Potomne Kapłanek

Uwierzycie, że kiedyś nie lubiłam czytać? Czytanie było dla mnie strasznie i niemalże wołami nie dało się mnie doczytania zaciągnąć, a dodatkowo „stare” lektury szkolne dolały oliwy do ognia. Dzisiaj dzieciaki nadal czytują „Dzieci z Bulerbyn”, a przecież ja też to czytałam ponad 20 lat temu. Nie rozumiem tego, bo mamy masę wspaniałych książek na rynku i tak po prawdzie można by już odświeżyć szkolne czytadła, no, ale nie o tym chciałam. Przychodzi zatem na usta pytanie co się stało, że jednak czytam? Fantastyka mną zawładnęła. Otwarła moje ślepe oczy i ukazała światy o jakiś mi się nie śniło, pomagając przekroczyć granicę, która blokowała możliwość zobaczenia wspaniałych rzeczy.

Kiedy zobaczyłam okładkę „Potomnych Kapłanek” zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Nie spodziewałam się, że będę mogła podpisać się pod tą powieścią. Jestem dumna, że mogę jej patronować. I jeśli ktoś mi powie, że dzisiejsi Autorowie nie potrafią pisać porządnych fantastyk to mówię Wam zamorduje go śmiechem! Pierwszy tom bitwy o nonsens wydawał mi się przerażający – nie ukrywam, że czytałam go na raty, bo to jednak porządny grubasek, ale już od pierwszych stron wiedziałam, że to jest to! Historia została urwana tak, by od razu przy kontynuacji wrzucić w wir zdarzeń!

Tak właśnie się stało, niby początek drugiego tomu zaczyna się spokojnie, ale już Wam mówię, że to zmyłka! To co zaserwowała nam pani Agata wyrwało mnie z laczków, a akcja byłą porządnie wartka i zaskakująca. Takie książki są warte każdej minuty, każdej chwili poświęconej na czytanie, a gdy kończymy to od razu mamy wrażenie pustki, że coś jest nie tak, a to są wrażenia po powieści. Nie znajdziemy tutaj nie potrzebnych postojów, albo za długich opisów. Historia złapie nas w swoje fantastyczne ramiona i będzie nimi otulać aż do ostatniego słowa. Świat jaki wykreowała pani Wilk nadal jest kolorowy i różnorodny. Elfy, demony i inne stworzenia będą towarzyszyć nam przez całą opowieść.

Bohaterowie są mocno charakterni, nie ma opcji, byśmy ich nie polubili. W końcu na pewno dopingujemy swojemu faworytowi jeszcze od pierwszego tomu. Jeśli boicie się, że mogą być chwile typowo słodko – lukrowo – pierdzące to też Was ucieszę – nie ma tu takich, więc historia jest doskonałą! Język pani Agaty jest idealny – kiedy mamy napięcie to czujemy je nawet w placach u stóp, kiedy przeżywamy przygodę to gęsia skórka nie schodzi z nas aż do kolan!

Całokształtem mogę powiedzieć jedno: zawsze gdy biorę do rąk fantastykę, mam wrażenie, że spotkałam już wszystko. I wierzcie mi na słowo: bardzo się mylę! ♥

Pierwszy tom „Bitwy o nonsens” był naprawdę fenomenalny. Zakładałam więc, że drugi tom będzie równie dobry. Wiedziałam, że kontynuacja utrzyma się na wysokim poziomie. Nawet nie wyobrażacie sobie, w jak wielkim błędzie się znalazłam. Na usta ciśnie się wielkie „WOW!”, gdyż drugi tom okazał o stokroć lepszy! Autorko, jak Ty to zrobiłaś?!

„Bitwa o nonsens: Potomne kapłanek” Agaty Wilk miała swoją premierę 16 listopada 2020 r. Za możliwość zrecenzowania tej pozycji serdecznie dziękuję Wydawnictwu Feniks.

Postaram się opowiedzieć Wam teraz, dlaczego ta pozycja tak bardzo mi się spodobała. Wrażliwych ostrzegam przez malutkimi spoilerami. Obiecuję, że będą tycie-tycie.

Pierwszym, co rzuca nam się w oczy, gdy zaczynamy czytać jest zmiana narracji. Zmiana na duży plus! Dostajemy wszystkowiedzącego narratora, dzięki czemu do głosu zostaje dopuszczone więcej postaci. Zmianie ulega również czas; z teraźniejszego na przeszły; co jest kolejnym atutem. Doceniam mocno! Oprócz tego, w książce znajdujemy rozdziały opowiadające o młodości Axela. Myślę, że każda fanka będzie usatysfakcjonowana.

Kto czytał pierwszy tom, ten wie jak ON się zakończył. Charlene znalazła się w niezłych tarapatach. Historia drugiego tomu rozpoczyna się w momencie, gdy bohaterka znajduje się w niewoli u elfów. Jej udręka na szczęście nie trwa długo i ostatecznie nie zostaje złożona w ofierze. Może kojarzycie ten motyw z innych książek. Zawsze, jak bohater trafia w niewolę, to siedzi tam i siedzi, każdy dzień wygląda tak samo, a ja; jako czytelnik; umieram z nudów. Na szczęście w tym przypadku wszystko poszło szybko i sprawnie. Z pomocą przybył jej Axel.

Jak sugeruje nam sam tytuł książki – z rozwojem wydarzeń okazuje się, że na świecie może być więcej kapłanek. Oznacza to, że i one mogą być w niebezpieczeństwie. Momorzy polują na Charlene, więc dlaczego nie mieliby chcieć dorwać inne kapłanki? Poszukiwania przebiegają bardzo sprawnie, dzięki czemu w krótkim czasie udaje się odnaleźć dziewiętnaście potomnych. Właśnie wtedy zaczyna się mój ulubiony fragment tej książki.

Generał armii Aiko Lu Hawkwood wpada na pomysł, by wcielić potomne do armii i wyszkolić na żołnierzy, tak by umiały się obronić w razie niebezpieczeństwa. I TO JEST GE-NIAL-NE!!! Agata Wilk opisała przebieg owego szkolenia. Mamy momenty z wojskowego życia, szkolenia praktyczne, lekcje teoretyczne, rozwijającą się przyjaźń między poszczególnymi bohaterkami. Kadetki uczą się o potworach, o medycynie, strzelają z łuków, uczą się jak wykorzystywać i opanować swoje dary. Tego nie da się opisać. To trzeba przeczytać.

Kwitnie związek z Axelem. Bywają kłótnie, ale ostatecznie udana z nich para. Można śmiało powiedzieć, że ich relacja wchodzi na wyższy poziom. 😏 Musicie wiedzieć, że pod względem fizycznym Charlene przybywają trzy lata. Jednak ja dostrzegłam jej rozwój również pod względem emocjonalnym. Kapłanka; a raczej Arcykapłanka; dojrzała. Jest opanowana. Zazdrość innych kobiet wcale jej nie rusza. Jest pewna, że Axel kocha tylko ją i nie ma żadnych obaw, że mogłoby się to zmienić.

Był jeden moment, gdy wkurzyłam się na Charlene i zastanawiałam się, gdzie zgubiła mózg. Oczywiście chodzi o ten, gdy popłynęła z Tristianem na wyspę Czaszki. W ostateczności ten niefortunny incydent wynagrodziło mi jej spotkanie z gnomami. Gnomy są świetne i wspaniale było o nich czytać.

Mam nadzieję, że nie zapomniałam o niczym ważnym i że nikogo nie zraziły malutkie spoilery. Podsumowując: „Bitwa o nonsens: Potomne kapłanek” to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku. Oceniam ją bardzo wysoko i ma szczególne miejsce w moim sercu. Jeśli nie czytaliście jeszcze pierwszego tomu, koniecznie nadróbcie i zabierzcie się za ten! Gwarantuję Wam świetną zabawę.

Czekam na tom trzeci i każdy kolejny!