miłości Oleńki i Kmicica, która triumfuje a przy okazji odmienia bohatera, w którym dokonuje się wielka przemiana i który każdym swym uczynkiem dąży do odkupienia swych win.

Wydawnictwo Greg oferuje czytelnikom piękne i kompletne wydanie powieści. Wzbogacone jest ono dodatkowo o opracowanie i streszczenie z myślą o wszystkich uczniach. Ta część pomoże im w pracy nad tekstem i utrwaleniu treści. Co ważne lektura jest solidnie i estetycznie wydana a przy tym niedroga co z pewnością jest zachętą do tego aby wzbogacić biblioteczkę o tak fantastyczny tytuł. Do takiej lektury warto bowiem również powracać po latach, co szczerze wszystkim polecam ;)

Jeszcze żadna książka Sienkiewicza mnie nie rozczarowała. Każda kolejna wprawia mnie w większy zachwyt i zmusza wręcz do sięgnięcia po kolejną, kolejną, kolejną.

"Potop" jest porywający. Mało współczesnych książek potrafi mnie tak wciągnąć, żeby ciężko mi się było oderwać od lektury. Ta książka z powodzeniem tego dokonała. Czyta się ją długo, bardzo długo. I jest to fantastyczne, bo smak jest wyrazisty i trwały.