Podróż na wyspę szczęścia (ilustrowane krawędzie biało-czarne)

Czy jesteś szczęśliwy? Czy masz marzenia… a może gdzieś po drodze o nich zapomniałeś?

„Podróż na Wyspę Szczęścia” to historia niemal baśniowa, delikatna i piękna, a jednocześnie uderzająco prawdziwa. Taka, która otwiera serce, jeśli tylko pozwolisz jej się do niego dostać.

Każda strona jest jak szept, który zmusza do zatrzymania się. Do spojrzenia w głąb siebie. Do zadania sobie pytań, przed którymi często uciekamy: kim jestem? dokąd zmierzam? co mogę zmienić, żeby naprawdę poczuć się szczęśliwym?

To książka pełna cytatów, które nie są tylko ładnymi słowami, one po prostu uczą…

Mam wrażenie, że to lekcja życia… lekcja niby prosta, a jednak jedna z najważniejszych. I jednocześnie taka, z której wielu z nas nigdy naprawdę nie odrobiło pracy domowej, bo przecież każdy z nas był na tych zajęciach. Każdy ma wpisaną obecność w dzienniku życia…

Ta historia uświadomiła mi, że zmiany, które powoli zachodzą w moim życiu, choć czasem trudne, niepewnem, są dobre. Są potrzebne. Bardzo potrzebne, bo wynikają z marzeń. A marzenia… to przecież nasza droga.

Kiedy zamknęłam tę książkę, płakałam, ale to nie był smutek. To było coś znacznie głębszego, poczucie spełnienia, zrozumienia, odnalezienia kierunku. Taka cicha pewność, że wiem, dokąd chcę iść.

Zrozumiałam, że nie chcę już zatrzymywać się w Dolinie Rozpaczy. Nie chcę błądzić w Lesie Niepokoju. Nie chcę tonąć w Mokradłach Frustracji ani czekać bez końca na Pustyni Oczekiwań. Wybieram drogę. Drogę, która choć może nie zawsze łatwa, prowadzi mnie prosto na moją własną Wyspę Szczęścia. I po tej książce wiem, że każdy z nas może tam dotrzeć. Trzeba tylko sobie na to pozwolić.

Zacznę od wyjątkowej oprawy, książka ma barwione brzegi i wklejkę do własnoręcznego pokolorowania, dzięki czemu będzie unikatowa.

Dla mnie coś więcej niż zwykła historia to cudowna, terapeutyczna bajka o poszukiwaniu szczęścia i zrozumieniu własnych emocji.

To książka, która działa jak plaster na duszę. Delikatna, momentami wręcz kojąca, a jednocześnie taka, która potrafi otworzyć oczy. Bo uświadamia, że bardzo często sami oddalamy się od szczęścia poprzez nasze myśli, lęki i emocje, które pozwalamy, by przejęły kontrolę.

Mimo swojego bajkowego charakteru, zostawia po sobie ogrom refleksji. Pokazuje, jak bardzo to, na czym się skupiamy, wpływa na naszą rzeczywistość. Kiedy karmimy się zazdrością, złością czy ciągłym zamartwianiem właśnie tego zaczynamy doświadczać coraz więcej. A przecież tak łatwo w tym wszystkim zgubić to, co już mamy.

To też historia o wierze w siebie. O tym, że nawet jeśli świat próbuje podcinać nam skrzydła i wmawia, że coś jest niemożliwe warto iść swoją drogą, krok po kroku, nie tracąc z oczu marzeń.

Znajdziemy tu również odpowiedź na pytanie, dlaczego w życiu spotykają nas trudne rzeczy. I choć nie zawsze są one łatwe do zaakceptowania, ta historia daje nadzieję i przypomina, że najważniejsza jest miłość nie tylko do innych, ale przede wszystkim do samego siebie.

Jako psycholog jestem absolutnie zauroczona tą opowieścią. To jedna z tych książek, do których chce się wracać, kiedy wszystko zaczyna przytłaczać.

Ode mnie: 10/10 ⭐

Gdy brałam do ręki tę książkę, spodziewałam się klasycznej baśni, ale to, co znalazłam między stronami, było głęboką, niemal intymną podróżą przez mrok ku światłu, które nie oślepia, lecz łagodnie tuli.

Historia Paula, niewidomego chłopca uwięzionego w Zamku Zbłądzenia, przeszyła mnie na wskroś - jego codzienność to nie magia, lecz brutalny ciężar osierocenia, walka z alkoholizmem ojca i bolesna niepełnosprawność, która odebrała mu nie tylko wzrok, ale i sens istnienia. Patrząc na jego losy, czułam dławiący skurcz w gardle, bo to obraz biedy i beznadziei, w której marzenie o mitycznej Wyspie Szczęścia wydaje się jedyną deską ratunku, niemal desperackim krzykiem o cud.

Razem z nim, beznogim Halem i resztą tej niezwykłej, pokiereszowanej przez życie ekipy, ruszyłam przez Las Niepokoju i Mokradła Frustracji, i muszę Wam wyznać, że ta wędrówka była dla mnie bardziej lekcją pokory niż przygodą. Autor w genialny, subtelny sposób pokazuje kontrast między tym, co Paul desperacko chce odzyskać - swój wzrok i dawne życie - a tym, czego faktycznie potrzebuje jego dusza, by poczuć spokój.

Czytając o kolejnych etapach podróży, zrozumiałam, że my sami często budujemy sobie takie „wyspy” w głowach, wierząc, że szczęście to stan, który nadejdzie, gdy w końcu coś naprawimy, coś kupimy lub kogoś odzyskamy, podczas gdy prawdziwa magia dzieje się w uważności na tu i teraz. Ujęło mnie to, jak ta historia bez pośpiechu i zbędnego patosu kruszy skorupę naszych oczekiwań, zostawiając nas z pytaniem o to, co byśmy zrobili, gdyby spełnienie marzenia wymagało oddania cząstki siebie.

To niezwykle emocjonalna, momentami bolesna, ale ostatecznie niosąca ogromne ukojenie lektura, która przypomina, że nawet w najgłębszej ciemności nosimy w sobie blask, którego nie da się kupić ani wyprosić u żadnej bogini. To azjatycki comfort book w najczystszej postaci - literacki kocyk, który nie tylko ogrzewa, ale też uczy, jak akceptować własne blizny i dostrzegać piękno w codziennych, drobnych okruchach istnienia.

Ponad rok temu czytałam pierwszą książkę You Yeong Gwanga „Sklep pory deszczowej” i choć urzekł mnie magiczny koncept Tęczowego Miasta, sama historia wydała mi się nieco zbyt prosta i skierowana raczej do młodszych czytelników. Mimo to, z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po nową książkę autora „Podróż na Wyspę Szczęścia”, licząc że rozwinie skrzydła, ale niestety tym razem zachwytu było jeszcze mniej.

Autor pozostaje wierny swojej stylistyce tworząc współczesne baśnie, które mają nas otulać i przypominać o najważniejszych wartościach. Jeśli jednak „Sklep...” wydawał mi się momentami infantylny, to tutaj baśniowa naiwność została wzbogacona o wręcz moralizatorskie tony.

Ale to wcale nie oznacza, że Was nie zachwyci. Widziałam, że pierwsze oceny są bardzo wysokie, a opinie zdecydowanie pozytywne. Jeśli szukacie baśniowej opowieści o pokonywaniu własnych słabości i poszukiwaniu sensu życia, która stawia na marzenia, to ten tytuł może być dla Was idealnym comfort bookiem.

Czwórka bohaterów, z którą wyruszamy w długą i niebezpieczną podróż w poszukiwaniu Wyspy Szczęścia zdecydowanie budzi sympatię. Każdego z nich los mocno doświadczył, społeczeństwo spisało na straty, a jedynym, co pcha ich do przodu jest nadzieja, że na końcu drogi czeka na nich spełnienie marzeń. Tak zaczyna się klasyczna powieść drogi, pełna niebezpieczeństw, ale przede wszystkim życiowych, choć czasem wręcz moralizatorskich lekcji.

You Yeong-Gwang znów pisze o marzeniach. Przekonuje, że to one są sensem naszej egzystencji i że to sama droga do celu nas kształtuje. Próbuje też nadać tej historii ramy niemal religijne, pisząc o Bogu, Bogini i trudach, jakie zsyłają na ludzi, by nauczyli się doceniać to, co mają.

Dla mnie jednak ta forma okazała się zbyt nużąca. O ile w poprzedniej książce fascynował mnie wykreowany świat, tutaj czułam, że autor zbyt mocno sili się na egzystencjalne nauki, tracąc po drodze dynamikę. To bardzo specyficzna, fantastyczno-baśniowa wędrówka w głąb siebie, która może nie trafić do każdego w równym stopniu.

Na uznanie zasługuje natomiast przepiękne wydanie z kreatywną zachętą, by samodzielnie pokolorować brzegi i wnętrza okładek - to może mieć zdecydowanie właściwości terapeutyczne.

„Podróż na Wyspę Szczęścia” opowiada przepiękną historię o podróży, ale niekoniecznie tej przedstawionej wprost. W tej wspaniałej historii chodzi głównie o podróż wgłąb siebie, poznanie swojego serca, duszy, marzeń oraz pragnień, a także zrozumienie, że… najważniejsze i najpiękniejsze rzeczy w życiu są niewidoczne dla oczu - je prawdziwie widzi się tylko sercem.

You Yeong-Gwang stworzył historię, która głosi prawdy stare jak świat, a które zostają przykryte kurzem zapomnienia w życiowym pędzie po więcej i więcej. Tak więc nic dziwnego, że Paul, Pratt, starzec Hal i Jacob są postaciami, dzięki którym czytelnik uzmysławia sobie, że tak naprawdę jest bogaty. Wielu z nas ma swój własny kąt, zdrowie, sprawny umysł, serce zdolne do kochania, ręce gotowe do przytulania i usta, które mogą wyszeptać najpiękniejsze z modlitw, a także powiedzieć najpotężniejsze zaklęcie na świecie: „Kocham Cię”.

W trakcie swojej wyprawy bohaterowie zmierzą się ze swoimi lękami, licznymi przeciwnościami losu, które uświadamiają im oraz nam, czytelnikom, że nie ma w życiu tego złego, z czego nie da się wyjść obronną ręką, a każda przeszkoda to nie kolejny problem, a szansa dla realnego rozwoju i stania się lepszą wersją nas samych. Autor, przy pomocy zachwycających metafor, przypomina, że żadne zło, absolutnie żaden ciemny moment, nie trwa wiecznie i zawsze gdzieś czeka na nas upragniony brzeg razem z poczuciem gruntu pod nogami.

Baśniowe wydanie, a także równie baśniowe wnętrze tej zachwycającej książki, pozwala czytelnikowi przenieść się do innego wymiaru, wybrać się w magiczną podróż, która, jak od samego początku wiadomo, nie będzie łatwa, ale z całą pewnością będzie warta przeżycia. To tak jak z życiem - każdy z nas otrzymał inny zestaw startowy: jedni mieli łatwiej, drudzy gorzej, ale moment, z którego startujesz, nigdy nie sprawia, że cel lub marzenie jest niemożliwe do spełnienia. Jedyne, czego nam potrzeba, to niezachwianej wiary w siebie oraz w to, że rzeczy niemożliwe nie istnieją, a jeśli teraz nie jest dobrze… to może trzeba troszkę szerzej otworzyć oczy? Zdać sobie sprawę, że słowa mamy: „załóż czapkę”, to tak naprawdę ukryte „kocham Cię, martwię się o Ciebie”. Życie nie zawsze jest lekkie i przyjemne, to oczywiste, ale warto rozejrzeć się wokół, by dostrzec błogosławieństwa, które na co dzień przeoczamy, a to właśnie one sprawiają, że cała nasza życiowa podróż zdaje się przyjemniejsza i nabiera aromatu.

You Yeong-Gwang zdobył moje serce już „Sklepem pory deszczowej”, a „Podróż na Wyspę Szczęścia” wyłącznie pogłębiła moją miłość do twórczości autora. Bez wątpienia są to dwie książki, które powinien przeczytać każdy, bo ja nigdy w życiu nie miałam w dłoniach historii, z których bije tyle ciepła, zrozumienia i dobroci. Kocham je całym moim sercem i do końca moich dni będą moim numerem jeden oraz pocieszeniem w gorsze dni.