Pod słońcem Turynu

Z twórczością Pani Ivany Dobrakovovej do tej pory nie miałam okazji się zapoznać. Zapragnęłam, dowiedzieć się czegoś więcej o niej czytając powieść pt. ''Pod słońcem Turynu''.

Nie ukrywam tego, że rozpoczynając, przyjaźń z główną bohaterką imieniem Kristina będącą żoną i mamą czujnym okiem spojrzę na jej życie. Jak ono wygląda z perspektywy roli mamy, żony i czy radzi sobie ze wszystkimi obowiązkami, czy umie być dzielna w chwilach trudnych, co daje jej siłę, aby mogła zrozumieć to, co się wokół niej dzieje i czy umie odpowiednio reagować na niebezpieczne sytuacje, które są dla jednych wymyśloną grą, zabawą, a może jedynie iluzją?

Powieść ta składa się z 3 części. Nie czyta się jej szybko.

Charakterystyczne jest dla tej powieści, że opisane są miejsca, gdzie toczy się akcja głównych wydarzeń.

Polubiłam bardzo młodszego syna Kristiny -Alessia. Pomimo tego, że jest, on młodszy w umiejętny sposób potrafi dzięki wyrażaniu odważnych zabawnych tekstów wywołać uśmiech podczas toczących się interesujących rozmów z mamą, a dotyczą one sytuacji mających związek w uczestnictwie na zajęciach szkolnych oraz poza nimi.

Kristina kocha obu synów. Ma utrudniony kontakt ze starszym synem Emanuelem, bo dla niego liczy się świat gier, muzyki, którego ona zupełnie pomimo wszelkich starań nie rozumie. Jedynie spotykają się podczas posiłków domowych, które z przyjemnością dla rodziny przyrządza. Nie potrzebuje pomocy domowej. Umie dobrze gospodarować czas i jak każda mama martwi się o synów.

Czytanie tego rodzaju powieści nie daje do samego końca dotrzeć ku zagwarantowanym pełnych rozważań do gotowych rozwiązań życiowych sytuacji, z którymi zmagają się w niej występujący główni, jak również drugoplanowych bohaterów, bo każdy z nich ma możliwości wnieść coś od siebie bądź nie.

Można z łatwością dokonać oceny z postaw, jakie czynią bohaterzy, ale czy są one godne naśladowania i czy istnieje, na nie usprawiedliwienie to wymaga głębokiej analizy dotyczącej zastanowienia się, czy wygra prawdziwa miłość do rodziny, poświęcenie, a może jednak uległość?

Czy prawda o głównej bohaterce ujrzy światło dzienne, czy zachowanie męża Kristiny oraz jej synów ulegnie poprawie wobec niej, czy odnajdzie, swój azyl w Turynie o tym warto, się przekonać czytając tę powieść?

Ta książka może bulwersować, może się nie podobać, może wkurzać postawa bohaterów, ale jednego nie można jej odmówić. Autentyczności. Dobrakovová stworzyła imponującą symfonię traum i namiętności, która co bardziej wrażliwe istoty po prostu zmiażdży ciężarem gatunkowym. To jest wysokoprocentowa powieść obyczajowa odzierająca z ułudy instytucję małżeństwa, a nawet więcej. Odsłania też słabe punkty dziadków, którym nierzadko daleko do wizerunku ostoi ciepła i bezpieczeństwa. Można oczywiście żyć w bańce własnych wizji idealnego świata, co nie zmienia faktu, że ludzkość ma skłonność do destrukcji i namiętnie ją uprawia.

„Pod słońcem Turynu” przeniesie Cię do północno-zachodniej części Włoch, gdzie po kolejnej przeprowadzce, swoje nowe życie buduje Kristina, matka dwóch chłopców, żona wiecznie zapracowanego męża. Pierwszą i jedyną przyjaźń znajduje na trybunach szkolnego boiska. Na tych samych trybunach spotyka też swoje głęboko ukryte pragnienia, które wbrew żelaznej logice, skrycie realizuje. Zamrożona w stateczności małżeństwa ożywa w mroku ociekającym brutalnością. Zależność od pożądania momentami przeraża, ale nie dziwi, kiedy kawałek po kawałku ułoży się już w całość przeszłość Kristiny. Nikt nie ma wątpliwości, że traumy się dziedziczy, smuci jedynie fakt, że z pokolenia na pokolenie są one coraz głębiej osadzone w ludzkiej psychice.

W swojej powieści autorka nie pominęła również wątku włoskiego separatyzmu, który osadza się cieniem na relacjach międzyludzkich, intensyfikując elitaryzm Północy nad Południem. Bardzo dobra książka, Książkowe Klimaty nie zawodzą, jeśli chodzi o dobór tytułów. BrawO!

IG @angelkubrick

Bolą mnie zęby od zgrzytania, a to przez działania bohaterki stworzonej przez Ivanė Dobrakovovą. Kobiety zapatrzonej w siebie, skupionej na własnych przeżyciach, trywializującej problemy innych. Początkowo pokazuje się czytelnikowi jako dobra żona i matka, przykładna „pani domu“, ale strona po stronie obraz ten zostaje zniszczony. Na wierzch wychodzą nieprzepracowane problemy z dzieciństwa — wchodzi w toksyczną relację, dla której gotowa poświęcić jest wszystko, nawet samą siebie — co oddala ją od męża i dystansuje od dzieci. Dwójki synów, którzy cierpią na różne sposoby. Cała rodzina potrzebuje pomocy terapeuty, ale zamiast tego ratują się ucieczką w pracę, samookaleczeniem, przemocową relacją czy przesadnym empatyzowaniem nawet przedmiotów nieożywionych. Nie potrafią ze sobą rozmawiać, a im więcej czasu mija, tym jest tylko gorzej. Pojawiają się nasilone lęki, ataki paniki, histerie czy uczucie odrealnienia. Mąż oraz starszy syn zamykają się w sobie i dystansują, podczas gdy młodszy oraz matka wchodzą w relację zbyt bliską. Nikt wśród nich nie słucha emocji innych, a każda próba załagodzenia sytuacji jest zbyt niezdarna, by mogła przynieść pozytywne efekty.

Kristina to jednostka toksyczna dla swoich bliskich oraz dla samej siebie. Jej głowa pełna jest ukrytych stereotypów, maczyzmu czy seksizmu, co pojawia się mimowolnie, jakby złośliwie. Zwykle nie wypowiada tego głośno, ale przez narrację pierwszoosobową czytelnik może wejść do jej myśli. Przez to zderza się z ogromem szkodliwych treści. Ale. Jest w niej też sporo miłości względem synów, szacunku wobec męża czy sympatii do pierwszej przyjaciółki, jakią w Turynie poznaje. Tyle że potem nadchodzą gorsze momenty, gdy gubi się w świecie własnych emocji, a wtedy chce kogoś skrzywdzić, być najważniejsza czy chociaż szczęśliwa, tworzy przejaskrawiony obraz rzeczywistości... Następnie znowu wychodzi z tego okropnego miejsca w swojej głowie, by za jakiś czas do niego wrócić. I tak w nieskończoność.

„Po słońcem Turynu“ to przykład powieści okropnie irytującej, ale niesamowicie dobrze napisanej. Jestem pełna uznania dla autorki i tego jak głęboko potrafiła wejść w głowę bohaterki. Jak nakreśliła subtelności, odbiła relacje czy niepozornie zaznaczyła to, co umykało bohaterom. Ukazała wiele szkodliwych relacji, szkodliwych mechanizmów i zrobiła to naprawdę sprawnie. Nie mówiła, co jest dobre i co złe. Dała czytelnikowi miejsce do myślenia. Nie była to łatwa lektura, wymagała skupienia, ale była warta każdej minuty.

przekł. Izabela Zając

TW (zawierają istotne spoilery, a większość zostaje jedynie wspomniana): przemoc psychiczna, fizyczna i seksualna, pedofilia, wymuszenia, szantaż emocjonalny, toksyczny rodzic, rozpad rodziny, perwersje seksualne, zdrada, samookaleczanie, alkoholizm, ataki paniki