Porzucona córka

"Porzucona córka" robi wrażenie już od pierwszych chwil – od momentu, gdy weźmie się do ręki książkę. Jest niewielkich gabarytów, to trochę ponad 200 stron. Szybko okazuje się, że każda jej strona to niesamowity ładunek emocjonalny, który wgryza się w duszę czytelnika.

Dlaczego ci, którzy kochali swoją przybraną córkę, nagle ją oddają? Jak zostawić z dnia na dzień swój bezpieczny kokon i przenieść się do świata, w którym nierzadko trzeba walczyć o przetrwanie? I najważniejsze: jak żyć bez miłości? Z tym musi mierzyć się nastolatka, którą nazwano Arminuta – czyli “ta, która wróciła”.

Jej nowa rzeczywistość to brak zaspokajania przez dorosłych podstawowych potrzeb fizjologicznych i emocjonalnych dziecka. Czytelnik praktycznie na własnej skórze doświadczy samotności głównej bohaterki, jej prób odnalezienia się w nowym miejscu i ogromnej tęsknoty za przybranymi rodzicami. Będzie towarzyszył Arminucie w poszukiwaniu tożsamości i swojego miejsca w świecie, tak bardzo jej obcym.

Jednak "Porzucona córka" to nie tylko powieść pełna tęsknoty i bólu. To także historia rodzącej się siostrzanej miłości Adriany i Arminuty, które były dla siebie wzajemnym wsparciem i opoką w każdym momencie. To również opowieść o wierze we własne możliwości, gdy szuka się swojego miejsca w świecie. To w końcu naświetlenie kulejącego macierzyństwa, którego ja jako matka nie potrafię zrozumieć, chociaż ostateczne jest tu przecież miłość matki do dziecka.

A wszystko to napisane w pięknym i jednocześnie przystępnym stylu, który doskonale oddaje emocjonalność tej historii.

Powieść porwała mnie od pierwszych stron i zaangażowała do samego końca. Nie była to łatwa lektura, ale przynosząca nadzieję i budząca podziw wobec nastoletniej bohaterki. To historia z rodzaju tych, które z czytelnikiem zostają na długo.

„Porzucona córka” to opowieść o dziewczynce, która w swoim krótkim życiu miała dwie matki. Obie je porzuciły. Jedna gdy była jeszcze niemowlakiem, druga gdy miała 13 lat. Jest to powieść o bólu, o stracie, o poszukiwaniu siebie, o traumie wywołaniem odrzuceniem. Jest to również powieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych.

„Porzucona córka” należy do książek, które już od pierwszych stron wciągają i dostarczają wielu emocji. Smutek, żal, brak zrozumienia… to uczucia, które do ostatniej strony nam towarzyszą.

Arminuta, jej imię to „ta która wróciła”. Swoich biologicznych rodziców nie pamięta. Przez 13 lat mieszkała w pięknym domu i niczego jej nie brakowało. Było czysto, zadbanie i czuć było miłość panującą w tym domu. Nagle z dnia na dzień ojciec karabinier, na którego często mówiła wujek odwozi ją do jej bionicznych rodziców. Zagubiona nastolatka, nie rozumie co się stało i dlaczego ci, którzy o nią dbali, nagle zostawiają pod drzwiami innego domu. Domu, który był przeciwieństwem jej obecnego. Wszędzie było brudno. Nie było w czym się umyć. Spała nie we własnym łóżku, ale wraz z Adrianną, na zasikanym i śmierdzącym materacu. Ciężko było jej przywyknąć do nowych warunków. Brak jakikolwiek uczuć czy czułości matki i wciąż na nią patrzący jak na dojrzałą kobietę Vincenz. Oto nowa rzeczywistość Arminuty. Jak dalej potoczą się losy dziewczynki? Czy będzie umiała odnaleźć się w jej nowym świecie i czy będzie potrafiła zrozumieć to jak ją potraktowały obie matki? Przekonacie się sami.

„Porzucona córka” to nie tylko powieść, która wywołuje wiele emocji i nie daje się odłożyć nawet na chwilę. To historia dziewczynki, która na długo zapada w pamięci. Książkę czyta się bardzo szybko. Nie dlatego, że jest cienka. Ma trochę ponad 200 stron, ale ze względu na język, którym posługuje się autorka. Jest zarówno lekki jak i poruszający. Każde zdanie jest dokładnie przemyślane. Bohaterowie zostali świetnie wykreowani. Zwłaszcza główna bohaterka, która okazała się pomimo przeciwności losu być bardzo silną, młodą osobą.

W przygotowaniu jest „Opowieść sióstr”. Książka, która opowiada dalsze losy sióstr. Jest już bardzo ciekawa tej historii i na pewno po nią sięgnę.

Będąca do głębi poruszającą, literacką wiwisekcją odrzucenia, eksponująca wpływ lat młodzieńczych na całe dorosłe życie, odciskająca wyczuwalny pod skórą czytelnika ślad, utkany z rozpaczy porzuconych dzieci, które przybierają postać Arminuty. Tej, która wróciła, ale również nieustannie czekała. „Porzucona córka” to książka, która skrywa historię rozpisaną na niewiele ponad dwustu stronach, emocji, które realnie przygniatają swoim ciężarem, starczyłoby natomiast na kilka powieści. Wyzbyty z naturalności, nabierający kształtów pod wpływem dostosowania się do okoliczności portret dorastania, jawnie wbija pazury w duszę, boleśnie oplata serce, tym samym wznieca mimowolny niemy szloch, którego nie da się złagodzić ani wygłuszyć nawet długo po doświadczeniu ostatniego zdania. Autorka kreuje pokrętne ścieżki meandrów macierzyństwa, roli spośród wszystkich najtrudniejszej do odegrania na scenie wzajemnych relacji, której fundamenty z odpowiedzialności oraz szkielet konstrukcji pokrytej strukturą z miłości w jednej chwili się ulegają zburzeniu. Obnażono wyczerpująco definicję domu, która spowija poczucie przynależności, bezpieczeństwa i świadomość własnej tożsamości – tak zaakcentowane esencjonalne oblicze porzucenia rozdziera myśli na raniące dotkliwie odłamki, które nie sposób już posklejać. Ta intymnie nakreślona, melancholijna kompozycja odzwierciedla szorstkie w doznaniach sukno, tkane nićmi nieoczywistych stosunków, nasączonych toksycznym wydźwiękiem, przybierającymi jaskrawe odcienie mrocznego żalu, ale swobodnie układające się pod palcami oraz o prostym wzorze, ale za to bezcennym kroju. „Porzucona córka” z nostalgią wygrywa melodię straty, wyraźnie wykraczającą poza ustaloną na pięciolinii swoistą egzystencję, a niemożliwy do pojęcia smutek szarpie struny empatii, pozostawiając echo samotności, kryjące się już zawsze w czeluściach pamięci. Nieokiełznane kontrasty, przejawiające się na społecznym gruncie, intensyfikują intencjonalnie nakreślone odczucia, pełznące po kręgosłupie dreszczami przerażenia. Oddana, niechciana, niedostrzegalna, bezimienna – pod płaszczykiem czterech, wyznaczających postrzeganie świata i samego siebie określeń, tkwi wymowna symbolika lepkiego strachu, wręcz brudzącego pewność siebie i własną wartość. Fabularne niedopowiedzenia stają się determinantem szaleńczych refleksji, których istota dotyka skomplikowanych relacji rodzinnych, podszytych prostą narracją, oraz surowego piękna, które jednocześnie mieni się bogactwem skrajnych uczuć – bohaterów, a także odbiorcy. To przejmująca odsłona introspektywnej prozy, sugestywnie prowokującej mocny przekaz.

Donatella di Pietrantonio dokonała czegoś niemożliwego. Na niespełna 230 stronach utkała opowieść prostą, lecz niezwykle dosadną, emanującą aurą smutku, przepełnioną goryczą samotności, a jednocześnie dającą nadzieję. Autorka wkłada kij w mentalne mrowisko, zadając pytanie, które od dekad nurtuje ludzkość... matką jest ta, która urodziła, czy ta, która wychowała?

Porzucona, niechciana, zagubiona, oddana.

Arminuta, ta, która wróciła.

Dziewczynka, która ma dwie matki.

To przede wszystkim powieść o rodzinie, rodzącym się w nienaturalnych warunkach siostrzeństwie, a także zalążek pierwszej, zakazanej, lecz tragicznej namiętności.

Autorka bardzo wyraźnie ukazała kontrast, jaki dzielił poprzednie życie Arminuty z obecnym. Dziewczynka z bogatego domu, gdzie brakowało jej tylko gwiazdki z nieba, została nagle przeniesiona do miejsca, gdzie musi dzielić łóżko z siostrą, a przy stole trwa walka o każdą kromkę chleba. Te skrajności zostały ukazane bardzo obrazowo, lecz bez zbędnego ubarwiania - prosta, acz dosadna prezentacja otaczającej jej rzeczywistości.

"Porzucona córka" jest książką malutką, cienką, niepozorną, ale Donatella di Pietrantonio wypełniła ją niewyobrażalnie ciężkim, skłaniającym do przemyśleń, ładunkiem emocjonalnym. Powieść na wskroś przejmująca, wzruszająca, jedna z tych, o której myśli się jeszcze długo po ukończeniu lektury. Opowieść, którą z pasją snuje przed nami autorki złożona jest ze skrajności i kontrastów, z których składa się życie dziewczynki, której imienia nie poznajemy, co samo w sobie jest niezwykle intrygujące. Została przed czytelnikami obnażona emocjonalnie i duchowo, lecz to jak się nazywa, pozostało zagadką.

Donatella Di Pietrantonio niczym wyśmienity wirtuoz, czaruje nas słowem, dostarczając emocji, które czuć od pierwszej strony jej powieści. Wiwisekcja traumy i porzucenia tworzy na fundamencie różnic społecznych niezwykle plastyczne tło dla odradzającej się relacji rodzinnej, pośrodku której stoi ona, Arminuta. Ta, która wróciła. Jestem szczerze zauroczona pięknem języka, jakim posługuje się autorka, w jej prozie jest coś zachwycającego, z nutą poezji i odczuwalną w każdej stronie nostalgią.

Niektóre historie, na pierwszy rzut oka niepozorne, zwodniczo proste i oszczędne w emocje i słowa, potrafią poruszyć do głębi – uderzyć we właściwe prozatorskie tony. I jedną z nich jest właśnie "Porzucona córka" – introspektywna podróż przez zakamarki dzieciństwa opowiedziana przez dorosłą kobietę głosem trzynastoletniej dziewczynki. W swojej bestsellerowej powieści Donatella Di Pietrantonio, włoska pisarka, eksploruje kwestie porzucenia, trudnych rodzinnych relacji, macierzyństwa i społecznych nierówności.

Świetnie napisana, realistyczna i autentyczna powieść z silnym przekazem, wielowymiarową bohaterką oraz nutą nadziei w niełatwej i nieco mrocznej codzienności. Urzekająca i nieodkładalna, warto przeczytać.

Utożsamiana z bliskością, wsparciem i bezpieczeństwem, nierzadko stanowiąca wręcz obraz najważniejszej życiowej wartości. Rodzina. Jedno proste słowo i cały pakiet obszernych definicji. Bo przecież to najbliżsi są potrzebnym schronieniem, to oni wyciągają w potrzebie pomocną dłoń i to oni świadczą o tak ważnej dla człowieka przynależności. Ale nie zawsze jest tak pięknie. Czasami wizerunek ten rozpływa się w brutalnej rzeczywistości, staje się jedynie skrawkiem ulotnego marzenia, nieistotną mrzonką lub naturalnie blaknącym wspomnieniem. I właśnie tak minorowy portret rodzinny maluje Donatella Di Pietrantonio swojej trzynastoletniej bohaterce.

Czytelnik nie potrzebuje wielu słów – momentalnie dostrzega w niej niewyobrażalny ból. Nie fizyczny, a ten niesiony bezradnością wobec niechcianej adaptacji. Ta dziewczyna zostaje bezdusznie zmuszona do zamknięcia własnej przeszłości. Żegna swój dom, żegna rodziców, żegna też szkołę, pływalnię i wspólne spacery nadmorskimi bulwarami. Tego już w jej codzienności nie ma. Pozostaje jedynie pokłosie brutalnego rozstania – dla odbiorcy sytuacja ta zdaje się być nieprzeciętnie trudna, wręcz wstrząsająca i niezrozumiała, nieuchronnie skłania do budowania treści własnej refleksji, staje się wymownym ciężarem, który odczuwalnie trapi i doskwiera. I każe formułować to najważniejsze pytania – dlaczego nastolatka naznaczona przydomkiem Arminuta, musi opuścić rodzinę, która zdaje się żywić do niej szczere uczucia? Dlaczego musi wrócić do miejsca, którego de facto nie zna?

Ta historia jest tak krótka, zaledwie dwieście dwadzieścia stron, a wciąż intensyfikuje doznania. Wizualnie okazuje się traumatyczną rozłąką z rodziną – takim fabularnym symbolem porzucenia, który boleśnie wgryza się w dziewczęcą wrażliwość i każe zmierzyć się jej z rodzącą się w sercu samotnością. To przeżarta smutkiem narracja kreuje tak mocny wydźwięk tej powieści. Dźwigana niedorosłą wyobraźnią, a jednak zaskakująco dojrzała, treściwa, w odczuciu nader poruszająca. Przychodzą takie momenty, w których opowieść ta zdaje się być aż nadto przejmująca. Autorka każe patrzeć nie tylko na wymierzoną rozstaniem tęsknotę, ale także na trudny proces oswajania się z nową rzeczywistością – z rodziną wielodzietną, biedną, zauważalnie bardziej surową. I odbiorca patrzy. Patrzy i mimowolnie definiuje marazm jej wewnętrznego rozdarcia.

Ta młoda dziewczyna jest tak bezradna… Tak bardzo przesiąknięta tęsknotą i boleśnie ogłuszona goryczą, tak niewyobrażalnie smutna. Po prostu sama w obliczu traumy. Donatella Di Pietrantonio charakternie przebija się do wyobraźni, proponując historię pięknie napisaną i nieoczywistą, a przy tym świadomie angażującą różne zmysły. Porzucona córka to w moim odczuciu szalenie intymne i mocno sugestywne, a przy tym niezwykle poruszające świadectwo zagubienia w zaułkach własnej tożsamości. Naprawdę trudno o bardziej wiarygodną, treściwą i jednocześnie ujmującą definicję porzucenia!

„Porzucona córka” Donatella Di Pietrantonio, to dzisiejsza premiera na którą chciałabym zwrócić Waszą uwagę…

Na wskroś klimatyczna, boleśnie dotykająca duszy i niewiarygodnie refleksyjna. A przy tym nasycona niezmierzonymi emocjami z którymi podczas lektury musi zmierzyć się czytelnik. To historia, gdzie nadzieja przeplata się z rozczarowaniem, samotność z odrzuceniem i w końcu dobroć z niegodziwością…

Nie da się tej historii opowiedzieć słowami. Trzeba czytając zagłębić się w jej treść i na własnej skórze poczuć emocje, które skrywają się pod powierzchnią misternie utkanych wersów…

„Porzucona córka” to opowieść o życiu między dwoma matkami i między dwoma domami. To historia o istnieniu pozbawionym jakiejkolwiek miłości. O pragnieniu bliskości i zaprzestaniu poczucia bycia sierotą, której żadna z żyjących matek nie potrafi kochać. O ciągłym poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, o niepokojących emocjach i o relacjach rodzinnych, które zamiast być konstruktywne są destrukcyjne.

Pióro autorki nacechowane jest swoistym smutkiem i refleksyjnością nad ludzkim życiem. Mimo prostego języka, mimo małej ilości dialogów przez książkę się przepływa, czując każdą emocję i każdą relację bohaterów, gdzie w samym centrum umieszczone zostały losy porzuconego dziecka. Dziecka mierzącego się ze stratą, na którego barkach ułożone zostały ciężary zbyt trudne do udźwignięcia…

I choć przeszłość odcisnęła się na przyszłości stanowiąc swojego rodzaju nalot, który ciężko jest usunąć, a który przylgnął tak mocno, że trzeba nauczyć się z im funkcjonować…

Z kart tej historii bije realizm życia i wszechobecne cierpienie, które mimo upływu lat wciąż jest realne…