Podzielona grupa. Die. Tom 2

Chociaż początek historii może wydawać się nieco chaotyczny, z czasem wszystko staje się jasne, a czytelnik dowiaduje się (lub domyśla), co stało się w przeszłości bohaterów. Fabuła angażuje, wciąga i nie daje o sobie zapomnieć, a bohaterowie zostali wykreowani wspaniale. Z każdym kolejnym tomem czuć, jak się zmieniają i jak ich decyzje oddziałują na fabułę.

Pierwszy tom ,,Die’’ był dla mnie miłym zaskoczeniem, udanym połączeniem elementów i motywów charakterystycznych dla fantastyki do których mam słabość. Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak dopiero w ,,Podzielonej grupie’’ i autorzy pokazują, że mają do zaoferowania coś więcej niż kolejną historie o grupie przyjaciół przeniesionych do świata gry.

Fabuła drugiego tomu potrafi zaskoczyć, na wiele sposobów. Przede wszystkim, w przeciwieństwie do większości pozycji, w których bohaterowie przenoszą się do świata fantasy, ,,Die’’ uderza w czytelnika poważnymi tematami. Bohaterowie nawet w ,,grze’’ której są obecnie częścią są obciążeni bagażem doświadczeń z życia, które czeka na nich po drugiej stronie. To, plus konsekwencje decyzji podjętych przy poprzedniej wizycie w świecie gry, sprawiają, że sytuacja komplikuje się tak bardzo jak to tylko możliwe. Jednocześnie jednak, choć nasza drużyna nie zapomina o realnym świecie, widać iż nowa rzeczywistość wciąga ich coraz bardziej.

Jak się nietrudno domyślić, tom ten skupia się wokół podzielonej drużyny i to w dość szerokim tego znaczeniu. Mamy tutaj do czynienia zarówno z rozdzieleniem bohaterów, jak i konfliktem na tle przekonań i planu działania. Nawiązywane są nowe sojusze, podczas gdy te dawne tracą rację bytu. Dawne przyjaźnie wiszą na włosku, strącane przez wielką politykę – bo jak się nietrudno domyślić, zabawa toczy się nie tylko o powrót do domu, w grę wchodzą losy całego świata i bynajmniej nie ma znaczenia iż początkowo był ON młodzieńczą fantazją.

Do tego wszystkiego warto także dodać, że ,,Die’’ to pozycja czerpiąca garściami z innych dzieł, co również dodaje całości smaku, nie tylko wywołując miłe zaskoczenie gdy niespodziewanie natrafiamy na nawiązania czy wręcz spotykamy autorów we wnętrzu komiksu. To co zastałam w ,,Podzielonej grupie’’ było dla mnie sporym, co równie miłym zaskoczeniem, ale o co dokładnie chodzi nie będę już zdradzać.

Pod względem wizualnym komiks należy do jednych z moich ulubionych –styl Stephanie Hans przywodzi mi na myśl mroczną baśń i co rusz zaskakuje feerią barw, a lekkie rozmycie konturów sprawia, że mamy wrażenie jakbyśmy naprawdę zostali przeniesieni do innego świata. Do tego wszystkiego dochodzą fantastyczne projekty postaci – wpasowujące się w ramy klasycznych bohaterów fantasy, a jednak mające także swój charakter i unikalne elementy czyniące je niepowtarzalnymi.

Drugi tom ,,Die’’ ponownie sprawił mi masę rozrywki, oferując mroczną fantastykę, w pięknej oprawie. Sama seria zaczęła zaś żyć własnym życiem, co zdecydowanie można zaliczyć do plusów. To już nie jest mroczniejsza wersja Jumanji, lecz historia i świat, które wciągają i co ważniejsze niechętnie wypuszczają ze swoich objęć. Co tu dużo mówić – nie mogę się już doczekać kolejnego tomu.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami

Fantazyjna kraina, która trawiona jest przez niekończącą się wojnę pomiędzy Angrią i Wiecznymi Prusami. To właśnie to miejsce stało się areną „gry”, w której uczestniczy szóstka poznanych już wcześniej bohaterów. Realia świata dość dobrze zostały zaprezentowane w pierwszej odsłonie cyklu. W części drugiej scenarzysta ma więc okazje jeszcze mocniej skupić się na samych bohaterach, którzy niewątpliwie mają masę osobistych problemów.

Na rynku komiksów mamy do dyspozycji setki, jeśli nie tysiące przeróżnych dzieł z segmentu fantastyki. Na palcach dwóch dłoni można jednak policzyć pozycje, które potrafią wycisnąć przysłowiowe ostatnie soki z wykreowanych bohaterów i idealnie dopasować ich do stworzonego świata. Cykl Die zdecydowanie znajduje się w tym gronie, nie mogło być przecież inaczej patrząc na to jak Kieron Gillen „bawi się” grupą, która zgodnie z tytułem staje się coraz bardziej podzielona.

Scenarzysta dostarcza tutaj czytelnikowi sporą ilość wątków poświęconych konkretnym postaciom, na różnych poziomach ich funkcjonowania (świat realny i fantasy). Każdy z bohaterów ma tutaj swoje przysłowiowe pięć minut, stając się „gwiazdą”, o której nie można tak łatwo zapomnieć. Dramaturgia i emocjonalność będzie się przewijać w tych wątkach w ilościach naprawdę hurtowych, napędzając jednocześnie ciekawość czytelnika do poznania dalszych ich przygód. Obok tego wszystkiego Gillen nie zapomina o otaczającym ich świecie, wypełniając go sporą ilością intryg, niebezpieczeństw i spisków. „Akcja” nie odgrywa jednak tutaj tak znaczącej roli, jak w pierwszym tomie, jest ona raczej tłem dla pokazania wzajemnych relacji różnych postaci.

Spora ilość wątków i ograniczona ilość miejsca w wielu pozycjach oznacza pewne fabularne braki i niedociągnięcia. Tutaj wszelkie luki i niedopowiedzenia są łatane przez narrację, która stara się wyjaśniać wszelkie niejasności. Zdarzają się oczywiście pewne wpadki czy pomniejsze błędy, nikną one jednak pod naporem naprawdę bardzo dobrze przygotowanej treści. Do ogromnych zalet narracji należy również uznać to, że skutecznie pokazuje ona nieustające zagrożenie otaczającego bohaterów świata i ich przygnębienie wynikłe z chęci powrotu do domu i normalności.

Obok scenariuszowego geniuszu Gillena, równie ekscytująco prezentuje się tu oprawa graficzna Stephanie Hans. Już w pierwszym tomie pokazała ona, że jej odważne pomysły i styl doskonale pasują do wykreowanego świata fantasy. Tutaj w tych kwestiach nic się nie zmienia i nadal serwuje ona odbiorcy plansze, które dosłownie potrafią zaprzeć dech w piersiach.

Najprostszym możliwym podsumowaniem będzie stwierdzenie, że album Die #2: Podzielona grupa to imponująca i szalenie satysfakcjonująca lektura dla każdego fana komiksowego mrocznego fantasy.