Posłańcy nieba

Książka „Posłańcy nieba” Anzelma Gruna udowadnia, że małe jest piękne.

Ta elegancko i poręcznie wydana książeczka jest lekturą niezwykle optymistyczną, poruszającą czułe struny nie tylko ludzi głęboko wierzących. Jestem pewna, że i agnostycy, i ateiści mogą znaleźć w niej ukojenie, uniwersalne refleksje i miejsce na uśmiech.

Jak głosi podtytuł, to książka „O aniołach, dzięki którym życie nabiera lekkości”. I jest to bardzo trafne spostrzeżenie, tym bardziej, że anioły wzbudzają czułe odczucia chyba w każdym człowieku.

Nie można traktować tej książki jak podręcznika, który szybko nauczy, jak żyć, jak znaleźć w sobie siłę i jak po przeczytaniu stać się nagle idealnym, a przynajmniej mądrzejszym. To raczej lektura, przy której można się odprężyć, zastanowić, zatrzymać… Przy której można znaleźć ulgę, pociechę i przynajmniej chwilowy spokój… Przy której można oderwać się od obowiązków i zatopić w zupełnie innym świecie.

Ujmujące są krótkie historie, w których autor objaśnia, kim w ogóle są anioły, skąd się wzięły i jak nad nami czuwają. Te charakterystyki uskrzydlonych postaci i życiowe wskazówki ubarwiają piękne ilustracje. Całość jest utrzymana w „anielskiej” niebieskawej tonacji, która obejmuje nawet czcionkę. Może to szczegół, ale przemyślany i plastycznie oddziałujący na zmysły odbiorcy.

Do książki Anzelma Gruna chce się wracać, dlatego warto mieć ją w domowej biblioteczce. Wśród bohaterów można znaleźć swoich ulubieńców. Do moich na pewno należy anioł prostoty, którego mimo woli od razu odniosłam do sposobu obrazowania w literaturze.

Za pan brat jestem też z aniołami dobrego snu, drobnych przerw, dobrego humoru i radości. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, że od kilku lat w okresie przedświątecznym towarzyszy mi anioł spowolnienia, który ma na mnie zbawienny wpływ – gdy inni się gorączkują, ja staram się nie spieszyć, nie wariować, tylko wszystko dobrze zaplanować, bo wiem, że każde święta są po to, by je przeżywać tak, jak się lubi.

Z aniołem, który mówi „Nie irytuj się”, trochę zmagałam się w miniony weekend i jeszcze nie skończyliśmy dyskusji:).

Nie wiem, jakie anioły czuwały nad powstawaniem tej książki, ale na pewno spełniły swoje zadanie:)

BEATA IGIELSKA

Aniołów często przedstawia się jako istoty ze skrzydłami, bo dzięki aniołom nasze życie nabiera lekkości.

W dzieciństwie nasze mamy i babcie uczyły nas modlitwy do Anioła Stróża, aby strzegł naszych snów, pilnował nas w nocy, abyśmy dobrze wypoczęli.

Autor w swej książeczce, formatu kieszonkowego, przybliża nam posłańców z nieba, czyli właśnie Aniołów.

Przedstawia 33 postaci aniołów, którzy utożsamiają się z postaciami ludzkimi, zapraszają nas do tego, abyśmy przestali traktować siebie zbyt poważnie.

Jest wiele aniołów wzywających nas, abyśmy przemieniali to co się nam codziennie przydarza: anioł prostoty, zapraszający nas do prostego życia, anioł przyjemności uwalniający od przymusu, anioł spowolnienia, wyrywający z codziennego zabiegania, które zmusza nas do życia w ciągłym pędzie.

Wszystkie te 33 anioły opisane w książce pragną sprawić, żeby nasze życie stało się łatwiejsze.

Nie kierują do naszej woli apeli moralnych, nie chcą byśmy ciężko pracowali - one po prostu są z nami i nam towarzyszą.

Jest wielu ludzi, którym życie bardzo ciąży. Jest im ciężko, przeżywają depresję lub stratę ukochanej osoby.

To dla nich właśnie jest ta książeczka.

Nie czytaj tych rozważań ze zbyt poważnym wyrazem twarzy i nie pogrążaj się w zbyt czarnych myślach.

Daj się ponieść swoim aniołom i uwierz, że one mogą cię wziąć pod swoje skrzydła, chronić cię i uskrzydlać Twoją duszę.

Przytoczę tutaj jednego anioła, który ujął mnie swoją prostotą: anioł spowolnienia.

Dziś wielu ludzi cierpi z powodu tego, że życie wciąż przyspiesza. Następstwami jest pośpiech i stres. Anioł spowolnienia chce nauczyć nas tej pozytywnej powolności, a w ten sposób zachęcić do świadomego i uważnego życia.

Myśląc o tym aniele można zacząć poruszać się i oddychać wolniej.

Doświadcza się wtedy wolności wewnętrznej.

Życzę Ci drogi czytelniku abyś wziął do ręki te książeczkę i wraz z papieżem Janem XXIII mógł powiedzieć: „Giovanni, nie traktuj siebie, aż tak serio!”

Twoja dusza ma skrzydła.

Uwierz w to - one mogą Cię z lekkością nieść przez życie.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]