Polesia mszar

Cudowny klimat opowiadań, książka mnie zaczarowała, mało wiem o tym regionie teraz chce się dowiedzieć więcej. Czekam na powieść autorki.

Opowiadania to przeważnie krótkie formy literackie. Nie inaczej jest z tomem zatytułowanym "Polesia mszar" Elwiry Izdebskiej-Kuchty. Autorka, absolwentka polonistyki, pochodzi z Podlasia. Kocha książki, lubi spotykać się z ludźmi, a prywatnie dumna mama trojaczków!

Najpierw przeanalizujmy tytuł, bo ON bardzo mnie zaintrygował. Pierwsze skojarzenie: przecież to jakiś błąd! Polesia czar, a jak Polesia czar to Krzysztof Klenczon. A jednak jest coś takiego jak mszar. Internet prawdę powie. Okazuje się, że mszar to niski, zabagniony i bezodpływowy obszar, który powstaje dzięki wodom opadowym i jest od nich uzależniony. Można tam spotkać rośliny, które rosną w okolicach bagien i torfowisk. Przykładowo niech to będzie wełnianka pochwowata, którą mogłem podziwiać w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach koło Zieleńca. Zatem tytuł to taka gra słów: czar-mszar. Można stwierdzić, że autorka znakomicie dobrała tytuł, by zachęcić potencjalnego czytelnika do sięgnięcia po lekturę.

Również okładka przyciąga wzrok. Można na niej zaobserwować poranek na bagnistych łąkach i kładkę, którą można przejść, by podziwiać piękno poleskiego krajobrazu tuż przed wschodem słońca. Unosząca się mgła dodaje kolorytu. U góry okładki widać jeszcze postaci, zapewne bohaterowie kart opowiadań.

Przejdźmy teraz do sedna, czyli zawartości lektury, którą czyta się czasem ze zdziwieniem, czasem z uśmiechem, a jeszcze w innym miejscu z rumieńcami na twarzy. Do tego jakże zauważalny staje się tu realizm magiczny, jakże często wykorzystywany w literaturze iberoamerykańskiej. Prawda miesza się z bajką, historie prawdziwe wciśnięte są ludowe podania i legendy. Są tu postaci, które znamy z kart historii, są też te bliskie autorce. Sporo opowiadań związanych jest miastem Pińsk, położonym na białoruskim Polesiu, ale również autorka zabiera nas do Brześcia i na ukraińską wieś Jeziory Wielkie, a także do Wilna.

Jedynie pozostaje niedosyt, że opowiadań jest zaledwie dziewięć. I każde nie dłuższe niż kilka stron. To jedyny minus debiutu pani Elwiry. Plusem jest też to, że mogłem poznać nowe słowa, które związane są z tym terenem - mszar, mokosz, były dla mnie zupełnie nieznane.

„Polesia mszar” to książka niewielkich rozmiarów, która zawiera na 102 stronach aż 9 opowiadań. Nie będę ukrywać, że bardzo zaciekawił mnie „świat” tego regionu i dlatego zdecydowałam się prześledzić Internet, obejrzeć zdjęcia terenów, najważniejszych miejsc, poznać jego cechy charakterystyczne i legendy, aby lepiej zrozumieć tematykę, jakiej poświęcona jest ta książka.

Każde z opowiadań dotyczy innym spraw, bohaterów oraz uczuć, jednak łączy je to samo miejsce – Polesie. Jak sama autorka pisze, zebrane przez nią opowiadania dotyczą zarówno historii zasłyszanych, przekazywanych z pokolenia na pokolenie, legend i wierzeń oraz prawdziwych postaci, jak chociażby jej pradziadków. Początek wywoływał u mnie mieszane uczucia. Pierwsze opowiadanie było istnym rollercoasterem. Były chwile, kiedy musiałam czytać fragmenty kilka razy, bo gubiłam się, a zakończenie całkowicie mnie osłupiło. Mam wrażenie, że go nie było. Niestety taki niedosyt dotyczy jeszcze trzech opowiadań. Druga połowa to już zupełnie inna bajka. Było ciekawie, tajemniczo, chwilami mroczno.

Moim ulubionym opowiadaniem było „Kręć się, kręć, wrzeciono”, gdyż uwielbiam słuchać wierzeń i legend ludowych. Mam jednak wrażenie, że każdy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie. Autorka używa wielu słów, które dla przeciętnego człowieka mogą nie być zrozumiałe, bo za każdym regionem stoi inna gwara i naleciałości językowe. Jednak dzięki temu książka posiada swoistą magię. Dzięki temu również czytelnik poznaje nowy dialekt, którego może nigdy by nie poznał, jeśli nie sięgnąłby po tę książkę. Niemniej miłe byłoby, gdyby te słowa były na bieżąco objaśniane, bo przerywanie czytania, aby poszukać czegoś w Internecie, odciąga od delektowania się dobrą książką. Ale spokojnie, autorka nie zapomniała tak całkiem o swoim czytelniku, nie zostawiła go w całkowitej niewiedzy. Na samym końcu znajdziemy informacje, które postacie są fikcyjne, które wydarzenie to wierzenia i legendy, a co wydarzyło się naprawdę.

Mając na uwadze całokształt, chciałam pogratulować autorce odwagi, wiary w swoje siły, gdyż jest to debiut, który uważam za bardzo dobry. Tak więc proszę nie tracić tej wiary w siebie, którą zdobyła Pani dzięki swoim niezawodnym przyjaciołom i nadziei. Proszę pisać dalej. Osobiście mam nadzieję na więcej książek w podobnej tematyce, jednak liczę, że będą to dłuższe opowiadania, bo naprawdę warto poświęcić im czas.

Papierowy Bluszcz

,,Polesia marsz" to debiut i zbiór króciutkich opowiadań, które łączy kraina Polesia będąca miejscem akcji każdego z nich.

Krótkie formy mają to do siebie, że często brakuje im zakończenia. Resztę historii czytelnik musi sobie dopowiedzieć, wyobrazić.

Autorka przenosi nas na tereny przedwojennego Polesia próbując przybliżyć historię tej krainy i ludzi.

Są opowiadania, które opierają się na faktycznych wydarzeniach i jest całkowita fikcja literacaka.

Poznajemy autentyczne postaci i słowiańskie bóstwa oraz demony.

Gdyby nie było to wyraźnie zaznaczone chyba bym się nie domyśliła, że klamrą, która łączy wszystkie opowaistki jest Polesie, ale przyznaję, że lektura jest napisana lekkim językiem i czyta się z przyjemnością. Prosta i krótka forma z kresowymi naleciałościami językowymi do przeczytania w godzinkę. Przyjemna i nie wymagająca.

Elwira Izdebska-Kuchta swoim zbiorem opowiadań ,,Polesia mszar" zabrała mnie w lekko baśniowy świat.

Każda historia porusza inny wątek: dezercji, miłości, sprawy kryminalnej oraz wojny. Wszystkie jednak dzieją się w odległych lub nie tak odległych czasach.

Szczególnie podobało mi się opowiadanie o małej Ninie, ,,Amerykanka i smażona cebula" oraz ,,Knygnešiai. Nosiciele książek". Jednak wszystkie miały jeden minus, były za krótkie! Naprawdę widzę w nich duży potencjał na wspaniałą powieść. Styl autorki jest bardzo dobry i wciągający. Jako, że to debiut to mam nadzieje na więcej, i na rozwinięcie pomysłów! Chętnie poczytałbym więcej o Ninie i Louisie. A już najbardziej o litewskich nosicielach książek!