Pod osłoną deszczu

Jojo Moyes pozostanie dla mnie na zawsze autorką przepięknej książki "Zanim się pojawiłeś". Jednak interesują mnie też inne pozycje autorki, a kiedy trafiłem na "Pod osłoną deszczu", stwierdziłem, że muszę ją przeczytać. Książka jest napisana tak, jak to ma w zwyczaju Moyes pisać. Główna bohaterka jest osobą, która przypomina pod wieloma względami Lou Clarke. Jest ona pełna nadziei, a jednocześnie szuka dla siebie miejsca w świecie. Bohaterka mnie szczerze wzruszyła, miło ją wspominam, a do tego sporo się z nią uśmiałem. Gorąco polecam!

Z niecierpliwością wyczekuję każdej kolejnej wydanej na naszym rynku książki Jojo Moyes. „Pod osłoną deszczu” to pierwsza powieść napisana przez autorkę, która dopiero w styczniu bieżącego roku doczekała się polskiego wydania. Było dla mnie oczywiste, że muszę ją przeczytać.

I nie zawiodłam się. Otrzymałam wszystko to, co tak charakterystyczne dla powieści autorki. Intrygujące historie poszukiwania miłości przez trzy kobiety, które wiele dzieli, a łączą więzy krwi. Historie stopniowo odkrywane w przeszłości orientalnego Hongkongu i deszczowej współczesnej Irlandii. Ale absolutnie nie jest to romans, a powieść obyczajowa pozwalająca wnikliwie spojrzeć w ich życie, wybory i targające nimi emocje.

Akcja toczy się niespiesznie ukazując wyrwy, jakie w relacjach kobiet z trzech pokoleń zrobiły wzajemne niedopowiedzenia, zatajone sekrety i poczucie dorastania z ciężarem niespełnionych oczekiwań.

Tu idealna miłość nestorki rodu, Joy, staje się niedoścignionym wzorem dla jej córki, Kate, której miłosne wybory okazują się niekończącym pasmem niepowodzeń. Ten kilkudziesięcioletni związek jest też pryzmatem, przez który Sabine, zbuntowana nastolatka ocenia postępowanie swojej matki. Tylko czy jest ON rzeczywiście bez skazy, czy idealizujemy go widząc tylko to, co na powierzchni?

To bardzo życiowa opowieść o trudnych wyborach pomiędzy poczuciem obowiązku i miłością, jeszcze trudniejszym budowaniu relacji pomiędzy matką i córką ukazująca wagę dialogu i otwartości na drugiego człowieka. Jej lektura pozostawiła mnie nie tylko w poczuciu przyjemnego spędzenia kilku godzin, ale i dała wiele powodów do przemyśleń. Szczególnie odnośnie do wyborów dokonywanych przez innych ludzi, których czasem nie rozumiemy, a które łatwo nam wyśmiać czy potępić, nie znając drugiej strony medalu.

„Pod osłoną deszczu” to książka o kobietach. Trzy bohaterki, które reprezentują trzy pokolenia - babcia Joy, córka Kate i wnuczka Sabine. Pomimo wielu różnic kobiety te związane są ze sobą więzami krwi i wbrew pozorom zachowują się bardzo podobnie. Oczywiście mamy tutaj wątki miłosne, głęboko skrywane tajemnice oraz niewygojone urazy emocjonalne. Akcja powieści toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych – w latach 50. ubiegłego wieku w Hong Kongu oraz współcześnie w Irlandii. Mi zdecydowanie dużo bardziej podobały się te części powieści umiejscowione w przeszłości w Azji. Opisy były tutaj dużo bardziej plastyczne, a sam pomysł na fabułę – o wiele ciekawszy :]

„Pod osłoną deszczu” jest typową powieścią obyczajową. Kate wysyła swoją córkę do rodziców, aby pomogła przy opiece nad chorym dziadkiem, dziewczyna nie jest z tego zadowolona. Musi opuścić swoich przyjaciół i środowisko. Nic jej się nie podoba i ma ochotę uciec do domu, jednak poznanie bliższe dziadków i zrozumienie ich zachowania sprawia, że Sabine już nie chce wracać do Londynu. Szczerze przyznam, że książkę czyta się szybko, ale inne pozycje autorki bardziej przypadły mi do gustu. Opis książki sugerował, że fabuła będzie inna, lecz spotkała mnie niespodzianka, bo jest to historia nie tylko o jednej osobie, ale o trzech pokoleniach kobiet, które mają trudności aby się ze sobą dogadać. Tak jak poznajemy na kartach powieści i z własnego doświadczenia wiemy najlepsza jest szczera rozmowa aby wyjaśnić sobie wszystkie niedopowiedzenia. Czytelnik, który oczekuje po książce romansu może się rozczarować, gdyż jest to typowa obyczajówka, opowiadająca o trudnych relacjach w rodzinie, o niewłaściwie ulokowanych uczuciach, szukaniu miłości na siłę. Fabuła powieści rozwija się bardzo wolno, ale im dalej czytamy tym lepiej poznajemy wszystkie bohaterki i zmieni się nasz stosunek do nich. Jojo Moyes ukazuje nam trzy pokolenia kobiet, trzy różne charaktery i perspektywy oraz trzy połączone ze sobą historie. Autorka potrafi stworzyć nietuzinkowych bohaterów i bardzo ciekawe fabuły, jednak w tej historii czegoś mi zabrakło. Brak w niej większych emocji, szybszej akcji oraz elementu zaskoczenia. Wachlarz osobowości zbudowany przez autorkę jest bardzo dobry. Genialnie dopasowała do siebie różne charaktery postaci, mamy w powieści zbuntowaną nastolatkę, kobietę która szuka na siłę miłości oraz mężczyznę doświadczonego przez życie. Kobiety, które autorka opisuje w swojej powieści dzieli niemal wszystko, ale łączy na pewno irlandzki charakter ducha. Jojo Moyes bardzo dobrze przedstawia nam irlandzkie klimaty, piękne opisy miejsc, codzienność życia. Historia o dorastaniu, relacjach międzyludzkich, sile kobiet oraz o wybaczaniu. Tak jak Moyes ukazuje w swojej historii, czasami mamy coś na wyciągnięcie ręki ale nie dostrzegamy tego i potrzeba nam dystansu do samego siebie aby dostrzec to co jest obok nas. Mimo swojej objętości książkę czyta się szybko, jedynie na początku wydaje się bardzo nudna i troszkę się dłuży, to warto przeczytać do końca. W moim odczuciu jest to powieść smutna, ukazująca jak brak rozmowy, otwartości i niedomówienia stają się przyczyną rodzinnych konfliktów.

Nie ma co się oszukiwać, jestem okładkową sroką. Książki Moyes zbieram trochę po to żeby też ładnie wyglądały, ale żeby nie było też je czytam, a zaczęłam po obejrzeniu “Zanim się pojawiłeś”, na podstawie jej powieści. Autorka ma bardzo charakterystyczny styl, do którego trzeba się przyzwyczaić. Długo nie mogłam się wgryźć w opowieść, bo nie wiedziałam o czym czytam, ale kiedy już ogarnęłam sytuację czytało mi się bardzo przyjemnie.

.

Jest to historia niejako trzech pokoleń. Pierwszym z nich jest pokolenie Joy. Kobieta jest zamknięta w sobie, oziębła, nieprzystępna. To od niej właściwie wszystko się zaczyna. Następnie poznajemy Kate, jej córkę. Nie jest ona zbyt blisko z rodziną, lata temu wyjechała, bo nie czuła się częścią rodziny, by szukać szczęścia na własną rękę. I jest także Sabine, córka Kate, wnuczka Joy. Jej matka wysyła ją do babci, by ta nie musiała patrzeć na jej kolejne rozstanie. Na początku młoda dziewczyna nie umie się odnaleźć w życiu na wsi, nie dogaduje się z surowymi dziadkami, wykłóca się i przede wszystkim nudzi odcięta od świata, od przyjaciół, bez telefonu i komputera. Jednak po jakimś czasie zaczyna jej się podobać takie życie. Dziewczyna zbliża się do babci i zaczyna odkrywać jej trudną historię, przegląda albumy, szuka odpowiedzi. Czy ta rodzina ma jeszcze szansę się zjednoczyć?

.

Tę historię nazwałabym rodzinną obyczajówką. Obserwujemy jak na przestrzeni lat i pod wpływem różnych doświadczeń ta rodzina coraz bardziej oddala się od siebie do momentu, aż najmłodsza z rodziny Sabine zaczyna odkrywać rodzinne tajemnice. Polecam serdecznie, jest to piękna, wzruszająca i ciekawa opowieść

Kate wysyła swoją nastoletnią córkę Sabine do dziadków na kilka tygodni. Dziewczynie wcale nie podoba się wyjazd do deszczowej wioski w Irlandii, do ludzi, których praktycznie nie zna. W tym czasie Kate zamierza poukładać sobie kilka spraw – chce zakończyć dotychczasowy związek i zacząć otwarcie spotykać się z mężczyzną, z którym ma romans. Sabine u dziadków nie jest szczęśliwa – nie odnajduje się wśród sztywnych zasad i mentalności starszych ludzi, którzy przywykli do chłodnego traktowania wszystkich wkoło. Czy Sabine, Kate i Joy – babcia nastolatki – jakoś się dogadają?

Pod osłoną deszczu to najnowsza powieść Jojo Moyes. Tym razem autorka serwuje nam historię trzech kobiet z jednej rodziny. Trzecioosobowy narrator relacjonuje wydarzenia wokół nich.

Obserwujemy Sabine, nastolatkę, która zostaje wyrwana ze swojego londyńskiego życia i trafia do dziadków w Irlandii. Dziewczyna nie czuje się tu dobrze ani swobodnie. Nie może odnaleźć się wśród licznych zasad – jedzenia o konkretnej godzinie i ukrywania śladów swojej obecności w domu. Kate, matka Sabine, też jest zagubiona. Od lat zmienia partnerów, a przy każdym z nich zmienia też trochę siebie. Marzy o prawdziwej, głębokiej miłości, takiej jak u jej rodziców. Jednak nie znalazła jeszcze odpowiedniego partnera. Joy natomiast jest dziarską starszą panią, która nie lubi sprzeciwu, a konie, które hoduje, są dla niej niezwykle ważne. Kobieta ciągle wynajduje sobie nowe zajęcia, nie przeszkadza jej monotonia i rutyna codzienności.

W powieści poruszono kilka tematów. Po pierwsze widzimy skomplikowane relacje rodzinne. Każde pokolenie ma inne podejście do życia, ale mogą się uczyć od siebie nawzajem. Po wielu latach szorstkich kontaktów wszystkie zaszłości wychodzą na wierzch i w końcu następuje konfrontacja. Czy oczyści ona atmosferę i wyjaśni wszystkie nieporozumienia? Kolejnym tematem jest podejście do miłości i związków. Dla Joy małżeństwo to coś trwałego, a każde problemy można rozwiązać, jeśli się kogoś kocha. Kate natomiast nie jest stała w uczuciach. Dla niej idealne małżeństwo niczym to jej rodziców to coś nieosiągalnego. Sabine jest jeszcze bardzo młoda, ale wspomina kilka razy o chłopaku, w którym się zadurzyła, a którego porzuciła, wyjeżdżając do Irlandii. Widać, że nie było to uczucie trwałe, skoro dziewczyna jest przekonana, że zaraz po jej wyjeździe chłopak poderwie inną.

Ciekawym tematem jest odmienność obyczajów w każdym pokoleniu. Joy trwa przy mężu, mimo że nie zawsze ich związek był idealny. Kobieta kochała przez całe życie tylko jednego partnera, a historia ich uczucia jest niezwykle barwna. Dla niej mąż był wszystkim – był ważniejszy nawet od dzieci. Potem jej serce zostało podzielone na dwa – na miłość do męża i koni. Równocześnie Joy jest też wierna zasadom, które wyznaje przez całe życie. Wyznaczają one jej rytm dnia. Kate i Sabine nie mogą tego zrozumieć. W końcu jednak Sabine zaczyna dostrzegać w sposobie życia babci pewne plusy, przez co jeszcze bardziej krytykuje matkę.

W tle życia tych trzech kobiet jest jeszcze jedna interesująca historia. To opowieść o zmaganiu się ze stratą, depresją, a także brakiem wiary w lepsze jutro. Brak zrozumienia dla sytuacji pewnej postaci nie jest tu niczym złym – nikt nie przeżył podobnego wydarzenia, więc trudno bohaterom wejść w buty pokrzywdzonej.

W książce znajdziemy retrospekcje z młodości Joy. Ciekawie czyta się o jej życiu poza Europą, jednak trochę mało w tym egzotycznych akcentów. Nie one są jednak ważne, a i tak – gdy się o tym pomyśli – dla Joy życie w Azji było czymś normalnym, niczym ekscytującym. Przemycono jednak w tych rozdziałach pewne intrygujące postawy moralne i obyczajowe, które były dla mnie zaskoczeniem – niezwiązane z krajem, lecz podejściem do związków z wojskowymi.

Podczas czytania zaskoczyła mnie zmiana nastawienia Sabine, która w połowie powieści zmieniła front. Nie przekonało mnie to do końca. Nie polubiłam też Kate, chociaż rozumiałam, że jej wybory życiowe, choć często nietrafne, miały pewne uzasadnienie. Nie mogłam jednak zrozumieć, czemu wysyła córkę do swoich rodziców, mimo że sama dusiła się wśród ich sztywnych zasad i chłodnego zachowania.

Pod osłoną deszczu to powieść, którą czytało się z zainteresowaniem. Napisana ładnym językiem, z wieloma wątkami, które jednak nie komplikują fabuły, lecz w ostatecznym rozrachunku trochę płaska – w moim odczuciu zabrakło tu elementu przełomowego, czegoś znaczącego dla tej historii. Były dwie sceny, które mogły być tym przełomem, mogły zbliżyć bohaterki do siebie, jednak chyba potraktowano je nieco na wyrost. Nie odczułam, że są one na tyle ważne, by nagle wszystko się odwróciło o sto osiemdziesiąt stopni. Mam jednak duży sentyment do książek Moyes – są ciepłe, opowiadają o normalnych ludziach z ich problemami, a wątki romantyczne nie są ckliwe i sztuczne. Dlatego serdecznie wam polecam tę opowieść – warto prześledzić losy trzech kobiet z trzech pokoleń i zobaczyć, jak mogą uczyć się od siebie.

Pod osłoną deszczu to najnowsza powieść Jojo Moyes, któa wpadła w moje ręce. Bardzo cenię tę autorkę za jej pomysłowość, niezwykły klimat, który buduje w swoich opowieściach, gdzie ze zwyczajnego życia potrafi uczynić magię i wręcz przykuć czytelnika do fotela.

Powieść opowiada o trzech kobietach - babci Joy, matce Kate i córce Sabine, których relacje nie należą do najbliższych, ale tak ukształtowało je życie. Joy wychowana była przez rodziców w jednej z kolonii należących do korony brytyjskiej, z której wyrwał ją do Irlandii jej mąż Edward. Nadal mieszkają w Irlandii, Joy prowadzi gospodarstwo i hoduje ukochane konie, a jej mąż jest schorowany i spędza czas w swoim pokoju. To do nich zostaje wysłana Sabine, szesnastolatka, kiedy kolejny związek jej matki się rozpada, a ta chce oszczędzić córce widoku kłótni i wyprowadzki. Jej córka nie jest zachwycona wyjazdem na zabitą deskami wieś, do babki, której nie widziała od lat, gdzie nie ma sklepów, przyjaciół ani komputera. Co ona będzie tam robić???? Dziewczyna jest przerażona, ale stara się tego po sobie nie pokazywać. Z promu odbiera ją nie babka, ale Thom, bezręki kuzyn matki, który chyba jako jedyny okazuje jej serdeczność i wsparcie i sprawia, że dalszy pobyt staje się znośny. Jest jeszcze pani H, kucharka, i jej córka Annie, na które Sabine może liczyć, ale nie jest jej lekko. Jej matka, Kate, próbuje poukładać sobie życie po rozstaniu... z kolejnym partnerem. Kiedy nic z tego nie wychodzi, ona również wyjeżdża do rodzinnej Irlandii. Jak poukładają się ich dalsze losy? Przeczytajcie koniecznie!!!!

Jojo Moyes to pisarka, którą pokochały polskie czytelniczki i każda jej powieść staje się hitem sprzedażowym i czytelniczym. Te powieści trafiają w serce, wzruszają i pozostają w pamięci na długo.

Nie inaczej jest z Pod osłoną deszczu - mądra, skłaniająca do refleksji głęboka, a przy tym ciepła i wzruszająca - polecam serdecznie!

[Adres usunięty]

Jojo Moyes to jedna z moich ulubionych autorek. Zawsze z niecierpliwością czekam na na jej kolejną książkę. „Pod osłoną deszczu” to dobrze napisana powieść obyczajowa. Z pozoru lekka, ale też skłania do refleksji. Autorka opisuje losy trzech kobiet, ich zmagania z życiem. Każda z dziewczyn jest inna, a zatem przeżywa inne rozterki, ma inne cele i pragnienia. Bardzo podobała mi się ta książka. Idealnie poprawiła mi humor. Dałabym jej piątkę z plusem.

„Pod osłoną deszczu” to książka, która przypadnie do gustu czytelniczkom w różnym wieku. Dlatego bez problemu można ją podarować mamie czy babci :).

"Nie znała go ani ON nie znał jej. Mimo to uśmiechali się do siebie szeroko jak współwinni, trzymając się niezdarnie za ręce, a ona z radością powierzała mu swoje życie".

Rodziny się nie wybiera. To przysłowie idealnie pasuje do zagmatwanych losów rodziny Ballantyne. Jej historię opowiadają trzy kobiety – Joy, Kate – jej córka oraz Sabine, 16-letnia córka Kate i wnuczka Joy. Dwie płaszczyzny czasowe, dwa krańce świata i trzy kobiece pokolenia z nikłymi szansami na znalezienie nici porozumienia.

Na lata 50. w upalnym Hongkongu przypadała młodość Joy, której bardzo doskwiera sztywność i elitarność otoczenia. Ratunkiem okazuje się być przystojny Irlandczyk, którego urzeka w Joy jej spontaniczność i miłość do koni.

"W jego oczach zobaczyła dalekie krainy, soczyście zielone pola i psy myśliwskie, ekscentrycznych mieszkańców wsi i świat wolny od spotkań towarzyskich. W jego słowach nie były krztyny zmanierowania ani przechwałek (…)".

Koniec lat 90. to opowieść Kate, która mieszka w Londynie z córką i po raz kolejny usiłuje się pozbierać po nieudanym związku. By oszczędzić Sabine gorzkich słów, kłótni i łez, decyduje się ją wysłać do babci i schorowanego dziadka, do Irlandii. Nastolatka jest przerażona rodzinnym domem swojej matki i panującymi tam zasadami rodem ze średniowiecza.

Te trzy kobiety nie są w stanie ze sobą rozmawiać bez podnoszenia głosu, słów rozczarowania i wzajemnych oskarżeń o brak miłości i czułości. Pochodzą z zupełnie różnych światów a każdą z nich życie inaczej doświadczyło. Czy przełamywanie lodów rozpocznie się od czarno – białych zdjęć z albumu, nad którym będą się pochylały babcia z wnuczką?

"To… no nic, sam przecież wiesz, jaka jest moja rodzina.

Raczej nie wydobywają ze mnie tego, co najlepsze".

"Pod osłoną deszczu" to historia zdecydowanie w stylu Jojo Moyes. O kobietach, które muszą sobie radzić ze swoimi słabościami, sekretami, niezrozumieniem i brakiem wsparcia ze strony bliskich. Potrzebują mocnego tąpnięcia, by spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy, wyrzucić swoje żale, pretensje, by zbudować coś od nowa. Jest też kilka ciekawych wątków pobocznych, przywołujących historie ludzi, którzy się nieco pogubili pod pochmurnym, irlandzkim niebem.

"Po prostu myślę, że ważne jest, by kochać ludzi, dopóki z nami są. Tak długo jak z nami są".

A teraz czas na kubełek zimnej wody, bo książka jest niestety nierówna. Nadmiar opisów, albo powtarzanie pewnych rzeczy nie raz zatrzymało tę opowieść w miejscu. Końcówka historii jest zdecydowanie dynamiczniejsza, ale przez to mam wrażenie, że niektóre wątki zostały potraktowane po macoszemu i nie doczekały się pełnego zakończenia lub choćby słów wyjaśnienia czy uzupełnienia. Brakowało mi choćby opowieści Joy o pierwszych latach pobytu w Irlandii. Niestety, zakończenie było mocno przewidywalne, jeśli znamy tendencję autorki do klasycznych happy endów, poprzedzonych prawdziwą burzą emocji.

I – ponownie – opis wydawniczy książki nieco wprowadza w błąd, bądź też nie prezentuje pełni historii, bo zwiastuje li i jedynie opowieść Kate i jej nastoletniej córki. Jeśli ktoś nastawia się na powieść wskroś współczesną, to może być zaskoczony (mile lub mniej mile) wątkiem z przeszłości, który stanowi ok. ¼ książki. Szkoda, bo obraz Hongkongu z lat 50. jest naprawdę ciekawy i nadaje książce nieco egzotyczny charakter.

Nie zrozumcie mnie źle, bo nowa książka Jojo Moyes to wciąż kawał porządnej historii obyczajowej, ale porównując ją do innych książek autorki, widzę coraz więcej niedociągnięć.

A może po prostu czas odpocząć od niej, by powrócić ze świeżym spojrzeniem?

"Pod osłoną deszczu" Jojo Moyes to moja pierwsza książka tej autorki. Kilka raz już znajoma polecała mi powieści tej pisarki, aż wreszcie się skusiłem i było warto. Książka opowiada historie dwóch kobiet. Młodej dziewczyny Kate, która ucieka do małej irlandzkiej wioski i jej matki. Obydwie kobiety mają za sobą trudną przeszłość. Książka lekka i przyjemna, chwilami wzruszająca. Szybko się czyta. Idealna na zimową porę. Nawet tytuł doskonale pasuje do pogody za oknem. Z całą pewnością sięgnę po kolejne powieści autorki. Książka godna polecenia, moich zdaniem dla młodzieży i starszych. Ja bardzo polecam.

Powiem tak- pani Moyes podarowała nam ciekawą historię, przy której nie możemy narzekać na brak tematów do rozmyślań. Mamy tutaj trzy główne bohaterki, tak od siebie różne, a jednocześnie tak podobne. Trzy pokolenia, wychowane w innym czasie i innych warunkach. Ich opowieść, przejścia, wzloty czy upadki czyta się naprawdę dobrze. Nic dziwnego, że pisarka z roku na rok przyciąga do siebie coraz więcej czytelników; po prostu warto sięgać po jej książki.

Powiem tak- pani Moyes podarowała nam ciekawą historię, przy której nie możemy narzekać na brak tematów do rozmyślań. Mamy tutaj trzy główne bohaterki, tak od siebie różne, a jednocześnie tak podobne. Trzy pokolenia, wychowane w innym czasie i innych warunkach. Ich opowieść, przejścia, wzloty czy upadki czyta się naprawdę dobrze. Nic dziwnego, że pisarka z roku na rok przyciąga do siebie coraz więcej czytelników; po prostu warto sięgać po jej książki.

Nie jestem zbyt wielkim miłośnikiem literatury obyczajowej i romansów, dlatego nie byłem pewny, czy "Pod osłoną deszczu" przypadnie mi do gustu. Muszę jednak przyznać, że w tym przypadku się myliłem, bo książka była naprawdę ciekawa i przyjemnie mi się ją czytało. Bardzo spodobała mi się przedstawiona tutaj historia i postacie, zwłaszcza żeńskie. Każda z kobiet jest inna, a mimo to mają wiele wspólnego. Książkę czyta się bardzo szybko. Fabuła jest zwarta, pełna interesujących wydarzeń. Nie ma tutaj miejsca na nudę. Mogę z czystym sumieniem polecić tę książkę każdemu, zwłaszcza wielbicielom powieści obyczajowych.

Pod osłoną deszczu to książka autorstwa Jojo Moyesy która nie do końca mi przypadła do gustu. Nie mogę oczywiście powiedzieć, że jest źle napisana, czy coś w tym stylu. Owszem jest w niej wiele pięknych opisów i historia zapewne też jest dla niektórych ciekawa i wciągająca. Jednak nie dla mnie. Czytając ją miałam ogromne wrażenie, że to już było i że gdzieś miałam okazję czytać bardzo podobną opowieść. Oczywiście książkę przeczytałam od A do Z, ale zdecydowanie po przeczytaniu nie została ona w mojej pamięci. Jestem nieco rozczarowana. Mam szczerą nadzieję, że następna książka autorki bardziej przypadnie mi do gustu.

„Pod osłoną deszczu” Jojo Moyes stała się dla mnie miłością od pierwszego wejrzenia z twórczością tej autorki. Czytając historię Joy, Kate i Sabine, raz po raz utożsamiałam się z którąś z bohaterek. Ich decyzje mnie zaskakiwały, zarówno pozytywnie jak i negatywnie. Z zapartym tchem czytałam ich losy i obserwowałam, jak zmienia się relacja między nimi. Moim zdaniem to wspaniała książka o kobietach. Ale nie tylko bohaterki ujęły mnie za serce, bo mocną stroną tej powieści są również świetne opisy. Dzięki Jojo mogłam przenieść się do Irlandii i niemal poczuć tamtejszy wiatr we włosach. Zachwycałam się też orientem Hongkongu ze wspomnień Joy. Wzruszyłam się, śmiałam i z zapartym tchem czekałam, jaki będzie finał tej historii. Książka nie rozczarowała mnie do ostatniej strony. Polecam wszystkim miłośnikom dobrej, obyczajowej literatury!

"Pod osłoną deszczu" - od tej książki zaczęła się moja wielka sympatia do autorki. To idealna pozycja na chłodne, zimowe wieczory, której tematyka chyba nikomu nie jest obca - problemy sercowe, rutyna codzienności i marzenia o lepszym jutrze. Mimo poruszonych tematów, książkę czyta się bardzo lekko i przyjemnie, a to dzięki bardzo przystępnemu językowi, którym posługuje się autorka. Myślę, że nie jest to tytuł zarezerwowany tylko dla nastolatków, każdy z nas przecież może utożsamić się z losami głównej bohaterki. Ode mnie mocne 8/10, dwa punkty odejmuję za lekkie spłycenie niektórych pobocznych wątków.

Z twórczością Jojo Moyes spotkałam się już parę razy w ostatnim czasie. Nie ukrywam, że spodziewałam się trochę więcej po tej książce, sądziłam, że bardziej mnie porwie fabuła. Romantyczny wątek mnie jednak trochę przytrzymał, choć momentami dało się przewidzieć co się dalej wydarzy. Nie jest to książka, która robi efekt "wow", ale na wolne popołudnia, czy deszczowy dzień jak najbardziej. Na dni, kiedy nie ma się siły na nic ambitniejszego, to będzie to naprawdę satysfakcjonujący wybór. Oddaję jednak styl pisania autorce, książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie, a język jest prosty i zrozumiały.

Styczeń pod względem lektur rozpoczął się bardzo dobrze, choć niestety spokojnie. Mało przeczytanych tytułów, oj mało. Jednak znalazła się wśród nich książka, którą zdecydowanie chcę polecić. To najnowsza powieść dobrze już znanej w Polsce autorki, Jojo Moyes. Cieszę się, że pomimo początkowych zgrzytów nie odłożyłam jej na później. Myślę, iż po tej książce zapamiętam już na zawsze: Nigdy nie wątp w Jojo Moyes bo ona Cię nie zawiedzie.

Wszystko ma swój początek dawno temu. Szykuje się podniosłe wydarzenie. Koronacja Elżbiety II na Królową Anglii. Bohaterowie skupiają się wokół radia, by choć w ten sposób w niej uczestniczyć. Wśród zebranych jest Joy, która zbyt ochoczo czerpie z wolnej ręki jaką akurat w tym czasie ma i ze smakiem sięga po kolejne drinki. Nie kończy się to dobrze. Rewolucje żołądkowe szybko dają o sobie znać, a ich świadkiem jest też pewien żołnierz. Gorzej być nie może, prawda? Okazuje się, że z pozoru nieznaczące spotkanie jest początkiem czegoś znacznie, znacznie poważniejszego.

Kate nie ma dobrych relacji ze swoimi rodzicami, a jednak wysyła do nich swoją córkę, Sabine. Zbuntowana dziewczyna nie potrafi odnaleźć się na irlandzkiej wsi w otoczeniu schorowanego dziadka i zimnej, nieprzychylnej (przynajmniej początkowo) babki. Brak typowych dla jej codzienności zajęć doprowadza niemal do szału. Ale jak to zwykle bywa i w książkach i w naszym życiu, przychodzi moment, w którym coś zaczyna się zmieniać. Taka chwila kiedy trochę od niechcenia trochę z ciekawości rzucamy się w nowe, nieznane, dotychczas negowane przez nas.

Jojo Moyes to Jojo Moyes. Jeśli macie Państwo za sobą jakiś jej tytuł, wiecie czego się spodziewać. Nie będziecie tutaj zaskoczeni. Nie będziecie otwierać ust ze zdumienia. Nie będziecie drżeć ze strachu ani przygryzać paznokci ze zdenerwowania. Przy „Pod osłoną deszczu” odprężą się te czytelniczki, które lubią spokojną, przewidywalną fabułę. Czy trzeba dodawać jeszcze, że Moyes jak zawsze w lekką historię wplata rzeczy istotne? Chyba nie trzeba.

Jak zawsze ujął mnie wachlarz osobowości, jakie stworzyła autorka. Mamy tutaj zbuntowaną dziewczynę, doświadczonego przez życie mężczyznę, kobietę, która już dużo przeszła może trochę z własnej winy a może tak właśnie miało być, oraz parę staruszków. Na pierwszy rzut mają oni za sobą spokojne lata, ale to tylko pozory. Nikt nie jest idealny a sielanka nie może trwać wiecznie.

Ze swojej strony bardzo polecam i dziękuję Wydawnictwu Znak za egzemplarz książki.

„Pod osłoną deszczu” to kolejna książka Jojo Moyes, którą miałam okazję przeczytać. I po raz kolejny się nie zawiodłam.

Książka, która pokazuje starą prawdę, że „nie wszystko złoto co się świeci”. I że nie zawsze to, co wydaje nam się idealne, takie właśnie jest.

Historia o wybaczaniu, dorastaniu, relacjach międzyludzkich, kobiecej sile, przyjaźni i wierze, że mimo przeciwności losu, w końcu i do nas uśmiechnie się szczęście. I to w najmniej spodziewanym momencie i miejscu.

Czasami potrzeba dystansu, aby dostrzec coś, co było na wyciągnięcie ręki. Wystarczy pozbyć się uprzedzeń, dać komuś drugą szansę, a może się okazać, że byliśmy w błędzie oceniając po pozorach. Przecież większość z Nas została ukształtowana przez wydarzenia, o których mówimy tylko nielicznym.

Jeżeli jeszcze nigdy nie zetknęliście się z prozą Jojo Moyes, musieliście chyba ukrywać się przed rynkiem wydawniczym. Czy Jej najnowsza, wydana w Polsce powieść jest równie dobra jak poprzednie?

Autorka przenosi nas w zamierzchłe czasy koronacji Elżbiety II na Królową Anglii. Nasi bohaterowie mają zamiar uczestniczyć w ceremonii za pomocą radia, na specjalnie wydanym na tę okazję przyjęciu - los bowiem rzucił ich do Hongkongu, z dala od ojczyzny. W starodawnej imprezie uczestniczy także młoda Joy, której przydarza się przesadzić z kolorowymi drinkami i kończy wieczór wymiotując. Niespodziewanym świadkiem kompromitującej sytuacji jest żołnierz, który wkrótce namiesza w życiu dziewczyny, następnego dnia prosząc jej ojca o zgodę na zaręczyny.

Następnie akcja toczy się w końcówce lat dziewięćdziesiątych. Nastolatka, Sabine została przez matkę zmuszona do spędzania wakacji na irlandzkiej wsi u zasadniczej babki i schorowanego, przygłuchawego dziadka, w rozpadającej się rezydencji, której mieszkańcy pasjonują się końmi i polowaniami. Jak dziewczyna spędzi ten czas bez komputera, komórki i telewizji kablowej? Brzmi jak wyzwanie!

„Pod osłoną deszczu” to typowa powieść obyczajowa, zawierająca nacisk na wątek romantyczny. Sporo miejsca autorka poświęca w niej konwenansom i etykiecie. Zasadom rządzącym starszym pokoleniem.

Dla mnie, niestety książka okazała się być prozaicznie zbyt nudna. Akcja toczy się niespiesznie i choć zawiera akcenty humorystyczne, czy niespodziewane zwroty wydarzeń, często jest też przewidywalna i lwią cześć stron czytamy tak naprawdę o niuansach nie mających większego znaczenia.

Szkoda, bowiem poprzednie książki autorki bardziej przypadły mi do gustu. Z pewnością jest to także spowodowane faktem, że preferuję rasowy kryminał ponad powieści obyczajowe, a najnowszej publikacji spod szyldu Jojo Moyes bliżej jest do Jane Austen niż Harlana Cobena. Koniec końców jednak chodzi o miłość, więc jeśli lubicie romantyczne historie, których akcja toczy się powoli, może „Pod osłoną deszczu” jest idealna właśnie dla Was. To taka książka na dżdżystą, melancholijną pogodę. Może właśnie na zbliżająca się wiosnę?

Reasumując - gratka dla miłośników obyczajówek. Zwolennicy wartkiej akcji mogą nie wytrzymać nudy.