Pójdziesz Ze Mną?

Kiedy przeczytałam opis na okładce byłam przepełniona zachwytem – myślę sobie, będzie coś innego, coś mrocznego, może jakiś thriller, a może jakiś kryminał. Ostatnimi czasy znowuż mnie mąci na takie klimaty, więc pełna zapału złapałam za powieść, która wbiła mnie w e.... niestety nie ze względu na to jak była dobra. Mimo to pomyślałam, że początek może jest właśnie taki po to, by wielkie booooooom (!) wyskoczyło na mnie zza rogu jak przysłowiowy „Filip z konopi”.

Może od początku. Historia opowiada o młodym człowieku, który ma problemy ze swoją emocjonalnością. Tak mi się właściwie wydaje, że mogę to tak nazwać. I tutaj dostaje jak obuchem w łeb powieść o facecie, którego życie opanowane jest przez seks. I tu nie chodzi o to, że ja się boję tego tematu, przecież naprawdę lubię erotyki. I tez nie boję się wulgaryzmów, w niektórych powieściach dodają one swoistej pikanterii... A tutaj wyszło po prostu słabo.

Wszystko kręci się wokoło młodego Konrada, którego w takim świetle jak został przedstawiony, po prostu był dla mnie dzieckiem. Nie jestem jakaś wielce stara czy dojrzała (31 lat to żaden wiek tak naprawdę), ale jeśli człowiek szaleje – w końcu też się mocno bawiłam za młodu – to niech to robi z głową. W jego wieku pracowałam na siebie sama i jeśli nie wydałam kasy na chlańsko to mogłam sobie pozwolić na porządny obiad, nie złożony jedynie z ziemniaków i jajek (zresztą uwielbiam takie proste dania).

Tak czy siak ogromnie męczyłam tę powieść. Nie całe 300 stron, z dobrą czcionką – dużą, taką jaką lubię, a było tak ciężkie i nijakie, że aż mnie to bolało od środka. Doskonale wiem, że to debiut i każdy zasługuje na swoją szansę, ale kiedy główny bohater tylko ciągle pokazuje co dla niego jest ważne, a gdy powija mu się noga nie radzi sobie z tym – to niestety dla mnie jest to słaby powód, by zapamiętać ten tytuł. Nie było tej iskry, która pozwoliła, by mi bronić ten tytuł. Najlepiej z wszystkiego wyszedł właśnie druk i okładka, bo one przyciągają jak magnes. Oczywiście jeśli kiedyś się trafi okazja, jak najbardziej wezmę coś od Autora, by sprawdzić czy udało mu się poprawić swój warsztat. I w sumie słowem zakończenia mam ogromną nadzieję, że Autor ze swojej powieści nie zrobił swoistego pamiętnika czy też wspomnień, bo wtedy ta powieść jest po prostu smutna w odbiorze.

Konrad Reznowicz to młody mężczyzna, który kocha seks bez zobowiązań. Kiedy na jednej z imprez poznaje Natalię, wszystko się zmienia. Ich szczęście nie trwa jednak długo. Tragiczne wydarzenia sprawiają, że Konrad zamyka się w sobie i wraca do dawnego życia. Nieustanne rozczarowania, samotność i smutek, wpędzają go w problemy psychiczne. Czy uda mu się wyjść na prostą?

Poszłam. Poszłam za autorem w stronę samotności i smutku, które oferował. Poszłam za Konradem i jego kuśką. I muszę przyznać, że to była najbardziej bezsensowna podróż, w jaką dane mi było się udać. Opis książki zupełnie nie oddaje tego, co znajduje się w tej historii. Gdzie ta głębia samotności? Nasz bohater, Konrad Reznowicz, to dwudziestojednoletni prawiczek, który uważa, że jest aseksualny. Ręczna robota po latach zaczyna go nudzić, więc postanawia, że swój pierwszy raz przeżyje z ... prostytutką. Od tego momentu jego spory sprzęt walił, je**ł i młócił wszystko, co się ruszało i nie uciekało na drzewo. Ciekawe jest to, że bohater nazywa się tak samo, jak pseudonim autora. Nawet nie chcę wnikać, dlaczego tak jest. Jedyną kobietą, z którą związał się Konrad była Natalia, ale tragiczne w skutkach wydarzenia rozdzieliły ich. To również odbiło się na psychice mężczyzny. Postaci są niedopracowane, nijakie, bez charakteru. Fabuły również nie ma tu żadnej. Przez całą książkę Konrad tylko młócił i sypał się jak zboże. No właśnie, sypał się jak zboże. Popłakałam się ze śmiechu, czytając ten tekst. Po niektórych słowach zawartych w tej książce opadały mi ręce. Najbardziej irytowała mnie kuśka. Mamy tutaj również scenę gwałtu. Pan Kuśka przyszedł do prostytutki, zgwałcił ją, a później popłakał się, bo ta wyrzuciła go z domu i nakrzyczała na niego. SERIO?! Nie, nie i jeszcze raz nie. Ta książka była słaba. Była o niczym. I była pozbawiona głębi. Jedynym plusem jest duża czcionka, krótkie rozdziały i 300 stron, które czytało się bardzo szybko. Zdaje sobie sprawę, że niektórym osobom ta historia może się spodobać. Każdy ma inny gust. Jednak mnie nie przypadła ona do gustu.

Nie spodziewałam się, że rok przyjdzie mi skończyć z tak "pojechaną" książką. Dawno nie miałam do czynienia z tak wulgarną, odpychającą, a zarazem... wciągającą historią.

Pomysł na fabułę był świetny jednak niesamowicie wulgarny język, którego używa pan Reznowicz zniszczył go już na początku. Jak mawia mój bratanek wręcz go "zninczował".

Autor porusza niezwykle ważne tematy takie jak uzależnienia, strata najbliższych czy choroby psychiczne i autodestrukcja, gdyby jednak towarzyszył temu inny styl, to książka byłaby naprawdę świetna.

Autor doskonale oddaje emocje, które towarzyszą Konradowi, pokazuje, jak łatwo jest założyć maskę i udawać zupełnie kogoś innego, oraz to jak łatwo być samotnym w tłumie... obojętnym na wszystko i wszystkich, nieumiejącego kochać.

Książka przepełniona jest seksem, niejednokrotnie czułam zażenowanie, choć zazwyczaj lubię takie sceny i nie mam z nimi absolutnie problemu. W tym przypadku jednak jest tego za dużo, czytelnik dostaje wszystko na tacy, pola dla wyobraźni nie zostaje wcale... nazewnictwo również pozostawia wiele do życzenia. Przekleństwo goni przekleństwo, po prostu masakra, jak z najgorszego rynsztoka.

Z drugiej strony książkę przeczytałam szybko, wciągnęła mnie, bardzo chciałam się dowiedzieć, jak cała historia się zakończy. Przyznaję... zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, nie spodziewałam się tak brutalnego i przykrego końca...

Czy polecam?

Powiem Wam, że sama nie wiem co napisać. Z jednej strony jest to bardzo ciekawa pozycja, ale z drugiej... wszystko zniszczył styl autora. Chyba że taki był jego zamiar... Zaszokować i nie pozwolić o sobie zapomnieć. W tym przypadku musicie podjąć decyzję sami...