Podchody

Józka to młoda redaktorka, która leci do Włoch na parę miesięcy. Jej zadanie to znaleźć powieść, która wkrótce okaże się bestsellerem. Na miejscu kobieta dostaje tajemniczy list z zaproszeniem do miejskiej gry. I tutaj jest ciekawostka. Gra ta miała odbyć się 10 lat temu. Wraz z nowymi przyjaciółmi Józka postanawia rozwiązać zagadkę tego co wydarzyło się przed laty.

Autorka świetnie połączyła wątek kryminalny z obyczajowym. Świetnie oddała klimat małej włoskiej miejscowości, a jednocześnie zaprosiła nas do niebezpiecznej gry, której stawką jest ludzkie życie. Emocji wiec tutaj nie brakuje.

Akcja książki jest raczej powolna, ale nie znaczy to, że jest nudno. Podczas opisów malowniczego, włoskiego miasteczka i podczas odkrywania tajemnic mieszkańców i okolicy czytelnik na pewno nie będzie nudził się. A kiedy dojdzie do rozwiazywania tajemniczej zagadki sprzed lat, to nie ma mowy by książkę dało się odłożyć.

Czy Józka zagra w tajemniczą grę? Co odkryje? Przekonajcie się sami.

Bardzo polecam ten tytuł na długie, jesienne wieczory.

Literatura kryminalna ma wiele twarzy, a ta, którą odkryłam w powieści Katarzyny Żechowicz-Wygryz, urzekła mnie od pierwszych stron. "Podchody" zamiast wciągać w mrok śledztw, otuliły mnie słońcem Kalabrii, lekkością opowieści i nutą ciepłego humoru. Nie ma tu krwawych zbrodni ani policyjnych pościgów, jest za to zagadka, która intryguje, bawi i pozwala cieszyć się każdym dialogiem i opisem. To kryminał łączący klimat cosy crime z obyczajowym ciepłem, dający poczucie, że powstał z myślą o czytelniczej przyjemności. Trudno uwierzyć, że to debiut, wszystko jest przemyślane, a rozdziały otwierają cytaty z dialektu kalabryjskiego, trafnie oddające nastrój historii. Autorka z niezwykłą swobodą oddaje koloryt miejsca, pozwalając poczuć jego zapach, barwy i dźwięki. Z całego serca gratuluję tak udanego debiutu.

Fontanna widoczna na okładce pojawia się w powieści i odgrywa ważną rolę w fabule. "Podchody" to doskonała opowieść o Włoszech z kryminalnym wątkiem w tle. Autorka ma niewątpliwy talent do snucia historii oraz ogromną wiedzę o tym kraju, którą dzieli się z czytelnikiem z prawdziwą pasją. Dawno nie czytałam książki z taką przyjemnością i jestem nią bardzo zachwycona.

To świetnie napisana powieść, którą polecam z całego serca. Miłośnicy kryminałów mogą poczuć się nieco zawiedzeni, bo zagrożenie ukryte jest raczej między wierszami, gdzie wszechobecna jest mafia ’ndrangheta. Za to wielbiciele dobrej literatury zakończą lekturę z poczuciem satysfakcji. Zakończenie jest mocne i zaskakujące, zostawia lekko uchylone drzwi do kolejnej przygody Józki we Włoszech. Nie wiem, czy autorka je szeroko otworzy, czas pokaże, ale bardzo bym chciała, by tak się stało, bo jestem ciekawa, co się za nimi kryje.

„W tajemnicy ukrywa się nie tylko to, czego nie znamy, ale także to, co boimy się poznać.”

Anonim

Literatura kryminalna to nie tylko mrok, pościgi i krwawe zbrodnie. To również — coraz częściej — gatunek łączony z humorem, subtelnością i społecznym komentarzem. „Podchody”, debiutancka powieść Pani Katarzyny Żechowicz‑Wygryz, idealnie wpisuje się w tę „łagodniejszą” falę. Zamiast dusznych policyjnych gabinetów mamy tu słoneczną Kalabrię. Zamiast seryjnego mordercy – zaginioną uczestniczkę terenowej gry. I wreszcie – zamiast twardziela-detektywa – redaktorkę, która nie do końca wie, w co się wpakowała. Efekt? Zaskakująco ciepły, lekki i angażujący kryminał w stylu cosy crime z ambicjami obyczajowymi.

Główna bohaterka powieści, Józka (dla Włochów — Joska), to redaktorka z Warszawy, której życie zawodowe i prywatne znalazło się na zakręcie. Kiedy wydawnictwo, w którym pracuje, staje w obliczu kryzysu, dostaje nietypowe zadanie: pojechać do małej kalabryjskiej miejscowości Soveria Mannelli i znaleźć „materiał na bestseller”. Misja wydaje się nudna, ale malownicza okolica i pozorna sielanka szybko okazują się pełne napięcia i tajemnic. Podczas zwiedzania Józka przypadkiem trafia na trop nieodkrytej od lat sprawy – zaginionej uczestniczki lokalnej gry terenowej. Zaintrygowana, zaczyna sama rozgrywać „podchody” – śledząc stare rebusy, rozmawiając z mieszkańcami i powoli odkrywając, że cała społeczność ukrywa jakąś niewygodną prawdę. Czy dziewczyna rzeczywiście padła ofiarą mafii? A może zniknęła z własnej woli?

Największą siłą powieści jest postać Józki – inteligentnej, ale też trochę pogubionej kobiety w średnim wieku, która w nowej sytuacji zaczyna konfrontować się nie tylko z tajemnicą Vanessy, ale też z własnymi problemami: samotnością, wypaleniem, brakiem odwagi do zmiany. To postać bardzo ludzka, z którą łatwo się utożsamić. Postacie drugoplanowe – mieszkańcy Soverii – pełnią rolę nośników zagadki. Są barwni, choć nie zawsze pogłębieni psychologicznie. Momentami wydają się szkicami postaci, które służą fabule, ale nie zapadają na długo w pamięć. Niemniej ich dialogi i relacje z Józką są wiarygodne i naturalne. Język powieści to duży atut. Pani Katarzyna Żechowicz‑Wygryz, mająca doświadczenie dziennikarskie, posługuje się stylem lekkim, obrazowym, ale niebanalnym. Opisy są malownicze, plastyczne, pełne szczegółów, które przenoszą czytelnika w samo serce Kalabrii. Sceny kulinarne, dialogi, detale krajobrazu – wszystko to tworzy atmosferę południowych Włoch, jak z dobrej powieści podróżniczej.

Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, co zbliża nas do bohaterki i jej wewnętrznych dylematów. Nie brakuje tu ironii, dystansu do siebie, błyskotliwych spostrzeżeń – książka czyta się momentami jak dziennik podróżny z wątkiem kryminalnym. Choć „Podchody” nie są klasycznym moralitetem, niosą kilka istotnych przesłań. Po pierwsze, że z pozoru spokojne miejsca często kryją głęboko zakorzenione sekrety. Po drugie – że każdy z nas odgrywa swoją grę: wobec innych, wobec siebie, wobec przeszłości. Kalabryjska gra terenowa staje się tu metaforą ludzkiego życia – z jego wskazówkami, ślepymi zaułkami i nieoczywistymi rozwiązaniami.

Interesującym kontekstem jest również zarysowanie wpływów mafijnych, które nie przybierają tu formy spektakularnych strzelanin, ale raczej systemowego strachu i zmowy milczenia. To ważny, choć subtelny komentarz społeczny.

Książka nie jest wolna od drobnych mankamentów. Jak na debiut – bardzo udana, ale chwilami brakuje jej większej dynamiki. Niektóre rozdziały mogłyby być bardziej intensywne, a postacie drugoplanowe – głębiej zarysowane. Część zagadki można też rozgryźć nieco wcześniej, niż chciałaby tego Autorka. Ale są to niedoskonałości, które łatwo wybaczyć w zamian za klimat, styl i autentyczną przyjemność lektury. „Podchody” Pani Katarzyny Żechowicz‑Wygryz to książka, która idealnie sprawdzi się jako wakacyjna lektura, ale nie tylko. To literacki koktajl: trochę kryminału, trochę powieści obyczajowej, trochę przewodnika po Kalabrii. Dla miłośników literatury w stylu Magdaleny Witkiewicz, Małgorzaty Starosty czy Agathy Raisin – lektura obowiązkowa. Dla pozostałych – bardzo przyjemne odkrycie.

[Adres usunięty]

„Podchody” to ciekawie skonstruowany kryminał, pełen zagadek, tajemnic oraz niezwykłego włoskiego klimatu. Akcja rozgrywa się na południu Włoch, w regionie Kalabria, gdzie miałam okazję być, więc tym przyjemniej czytało mi się książkę. Józka to pozytywna bohaterka, nie przejmuje się pracą, lubi imprezy i nie znosi nudy, szuka także swojego miejsca na świecie. Postanawia zagrać w dawną terenową grę, która przerodzi się w pełną niebezpieczeństw przygodę. W końcu w wydarzenia była zamieszana lokalna mafia, która dalej działa, a ludzie się jej obawiają. Pomagać jej będzie Gina, nowa koleżanka z pracy oraz jej siostrzeniec Daniele. Poznamy również wiele innych ciekawych postaci wraz ze swoim włoskim temperamentem. Autorka przemyca bardzo dużo ciekawych informacji dotyczących historii, kultury oraz tradycji regionu. Także każdy rozdział jest poprzedzony kalabryjską sentencją. Zagadki ciekawe i skrupulatnie przygotowane na zasadzie skojarzeń oraz gier słownych. Świetnie bawiłam się wraz z bohaterami odkrywając kolejne etapy gry oraz miejsca ich ukrycia. Wraz z kolejnymi wskazówkami, zagłębiamy się co raz bardziej w sekrety i tajemnice okolicznych mieszkańców, atmosfera gęstnieje, napięcie sięga zenitu, w powietrzu unosi się aura niepokoju. Śmierć Vanessy staje się coraz bardziej tajemnicza i powoduje mnóstwo pytań, cofamy się w przeszłość, która będzie mieć duży wpływ na teraźniejsze wydarzenia.

Wciągająca powieść z wielowątkowym śledztwem, zaskakującym i przejmującym zakończeniem. W ogóle nie czuć, że jest to debiut literacki autorki, jestem pod ogromnym wrażeniem i wyczekuje kolejnych świetnych powieści 💚

Dzięki @wydawnictwo_letra miałam przyjemność przenieść się na południe Włoch do Soveria Mannelli żeby zagrać z uczestnikami w caccia al tesoro, grę w terenie której nagrodą jest skarb, jaki tego Wam nie zdradzę.

Przepiękne opisy przyrody, kuchni włoskiej, życzliwości ludzi względem siebie sprawiły, że zazdrościłam głównej bohaterce Józce, że może tego osobiście doświadczyć a przy okazji rozwiązać zagadkę, która od dekady spędzała sen z powiek mieszkańcom miasteczka.

Nie jest to typowy kryminał, nie ma tu rozlewu krwi, trup nie ściele się gęsto ale nie brakuje tu napięcia i sekretów które nigdy nie powinny zostać ujawnione. Autorka stopniuje napięcie prowadząc czytelnika krok po kroku ku rozwiązaniu zagadki. Przyznam szczerze że takiego zakończenia się nie spodziewałam i czuję niedosyt.