Poparzone dziecko

„Poparzone dziecko” Stiga Dagermana opowiada o trójkącie miłosnym miedzy ojcem, młodą kochanką a później żoną ojca i synem z depresją. Tak mi się wydaje bo Bengt po nieoczekiwanej śmierci matki popada w załamanie nerwowe. Nic mu się nie chce, olewa szkołę, ma kłopot z ojcem. Bo ojciec nawiązuje relację z inną kobietą – Gun. Między Bengtem, Gun i Knutem pojawia się niezdrowa zazdrość, obsesja, psychopatia. Co ciekawe rzecz dzieje się w latach pięćdziesiątych XX wieku w Skandynawii ale czytając tę powieść miałam wrażenie że to mogło się wydarzyć wszędzie i w czasie. Bo to mogło być wiek XII lub XXI a problemy zostają. Książka nieśpieszna, poetycka, smutna, depresyjna, piękna. Polecam „Poparzone dziecko”.

Poparzone dziecko” Stiga Dagermana w Szwecji ukazało się w 1948 roku. W Polsce zostało wydane dopiero teraz jako kolejny tytuł w Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Jest to powieść głęboka i skomplikowana. Napisana przez artystę, który właśnie przeszedł mocne zderzenie ideałów z rzeczywistością – z tych pierwszych nie zostało nic. Wydaje mi się też, że jest to powieść, którą należy dawkować, gdyż styl jest bardzo uważny i intensywny – w dużej ilości może męczyć, dlatego warto jej lekturę rozłożyć na kilka wieczorów. Uczucia targające głównym bohaterem też są mocno poplątane, skomplikowane, aż w końcu wręcz pod koniec stały się dla mnie niezrozumiałe – może dlatego, że ja nigdy aż tak mocno nie musiałam zmierzyć się z rozpaczą i rozgoryczeniem? W każdym razie książkę doceniam na poziomie artystycznym i myślę, że za kilka lat wrócę do niej raz jeszcze, by na nowo zmierzyć się z przeżyciami głównego bohatera. Polecam uważnym i cierpliwym czytelnikom!

Kilku robotników (…) odkłada narzędzia (...) i idą na przerwę. Jakiś kot przemyka po śniegu, naprzeciwko koń na szeroko rozstawionych nogach sika na żółto do rynsztoka”. Pozornie normalny dzień. Jednak dla Knuta i Bengta był to dzień szczególny. To właśnie dziś pochowali Almę, żonę i matkę. Wraz z najbliższymi wspominali ją jeszcze przy płomieniu świecy, jej świecy. Wspomnienia tliły się, ale wraz z malejącą gromnicą, wypowiadanych słów o nieboszczce było coraz mniej. Zgromadzeni żałobnicy z niecierpliwością czekali na chwilę w której płomień zgaśnie. Atmosfera z każdą minutą stawała się coraz bardziej niezręczna i męcząca. Dźwięk telefonu pozwolił zgromadzonym osobom skupić swoją uwagę na czymś innym niż wspominki o zmarłej. Dzwoniła kobieta. To jej obecność, choć jeszcze nie fizyczna, dała impuls Knutowi do zgaszenia świecy Almy. Era żony i matki definitywnie dobiegła końca. W życie Knuta i Bengta powoli wkracza Gun. Obaj mężczyźni, ojciec i syn, panicznie bojąc się samotności, lokują swoje uczucia w kobiecie, która w niezamierzony sposób wypiera z ich życia pamięć o zmarłej. Bengt początkowo nie dopuszcza do siebie myśli, że kochanka ojca może zająć miejsce jego matki, a tym bardziej, że może stać się dla niego jego wielką miłością. Za wszelką cenę stara się ją znienawidzić, ale trawiące go gwałtowne uczucie zwycięża.

„Poparzone dziecko” Stiga Dagermana to książka nad którą nie sposób przejść obojętnie. Emocje wręcz wylewają się z niej rwącym potokiem. Są to zarówno emocje towarzyszące bohaterom książki jak i czytelnikom. Autor, choć w sposób niezwykle wyważony pisze o tym co dla każdego człowieka jest najważniejsze, miłość i ból towarzyszący rozstaniu, szczerość i potrzeba życia w prawdzie z samym sobą, to wywołuje w czytelniku prawdziwą eksplozję różnych doznań i uczuć od złości i frustracji do zrozumienia i akceptacji.

„Poparzone dziecko” to kolejna pozycja z Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich, która może stać się dla czytelnika ważną i skłaniającą do przemyśleń książką. Gorąco Wam ją polecam.

"Jak niewielki jest krok między nienawiścią a miłością”, pomiędzy niewinnością dzieciństwa, a odartą ze złudzeń dorosłością? Boleśnie przekonuje się o tym Bengt, młody mężczyzna, którego życie utkane było dotychczas z iluzji i ideałów. Po śmierci matki przyjdzie mu zmierzyć się z prozą życia odzianą w szaty kłamstw. Zrzucane jedna po drugiej obnażą brzydotę egzystencji, godną potępienia niemoralność autorytetów.

Zagubienie Bengta widoczne jest w jego relacjach z najbliższymi, jego postrzeganiu świata i samego siebie. Stosunki z ojcem to gra pozorów, uników i podchodów, kłamstw i zatajeń. Mniej lub bardziej świadomie szuka „możliwości na życie, które jest czystsze, bardziej wolne i gorętsze, życie, które wymaga więcej, parzy niebezpieczniej.” Tylko czy gniew, obsesyjna zazdrość i nienawiść są dobrymi doradcami? Czy bezkompromisowość młodości i upadek ideałów usprawiedliwiają hipokryzję? Tłumaczą okrucieństwo?

Surowy i prosty język powieści wiedzie czytelnika ścieżką emocji, trudną i krętą, nieprzewidywalną i tak boleśnie ludzką. Rezonuje smutkiem i nieodwołalnością śmierci. Czy „aby móc zacząć żyć, należy poczuć, że zaczyna się umierać”? Czy to jedyny sposób na osiągnięcie spokoju? Pojednanie ze światem i samym sobą?

Jeśli lubicie przeżywać więcej, mocniej doświadczać, to ta lektura poparzy Wam duszę i pozostawi na niej bliznę. Brzydki ślad, który zostanie na długo.

Przed przeczytaniem zachęcam do zapoznania się z notką o autorze, wiele tłumaczy.

Poparzone dziecko Stiga Dagermana to kolejna książka wydana w ramach Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Tym razem mamy do czynienia ze szwedzkim pisarzem, który z pewnością niejednego czytelnika potrafi zaintrygować...

Głównym bohaterem Poparzonego dziecka jest Bengt, który w dniu pogrzebu swojej matki dowiaduje się o tym, że jego ojciec miał romans. Zrozpaczony mężczyzna, targany silnymi emocjami, postanawia wdać się w romans z kochanką ojca. Tym samym powstaje pełen napięcia miłosny trójkąt.

Trudno jest ocenić dzieło, które wzbudziło w czytelniku tak wiele emocji. Bez wątpienia każdy powinien po tę książkę sięgnąć i bliżej poznać klasykę literatury skandynawskiej. Chcę jednak zaznaczyć, że książka Dagermana jest wymagająca - zarówno pod względem stylu, jak i samej treści. Nie zrelaksujecie się przy niej, nie odpoczniecie, a będzie wręcz przeciwnie. Jednak mimo wszystko warto po nią sięgnąć i przeżyć coś niesamowitego (choć jednocześnie nieprzyjemnego).

Nie bez powodu właśnie ta pozycja Dagermana podzieliłą czytelników na dwa skrajne obozy. Jedni zachwycali się tą historią, inni zawzięcie krytykowali. Niech nie zwiedzie Was opis fabuły! Trójkąt miłosny nie zawsze oznacza zwykły romans. Poparzone dziecko to bardzo obszerna i głęboka analiza psychologiczna postaci, które znajdują się w wirze wyniszczających emocji i doświadczeń. Czytelnik, poznając zmagania bohaterów, bierze na swoje barki ogromny ciężar. Toteż podkreślam kolejny raz - dzieło Dagermana jest wybitne, ale wymagające.

Jeżeli macie ochotę na coś nieoczywistego, nieco trudniejszego, co będzie ciekawym połączeniem dwóch przeciwności i to na wielu płaszczyznach - Poparzone dziecko będzie idealną lekturą. Serdecznie polecam!