Pokot. Komisarz Sikora. Tom 3

Kolejna powieść Piotra Kościelnego , od której nie można się oderwać. Kolejna , która potwierdza mistrzowski warsztat pisarski Autora, pomysły na niebanalną fabułę, wartką akcję ,wyrazistych bohaterów. Z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg tej historii. Ważne , że nastąpi...

"Urodziłem się z tkwiącym wewnątrz mnie diabłem. Nie mogłem nic poradzić na fakt, że jestem mordercą. Tak jak poeta nie może nic poradzić na nachodzącą go inspirację." ~ H.H. Holmes

We Wrocławiu ktoś zaczyna zabijać dzieci. Seryjny morderca krzywdzi z zimną krwią niewinne istoty. Śledczy robią co mogą by go złapać jednak nie jest to takie proste. Mordercą jest osobą, której w ogóle by się o to nie podejrzewało. Sprawę prowadzi duet znany z innych książek autora, czyli Sikora-Bielecki. Ten pierwszy dość mocno przeżywa tę sprawę bo w pewnym sensie ma związek z jego życiem prywatnym. Rozpoczyna się walka z czasem by dorwać zwyrodnialca zanim zabije ponownie...

✨✨✨

Przysięgam, nie wiem jak to się stało, że nigdy nie czytałam żadnej książki autora. Ta historia choć brutalna i wyzwala w człowieku całą gamę różnych emocji to jest jedną z lepszych książek tego gatunku, jakie dane mi było czytać. Thriller ma w sobie wszystko. Dla mnie jako dla rodzica, ta historia była dodatkowo trudna. Czytanie o zbrodniach dokonywanych na niewinnych dzieciach, opisy ich zwłok... Coś okropnego. Autor wspaniale potrafił opisać reakcje rodziców na wieść o śmierci dziecka. Te wszystkie opisy ich zachowań sprawiały, że autentycznie wczułam się i stawiałam na ich miejscu. Płakałam, wierzcie mi, że płakałam. Nie wiem jak, ale Pan Piotr ma dar wyzwalania wszelkich możliwych emocji. Spodziewałam się, że będę czuła złość, obrzydzenie nawet, zaciekawienie. No wiecie, jak to przy thrillerach bywa. Jednak nie spodziewałam się łez i jakiegoś takiego... Człowieczeństwa? Sama nie wiem. Akcja generalnie jest dość dynamiczna, każdy wątek wydaje się być doprowadzony do końca. W tej książce mamy to co uwielbiam, czyli jakby dwie perspektywy. Jedna to osoby, które chcą dorwać mordercę. Druga to sam morderca. Czemu to uwielbiam? Bo wówczas można wejść do głowy zwyrodnialca i zrozumieć jego tok rozumowania.

Pomiędzy śledczymi są często zabawne oraz ironiczne rozmowy co rozluźniło nieco tę całą ponurą atmosferę. Poznajemy też prywatne problemy śledczych. To sprawia, że patrzymy na nich jak na ludzi, widzimy ich wady i codzienność z jaką się zmagają. Momentami drżałam z emocji. Mój mąż nie lubi takich książek, ale uwierzcie mi że słuchał z zaciekawieniem jak opowiadałam mu i przeżywałam niektóre fragmenty. Ta historia wciąga od pierwszych stron. Nie można jej odłożyć tak po prostu. No nie da się. Wiecie co? Jest coś jeszcze. Ta książka wyczula na zło, które czai się wszędzie. Człowiek po przeczytaniu jej robi się jeszcze bardziej czujny na punkcie własnego dziecka. Zastanawia się, czy wystarczająco uważa i chroni je. Za chwilę jednak nachodzi taka myśl, że przecież choćbyśmy chcieli to nie ochronimy naszych dzieci przed całym złem tego świata. To przytłacza. Mimo wszystko uważam, że ta historia sprawia, że czytelnik bardziej zwraca uwagę na ludzi wokół swoich dzieci. No i siebie też. Ja z natury jestem nieufna i podejrzliwa a takie książki dodatkowo wzmacniają we mnie te cechy. Polecam naprawdę tę książkę. Skłania do poważnych refleksji.

„Jakaś siła go do tego zmusiła. Nie potrafił się jej oprzeć. To było silniejsze od niego. Nie był w stanie pohamować morderczych żądzy”.

We Wrocławiu grasuje seryjny morderca, jego celem są dzieci. Zostają znalezione zwłoki siedmioletniego chłopca, a za chwilę w zupełnie innej części miasta brutalnie potraktowane ciałko innego dziecka. Śledztwem zajmuje się zgrany zespół detektywistyczny, Sikora i Bielecki. Mierzą się z czasem, za chwilę w mieście może wybuchnąć panika, a media skorzystają z okazji i szybko podchwycą temat. Dla Sikory jest to trudne, wymagające śledztwo, pewien wpływ mają na nie, jego prywatne sprawy. Niestety, morderca nie odpuszcza, atakuje kolejny raz...

Wielowątkowy, mroczny, zaskakujący thriller, którego akcja toczy się dynamicznie, wciąga i intryguje. Fabuła to istny majstersztyk, dopracowana w każdym szczególe, niesie ogromne, sprzeczne emocje, wzbudza niepokój. Rewelacyjny styl Autora robi pozytywne wrażenie, prosty, naturalny, obrazowy, bez zbędnego owijania w bawełnę, a przy tym okraszony sporą dawką ironicznego humoru. Bohaterowie wyraziście ukazani, to ludzie po przejściach, zahartowani, charakterni, skomplikowane osobowości. Sikora i Bielecki są zawodowymi partnerami, dobrze się dogadują, wspierają, rozumieją, a przy tym nie szczędzą sobie uszczypliwości. Sikora jest w szczęśliwy związku, właśnie spodziewa się przyjścia na świat drugiego dziecka. Jego sposób bycia, cięty język, śledcze zacięcie i ciepły stosunek do bliskich powodują, że czujemy do niego sympatię. Bielecki to facet po przejściach, samotny, porzucony przez partnera. Czy osobiste problemy będą miały wpływ na śledztwo? I morderca, którego poznajemy już na początku książki, to człowiek, którego możemy spotkać w naszej codzienności, uprzejmy, pomocny, budzący zaufanie. Pod tym wszystkim umiejętnie ukrywa swoją prawdziwą twarz, twarz zwyrodniałego mordercy, jego myśli, wynaturzona natura, planowanie budzą wewnętrzny sprzeciw i grozę. Zabijanie niewinnych dzieci przychodzi mu tak łatwo... Bestia w ludzkiej skórze, z piętnem przeszłości.

Pan Piotr porusza trudne, wręcz kontrowersyjne tematy. Zagmatwane śledztwo, ofiary to niewinne dzieci. Brutalne, krwawe sceny, szczegółowe opisy, wulgaryzmy, polityczny żargon. Niewyobrażalne okrucieństwa, dramat rodziców. Mroczne tajemnice, Autor umiejętnie wodzi nas za nos, trzyma w napięciu i niepewności.

Niebanalna, nietuzinkowa, mocna powieść. Zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło, nie tego się spodziewałam... Natłok myśli, co dalej... Z niecierpliwością czekam na kolejną część. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

📚 Jestem zła. Nie, ja jestem wściekła na Autora! Jak można? Jak można robić czytelnikowi takie rzeczy? Ja się przyzwyczaiłam, ja polubiłam bohaterów, ja się z nimi zżyłam i tak bardzo im kibicowałam. A tu co? Takie rzeczy na końcu stworzyć? Ładnie to tak?

☕ Studząc emocje napiszę, że moim zdaniem, i jak narazie dla mnie, tom trzeci jest najlepszym z serii z komisarzem Sikorą. Ta książka ma w sobie wszystko to czego oczekuje od dobrego kryminału. Niczego jej nie brakuje. Dla mnie po prostu 10/10.

📚 Podoba mi się to, że narracja, trzecioosobowa co prawda, ale występuje również od strony "tego złego", czyli poszukiwanego. Dzięki temu możemy się z nim lepiej zapoznać, przedstawia nam on swoje motywy działania. Ukazuje nam swoją historię.

☕ Z bohaterami mocno się zaprzyjaźniłam. Każdy jest "jakiś", każdy ma w sobie coś za co można go polubić. Poznajemy wszystkich troszkę bliżej i to świetnie, że Autor dał nam taką możliwość. A sam Sikora to ogólnie taki ewenement, że w jednej scenie się go kocha a w drugiej nienawidzi. I chociaż czasami jego teksty i docinki drażnią nawet czytelnika (nie tylko drugiego bohatera) to nie można mu odmówić wrażliwości, którą stara się ukryć pod grubą skorupą powierzchowności.

📚 Czytając "Pokot" szczęka opadała mi coraz niżej i niżej. I kiedy już myślisz, że Autor cię niczym nie zaskoczy. To bach! Kolejny szok. Największe oczy jednak zrobiłam na samej końcówce.

☕ Historia zawarta w tej książce, pokazuje że człowieka kształtują wszystkie doświadczenia. A największy wpływ ma zdecydowanie okres dzieciństwa i lat młodzieńczych. I można z tym walczyć, można się oszukiwać ale natury się nie oszuka.

📚 Motyw kościoła, księży, pedofili i homoseksualizmu w kościele, niby przewija się często więc trudno czytelnika czym zaskoczyć i zadziwić. Trzeba naprawdę mieć dobry zamysł. I tutaj kolejne brawa dla Autora. Spisał się na medal. A oprócz tego poruszył temat dość kontrowersyjny, czyli taki, że wszystko to, co złego dzieje się w kościele, jest zamiatane pod dywan. Sprawie próbuje się ukręcić łeb. Doskonale zostało pokazane jak to się wszystko odbywa.

☕ Nie odniosłam nawet przez chwilę wrażenia, że mnie ta fabuła nudzi, że czytanie mnie męczy. Po prostu połknęłam tę książkę. Lepszej rekomendacji dać nie można.

Znowu seryjny zabójca, znowu duet Sikora i Bielecki, znowu ktoś krzywdzi dzieci i znowu przewija się wątek księży, kościoła katolickiego. I z tym mam lekki problem, bo czuję delikatny przesyt.

Autorowi jednak tak zgrabnie wyszło nakreślenie bohaterów całej serii, że zdążyłam się z nimi polubić, związać i nawet odczucia dotyczące ponownego odgrzewania starego tematu nie zniechęciły mnie do poznania kolejnego tomu serii.

Wartka akcja, przemoc, strach, lęki, dewiacje społeczne, walka z czasem, cierpienie łączą się ze sobą, a okraszone sarkastycznym poczuciem humoru Sikory tworzą zaskakująco wciągająca mieszankę.

Zanim rozpoczęłam przygodę z cyklem interesowało mnie czy poszczególne tomy można czytać osobno. Teoretycznie tak, ale "Pokot" i następująca po nim "Nagonka" są ze sobą tak ściśle powiązane, że nie wyobrażam sobie lektury najnowszej "Nagonki" bez znajomosci poprzedniej części. Zakończenie tejże jest tak dramatyczne, że po ostatnim zdaniu przeciągle jęknęłam z powodu buzujących we mnie emocji. Dawno już tego nie doświadczyłam, dlatego cieszę się, że od razu mogłam przejść do czytania "Nagonki", która czekała na półce.

"Pokot" jest szóstą książką autora, którą miałam okazję poznać i każda kolejna udowadnia mi, że twórczość Piotra Kościelnego bardzo dobrze wpisuje się w mój czytelniczy gust.