Popsute Zabawki

"Pieniądze nie leżą na ulicy. Biegają po niej brudne, głodne i przerażone."

📖Małgorzata Węglarz

Popsute zabawki

XIX wieczny Londyn. Dwunastoletni Luca trafia do przytułku dla chłopców pani Sours. Jest przerażony, chociaż i szczęśliwy,że znalazł suchy kąt do spania i miejsce gdzie może coś zjeść. Szybko nawiązuje nić koleżeństwa z kilkoma innymi chłopcami. Są jednak dziwne rzeczy dziejące się w przytułku, chłopcy, czy to chorzy czy zdrowi, którzy nagle znikają, tajemnicze wizyty starszych panów i George, nastolatek powtarzający non stop tylko trzy słowa. Jakie tajemnice skrywa pani Sours i gdzie trafiają zaginieni chłopcy ?

Od razu należy zaznaczyć,że to książka nie dla każdego. Osoby wrażliwe i nie mogące czytać o krzywdzie dzieci mogą przez nią nie przebrnąć.

Dokładnie o tym jest ta powieść, o tych którzy w XIX wiecznym Londynie nie mieli prawa głosu. Trafiając do domów dla sierot powinny się cieszyć, że mają co jeść i gdzie spać. Co z tego,że musieli pracować ponad siły, że od czasu do czasu zabierano ich w dziwne miejsca, że często już nigdy nie wracali. Przecież tyle "tego" biega po ulicach, na miejsce zaginionego na pewno znajdzie się kolejny....Tytuł pasuje idealnie, bo co się robi z popsutymi zabawkami...otóż rzuca w kąt i zapomina o nich. Tak samo cytat, który wybrałam na samym początku. Trafia w punkt zarówno odnośnie książki jak i postrzegania wartości człowieka przez wielu ludzi - czy można tak o nich jeszcze mówić? - na przestrzeni lat,aż do teraz. Przecież pieniądze stają się motorem napędowym dla wielu, nieważne są ofiary, najważniejszy jest zysk.

Autorka wprowadza czytelnika w mroczny klimat ówczesnej Anglii, tkając niesamowicie smutną, pełną tajemnic ale i prawdziwą opowieść gdzie głównymi bohaterami są dzieci. Nikomu nie potrzebne, zranione, o które nikt się nie upomni. Historia pełna cierpienia, niesprawiedliwości, gdzie górą są ci którzy mają pieniądze, a ich system wartości opiera się jedynie na nich i własnych przyjemnościach. Książka napisana w sposób bardzo ciekawy, wciągający, chociaż czasami musiałam ją odłożyć, by mrok tak całkiem mnie nie pochłonął. Zdecydowanie warta uwagi.

Czy człowiek rodzi się zły, czy to świat go takim czyni? Gdzie przebiega granica między moralnością a okrucieństwem, gdy to dzieci stają się towarem?

„Popsute zabawki” Małgorzaty Węglarz to książka, która poraża swoją brutalnością i zmusza do refleksji nad losem tych, którzy nigdy nie mieli szansy na beztroskie dzieciństwo. To opowieść o XIX-wiecznym Londynie, mieście, które połyskuje blaskiem salonów, ale jednocześnie cuchnie biedą i ludzką krzywdą.

Główny bohater, dwunastoletni Luca, ucieka z piekła manufaktury prosto w objęcia kolejnego koszmaru – sierocińca prowadzonego przez bezwzględną panią Sours. To miejsce, które tylko z nazwy ma być azylem. W rzeczywistości przypomina więzienie, gdzie dzieci są pozbawione głosu, a ich wartość mierzy się w korzyściach, jakie mogą przynieść dorosłym. Każdy dzień to walka o przetrwanie, a strach staje się chlebem powszednim. Zniknięcia chłopców nie budzą podejrzeń – ot, codzienność.

Na tle tej dusznej, przytłaczającej atmosfery pojawia się James Remand, malarz poszukujący natchnienia. Jego spojrzenie pada na Lucę, chłopca o nieprzeciętnej urodzie. Nieświadomy, w jakim świecie funkcjonuje, postanawia uwiecznić go na płótnie. Ale czy to spotkanie stanie się dla Luci wybawieniem, czy tylko pogłębi jego cierpienie?

Małgorzata Węglarz nie oszczędza czytelnika. Jej opowieść jest mroczna, momentami wręcz dusząca. Opisy Londynu są tak sugestywne, że niemal czuje się zapach gnijących uliczek i smród przemysłowego miasta. Autorka znakomicie buduje napięcie – z każdą stroną w sercu rodzi się coraz większy niepokój, a nadzieja, choć obecna, wydaje się krucha i niemożliwa do ocalenia.

To książka, którą się przeżywa, a nie tylko czyta. Która zostawia po sobie ślad i zmusza do zastanowienia się, jak łatwo można odebrać człowiekowi człowieczeństwo.

Sięgając po „Popsute zabawki”, przygotuj się na emocjonalną burzę. Bo to historia, po której nic nie jest już takie samo. Serdecznie polecam!

Mroczny thriller osadzony w mrocznych czasach XIX wiecznego Londynu. Poruszający i pokazujący jak niewiele było warte życie sierot.

Kiedy Luca trafia do domu dla sierot pani Sours, zmienia się wszystko. Nad wiek inteligentny i cechujący się empatią zaskarbia sobie szacunek innych wychowanków. Z nikogo się nie naśmiewa i nikomu nie robi krzywdy, bez względu na to jak dziwnie by się nie zachowywał. Luca zauważa, że niektórzy wychowankowie znikają bez śladu, sam jednak ma stać się muzą dla pewnego malarza. Nie wie jeszcze, że portret ściągnie na niego niebezpieczeństwo, bo jego dzieciństwo kryje pewne tajemnice. Zbuntowany chłopiec może być również pragnieniem wielu osób.

Muszę przyznać że na początku trudno mi było odnaleźć się w tej książce, zmieszanie wspomnień różnych osób z czasem teraźniejszym trochę gmatwało sytuacje. Dopiero gdy się wciągnęłam w fabułę mogłam dostrzec jak mistrzowsko autorka buduje napięcie. Czytelnik od razu jest po stronie bohatera i obawia się o jego życie.

To lektura pokazująca zarówno okrucieństwo, jak i nadzieję, nienawiść, jak i przyjaźń zbudowaną w najtrudniejszych warunkach, tęsknotę i wiarę. Zderza się tu mnóstwo sprzecznych emocji przez co ta książka na długo pozostaje w pamięci.

Dokąd mogą trafić chorzy lub osłabieni chłopcy z przytułku pani Sours? Jaki związek z rozwojem medycyny mają osierocone dzieci? Jeśli należycie do czytelników o mocnych nerwach i nie straszna Wam przemoc, niesprawiedliwość społeczna oraz mroczne tajemnice, to koniecznie sięgnijcie po nowość od Wydawnictwa Pascal, czyli powieść autorstwa Małgorzaty Węglarz pt. „Popsute zabawki”.

Kunsztownie splecione losy małego Luci Torriniego, chłopca bez przeszłości i malarza Jamesa Remanda, który nie jest tym, za kogo się podaje, przedstawione na tle XIX-wiecznego londyńskiego bruku, po którym każdego dnia stąpają bogacze marnotrawiący majątki i niedożywiona biedota miejska, robią ogromne wrażenie na czytelnikach nieśmiało kroczących w głąb świata wykreowanego w powieści. Przestrzeni niebezpiecznej i intrygującej. Takiej, w której człowiek jednego dnia jest królem życia a drugiego zostaje z niczym.

W trakcie czytania o chłopcach z domu dla sierot nie trudno o skrajne emocje. Złość i pogarda wobec dorosłych, którzy rujnują im życie, mieszają się ze łzami wzruszenia w trakcie rozczulających scen „odchodzenia” bohaterów w wymiarze dosłownym i metaforycznym. I jeszcze ten niedosyt spowodowany niewielką ilością nowinek medycznych z tamtych czasów, sprawia, że czytelnik chce od lektury wciąż więcej i więcej, a przecież ta opowieść porywa, chwyta za serce i nie puszcza aż do ostatniej strony. Wielkie ukłony w kierunku autorki, która dopieściła narrację troszcząc się o detale. Jak mawiał klasyk: „w tym szaleństwie tkwi metoda”, a Małgorzata Węglarz posługuje się nią znakomicie.

Autorka poruszyła na kartach powieści ważny i ponadczasowy problem praw dziecka do bezpieczeństwa i opieki. Ukazała wynaturzenie wszelkich humanitarnych odruchów, zwracając uwagę na fakt, że dorośli przez dziesięciolecia stanowili największe zagrożenie dla dzieci. Ciężko się o tym czyta, zwłaszcza gdy samemu jest się już rodzicem.

Polecam „Popsute zabawki”, bo choć to historia bolesna, warta jest każdej minuty poświęconej na lekturę. Chłopcy z domu pani Sours byliby Wam za to wdzięczni!

Szok, niedowierzanie, gniew oraz strach, to główne emocje, jakie towarzyszyły mi podczas lektury "Popsutych zabawek". Bezsprzecznie, jest to książka, która pozostawi po sobie ślad już na zawsze, na samo wspomnienie do oczu będą napływać łzy. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić, jak można być taką podłą, bezwzględną bestią, by wykorzystywać bezbronne dzieci, by w tak brutalny sposób wypaczać ich psychikę, niszczyć poczucie wartości, odbierać niewinność… Zdarzenia opisane przez autorkę nie tylko ranią duszę, szokują, ale i otwierają czytelnikowi oczy na wiele przykrych spraw…

Język autorki jest niesłychanie przystępny i sugestywny, kolejne strony przelatują błyskawicznie przez palce, a czytelnik, mimo potężnego ładunku negatywnych emocji, nie jest w stanie oderwać się od lektury nawet na chwilę. Szczerze, dawno mi się nie zdarzyło, by przeczytać książkę od deski do deski, tu jednak nie potrafiłam rozstać się biednymi mieszkańcami potwornego londyńskiego sierocińca, który zamiast wsparcia i azylu, zafundował swoim małym, bezbronnym mieszkańcom prawdziwe piekło na ziemi. Byłam zbulwersowana, zniesmaczona, przerażona, ale z łzami w oczach pragnęłam jak najprędzej poznać dalszy ciąg historii. Do końca miałam jakąś złudną nadzieję, że finał powieści da mi poczucie sprawiedliwości, ukoi zszargane nerwy i napełni serce spokojem, ale niestety, nie da się po takiej lekturze tak po prostu ochłonąć…

Pozycja "Popsute zabawki” zdecydowanie nie należy do lektur lekkich czy przyjemnych, które po pewnym czasie ulatują z wspomnień. Nie spędzicie przy niej miłych, relaksujących chwil, moim zdaniem nawet osoby o wyjątkowo silnych nerwach, powinny nastawić się na nieopisaną eksplozję negatywnych emocji, które zawładną sercem na długo. To książka, która szokuje, bulwersuje, przeraża i po prostu smuci, gdyż nie można normalnie funkcjonować ze świadomością, iż opisane wydarzenia są całkiem prawdopodobne. Zdecydowanie polecam osobom, które nie boją się wstrząsających, autentycznych historii!💔

Odkąd pamiętam, zawsze fascynowało mnie wszystko, co dotyczy historii XIX Anglii. Społeczeństwo, kultura, sztuka, budownictwo. Oczywiście, w szczególności jednak, literatura.

Dlatego też tak chętnie sięgnęłam po książkę Małgorzaty Węglarz.

Autorka zabiera nas w mroczną podróż do XIX-wiecznego Londynu, pełnego skrajności, przeciwności losu i wszechogarniającej, czającej się w zakamarkach ulic, grozy. To tu bieda staje w konkury z majętnością, a nędza w sprzeczności z potęgą i bogactwem.

A gdzie światem rządzi pieniądz, tam nieposkromiona jest również władza. To możliwości i świadomość, że można wszystko, że nawet najczarniejszy scenariusz może zostać zrealizowany i co za tym idzie, można pozostać bezkarnym.

Tu człowiek staje się przedmiotem handlu, a jego życie walutą wymienną.

Duszny klimat zamglonego i zatęchłego miasta, brud jego ulic, mordercza praca ludzi, osierocone dzieci, przytułki i tajemnice, o których nie chcesz wiedzieć, bo powodują, że ogarnia cię obezwładniający strach i przerażenie, a serce pęka na milion kawałków. Jednocześnie nie możesz przestać czytać i chłonąć tej atmosfery i odczuwać napięcia, które wręcz paraliżuje.

To najbardziej niepokojąca i wręcz lepka od ludzkiego brudu, opowieść dotycząca tego okresu w dziejach Anglii. Chyba żadna inna nie wzbudziła we mnie tyłu emocji, nie doprowadziła do łez i silnego wzburzenia, nie przekroczyła wręcz mojego czytelniczego komfortu.

Jestem pod wielkim wrażeniem pióra Autorki, która nie bała się sięgnąć po kontrowersyjny temat, ale również potrafiła w tym wszystkim zachować umiar i delikatność.

Perfekcyjnie poprowadzone dialogi, niezwykłość opisów sytuacji i osób, przedstawienie bohaterów, fabuła, wszystko to sprawia, że czujesz się częścią tej historii i nie masz złudzeń, po której stronie chcesz być i co chciałbyś zrobić. Sekrety wręcz wwiercają się w mózg i drążą w nim na trwałe swoje korytarze. Jestem porażona prawdziwością i wielkością zła, które może zakorzenić się w ludzkich tkankach i zatruwać do szpiku kości.

Ta historia to coś, co zostaje w czytelniku głęboko i choćbyś nie wiem jak starał się wyrzucić ją z pamięci, to nie jesteś w stanie. Ten brud oblepia na zawsze.

Za te przeżycia, za genialną podróż w czasie, za fascynację towarzyszącą czytaniu i każdą z wstrząsających emocji, jak również za hipnotyzujące spojrzenie z okładki, zostawiam w pełni zasłużone 10/10.

Cześć Moliki. 

Co powiecie na dobry thriller?

Ja jestem za i mam dla Was propozycję książki „Popsute zabawki” Małgorzata Węglarz, wydawnictwo Pascal.

Otrzymałam świetny thriller, który dosłownie zmiażdżył mnie emocjonalnie, musiałam czytać tą  książkę z przerwami, gdyż dzieje się tu krzywda dzieci, a ten temat jest dla mnie zawsze trudny w książkach.

Luca Torrini trafia do sierocińca pani Sours, gdzie zostaje zmuszony do ciężkiej pracy. Jednak zaczyna dostrzegać, że dzieją się tu dziwne rzeczy chłopcy znikają lub  zaczynają się specyficzne zachowywać. Malarz James otrzymuje zlecenie, gdy dostrzega Luce jest zachwycony jego urodą i podejmuje namalować portret chłopca. 

Jak potoczą się losy chłopca?

Każda karta tej książki spowita jest mrokiem, który wypływa z każdej stronicy, krzywdą, wobec bezbronnych dzieci, które znalazły się w brutalnym świecie dorosłych. Tajemnica, sekrety, zagadki ciągną się przez całą książkę i nie chcą odpuścić, intrygują, ciekawią coraz bardziej.

Luca to dwunastolatek, który pragnie miłości, spokoju, zaznać szczerością jednak życie pisze dla niego bardzo trudny  los. Poznajemy tu wiele czarnych i mrocznych charakterów, takich jak miedzy innymi dyrektorka placówki, która dla pieniędzy jest wstanie poświęcić każdą istotę, jest bezwzględna, dosłownie czułam grozę tej postaci. 

W książce został podjęty trudny temat wykorzystywania dzieci oraz handlu ludźmi, autorka nie szczędzi nam tu brutalnych opisów, pokazuje nam zachowanie ludzi, którzy nie mają żadnych granic moralnych. 

Książka dosłownie nie zostawiła na mnie nawet jednej suchej nitki, wbiła mnie w fotel, wstrząsnęła, a jednocześnie przerażała, ciekawiła, intrygowała oraz zmuszała do refleksji, nad światem, który jest zepsuty do szpiku kości. 

„Popsute zabawki” zostaną ze mną na długo, a Wam książkę polecam.

Ostrzegam, że ta książka nie jest dla osób wrażliwych.

Jak dla mnie jest to thriller psychologiczny, który wiele ukazuje swoim tematem, a nieco mniej treścią. Opowieść niby straszna, ale jednocześnie nie przeraża, gdyż lawirujemy tutaj wokół tematu. Wiemy, że dzieci są w sierocińcu z którego raczej nie wychodzą. Rządzi nimi pewna kobieta bez serca na której widok od razu zapada cisza i nikt nawet nie próbuje się odezwać. Do tego miejsca trafia pewien chłopiec, który zdaje sobie sprawę ze swojej inności. Jest on bacznym obserwatorem, choć nie wykazuje strachu, czy też większych emocji. Wie, że musi być z opiekunką szczery, jednak zataja przed nią sekret związany z pewną blizną. Na dłuższą metę będzie to wątek dosyć tajemniczy. Cała historia jest dosyć szeroko rozpisana, więc nie skupiamy się tylko na tym chłopcu. Czytamy również o innych dzieciach, które kiedy zachorują przechodzą do kogoś innego. Oczywiście nie za darmo. W ten sposób wiele osób wie co się z nimi dzieje, bo widzimy to po ich słowach i zachowaniu, jednak my nie tak szybko to odkryjemy. Tutaj postacie rozmawiają, ale na konkretnie zadane pytania odpowiadają bardzo wymijająco. To my mamy sobie mamy dopowiedzieć całą resztę, która nas zmrozi. Dlatego tego przerażenia nie było. Nawet dziecięce postacie wiedzą, że mają nie roztrząsać czyjegoś zniknięcia. Nie ma kogoś, to nie ma, a obowiązki i tak muszą wykonywać. Tutaj bowiem nie dorośli a dzieci sami pracują na jedzenie i spanie. W równym rządku o równej porze mają kłaść się spać i milczeć do rana. Niektórzy będą chcieli nowego chłopca nastraszyć różnymi opowieściami i każdy z nas mając inne poglądy na życie może odebrać to inaczej. Najbardziej ciekawie zrobi się tutaj po połowie książki, gdzie treść zrobi się konkretniejsza. To tam nasze serce przyspieszy swój bieg, by pozostawić je tak do końca książki. Gdziekolwiek nasz wzrok by nie powędrował, do jakiejkolwiek postaci, to wszędzie mieliśmy takie zdecydowanie na konkretną rzecz. Wszystko jest białe albo czarne, ktoś chce coś zrobić, albo tego nie robi. Jak decyduje się na pewien czyn, to do niego dochodzi i tak dalej. Cała opowieść jest ciekawa i często potrafiła wciągać. Jeśli czytelnikiem jest osobą wrażliwa, to wywoła ona w nim dużo więcej emocji. Myślę, że jest godna polecenia:-)

Uszkodzone, niepotrzebne, niechciane...

„Popsute zabawki” to książka, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Małgorzata Węglarz stworzyła poruszającą i pełną emocji historię, która wciąga czytelnika od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać.

Akcja powieści osadzona jest w XIX-wiecznym Londynie, a głównym bohaterem jest dwunastoletni Luca Torrini, który po ucieczce z manufaktury trafia do domu sierot prowadzonego przez bezwzględną panią Sours. Autorka z niezwykłą wrażliwością i empatią opisuje trudne losy chłopca, który musi zmierzyć się z okrucieństwem, przemocą i niesprawiedliwością.

Jednak „Popsute zabawki” to nie tylko historia o cierpieniu. To także opowieść o sile ducha, nadziei i przyjaźni. Luca, mimo przeciwności losu, nie traci wiary w dobro i potrafi znaleźć oparcie w innych dzieciach. Autorka stworzyła barwne i autentyczne postacie, które wzbudzają sympatię i współczucie.

Małgorzata Węglarz posługuje się pięknym i sugestywnym językiem, który pozwala czytelnikowi w pełni zanurzyć się w opisywanym świecie. Autorka z dbałością o szczegóły oddaje atmosferę XIX-wiecznego Londynu, a jej opisy są niezwykle plastyczne i poruszające.

„Popsute zabawki” to książka, która skłania do refleksji nad kondycją ludzką i problemami społecznymi. To lektura, która porusza, wzrusza i daje do myślenia. Polecam ją wszystkim, którzy cenią sobie mądre i wartościowe książki.

Jestem mocno poruszona, otrzymałam fabułę zupełnie inną, niż się spodziewałam! I bardzo się cieszę, że tak się stało! 📚