Popielate słońca

Kiedy sięgam po nową książkę Żanety Pawlik wiem, że czeka mnie coś wyjątkowego. Autorka bacznie obserwując świat potrafi przelać na karty swojej powieści najpiękniejsze momenty zdecydowanie warte zapamiętania.

Przede wszystkim podążamy drogą powieści obyczajowej a to co napotkamy na szlaku: miłość, dramaty, niepowodzenia, będą wynikiem konsekwencji podejmowanych działań. Tutaj wszystko ma swoje uzasadnienie, motywy plastycznie się przeplatają a proza życia nadaje bieg całej akcji. Autorka w niezwykle umiejętny sposób potrafi uchwycić głębie prostych chwil, zmuszając nas do zatrzymania się, przeanalizowania niektórych zdarzeń, dostrzeżenia w nich tego co na co dzień omijamy w niepotrzebnym pędzie. To zmienia jej książkę w nie tylko piękną opowieść, ale i wartą zapamiętania lekcję życia.

Leszek stracił wzrok dawno temu a jedynym ukojeniem była dla niego pasja. Jednak na rzecz rodziny oddalił się od rzeźbiarstwa co przypłacił rozgoryczeniem oraz brakiem głębszych więzi z najbliższymi. Joanna podjęła szereg błędnych decyzji. Zaskutkowało to życiową oraz zawodową katastrofą. Jednak niespodziewanie, w splocie życiowych zdarzeń, poznała Leszka, ratując mu życie. I tak zaczęła się droga naznaczona szczerą przyjaźnią opartą na wzajemnym zrozumieniu.

Czytam tą książkę i zastanawiam się jak sama postąpiłabym na miejscu bohaterów. Angażuję się w treść, odczuwam wszystkie emocje silniej niż przypuszczałam. Jestem obecna na każdym kroku losów postaci, bo dostrzegam w nich cząstkę siebie a jednocześnie mam świadomość, że dzięki nim mogę się zatrzymać, lepiej wczytać w problemy, zacząć słuchać swoich potrzeb i w końcu budować lepsze życie oparte na docenianiu chwil takimi jakie są. Nie jest to proza moralizatorska, nie jest to też mocny melodramat, ale autorka buduje opowieść pełną równowagi, pięknych słów oraz znaczących czynów, więc przez swoją wewnętrzną moc staje się dla nas dużo bardziej wartościowa. To wyjątkowa książka mająca wielorakie znaczenie, piękna, błyskotliwa, niepozorna w swojej opowieści a jednak cudownie uzależniająca.

"Popielate słońca" to blaski i cenie prawdziwego życia w połączeniu z bardzo dobrą kreacją psychologiczną bohaterów. Autorka kształtuje na naszych oczach dynamicznie zmieniające się charaktery, pokazuje wpływ środowiska na zachowanie oraz postrzeganie zdarzeń oraz udowadnia jak trudno wyjść z nabytego zgorzknienia. Lekiem na wszelkie zło wydaje się być spokojna, kojąca bliskość drugiego, życzliwego człowieka, ale czy to faktycznie jest takie proste? O tym musicie przekonać się sami sięgając po powieść, która pozytywnie Was zaskoczy.

Czy zdarzyło Wam się czuć, że świat nagle stracił barwy? Że nawet słońce zamiast złotem, świeci popiołem?

"Popielate słońca" to nie książka, którą czyta się dla rozrywki. To historia, która boli - ale w tym bólu tli się coś głęboko ludzkiego. Żaneta Pawlik z czułością, a jednocześnie bez upiększeń, opowiada o życiu, które potrafi zranić, ale też o sile, która pozwala się podnieść.

To opowieść o Leszku - rzeźbiarzu, który przed laty stracił wzrok, i Joannie - młodej kobiecie, która widzi wszystko, a mimo to gubi siebie. Ich przypadkowe spotkanie nie jest początkiem oczywistej miłości, lecz momentem, w którym dwoje poranionych ludzi zaczyna dostrzegać, że nawet w mroku można odnaleźć ciepło.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak subtelnie autorka pokazuje rozpad relacji - ten cichy, niewidoczny dla świata. Milczenie, które boli bardziej niż krzyk. Żal, który zamienia bliskość w dystans. To właśnie te momenty sprawiają, że czytając, miałam wrażenie, jakby ktoś szeptem opowiadał o moich własnych lękach i utratach.

Popielate słońca to metafora chwili, gdy życie przygasa, ale jeszcze tli się w nim nadzieja. Przypomina, że nawet pośród popiołu można odnaleźć światło - jeśli tylko odważymy się otworzyć oczy serca.

To książka, którą się czuje, nie tylko czyta. I choć zostawia w środku ciche ukłucie, to właśnie ono przypomina, że wciąż jesteśmy zdolni do miłości 🩷

Autorka poruszyła tutaj naprawdę ważny temat, jakim jest bycie niewidomym. To był mężczyzna, którego złościło, kiedy ludzie mu współczuli. Z braku jakiejkolwiek reakcji każdy uciekał na jego widok robiąc go w swoich oczach jako potwora, który mógłby ich czymś zarazić. Nie rozumieli, że nie trzeba do niego krzyczeć, bo akurat słuch miał nadwrażliwy. Nie potrzebował też, aby zwracali się do niego jak do dziecka. Był normalny, tylko niewidomy. Przez te trzydzieści lat niby to do niego docierało, lecz wciąż nie na tyle, by uwierzyć w swoje możliwości. Kiedyś z przyjemnością poświęcał się swojej pasji jaką było rzeźbienie w glinie, jednak kiedy związał się z Ewą zrezygnował z tego. Sam opowiada, że wiedział jaki ona odczuwała dyskomfort, kiedy musiała po nim sprzątać. Tak naprawdę sam odrzucił to, co sprawiało mu przyjemność. Wydawało mu się, że musi to zrobić dla innych. Dla żony i córki, a wyszedł z tego jedynie smutek i żal do siebie.

Drugą postacią jest kobieta o imieniu Joanna, która nie spodziewała się, że niewinny romans wywoła dla niej prawdziwą katastrofę. Po niej następowały kolejne i kolejne, aż nadszedł czas, że uratowała z wypadku właśnie naszą pierwszą postać, Leszka. Jak zatem dalej potoczyły się ich losy? Czy mogli stworzyć coś na krab przyjaźni?

Ja wiem, że to bardzo surowe streszczenie, ale uwierzcie mi, że w międzyczasie wychodzi o wiele więcej informacji. Dowiadujemy się nieco o matce Leszka. Stajemy na drodze dawnych sekretów odkrywając lęki tych, których już z nimi nie ma. To ludzie z krwi i kości, którzy czasami potrafią powiedzieć za dużo, a później tego żałują. Jest im przykro, że utracili jakieś rodzinne kontakty. Inni nie wiedzą dlaczego nie mogli uczestniczyć w decyzjach dotyczących pochówku. Oj działo się tutaj naprawdę sporo. Tylko nie jest to taka historia, która wywołuje w nas wściekłość. Tutaj wszystko jest stonowane, jakby ukazane od strony zapytania czy też pretensji, a nie wrzasków. Co nie oznacza, że wiele razy nie było im przykro. Myślę, że na historię obyczajową jest naprawdę fantastycznie ukazana. Może i wiele rzeczy się tutaj pokończyło, ale w jakiś sposób miało też swoje nowe początki. I takie coś mnie urzekło:-)

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że to kolejna lekka opowieść obyczajowa z wątkiem romantycznym w tle. Ot historia jakich wiele, o spotkaniu dwojga ludzi, których los połączył w odpowiednim momencie. Jednak już po kilku stronach staje się jasne, że Żaneta Pawlik stworzyła coś znacznie głębszego. To nie jest banalna historia o miłości, lecz wielowarstwowa opowieść o stracie, przebaczeniu, poszukiwaniu sensu i odbudowie samego siebie.

Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli losy Leszka, mężczyzny, który trzydzieści lat temu stracił wzrok i od tamtej pory zmaga się nie tylko z fizycznym ograniczeniem, lecz także z emocjonalnym uwięzieniem w swojej niepełnosprawności. Rzeźbienie w glinie, będące dla niego formą terapii i ucieczką od bólu, z czasem ustępuje miejsca rezygnacji i stagnacji. Życie z Ewą, partnerką, która miała być oparciem, przynosi jedynie coraz większe poczucie oddalenia i pustki. Leszek powoli traci więź nie tylko z najbliższymi, lecz przede wszystkim z samym sobą. Do czasu, kiedy poznaje Joannę...

Pawlik nie boi się pokazywać ludzkiego cierpienia w sposób autentyczny, bez upiększeń. Jej bohaterowie są pełni sprzeczności, często zranieni, ale dzięki temu prawdziwi. Autorka wrzuca ich do wielkiego bębna życia, w którym zostają wystawieni na próbę, aby ostatecznie ukazać swoje ludzkie oblicze, które jest kruche, nieidealne, lecz godne współczucia.

Jest to powieść o emocjach długo tłumionych, o bólu, który dojrzewa w ciszy, ale też o sile, jaka może narodzić się z cierpienia. Pawlik z czułością i realizmem portretuje codzienność osób, które znalazły się na zakręcie życia, pokazując, że nawet w najbardziej popielatych barwach można odnaleźć promień światła.

Każdy, kto sięgnie po tę książkę, musi być przygotowany na historię, która nie pozwala o sobie zapomnieć. To lektura, która zmusza do refleksji nad sobą, nad relacjami z innymi, nad tym, jak często człowiek staje się więźniem własnych lęków i ograniczeń. To nie tylko powieść obyczajowa, ale subtelna opowieść o odradzaniu się duszy, o nadziei, która choć przygaszona, potrafi rozświetlić nawet najbardziej szare dni.