Pogłos

Książka jest świetnie napisana, bo potrafi zainteresować od pierwszej strony z tym, że jeśli ktoś nie przepada za muzycznymi opowieściami, to mniej ona przyciągnie jego uwagę. Muzykę się tutaj czuje w rytmie ciała, ale i wyobraźni, gdyż zakrawa na zakres rywalizacji. Pokazuje ludzi, którzy potrzebują być od kogoś lepsi, mieć więcej na podwórku i cieszy ich, kiedy górują nad innymi. Nasza młoda męska postać jest inna. On wie, że nie ma idealnego talentu muzycznego, ale i tak gra. To siedzi wewnątrz niego, zajmuje jego myśli i przestrzeń w sercu. Spotyka jednak na swojej drodze ludzi, którzy szukają sensu w tym, co robi. Nie rozumieją, że skoro nie idzie mu najlepiej, to powinien się poddać. Byli takimi nawet naszymi obserwatorami życia, którzy nie przyjmują do wiadomości tego co dla nas samych ma wartość. Oczekiwali od jego poklasku, a on zwyczajnie chciał robić to, co jemu sprawiało przyjemność. W dalszej osłonie treści przedstawia nam swoją rodzinę od strony ich zainteresowań i priorytetów. Dorzuca od siebie mądre słowa odnośnie koronowirusa, że docierał on tam, gdzie psychicznie mu ludzie pozwalali. Pokazał nam jak ludzie działają w ściśle określonej tradycji i swoich przekonaniach, które rzutują na młodych rocznikach, gdyż zamiast pozwalać im samemu decydować, wpajają im to, co im wpojono. To takie czasy, gdzie rodzic miał władzę nie tylko słowną ale i psychiczną, wręcz rozkazującą. Nawet jeśli pojawiały się inne takie swoje myśli, to i tak postępowano według tradycji starszych, gdyż według tamtych było to odpowiednie. Takie totalne zapętlenie. Sama do dzisiaj zastanawiam się skąd się to wzięło i kto zapoczątkował schemat postępowania ludzi niższej klasy.

,,Andreas zawsze wykazuje objawy wszystkich chorób, których się boi, a ja już się nauczyłem, że nie ma sensu sugerować mu, że tylko je sobie wmawia. Nie wmawia ich sobie zresztą, wiem, że potrafi siłą woli wywołać gorączkę i wysypkę, w pewnym sensie wydaje się nawet, że konkretne fizyczne objawy choroby uspokajają jego strach, zamiast go wzmagać."

W dalszych wydarzeniach widzimy jak zamknięci ludzie przed wirusem zaczynają odczuwać to, co normalnie tak szybko by do nich nie przyszło. Wkracza tu nauczycielka, która obdarza uczuciem pełnoletniego ucznia. To będzie ładnie rozwinięte i podkreślone, że posiadając swoje wewnętrzne traumy, trudno jest się przełamać w normalnym życiu. Obsesja pragnięcia wszystkiego zaczyna robić się niebezpieczna...

Historia jest naprawdę ciekawa, ma przeróżne wartości, tylko nie każdy będzie je widział. Niby spokojne życie, ale przepełnione traumami, naciskiem rodziny, dawnych przekonań i nieprzepracowanych problemów. Niby coś dla każdego, ale jednak nie. Bo prosta, to nie zawsze znaczy łatwa w psychologicznym kontekście. Mi się podobała:-)

Ależ ta książka była zaskakująca. Takiej literatury w Serii Skandynawskiej nie miałam jeszcze okazji czytać. Magnetyczna, przyciągająca, pulsująca energią. Co w tym wszystkim najciekawsze najpierw chciałam poznać ją jak każdą w tej serii, a później miałam dość duże opory przed rozpoczęciem lektury. Romans pomiędzy nauczycielką, a jej uczniem to kontrowersyjny temat, w którym łatwo o niesmak i przesadę. Było zupełnie inaczej.

W skandynawskiej prozie można by spodziewać się oziębłości i braku emocji, a tutaj wszystko pulsowało pod skórą. Historia Mathilde i jej ucznia Jakoba to tak naprawdę wstęp do powieści o relacjach międzyludzkich, zwłaszcza w tak dziwnych okolicznościach jakimi była dla nas pandemia koronawirusa. Z perspektywy czasu wszystko to wydaje się wprost nieprawdopodobne - maseczki, ograniczenia. Człowiek łaknął kontaktu z drugim człowiekiem, a z drugiej strony panicznie się go bał, co jest paradoksalne. Na siłę odkrywaliśmy nowe zajęcia, które można było wykonywać w domu, piekliśmy chleby, szukaliśmy skrawka ziemi tylko dla nas, gdzie będziemy mogli przebywać. Mnóstwo te czasy pokazały, obnażyły prawdziwe ludzkie słabości, a Flatland swobodnie eksploruje i czerpie z tych doświadczeń.

Wprowadzenie wątku Johsa i jego brata mieszkających w wiosce, gdzie później trafia Matilde zmusza czytelnika do głębokiego zastanowienia się nad ideą patriarchatu, gdzie mężczyzna, który przybiera w kobietach jak w ulęgałkach jest męski, godny podziwu i naśladowania. A kobieta, która zachowuje się podobnie? Zostaje obrzucona najgorszymi obelgami.

Niespodziewanie Pogłos bardzo mocno przypadła mi do gustu. W książkach cenię sobie emocje, realistyczne opisanie tego co pomiędzy nami - ludźmi, ważne. Pogłos to właśnie taka powieść, która tworzy moralne dylematy, a jednocześnie zaskakuje wpleceniem wiejskości, łączności z naturą, nawet ludowymi balladami przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Wyjątkowa.

Czy macie taką książke, która jednocześnie się Wam podobała i nie podobała?

Ja tak miałam z tą.

„Pogłos”. Bardzo ciężko mi napisać tę recenzję.

Choć może nie zachwyca od pierwszej strony, to coś w niej przyciąga – jak echo, które długo wybrzmiewa w głowie, nawet gdy już zapadła cisza.

To historia subtelna i niepokojąca zarazem. O pożądaniu, obsesji, wyborach i ich cenie.

O Mathilde – nauczycielce, która wdaje się w romans z własnym uczniem. Ale to nie tania prowokacja. Flatland prowadzi tę opowieść z wyczuciem – bez łatwych ocen, bez moralizowania. Zamiast tego daje czytelnikowi przestrzeń. Na własny osąd i na własne emocje.

Fabuła jest nieoczywista. Autorka nie tłumaczy wszystkiego, nie prowadzi za rękę. Niedopowiedzenia są tu jak mgła – z jednej strony tworzą klimat tajemnicy, z drugiej potrafią męczyć. Bywają momenty, gdy chciałoby się potrząsnąć bohaterami. Szczególnie Mathilde, która sprawia wrażenie osoby pozbawionej rozsądku. Jej decyzje są impulsywne, chaotyczne, czasem wręcz bezmyślne. Czy to celowy zabieg? Możliwe. Ale nie zawsze przekonujący.

A jednak… coś w tej książce działa. Jest hipnotyzująca. Osobliwa. Jakby wyjęta z innego świata – pełnego pustych przestrzeni, zmarzniętej ziemi i cichych dramatów. Norweska wieś, pandemia, milczenie – wszystko to tworzy tło dla historii, która bardziej pulsuje emocjami niż akcją.

To nie jest książka, która wszystkim się spodoba. Ale jest w niej jakaś szczerość, coś autentycznego. Coś, co nie pozwala jej odłożyć. Może właśnie przez ten cały bałagan, nieszczęścia, niedopowiedzenia – staje się bliższa. Bardziej ludzka.

Nie mogę powiedzieć, że mnie zachwyciła. Ale na pewno zostawiła ślad.

„Pogłos” to nowoczesna opowieść o ludzkich pragnieniach. Bez morału, ale z echem, które długo się niesie.

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Poznańskie]

“Pogłos” to historia, w której Helga Flatland splata dwie, na początku pozornie odrębne, ale ostatecznie zbiegające się ze sobą historie. Z jednej strony poznajemy Mathilde - nauczycielkę języka norweskiego, która wikła się w relację ze swoim osiemnastoletnim uczniem, Jakobem. Ich romans wkrótce wychodzi na jaw, co prowadzi do zwolnienia kobiety z pracy i decyzji o natychmiastowej wyprowadzce z Oslo.

Autorka przedstawia także losy dwóch braci Johsa i Andreasa, którzy prowadzą farmę mleczarską w Telemarku. Ich życie toczy się w spokojnym, wręcz przewidywalnym rytmie aż do momentu, kiedy Mathilde pojawia się na farmie i wynajmuje od nich dom. Jej obecność staje się początkiem zmian, które burzą ich dotychczasowy porządek.

“Pogłos” to powieść psychologiczna, w której najważniejsze są emocje, uczucia, relacje międzyludzkie i moralność bohaterów. Akcja toczy się w 2020 roku,  na tle pandemii, która potęguje uczucie izolacji i niepewności bohaterów. Helga Flatland pokazuje jak delikatne są granice pomiędzy tym, co właściwe, co podyktowane samotnością, tęsknotą czy pragnieniem bliskości. To powolna, momentami wręcz nużąca opowieść, która nabrała dla mnie pełniejszego znaczenia dopiero w końcowych rozdziałach. Warto sięgnąć po nią bez oczekiwań na coś spektakularnego czy dynamicznego — to historia, której trzeba dać czas, by mogła wybrzmieć.

Książka z serii dzieł pisarzy skandynawskich. Tym razem książka autorki, która skupia się na relacjach międzyludzkich i tym samym tworzy doskonałe portrety psychologiczne swoich bohaterów.

Zacznijmy może od miejsca akcji, gdyż jest nim oczywiście przepiękne Norwegia. Kraj, który nam kojarzy się z bezkresem natury i wikingami. Kraj, w którym ogromną rolę odgrywają wszelkiego rodzaju wierzenia i ballady, a tu mamy ich też sporo, więc możemy czuć się ukontentowani. Akcja dzieje się w dwóch przeróżnych miejscach. Pierwsze to Oslo, które jest wielką metropolią ze szklanymi domami, nijak niekojarzącymi się z maleńkimi domkami na klifach. Stąd pochodzi nasza główna bohaterka Mathilde. Drugie, to mała miejscowość Telemark, która jest w naszym mniemaniu, najbardziej charakterystyczna dla tego przepięknego kraju. Tu mieszkają Andres i Johs, którzy są braćmi i mają gospodarstwo rolne. Ich drogi spotkają się po pewnych wydarzeniach.

Poznajmy najpierw Mathilde. Nauczycielka norweskiego, która ma jedno pragnienie w życiu. Bycia kochaną. To pragnienie, to właściwie jej obsesja i tak bardzo boi się być sama, że jest w stanie zrobić wszystko, aby mężczyzna przy niej został. Jej desperacja w zachowaniu nie pomaga. Partnerzy odchodzą, a ona zostaje z rozdartym sercem. I tak pewnego dnia w jej życie wkrada się Jakob. Jej uczeń, który nie ma żadnych zahamowań, ale uwierzcie mi, że i nasza nauczycielka nie ma ich również. Ona leżąc przy jego boku, ma w głowie obraz doskonałego małżeństwa prezydenta Francji i sama wierzy, że właśnie taką piękną bajką będzie i jej związek. Niestety życie nie raz nam już pokazało, iż bajek nie ma, a jeśli już to bardzo rzadko i realizm codzienności zabija wszystko. Tak, ten realizm rozwiał i marzenia Mathilde, która szczerze, nie mogła się po tym pozbierać.

Po tych wydarzeniach i zwolnieniu ze szkoły musi opuścić Oslo, miasto, bez którego nie może oddychać, a musi nauczyć się funkcjonować bez jego rytmu. Wyjeżdża do Telemarku, gdzie wynajmuje domek od dwóch braci. Tak, pozornie powinno już wszystko pójść doskonale, ale niestety pragnienia kobiety, są silniejsze od niej samej i po raz kolejny pakuje się w kłopoty.

I teraz co najważniejsze. Mamy tu obraz kobiety, która nie nauczyła się żyć sama. W jej cieniu jest ogromna tragedia, która najprawdopodobniej ukształtowała jej charakter i jej pragnienia. Kiedyś opuszczona, teraz nie jest w stanie pogodzić się z myślą, że znowu ktoś mógłby ją pozostawić. Nie ma dla niej znaczenia nikt i nic. Można by rzec, że idzie po trupach do celu. Autorka nie oceniła jej w ani jednym zdaniu, a my, choć moglibyśmy to zrobić, po prostu jej żałujemy, choć nie raz może nam zmarszczyć się brew.

W tym wszystkim nosi dumnie głowę i co najważniejsze, nie widzi swoich błędów. Arogancja, brawura, czy może tak ogromne poczucie własnej wartości. To pozostawiam już wam, bo książka jest doskonała pod każdym względem. Do tego mamy innego cichego bohatera, który przewija się z tyłu, a pozornie niewidoczny, wywrócił nasz świat do góry nogami. On, wirus, który zamknął nas w domach, odseparował od siebie i skazał na samotność. Wielu ludzi przypłaciło ten czas ogromną depresją i mam wrażenie, że ta separacja miała ogromny wpływ na kobietę. Nie dość, że nie potrafi żyć sama, to jeszcze musiała tak żyć, gdyż ktoś za nią zadecydował.

Bolesna historia. Z wieloma prawdami i wieloma gorzkimi przemyśleniami. Z muzyką w tle, z balladami i z prawdą, która w większości jest tak bolesna.