Pod drzewem sykomory

Emery jest dziewiętnastolatką, która nie żyje beztrosko jak jej rówieśnicy. Ona żyje w cieniu nieuleczalnej choroby - tocznia rumieniowatego. Wcześniej na tę samą przypadłość zmarła jej siostra bliźniaczka Logan. Rodzice dziewczyn rozstali się jeszcze przed śmiercią dziewczynki. Pomimo, że od odejścia Logan minęło dziesięć lat, matka sióstr nie potrafi odnaleźć się w codziennym życiu. Śmierć jednej z córek i choroba drugiej sprawia, że kobieta nie potrafi okazać bliskości Emery. Dziewczyna chcąc dać matce trochę oddechu, postanawia przeprowadzić się do ojca, z którym nie utrzymywała bliskich relacji od czasu, gdy opuścił rodzinę. Zamieszkuje z nim, jego żoną i jej synem, Kaidenem. Początkowo chłopak jest wobec niej niezbyt miły, wręcz ukazuje swoją niechęć. Z czasem jednak pojawia się między nimi porozumienie i nawiązuje się szczera przyjaźń. Oboje będą łaknąć swojego towarzystwa. Kaiden i Emery będą wręcz nierozłączni, jednak ich relacja będzie okupiona czasem. Chłopak nie zdaje sobie sprawy, że dziewczyna jest chora. Jak zareaguje na jej stan i jak skończy się ich historia?

Kiedy zobaczyłam, że książka "Pod Drzewem Sykomory" została okrzyknięta najsmutniejszą powieścią booktoka, wiedziałam, że muszę ją poznać. Piękna okładka dodatkowo kusiła i chociaż okładka nęciła takim ciepłem i przyjemnością patrzenia na nią, to historia do takich ciepłych i otulających serce nie należy. Bez wątpienia jest to historia smutna. I jeśli ktoś z was myśli że to typowy romans, to się grubo myli. Owszem jest tutaj motyw pierwszej miłości, w której przyjaźń odgrywa niesamowitą rolę pierwszych uczuć w stosunku do drugiej osoby, to nie jest ona punktem najważniejszym. Tutaj najważniejsza jest walka z chorobą i walka o uczucia i uwagę rodziców. Ta historia jest przykładem na to, jak każdy dzień bez bólu potrafi cieszyć, jak człowiek chory cierpi, łykając garściami leki i wiedząc, że to i tak prowadzi donikąd, wiedząc że jego czas jest policzony, niczym piasek przesypujący się w klepsydrze.

Tak jak wspomniałam, jest tu także przykład tego, jak można ranić drugą osobę, zatracając się w żałobie. Relacja dziecko - matka, zarówno jeśli chodzi o postać żeńską, jak i męska, to relacja trudna, zbudowana na niezrozumieniu. Dziecko czuje do rodzicielki żal i pretensje, a relacja między nimi jest napięta.

"Pod drzewem sykomory" jest historią która porusza. Jest historią, która pokazuje cierpienie nie tylko fizyczne, ale i psychiczne. Jest historią, która naznaczona jest tęsknotą. Jest historią, w której tli się nadzieja. Cóż mogę więcej dodać... Po prostu brakuje słów, po jej przeczytaniu 😢...

Choć minęło już kilka lat to matka Emery wciąż nie może otrząsnąć się po śmierci jej siostry bliźniaczki, przez co nie dogadują się najlepiej. Nastolatka przeprowadza się do ojca, aby tam skończyć szkołę, jednak nie sunie dalekich planów na przyszłość. Najlepszym przyjacielem dziewczyny staje się jej przyrodni brat Kaiden, który nie jest świadomy tego, że ona choruje na to samo co jej zmarła siostra.

"Pod drzewem sykomory" nie wywołała we mnie ani jednej łzy, choć zdecydowanie jest to smutna powieść, która jednocześnie buduje i daje nadzieję. Trudne rodzinne oraz przyjacielskie relacje, radzenie sobie z żałobą i chorobą, nic przyjemnego. Emery każdego dnia cierpiała, bo tak naprawdę była sama, nie miała nikogo bliskiego przy sobie, do póki nie zaprzyjaźniła się z Kaidenem z którym początek znajomości również nie był łatwy, ale dzielnie walczyła. Walczyła o siebie i oto, aby przetrwać. Mimo wszystko chciała żyć i snuć plany na przyszłość.

Najbardziej irytowała mnie matka dziewczyny, która od lat żyła w żałobie i zapomniała, że nie tylko ona cierpi. Miałam wrażenie, że nawet nie chce wyjść na prosto i Emery się dla niej nie liczy, choć za chwilę mogła stracić i ją. Nie byłam w stanie zrozumieć jej zachowania. Wiedząc, że została jej jeszcze jedna córka, która w każdej chwili także może umrzeć, pozwoliła jej odejść. Powinna być cały czas przy niej i się o nią troszyć, cieszyć wspólnymi chwilami, przynajmniej ja tak to widzę. Szczerze współczuję jej takiej rodzicielki.

Emery walczyła o każdy dzień i chciała się nim cieszyć, normalnie funkcjonować i żyć jak każda nastolatka. Zasługuje na podziw, bo nie jedna osoba na jej miejscu już by się dawno poddała i użalała tylko nad sobą, lecz nie ona. Była osobą z którą śmiało mogłabym się zaprzyjaźnić, szybko się z nią polubiłam i cieszę się, że Kaiden również to zrobił i miała przynajmniej jego, choć może nie do końca był dla niej najlepszą osobą.

W tej smutne historii mamy także momenty, które dawają nadzieję, że jeszcze może być dobrze, wszystko się może poprawić, wystarczy tylko tego mocno chcieć i oto się starać. Każdy także zasługuje na drugą szansę, a najgorszym sprzymierzeńcem jest czas, którego tak naprawdę nie mamy.

Najbardziej zabolało mnie zakończenie, którego spodziewałam się już od prologu, jednak po cichu liczyłam, że może autorka postawi jakimś cudem na happy end.

Co prawda liczyłam na odrobinę więcej emocji, ale i tak cieszę się, że mogłam poznać historię Emery.

Są takie książki, które wgryzają się w duszę.

Są takie książki, które poruszają najgłębsze zakamarki serca.

Są takie książki, które odmieniają życie.

Są takie książki, po których nie można po prostu przejść do porządku dziennego.

Są takie książki, które zostają w sercu na zawsze...

Dziś nie będę zadawała pytania na początku.

Dziś, ze względu na ogromny podziw i szacunek dla tej historii spróbuję, choć to niemożliwe, oddać wszystkie uczucia jakie towarzyszyły mi podczas czytania "Pod drzewem Sykomory"....

Chociaż... nie. Chyba nie umiem...albo po prostu nie da się opisać tych uczuć prostymi słowami....I chyba nie będę próbowała nawet.

Tą książkę trzeba przeżyć. Trzeba ją przeczytać.

Historia opowiada o chorej na toczeń rumieniowaty Emery, której marzeniem jest po po prostu normalnie żyć, bez bólu. Życie tej 19 letniej dziewczyny nie oszczędza właściwie od samego początku. Kiedy chorująca na tą samą chorobę Jo, jej siostra bliźniaczka, umiera z powodu powikłań tocznia w wieku 10 lat, Emery próbuje żyć dalej, pomimo wszystko. Załamanie psychiczne mamy, przepełnionej żalem po utracie córki, przysłania kobiecie wszystko - a w tym również obecność chorej Emery.

Dziewczyna postanawia przeprowadzić się do ojca, który wiele lat wcześniej odszedł.

W nowym domu, mieszka też Kaiden....

Książka jest przede wszystkim świadectwem miłości-miłości we wszystkich jej odsłonach. Pokazuje trudy rodzinnych relacji w obliczu ogromnej tragedii. A także różne oblicza radzenia sobie z traumatyczną sytuacją

"Pod drzewem Sykomory", jest również świadectwem

tęsknoty. Tej tęsknoty - najgorszej z możliwych- za kimś, kto już nie wróci. Powieść traktuje też o przeżywaniu straty ukochanej i najbliższej osoby, ale także jak trudno nauczyć się żyć bez kogoś, kto był naszym "zawsze".

Autorka w sposób głęboko wnikliwy przedstawia żałobę, oraz konsekwencje jakie może przynieść nieprzepracowany smutek. Ponadto, pozwala spojrzeć na świat z perspektywy osoby przewlekle chorej,ale także jej najbliższych.

Piszę tą recenzję od tygodnia, ale nie potrafię ubrać w słowa ogrom emocji jakie ta historia wniosła w moje życie.

TA KSIĄŻKA MNIE ZACHWYCIŁA.

TA KSIĄŻKA DOTARŁA DO NAJGŁĘBSZYCH ZAKAMARKÓW MOJEGO SERCA.

Jest bezdyskusyjnie znakomita, poruszająca i urzekająca, a przy tym wszystkim boleśnie realistyczna.

Pokazuje jak wielkim darem jest życie... I ile szczęścia mają Ci, którym dane jest, naprawdę je przeżyć. Skłania do refleksji. Uczy pokory. Pozostawia pustkę, ale też niewspółmierny zachwyt.

Kończąc "Pod drzewem sykomory" schowałam płyn do płukania tkanin do lodówki,zaraz po tym jak dolałam go sobie do kawy- zamiast mleka... czy trzeba dodać coś jeszcze ?

Emery jest nastolatką. Kończy szkołę, a jej rówieśnicy rozmyślają już o studiach. Dziewczyna żyje jednak chwilą, z dnia na dzień, bez dalekosiężnych planów. Jest przewlekle chora, a kilka lat wcześniej na tę samą chorobę zmarła jej siostra bliźniaczka. Matka nadal nie przeżyła żałoby. Obie nie do końca się dogadują i dochodzą do wniosku, że dziewczyna na jakiś czas przeprowadzi się do ojca.

Sytuacja związana z nowym domem i szkołą przysparza dziewczynie dodatkowych stresów. Zyskuje jednak sprzymierzeńca w osobie przyrodniego brata. Początkowa obojętność, a nawet złośliwość ze strony Kaidana przeradza się w troskę, co z czasem owocuje prawdziwą przyjaźnią. Spędzają ze sobą każdą wolną chwilę i nikt z nich nie wie ile tych chwil tak naprawdę im zostało.

Mamy także możliwość zaobserwować jak najbliższe otoczenie Emery radzi sobie z zaistniałą sytuacją. To nie są proste relacje. Strata dziecka najbardziej odbiła się na matce, która mając jeszcze drugą córkę, mimo wszystko zapada się w sobie. Dziewczyna ma do niej żal, a jednocześnie obwinia samą siebie. Ojciec natomiast, otrzymuje szansę odbudowy nadwątlonych przed laty relacji z córką.

Fabuła napisana jest w realistyczny i emocjonalny sposób. Cały czas odczuwalne jest napięcie związane z upływem czasu. Choroba postępuje, ale dziewczyna nie poddaje się bez walki. Stara się normalnie funkcjonować.

Mimo tego wszystkiego nie nazwałabym tej powieści mianem najsmutniejszej. Mocno wpływa na emocje i z pewnością nie jednego czytelnika wzruszy, ale dla mnie, pomijając bolesne zakończenie, była zbyt przewidywalna.

Oczywiście polecam miłośnikom takich klimatów, ale u mnie morza łez nie było, a trochę na to liczyłam.

Współpraca z wydawnictwem znak jednym słowem

Po okrzyknięciu jej najsmutnieszą powieścią booktoka, byłam ciekawa czy tak faktycznie jest. Kilka razy uroniłam łzy podczas czytania. Jednak nie określiłam bym jej jako najsmutniejsza. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron, po otwarciu jej zaraz czytałam ostatnie strony.

Główna bohaterka Emery jest ciężko chora tak samo jak jej siostra bliźniaczka, która zmarła kilka lat temu.

Jej jedyną przeszkodą jest czas, który nieustannie ucieka oraz się kurczy.

Emery początkowo mieszka u mamy, jednak widząc ból w jej oczach a także po wielokrotnym nazwaniu bohaterki imieniem jej siostry. Postanawia przeprowadzić się do ojca i jego nowej rodziny.

Poznaje tam Kaidena.

Uwaga spojler.

Jest to jedyny i główny powód, który odrzuca mnie od tej książki - Relacja romantyczna dotyczy rodzeństwa przyszywanego.

Nie potrafię zrozumieć tego fenomen, dlaczego autorka tak postąpiła. Opisy scen intywnych były kiepsko napisane oraz nie przyjemnie się je czytało ze względu na więź rodzinną bohaterów.

Inni bohaterówie byli bardzo płytko opisani, autorka głównie skupiła się na opisywaniu Emery oraz jej uczuć. Po jej śmierci dowiadujemy się dopiero więcej informacji o kaidenie, a sami rodzice występują tylko w ciężkich momentach Em.

Przeczuwałam to, że ta książka mnie zniszczy emocjonalnie. Na okładce widnieje napis "NAJSMUTNIEJSZA POWIEŚĆ BOOKTOKA", a w środku można znaleźć ostrzeżenie o tym, że przez tą książkę będzie się płakać. Co prawda - nie płakałam. Ale wydaje mi się, że ta powieść spowodowała we mnie coś dużo gorszego niż płacz. Totalną bezsilność i niewyobrażalną pustkę. Ten tytuł wyrwał moje serce, zgniótł na kilka części i pozostawił mnie abym sama poradziła sobie z tym bałaganem.

Emery chciała cieszyć się życiem tak jak inni. Doświadczać, przeżywać, śmiać się, płakać, kochać. Gdy dowiedziała się, że cierpi na tę samą chorobę, na którą zmarła jej siostra, egzystencja przestała mieć jakikolwiek sens. Jej matka nadal nie poradziła sobie z żałobą po śmierci córki, więc Emery postanawia jej ulżyć i przeprowadza się do domu ojca. Tam poznaje Kaidena, który z początku wydaje się zbyt pewny siebie i arogancki. Później jednak okazuje Emery swoją drugą stronę - tą wrażliwą i zranioną. Kaiden i Emery spędzają czas pod rozłożystą sykomorą i poznawają siebie nawzajem. Odkrywają przed sobą swoje lęki oraz marzenia. Chłopak jednak nie miał pojęcia o jednym... Emery jest poważnie chora, a czas jest jej największym wrogiem.

Ta powieść jest do bólu prawdziwa. Przedstawia śmierć, żałobę, stratę w najczarniejszych kolorach. Łamie mi się serce na myśl o głównej bohaterce i o tym przez co musiała przejść - jej ukochana siostra odeszła, matka nie potrafiła poradzić sobie z ciężarem utraty dziecka, ją samą zaatakował toczeń, jej rodzice się rozwiedli, jej relacja z tatą też nie jest najlepsza, a na dodatek pojawił się Kaiden - syn nowej partnerki ojca. Emery chciała po prostu żyć. Książki były dla niej jedynym ratunkiem od bólu. Ale nie chciała wiecznie ukrywać swojego smutku w książkach. Chciała przeżyć swoje "szczęśliwe zakończenie" w prawdziwym życiu... Kaiden był dla niej bezpieczną przystanią. To z nim przez chwilę mogła poudawać, że nie umiera. To z nim mogła poudawać, że w jej wnętrzu wcale nie toczy się niezmienna walka. Choć przez moment byłam sceptycznie nastawiona do ich relacji, to później zaczęłam ją rozumieć. Mogłoby się wydawać, że są totalnymi przeciwieństwami - on typowy bad boy, który nie cofnie się przed niczym, ona skryta marzycielka, która jest nieśmiała i mimo że bardzo cierpi, nadal troszczy się o innych. Jednak oboje wzajemnie się dopełnili. Emery sprawiła, że Kaiden przemyślał to jak swoim zachowaniem krzywdzi, a Kaiden sprawił, że Emery zaczęła ponownie się śmiać i doświadczać wszystkich tych rzeczy, które bezlitosna choroba jej zabrała. Ta powieść nie jest łatwa. Piosenka "You are my sunshine" już nigdy nie zabrzmi dla mnie tak samo, jak przed przeczytaniem tej książki. I dopiero teraz, gdy napisałam tę recenzję, gdy trochę ochłonęłam... Chcę mi się płakać na myśl o Emery.

Czasami bywa tak, że nawet najgorętsze polecenia danych książek nie stanowią dla mnie tak dobrej podstawy do tego, by poznać dany tytuł. Częściej jednak przeczytanie kilku pozytywnych opinii z rzędu stanowi dla mnie wystarczający powód do tego, żeby konkretną książkę przeczytać — nie inaczej było w przypadku Pod drzewem sykomory. Przyznaję, że miałam co do tej książki lekkie obawy, ponieważ bałam się tego, że ta powieść będzie dla mnie za bardzo bolesna. No cóż... za bardzo się nie pomyliłam. Więcej na jej temat poniżej.

Największym wrogiem Emery był czas. Dziewczyna nie oczekiwała od życia wiele, tylko ciut więcej czasu. Pragnęła korzystać z życia tak samo intensywnie, jak jej rówieśnicy. Kiedy okazało się, że cierpi na tę samą chorobę, która pozbawiła jej siostrę życia — Emery porzuciła swoje marzenia i wszelkie plany. Po przeprowadzce do domu swojego ojca poznaje Kaidena, który okazuje się dla niej lekiem na całe zło. Dziewczyna ponownie zaczęła oddychać i poniekąd odzyskała nadzieję na lepsze jutro. Szczerze polubiła ich długie rozmowy i poczuła przy nim bezpieczeństwo... ale czas uparcie nie chciał się zatrzymać, nawet na sekundę.

Zaczynając lekturę tej powieści, już przy pierwszych kilku stronach odczuwałam ogromny ból. Może brzmi to trochę na wyrost, ale naprawdę — sam początek sprawił, że z jednej strony pragnęłam z miejsca poznać dalszy ciąg tej historii, ale z drugiej... bardzo się tego obawiałam. Autorka zdecydowanie lubi znęcać się nad czytelnikiem, dając mu złudną nadzieję, która szybko zamienia się w coś, czego nawet nie potrafię opisać słowami.

Główna bohaterka, Emery, bardzo, ale to bardzo mocno chwyciła mnie za serce. Złapała mnie w swoje sidła i nie pozwoliła odwrócić wzroku od swojej historii, aż do ostatniej strony. Było w tej postaci coś takiego, co mnie okrutnie zauroczyło, ale i jednocześnie przyprawiało o ból. Uważam tę bohaterkę za bardzo dobrze wykreowaną i co ważniejsze — całkiem realistyczną, z czego bardzo się cieszę. Autorka dołożyła wszelkich starań, by tak się właśnie stało i ja to doceniam.

Fabuła powieści opiera się na poruszanym przez B. Celeste temacie choroby. Nie chciałabym zdradzać, cóż to za choroba, ale wiedzieć trzeba, że nie jest to takie byle co, a problem, z którym zmaga się pewna grupa osób i która potrafi prawdziwie utrudnić funkcjonowanie. Przyznam, że wcześniej nie spotkałam się z poruszeniem tematu tej choroby w żadnej z powieści, jakie przyszło mi czytać, ale cieszę się, że ten pierwszy raz nastąpił. Autorka przedstawiła ten temat w sposób ciekawy i naprawdę poruszający.

Pióro B. Celeste oceniam na ocenę bardzo dobrą i przyznaję, że książkę pochłonęłam w tempie ekspresowym. Kolejne rozdziały zadawały mi coraz więcej bólu, ale i rozjaśniały poniekąd sytuację głównej bohaterki. No i cóż... powiedzieć, że całkowicie przepadłam i rozsypałam się podczas czytania tej pozycji, to jak nie powiedzieć absolutnie nic. Łzy zostały wylane i to całkiem sporo, czego się nie wstydzę. Tak, ta książka to zdecydowanie wyciskacz łez.

Pod drzewem sykomory to pozycja, która zachwyciła mnie nie tylko samą historią, ale i tym, jak zostały przedstawione poszczególne sytuacje – bez koloryzowania, za to z dużą dozą realnego życia, za co jestem niesamowicie wdzięczna autorce. Cieszę się, że mogłam poznać tę książkę i wiem już, że to zdecydowanie jedna z najlepszych powieści tego roku (choć mamy dopiero początek kwietnia). Jeżeli z ciekawością sięgacie po powieści poruszające trudne tematy, to zdecydowanie polecam Wam właśnie ten tytuł.

🌳" Tak naprawdę nigdy nie wiadomo, jak bardzo jest się silnym, dopóki bycie silnym nie staje się jedynym wyborem".🌳

Bardzo lubię sięgać po książki które wstrząsają mną emocjonalnie, mocno mną rzucają, wzruszają i zmuszają do płaczu. Od momentu zapowiedzi tej książki wiedziałam że muszę ją przeczytać, bo wszak to #najsmutniejszaksiążkabooktoka . Przyznam że styl autorki jest bardzo dobry, angażuje czytelnika, czyta się naprawdę wspaniale. Powiem wam że z jednej strony jestem zadowolona z lektury, to mocne, silne i surowe miejscami obrazowanie życia ze śmiertelną choroba, to egzystencjonalny ból nie tylko dla tej osoby ale także dla jej otoczenia, autorka niesamowicie opisuje jej wpływ na innych, to książka pełna problemów rodzinnych, zmagania z żałobą ciągłego strachu, ale też walki, nadziei na choć chwilę wytchnienia czy odrobinę szczęścia, Emery to niesamowita postać z perspektywy której poznajemy te opowieść, jej relacje rodzinne, są bardzo intensywne, bolące, Kaiden zaś jest niesamowity, skryty, gniewny, pełen ran przeszłości. To jak autorka buduje relacje między tą dwójką jest piękne, pełne chemii, napięcia, ich wspólne sceny są mistrzowskie(trochę szkoda że książka nie ma dual pov) potrafią chwycić za serducho, ale z drugiej strony szczerze muszę przyznać że nie płakałam na niej, nie uroniłam łzy, kiedy myślałam że do tego dojdzie, zazwyczaj przy ważnych scenach gdy te zbliżały się do kulminacji, nie miały tak wielkiej siły rażenia, traciły to coś, to napięcie i stawały się lekko wyblakłe, podobnie jak na końcówce, która jest jak dla mnie za szybko poprowadzona, no brakuje tutaj kilkudziesięciu stron z perspektywy Kaidena. Ale w ogólnym rozrachunku uważam że to naprawdę piękna choć pełna cierpienia książka którą warto przeczytać, jest też istną kopalnią pięknych i niesamowicie emocjonalnych cytatów. Polecam. A słowem końca muszę pochwalić tłumacza, zespół redakcyjny za to że w tej książce 🌶️🌶️ scena ma zastosowane normalne słownictwo, nie ma udziwnień, i jakiś nazw oderwanych od rzeczywistości, naprawdę takie coś się bardzo ceni ❤️ Polecam raz jeszcze

/Współpraca reklamowa/

𝙍𝙀𝘾𝙀𝙉𝙕𝙅𝘼/ „Pod drzewem sykomory” - B. Celeste

[współpraca reklamowa]

Nawet nie wiecie jak się zawiodłam. Oczekiwałam książki, której dam 5/5 i wyleje morze łez, a ani jedno ani drugie się nie spełniło. Dosłownie moja mina -> 😐

To nie była zła historia, naprawdę, chyba po prostu postawiłam jej za duże wymagania i się przejechałam 😫 Głównym wątkiem jest choroba głównej bohaterki, która została przedstawiona w dobry sposób. Było wiele opisów uczuć i emocji towarzyszących Emery, podczas widocznych zmian w jej wyglądzie i stylu życia spowodowanych chorobą. Poznajemy również Kaidena, czyli przyrodniego brata Emery, od samego początku jego zmienne nastroje i zachowanie mnie irytowało, ale później się poprawił, był opiekuńczy, a nawet i uroczy.

Moim zdaniem w ich relacji uczuć nie ma, a przynajmniej nie z obu stron. Nie mogłam zrozumieć skąd wzięła się ich więź i przede wszystkim kiedy bo myślę, że zdecydowanie za szybko. Uważam, że nie była to miłość, a bardziej ich indywidualne pobudki spowodowane przeszłością Kaidena i przyszłością - a w sumie jej brakiem - Emery. On chciał za wszelką cenę ją chronić, ona chciała przed śmiercią bliskości. Muszę poruszyć tragiczne sceny zbliżeń 💀 Co się tam działo. Nawet nie wiem jak to opisać, ale po prostu zażenowanie mieszało mi się ze śmiechem.

Jest to bolesna historia i na pewno w niektórych może wzbudzić smutek i łzy, ale jako najsmutniejszej na booktoku to bym jej nie uznała. JA TEGO CHCIAŁAM. CHCIAŁAM MORZA ŁEZ. Uwielbiam płakać na książkach, ale no w tym przypadku nie wyszło 🥲

★★★/5

📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Czas jest luksusem, na który nie wszystkich stać."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Pod drzewem sykomory" autorstwa B. Celeste to książka okrzyknięta "najsmutniejszą powieścią booktoka", czy taka jest.

To nie jest łatwa historia, mimo, że jest napisana bardzo prostym językiem. To historia walki z choroba, pokazującą jaki to ma wpływ na najbliższych.

📚📚📚"Ból przybiera najróżniejsze formy. Najgorsza jest widzieć co twoje cierpienie robi z najbliższymi."📚📚📚

To walka z ciągłym bólem, z ciągłymi przeciwnościami losu, ale też to historia pełna nadziei i uczucia, które pojawia się w najmniej spodziewanym momencie.

📚📚📚"Choroba to potwór w ciemności. Czai się i czeka, by uderzyć w najlepszym momencie. Podnosi swój paskudny łeb i bierze, co chce i kiedy chce."📚📚📚

Emery walczy z tą samą chorobą, co jej siostra bliźniaczka. Wie, że jej życie nie będzie za długie, godzi się z tym, korzysta z każdego dnia tak jak potrafi najlepiej. Pomimo bólu nie zamyka się w sobie, nie myśli tylko o sobie, ale wręcz przeciwnie o najbliższych. Jej decyzje kierowane są troska i pomocą. Widząc, co jej chorobą robi z jej matką postanawia zamieszkać z ojcem i jego nową rodziną. To tam poznaje Kaidena i to on stanie się jej przyjacielem. To przy nim poczuje się jak normalna dziewczyna. Tylko co będzie jak chłopak dowie się o chorobie Emery?

Emery i Kaiden są przyjaciółmi, to przede wszystkim. Nie łapią się pod żadne etykiety. Ich relacja jest wyjątkowa, pełna zrozumienia i wsparcia. Mogą na siebie liczyć zawsze, do końca.

Ta książka jest piękna, jest bolesna, jest wzruszająca. Może nie jest to najsmutniejszą historia jaką czytałam, ale na koniec miałam łzy w oczach. Autorka nie oszczędzała naszych bohaterów. Nie darowała im niczego. Ich droga jest kręta i bolesna, ale przez to jaka prawdziwa. Ta książka pokazuje jak choroba wpływa na wszystkich, nie tylko na samą chorą. Jak rodzina sobie z tym radzi. Jedni lepiej, inni gorzej. Jedni wspierają, inni uciekają, ale każdy robi to na swój sposób. Ból nie wybiera, choroba nie wybiera, ale trzeba żyć dalej. Jeżeli lubicie historie z duszą, to jest książka dla was. Przeczytałam, przeżywałam, pokochałam. POLECAM

„Pod drzewem sykomory” B. Celeste.

Wciąż niepogodzona ze śmiercią siostry bliźniaczki Emery postanawia zamieszkać z ojcem. Nie było by w tym nic dziwnego gdyby nie to, że właśnie ją zdiagnozowano a kontak z ojcem przez lata był praktycznie zerowy.

Pod wspólnym dachem musi porozumieć się z nową żoną ojca oraz jej synem Kaidemem. Trudne relacje pomiędzy tym dwojgiem oraz strach przed nową szkołą jeszcze bardziej wycofują dziewczynę ze świata.

Zamknięta i osamotniona próbuje trwać. Nowe środowisko ma przynieść wytchnienie oraz umożliwiać nabranie perspektywy przez wciąż zrozpaczoną matkę Emery.

Czy Emery i Kaiden znajdą wspólny język ?

Czy pomimo żalu i bólu można odczuwać szczęście ?

Jak wiele czasu zostało nam by naprawdę żyć ?

Książka o nastoletnim życiu obarczonym tragicznymi doświadczeniami. Przeszłość nie pozwala iść do przodu a zadra w serce ogranicza jasność myślenia.

Zaufanie jakie buduje się pomiędzy bohaterami pokazuje, że często dialog oraz zrozumienie przychodzą z zaskoczenia i to od osób, od których nigdy byśmy się tego nie spodziewali.

Szkolne relacje i zależności. Domowe tajemnice i nowe otwarcie. Przechodzimy przez ponowne dojrzewanie Emery i Kaidena zastanawiając się jak my zachowywali byśmy się w danej sytuacji.

Oglądamy miłość która uskrzydla i pokorę, która potrafi zwalić z nóg. Choroba to ciężar całej rodziny. Choć nie znamy naszego finiszu dzięki tej historii możemy spróbować spojrzeć na własne życie trochę inaczej.

Było wzruszająco choć bez łez. Dało do myślenia i zostawiło ze sporym znakiem zapytania. Czas ???

🍂 „Pod drzewem sykomory”- B. Celeste

[współpraca reklamowa @znakjednymslowem]

Niezwykle przejmująca opowieść o życiu i śmierci. Historia o dziewczynie walczącej z chorobą oraz o chłopaku zmagającym się z przeszłością. Jedyna w swoim rodzaju, trudna, ale i szalenie ważna.

„Pod drzewem sykomory” to ogromnie poruszająca powieść o trudach życia z chorobą, ale także o żałobie, własnych emocjach i chowaniu ich przed światłem dziennym. Historia ta była niesamowicie ujmująca i sprawiła, że niejednokrotnie poczułam ukłucie w sercu. Jest to przykra, smutna i skłaniająca do refleksji książka, pełna mądrych cytatów oraz przemyśleń i co najważniejsze według mnie, jest ona niesamowicie uświadamiająca. Przypomniała mi, jak ważne jest życie i każdy jeden dzień na tym świecie.

Uważam, że ta pozycja jest zdecydowanie warta uwagi na naszym wydawniczym rynku.

Przewlekła choroba to temat przewodni tej historii i została ona przedstawiona bardzo wnikliwie i szczegółowo. Nie liczcie na pobieżne przedstawienie tej kwestii, bo to ona gra pierwsze skrzypce w tym tytule. Ukazany został pełen realizm chorowania, autorka skupiła się na wszelkich jej aspektach, pragnąc przekazać odbiorcy prawdziwe oblicze chorób przewlekłych.

Istotną rolę w tej powieści gra także rodzina, a głównie piękna więź siostrzana, jaka była między Emery i Logan, zanim ta druga odeszła.

Przez większość czasu przez to wspominanie Em o swojej zmarłej siostrze, miałam wrażenie, że główna bohaterka jest bardzo młoda i mimo świadomości, że ma ona dziewiętnaście lat, to wyobrażałam sobie ją jako dziesięciolatkę. Wiem jednak, że taki odbiór wywołały właśnie częste wspomnienia o Lo, która odeszła w takim wieku. Emery wracała myślami do ich wspólnych chwil, a przez to, że były one wtedy dziećmi, to jakoś tak mi się ta bohaterka w głowie wykreowała.

Jednakże te wspomnienia o Logan są wspaniałe i wzruszające. Ukazują więź, jaka była między dziewczynkami i są idealnym przykładem prawdziwej siostrzanej przyjaźni.

Postać głównej bohaterki- Emery bardzo do mnie przemówiła. Darzyłam ją ogromną sympatią i podziwiałam jej odwagę w walce o lepsze jutro. Em była niesamowicie silna i wytrwała. Chciała normalnie żyć, chociaż normalność to pojęcie względne, ale starała się funkcjonować tak, jak inni, zdrowi ludzie. Nie chciała być ograniczona przez swoją chorobę i pragnęła po prostu zwyczajnego życia, co jednak nie zawsze było jej dane.

Jeśli chodzi o głównego bohatera- Kaidena, jego postać na początku i w sumie nie tylko, bo przez większą część książki w pewien sposób mnie drażniła. Nie potrafiłam zrozumieć jego zachowania w stosunku do Emery, które było niemiłe, aroganckie i opryskliwe. Zdarzały się jakieś drobne, miłe gesty z jego strony, ale całość zachowania chłopaka z początku, według mnie, pozostawiała wiele do życzenia. Później jednak jego postępowanie zostało w pewien sposób wyjaśnione. Okazało się ono być w większości postawą obronną, którą chłopak przyjmował. Kaiden tłumił swoje prawdziwe uczucia i nie pokazywał ich światu, przez co grał rolę tego „złego chłopaka”, który wszystko może, ale mimo wszystko nie podobało mi się to, że wyżywał się na wszystkich wokół.

W dalszej części książki relacja tej dwójki- Em i Kaidena stała się na swój sposób piękna i wartościowa. Wspierali oni siebie nawzajem i byli swoją podporą. Ta część była super i bardzo mi się podobała. Aczkolwiek uważam, że ta relacja romantyczna nie jest jakaś wybitna w porównaniu do innych książek, bo to nie ona gra tu główną rolę, więc jeśli liczycie właśnie na nią, to nie spodziewajcie się zbyt wiele, bo ta powieść skupia się na czymś innym, a wątek romantyczny nie jest tym dominującym.

Oczekiwałam trochę więcej od tej książki i liczyłam na to, że bardziej mnie poruszy, ponieważ jest reklamowana jako najsmutniejsza powieść booktoka, a wydawnictwo w paczce z egzemplarzem recenzenckim dołączało chusteczki. Również na skrzydełku książki znajduje się tzw. content warning dla książkar, który informuje o tym, że „Ta powieść sprawi, że wypłaczesz wszystkie łzy”. Miałam nadzieję na ten wyciskacz łez, a poleciały one jedynie w epilogu, który swoją drogą miał niecałe pięć stron. Nie znaczy to jednak, że ta historia nie była ujmująca, bo faktycznie, była i i to bardzo. Po prostu nie wzruszyła mnie tak bardzo, jak myślałam, że to zrobi. Czy zasługuje ona na miano najsmutniejszej powieści booktoka? Cóż, moim zdaniem nie. Ta opowieść była smutna, ale nie powiedziałabym, że najsmutniejsza.

Mimo pewnych mankamentów, które znalazłam w tej powieści, z całego serca polecam się z nią zapoznać. Przypomina ona bowiem, że należy doceniać to, co mamy i cieszyć się z tego, że dane jest nam żyć.

„Pod drzewem sykomory”, B. Celeste.


Współpraca reklamowa @wydawnictwo_znak



„Istnieje mnóstwo powiedzeń o czasie.


Czas ucieka.


Czas jest cenny.


Nie wolno marnować czasu.


Problem z czasem polega na tym, że tylko nam się wydaje, że go mamy.

To złudzenie — wymówka, żeby trwać w egzystencji.”



Książka promowana jako najsmutniejsza powieść na booktoku.


I wiecie co?


Zgadzam się z tym po stokroć.



Do pięćdziesiątej strony się jakoś trzymałam, ale im dalej, tym więcej łez wylałam. Ta historia jest brutalna, ale piękna w swej opowieści.


Emery miała wszystko. Do czasu.


Kochający dom, siostrę bliźniaczkę i wszystko, czego może zapragnąć szczęśliwe dziecko. Brutalnie jej to odebrano, ze śmiercią Lo. Później już była tylko równa pochyła oraz diagnoza, która została postawiona przed naszą główną bohaterką.



Dawno nie czytałam tak wzruszającej książki, gdzie płakałabym przez większość stron. Ma wszystko, czego potrzebuje naprawdę piękna powieść. Gdzie życie jest ulotne, a pragnienia mogą się urzeczywistnić.
Spodziewałam się, że książka ma w sobie dużą ilość smutku, ale chyba nie aż tak.



Poznajemy tutaj losy dziewczyny, która zmaga się z chorobą, ale i cierpi na niewystarczającą ilość miłości od matki, ponieważ ona widzi w niej tylko zmarłą córkę. Brak przepracowania traumy odbija się na Emery, która walcząc, postanawia przenieść się do ojca i jego nowej rodziny. Po drodze spotyka mnóstwo przeciwności losu, ale jeden moment zmienia w życiu dziewczyny wszystko.



Kaiden to chłopak, który jest zamknięty w sobie, ale przy Em się otwiera. Tytułowe drzewo sykomory ma ogromne znaczenie w tej książce i jak je odkryjecie, to zalejecie się łzami, przysięgam.


Jest odniesieniem do wielu rzeczy, ale i bezpieczną przystanią naszych bohaterów. Nie jest to spojler, ponieważ znaczenie jest o wiele głębsze, niż można by się spodziewać.



Co do treści, jest ona dla mnie niezaprzeczalnie jedną z najlepszych powieści, jakie ukazały się w ostatnim czasie. Autorka przelała na kartki papieru mnóstwo emocji, uczuć i sprawiła, że coś we mnie drgnęło na temat czasu, który jest tak naprawdę nam nieznany.
Książka jest zdecydowanie slow burnem, ale nawet jeśli nie lubicie takich motywów, to wydaje mi się, że całość przyprawi was o cały wachlarz emocji.



Nie mam ani jednej rzeczy, do której mogłabym się odnieść w kontekście złej książki. Ona taka nie jest. Dla mnie ta książka pozbawiona jest wad i to, co ze mną zrobiła, jest tego najlepszym dowodem. Nie mogłam się od niej oderwać, a robiłam to tylko po to, żeby otrzeć łzy, które spływały mi strumieniami.



B. Celeste stworzyła coś pięknego. Historię, która zostanie ze mną na bardzo długi czas i wiem, że kiedyś ponownie po nią sięgnę, bo całość jest wyjątkowa. Tematy poruszane w książce są tak naprawdę sytuacjami, które każdego dnia spotykają prawdziwych ludzi. Pokazuje nam to, że trzeba korzystać z życia, bo nikt tak naprawdę nie wie, ile czasu nam pozostało, a nasze chwile są ulotne i trzeba z życia brać garściami.


Emery - 19 latka przeprowadza się do ojca, zostawia babcie i matkę, która nie może pogodzić się z chorobą córek i tym że odebrała jej już jedną z nich. Em liczy że przeprowadzka do ojca, z którym nie utrzymuje prawie kontaktu od 10 lat, pozwoli jej prowadzić chodź częściowo normalne życie i pomoże pogodzić się mamie z rzeczywistością. Wprowadzając się do domu ojca poznaje jego nową rodzinę, Cam i jej syna Kaidena. Chłopak jest pewny siebie, uparty, opryskliwy, ale i opiekuńczy w stosunku do Em, chodź okazuje to nie raz w nie standardowy sposób.

Czy Emery uda się prowadzić normalne życie? Jak potoczy się jej znajomość z Kaidenem? Czy rodzice dziewczyny poradzą sobie z tym co zaplanował dla nich okrutny los?

Głównym wątkiem w książce jest choroba Emery, zbliżanie się nieuniknionego, jej związki z najbliższymi i podejście do życia. Najbardziej w tej historii irytowało mnie od początku zachowanie Kaidena, na szczęście z czasem się ono zmienia, staje się jej opiekunem, wsparciem, naprawdę zależy mu na dziewczynie i zakochuje się w niej. Ich związek wydaje się jednak dla mnie trochę dziwny, jemu zdecydowanie zależy, ale od jej strony nie widzę tych uczuć, raczej obawę przed zbliżającym się końcem i potrzebę bliskości i bycia kochaną.

To historia przepełniona bólem, stratą i śmiercią, książka bolała mnie chyba właśnie dla tego że częściowo byłam w stanie wczuć się w to co czuje Em, wstając co rano z bólem, który potrafią wywoływać prozaiczne czynności i ciesząc się dniami gdy jest on tak mały, że można praktycznie normalnie funkcjonować. W dodatku jestem mamą i nie chce nigdy patrzeć na ból swojego dziecka, jego śmierć w męczarniach, wiedząc że nie mogę mu w żaden sposób pomóc.

Nie mogłam zabrać się za tą lekturę, mimo że od początku wiedziałam jej się zakończy to i tak wywołała we mnie ból i łzy.

Czy wypłakałam wszystkie łzy czytając #poddrzewemsykomory ? 💔🥺

Z pewnością jest to wzruszająca historia, która skłania do refleksji i uświadamia nam jak kruche i ulotne jest nasze życie. Łamie serce, by po chwili napełnić je nadzieją. Sprawia, że mamy ochotę krzyczeć, ale w milczeniu przyjmujemy niesprawiedliwości losu i pokornie znosimy to, co jest nam pisane. Wraz z główną bohaterką cierpimy i przeżywamy dobre chwile, bo życie czasem trwa za krótko, by analizować każdy krok.

Wprawdzie łzy nie lały się strumieniami, ale podczas lektury kilka ich uroniłam. 😢 A sama opowieść zostanie ze mną na długo. ❤️

•

Śmierć siostry była dla Emery ogromnym ciosem. Czuła, że wraz z nią pochowała cząstkę siebie. Logan była nie tylko jej bliźniaczką, ale także najlepszą przyjaciółką i powierniczką wszelkich sekretów. Teraz została sama. Matka wciąż nie może się pozbierać, tkwi w innym świecie. Tymczasem Emery bardzo jej potrzebuje. Choroba immunologiczna, na którą cierpiała Lo, dopadła także ją. Ból fizyczny jest czasem nie do zniesienia. Psychicznie Em również nie czuje się najlepiej. Jedynym wyjściem wydaje się być przeprowadzka do ojca, z którym od lat nie miała kontaktu. Może tam odnjadzie odrobinę normalności, której tak pragnie? Gdy dziewczyna pojawia się w domu swojego taty, poznaje Kaidena. Mieszkają pod jednym dachem i pomimo trudnych początków, zbliżają się do siebie. Oboje wiele już przeszli, ale te doświadczenia niespodziewanie umacniają ich więź. Czy choroba Emery pozwoli jej nacieszyć się tym nieznanym uczuciem?

•

Przesiąknięta bólem, niezwykle realistyczna historia o chorobie, trudnych relacjach, pierwszej miłości i stracie. 💔 Poruszy nawet najtwardsze serce. 🥺 Zachęcam do przeczytania! 🥰

•

Za egzemplarz dziękuję @znakjednymslowem . 🤍

„PROBLEM Z CZASEM POLEGA NA TYM, ŻE TYLKO NAM SIĘ WYDAJE, ŻE GO MAMY.”

„Pod drzewem sykomory” to bardzo wzruszająca i realistyczna opowieść, która skłania do refleksji nad życiem i jego ulotnością. Autorka poprzez powieść i historię głównej bohaterki pokazuje jaką wartość ma czas i jak ważne jest, żyć tu i teraz, aby celebrować każdą chwilę i czerpać z niej szczęście.

Powieść ta porusza też tematy uniwersalne jak miłość, chorba czy strata najbliższej osoby. Autorka w żaden sposób nie unika trudnych tematów, ale ukazuje je w delikatny, pełen empatii sposób. Mnie powieść bardzo wciągnęła do ostatniej strony dzięki ciekawej i emocjonującej fabule.

Bardzo polubiłam bohaterów, którzy musieli stawić czoła swojej przeszłości niosąc na barkach stratę bliskiej osoby. Oboje walczyli z chorobą Emery. Oboje znaleźli nic porozumienia pod tytułowym drzewem sykomory. Dzięki autorce zostałam wciągnięta w ich emocjonującą podróż, odczuwając ich radości ale i smutki.

„Pod drzewem sykomory, to nie tylko romans. To wartościowa powieść z przekazem, który pozostanie ze mną na długi czas.

Emery to dziewiętnastolatka, która walczy z tą samą przewlekłą chorobą, na którą dziesięć lat temu zmarła jej siostra bliźniaczka. Dziewczyna przeprowadza się do ojca i jego nowej rodziny. Ma żal do niego, że zostawił ją, jej siostrę i mamę, kiedy najbardziej go potrzebowały. Emery nie może odnaleźć się w nowym domu, a nie pomaga jej w tym obecność przyrodniego brata – oschłego i gburowatego Kaidena. Chłopak jednak zaczyna otaczać Em płaszczem bezpieczeństwa i troski.

Chyba dawno nie czytałam książki, która byłaby do tego stopnia utaplana w basenie rozgoryczenia, tęsknoty i zgaszenia.“Pod drzewem sykomory” reklamowana jako najsmutniejsza powieść booktoka, faktycznie taką jest książką. Od pierwszych stron wypełniona przeszywającym smutkiem, żalem, pewnym rodzajem samotności, bólem.

Emery bardzo tęskni za swoją siostrą. Rozpamiętuje każdy spędzony z nią moment. Widziała, jak Lo cierpiała i teraz jest przygotowana na ten sam ból. Zna swoją chorobę od podszewki. Zna ją z perspektywy osoby drugiej oraz z autopsji. Wie, że jej obecny stan nie wróży niczego dobrego, ale stara się żyć najlepiej jak może. Zamknięta w bańce własnego cierpienia, wśród ukochanych książek i towarzystwa Kaidena.

Z kart tej książki sączą się litry niespełnionych marzeń, wypadają tony straconych nadziei, kilogramy marazmu, dłużą się kilometry niezrealizowanych planów i błyszczy jedna iskierka krótkiego szczęścia.

Jeśli jednak odłożę na bok aspekty emocjonalne i wezmę na tapet te literackie, to były momenty, które nieco mi się dłużyły, miałam wrażenie, że momentami fabuła była trochę na siłę rozciągnięta, a opisy uczuć i przeżyć głównej bohaterki zataczały błędne koło i w takim zapętleniu traktowały o tym samym.

To nie zmienia jednak faktu, że ”Pod drzewem sykomory” to bardzo trudna książka. Temat choroby został w niej obnażony do swojej brutalnej prawdy. Spojrzałam na ten tekst też nieco inaczej po przeczytaniu słów od autorki i zrozumiałam, dlaczego przelała na papier tyle smutku.

To powinna być lektura, po którą sięgnie każdy, ponieważ każdy powinien mieć świadomość, że są w życiu aspekty, przed którymi nie ma ucieczki.

_

Książka dla fanów motywów enemies to lovers, ugly cry romance, sad books.

Jak zmienia się relacja matki z córką, u której wykryto chorobę przewlekłą? Jak zmienia się świat, gdy odchodzi na zawsze siostra, a po pewnym czasie okazuje się, że choruje się na to samo? Skąd brać siły do walki i życia, gdy zawodzą najbliżsi, bo sami nie potrafią sobie poradzić?

Celeste B. nakreśliła odurzającą historię, jaka gra na najczulszych strunach wrażliwości, trafia do najmroczniejszych zakamarków ludzkiego serca i funduje nieopisane tortury emocjonalne, które z każdą kolejną stroną miażdżą jeszcze mocniej! To jeden z tych dotykających duszy rollercoasterów, obok którego nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie. I choć zaintrygowany i poruszony do granic czytający pragnie z jednej strony jak najprędzej dotrzeć do finału, to jednak lawina skrajnych emocji wymaga co pewien czas ukojenia, na dodatek świadomość, jak wielki ból może zadać zakończenie, nakazuje zwolnić i delektować się chwilami, gdzie prym wiodą miłość oraz nadzieja.

Kreacje bohaterów wypadły doskonale! Tak dosadnie i trafnie opisane zostały wszelkie rozterki i lęki postaci, że nie sposób ich nie pokochać i nie kibicować im całym sercem. Każdy z nich został boleśnie doświadczony przez los, bagaż doświadczeń stał się dla nich prawdziwym piętnem. I choć czytelnik doskonale zdaje sobie sprawę, że Emery i Kaidena łączy coś wyjątkowego, to jednak ma też bolesną świadomość, że miłość, nawet ta potężna, nie zawsze jest w stanie wszystko uleczyć.

"Pod drzewem sykomory" jest niezwykłą, nostalgiczną, przejmującą historią o niesprawiedliwym, okrutnym losie, ale to przede wszystkim dotykająca najczulszej struny opowieść o prawdziwej miłości, która nie zawsze ma szansę na przybranie pożądanej formy i o czasie, którego jedni nie doceniają, inni natomiast mają zbyt mało.

Boleśnie prawdziwa, przeszywająca na wskroś, mistrzowsko ukazująca gorycz życia, od jakiej nie ma ucieczki. Dawno żadna lektura nie wywołała we mnie tak wielu, skrajnych, obezwładniających uczuć. Począwszy od niedowierzania i współczucia, poprzez rozdzierający strach i otumaniający gniew, aż do przeszywającego smutku, prowadzącego do potoku gorzkich łez. Polecam całym ❤️

„Pod drzewem sykomory" to powieść która sprawiła, że

wylałam wszystkie łzy i przeżyłam milion emocji. Na

okładce możemy znaleźć wklejkę która informuje iż jest to

najsmutniejsza powieść booktoka, nie sądziłam jednak, że

może być to prawda. Książka jest tak dobrze napisana, że

osoba która ma kłopot z wyrażaniem własnych uczuć, na

pewno wyrazi je już od pierwszych stron. Autorka w idealny

sposób opisuje uczucia osoby chorej, to co przeżywa i to jak

się czuje. Na kartkach książki widoczny jest wysiłek autorki

w dobrym poinformowaniu czytelników o chorobie z którą

mierzy się główna bohaterka. Książka opowiada o tym z

czym niektórzy muszą się zmierzyć. Pokazuje jak łatwo

stracić wiarę w siebie i jak trudno ją odzyskać. Wcielamy się

w główną bohaterkę która uświadamia nam jak niektórzy

ludzie zachowują się przy chorych osobach. Litość to jest co

czego Emery nie znosi, dlatego postanawia ukrywać prawdę.

Jej ciało się zmienia, jest coraz słabsza, ale zamiast pociechy

musi słuchach plotek i mierzyć się z krytyką. Na szczęście

nie jest sama, ma przy sobie Kaidena który pomaga jej

zaznać szczęścia. Cieszę się, że mogłam przeczytać tą

książkę i wcielić się w bohaterkę która mimo swojej choroby

jest silna. Nie łatwo być silnym w takich okolicznościach.

Dziękuję że mogłam przeżyć to samo co ona. Mimo iż lubię

szczęśliwe zakończenia tak tą książkę mogę uznać za moją

ulubioną. „Moim zdaniem książki z najsmutniejszym

zakończeniem są najlepsze, bo coś dzięki nim czujemy. Nie

zawsze czeka nas i żyli długo i szczęśliwie, choć ciężko na to

pracujemy"

Jeśli dowiedziałabyś się, że masz mało czasu, że ten nieubłaganie się kończy, co chciałabyś zrobić? Jak chciałabyś spędzić te dni, które Ci pozostały?

Długo myślałam nad tym pytaniem i nie mam wygórowanych oczekiwań, a może to czego oczekuję to bardzo wiele? Nie potrzebuję „złota”, niesamowitych przygód, podróży, czy prezentów, chce tylko jednego… bliskości drugiego człowieka. Bliskości jego, „mojego Kaidena”, bo to on sprawia, że się uśmiecham, że zapominam o całym złu tego świata. To dzięki niemu każda chwila jest tą najszczęśliwszą. To on pokazuje mi co jest ważne w życiu i dlaczego powinnam zapominać o tym co trudne i przytłaczające, bo czasem nie mam na to wpływu. To właśnie takie chwile, każda minuta jest czystym złotem i skarbem.

Takiej bliskości potrzebowała też Emery. Wiedziała, że nie może liczyć na matkę, bo ta cały czas pogrążona jest w żałobie po stracie córki, siostry Em. Dziewczyna dała przestrzeń rodzicielce do pogodzenia się z samą sobą, z życiem. Przeprowadziła się do ojca, z którym nie miała dobrych relacji, ale podjęła taką decyzję, aby ratować mamę i poniekąd, w pewnym sensie, siebie. W nowym miejscu poznała Kaidena i to on stał się jej największym przyjacielem życia, z którym mogła rozmawiać o wszystkim pod drzewem sykomory. Choć ich początki były burzliwe, pełne złośliwości. Długo nie chciała powiedzieć mu z jaką chorobą się mierzy, jakie są jej konsekwencje. Chciała poczuć się normalnie, zwyczajnie, jak każda inna nastolatka, niestety czas upomniał się o swoje. Krok po kroku burzył jej nowe szczęście… Nie pozwolił na, mogłaby się wydawać prozaiczne czynności, na marzenia o przyszłości, nawet tej bliskiej, tej za rok, czy pół roku. Każdy dzień stawał się walką… o kroki po schodach, do łazienki, o poczucie, że może jednak nic mnie nie boli…

To historia na wskroś przesiąknięta bólem, smutkiem, cierpieniem. Nie ma tu wielu promieni słońca, ono cały czas jest za gęstymi chmurami. Nawet nie potrafi dać nadziei. Jego cień sprawia tylko, że dni stają się znośne… Od początku wiemy do czego to wszystko zmierza, dlatego tym bardziej te opisane chwile młodej dziewczyny stają się nam bliskie, to ona staje się naszą przyjaciółką.

Pomimo choroby Em przeżywa niezwykłe dla niej momenty, pierwszą miłość, pierwsze zbliżenie, bo tak… w tym wszystkim potrzeba odrobiny normalności. Jest tylko tu i teraz, nie ma tego co będzie, na takie myśli Em nie może sobie pozwolić…

Ze śmiercią i stratą trudno się pogodzić. Czasem nie potrafimy tego zrobić, zwłaszcza wtedy kiedy czeka na nią młoda osoba, ale musimy próbować stanąć w obliczu wyzwania. Nasze życie zmieni się na zawsze, mówi się, że czas leczy rany… to nieprawda, czas pomaga tylko nauczyć się żyć z pustką w sercu.

"Książkę dedykuję przewlekle chorym,

ktorzy codziennie walczą o ulgę w bólu, wiarę i lek." 💔

"Pod drzewem sykomory" jest pozycją, która już samą dedykacją potrafi doprowadzić czytelnika do płaczu. Szczególnie, gdy jej pierwsza część zdaje się mówić o tym, czego już się w życiu doświadczyło i wciąż doświadcza...

B. Celeste stworzyła historię, w której nie bała się poruszyć trudnych tematów. PDS nie opowiada jedynie o nieuleczalnej chorobie i walce z czasem. Opowiada również o żałobie i stracie, która potrafi zmienić człowieka, o przeciwnościach losu, trudach życia codzienności, pięknie rozwijającej się relacji, a także tej trudniejszej, skomplikowanej relacji rodzic - dzieckiem.

Autorka w bardzo realistyczny i nie zawsze przyjemny sposób przedstawia nam historię Emery. Dziewczyny na codzień zmagającej się z chorobą, która próbuję zebrać kolejne żniwa. Emery wciąż nie jest w stanie poradzić sobie ze stratą swojej siostry bliźniaczki, a widok jej matki w ciągłej żałobie doprowadza ją do podjęcia pewnej decyzji - przeprowadzki.

"Pod drzewem sykomory" to książka, gdzie pomimo trudnych tematów i choroby, która odgrywa tło dla całej sytuacji, autorka nie zapomniała również o fantastycznej kreacji bohaterów.

Osobiście jestem zakochana w Emery. Jej postać jest przedstawiona, jako ogromna siła w kruchym ciele. Życie jej nie oszczędzało, a ona mimo wszystko pragnęła czerpać z niego pełnymi garściami. Była świadoma nieuniknionego, a mimo to podejmowała walkę, aby przebrnąć przez życie na własnych warunkach.

Kaiden, choć z początku wykreowany został jako typowy badboy, po poznaniu jego historii zyskuję w oczach. To postać, która głęboko w sobie skrywa prawdziwe ja. To tak naprawdę chłopak doświadczony przez życie, szukający tego, czego mu brakuję - zrozumienia i bratniej duszy.

B. Celeste fenomenalnie ukazuję również relację pomiędzy Emery i Kaidenem - dwoma zranionymi duszami. Ich relacja rozwija się powoli, jest realistyczna i wzbudza ogromne emocje. Jest idealnie wyważona i okraszona bólem, który jeszcze mocniej scala to, co zaczyna ich łączyć.

"Pod drzewem sykomory" to historia nacechowana ogromną dawką bólu, niesprawiedliwości i dojrzałości.

"Pod drzewem sykomory" to życie. Prawdziwe i kruche życie, przelane w przepiękny sposób na papier. Otulone z każdej strony różnymi emocjami, cudownie uroczymi momentami, strachem i nadzieją. Pod drzewem sykomory spotyka się życie ze śmiercią. To tu doświadczysz łez, rozdzierającego serca, radości i miłości w najczystszej postaci. To właśnie tam możesz odnaleźć bratnią duszę I spokój...

Dla mnie ta historia zdecydowanie zasługuje na miano, jakim została okrzyknięta. Najsmutniejsza powieść Tiktoka. Tak, to zdecydowanie to. 💔

[Współpraca reklamowa]

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoznakpl

”Pod drzewem Sykomory” B. Celeste

5/5 💔

„- Moim zdaniem książki z najsmutniejszym zakończeniem są najlepsze, bo coś dzięki nim czujemy. Nie zawsze czeka nas „i żyli długo i szczęśliwie”, choć ciężko na to pracujemy.”

No ja to chyba poczułam aż za dużo..

Dostałam depresji.

Dałam tej książce pięć gwiazdek.. z tym, że ja nigdy już jej nie przeczytam. Nie zrobię sobie tego po raz drugi.

Ilość bólu, smutku, jaki odczułam podczas czytania mnie dosłownie przytłoczył. Musiałam co kilkanaście stron odkładać książkę, żeby złapać oddech, uspokoić emocje i wziąć się w garść.

Ja nadal cierpię, kiedy piszę tę recenzję.

Z drugiej strony to doskonały dowód na to, jak świetnie autorka oddała klimat tej książki. Jak bardzo wdarła się do mojej duszy, rozrywając moje serce, depcząc je i sprawiając, że za każdym razem jak tylko pomyślę o tej książce mam szklanki w oczach.

Niby wiedziałam na co się pisze, decydując się na zostanie recenzentką tej książki, ale moje serce nie było gotowe na aż tak emocjonalny rozpiernicz.

Na samym początku dowiadujemy się, że siostra bliźniaczka głównej bohaterki nie żyje. Zmarła na toczeń..

Na to samo, co zdiagnozowali u Emery kilka lat później.

Od samego początku książka jest przesiąknięta bólem - w końcu nasza bohaterka mierzy się ze stratą jednej z najważniejszych osób w swoim życiu.

Do tego wszystkiego dochodzi fakt, że jej matka nie potrafi patrzeć na nią, nie okazując przy tym swojego cierpienia.

Emery widzi ból w oczach matki i nie jest w stanie tego znieść, dlatego przeprowadza się do ojca.

Ojca, z którym nie łączą jej zażyłe relacje.

A tam poznaje Kaidena..

Ta opowieść boli. Boli, łamie serce, rozrywa je na miliard kawałeczków, przeżuwa, wypluwa i..

I chciałabym powiedzieć, że później je skleiła, ale musiałabym skłamać.

Czy uśmiechałam się podczas czytania?

Czasem. Ale często był to też taki uśmiech przez łzy.

Emery to ucieleśnienie siły. Mimo choroby jest taka.. taka.. pełna życia. Pełna chęci do życia.

Jest mi bardzo przykro, że życie tak ją poturbowało..

Życie jest niesprawiedliwe.

Historia Kaidena również sprawiła, że poczułam ogrom sympatii do tego bohatera. A to jego ”myszo” zostanie mi w głowie na bardzo długo.

Myślę, że każda osoba, która przeżyła śmierć bardzo bliskiej osoby wyleje morze łez na tej książce.

I myślę, że właśnie dlatego też sama tak przeżyłam tę historię.

To jedna z piękniejszych książek, jakie miałam okazję czytać.

Piękna i bolesna.

I właśnie ze względu na ilość łez, z którymi przyszło mi się mierzyć przez tą pozycję, prawdopodobnie nigdy już jej nie przeczytam.

Chociaż kto wie, może przyjdzie dzień, że zapragnę do niej wrócić 💔

Ponownie się rozkleiłam przez pisanie tej recenzji. To książka warta poznania, ale tylko jeśli macie mocne nerwy.

„- To jak z bliźniakami? Wyczuwałaś jej ból?

Nagle trudno mi oddychać.

- Nie.

Nie przestaje głaskać mojej ręki.

- Choruję na to samo, Kaiden.

Jego dłoń zamiera.”

Opakowanie chusteczek to do tej książki zdecydowanie za mało.

Autorka porusza tu bardzo trudny temat - powoli zmierzającej ku śmierci chorej nastolatki. Sprawa jest o tyle bardziej skomplikowana, że ta sama choroba zabrała dekadę wcześniej jej bliźniaczkę.

Czytelnik mierzy się z tak duża kumulacją emocji, bólu, smutku, niezrozumienia, obojetnosci i stygmatyzacji, że nie sposób przejść obok tego obojętnie.

Jest też jasna strona powieści - odnalezienie bratniej duszy, mentalne wsparcie, prawdziwa przyjaźń, miłość, ogromna chęć życia i naprawa uszkodzonych relacji.

Ta książka to koktajl odczuć i wrażeń, które wycisną wam łzy z każdej komórki ciała. I przypomną, że życie ma termin ważności, więc nie warto odkładać go ciągle na jutro.

Że trzeba żyć, a nie tylko istnieć.

Dawno nie sięgałam po wyciskacz łez, bo ciężko mi trafić na taki, który mnie zadowoli. Tu nie widzę minusów. Fabuła, bohaterowie, akcja - wszystko jest dopracowane i dopięte z doskonałą precyzją.

Ilość moich odczuć przerosła moje oczekiwania. Z chęcią zobaczyłabym ekranizację i popłakała ponownie.

Sięgając po powieść „Pod drzewem sykomory” już po opisie wiedziałam, że będzie to książka trudna i bolesna. Jak informuje nas wydawnictwo Znak jest to powieść na której „wypłaczesz wszystkie łzy”. Jednak, czy tych łez nie zabraknie?

Emery jako dziecko byłam świadkiem choroby i śmierci swojej siostry bliźniaczki Logan. Jako nastolatka dowiaduje się, że również choruje na to samo, czyli toczeń. Matka Emery nigdy nie pogodziła się ze śmiercią drugiej córki, a informacja o chorobie Em była dla niej jak wyrok. Dziewczyna chcąc dać mamie przestrzeń przeprowadza się do ojca, gdzie poznaje Kaidena. Jednak, czy da się uniknąć nieuniknionego i żyć pełnią życia? Emery wie, że czas jest jej największym wrogiem…

Słuchajcie to było tak dobre, że ciężko będzie mi opisać co czuje po tej lekturze. „Pod drzewem sykomory” to powieść, która rozerwała moje serce na drobne kawałeczki, sprawiła, że łzy leciały i nie potrafiły przestać. W tej książce jest mnóstwo bólu i cierpienia, ale też znajdziemy tutaj promyk nadziei i szczęścia. Autorka funduje nam pożądny rollercoaster emocjonalny, który trzyma nas nawet po zakończeniu.

Emery to dziewczyna bardzo silna. Mimo choroby, poznając Kaidena, stara się żyć pełnią życia. Mimo iż to jak była traktowana przez matkę nie odbierało jej woli walki. To bohaterka, która zajęła w moim sercu wyjątkowe miejsce. Polubiłam ją od pierwszych stron, a z każdym rozdziałem, gdy poznawałam ją lepiej, pokochałam ją.

Kaiden to postać mocno skomplikowana. Z pozoru zamknięty sobie i zbuntowany nastolatek. W środku zaś ma głęboko schowane uczucia i boi się otworzyć. Woli ukryć się pod maską obojętności i buntownika. Kiedy poznaje Emery zaczyna się otwierać i ściąga długo noszoną maskę.

„Pod drzewem sykomory” to książka przy której zdecydowanie wypłaczecie łzy. Nie da się przejść obojętnie obok tej historii, zmiękczy ona najtwardsze serce. Ta książka opowiada o sprawach tak rzeczywistych i przyziemnych, co sprawia, że boli jeszcze bardziej. Zachorować może każdy z nas, czy naszych bliskich. Właśnie ta realność sprawiła, że ta lektura trafiła w moje najczulsze punkty. Ciężko jest mi się po niej pozbierać.

Piszę tą recenzję kilka dni po przeczytaniu „Pod drzewem sykomory”, ponieważ chciałam trochę ochłonąć po lekturze, jednak emocje są nadal żywe. Autorka ma lekki i plastyczny język. Każda ukazana w książce emocja wpływa na czytelnika. Kiedy zatopiłam się w świat przedstawiony nie mogłam się z niego wydostać. Przeczytanie jej zajęło mi jeden dzień i wcale nie żałuję. Żałuję tylko, że tak szybko się skończyła.

Reasumując „Pod drzewem sykomory” to książka bolesna, pełna cierpienia. Jednak są momenty kiedy uśmiech nie schodzi z twarzy, a czytelnik z niecierpliwością śledzi losy bohaterów i czeka na rozwój wydarzeń. Jest to powieść niezwykle realistyczna i poruszająca. Historia Emery zostanie w moim sercu na długo. Tej książki nie da się zapomnieć, czy wymazać z pamięci. To powieść, którą powinniście przeczytać.

❤️Emery to młoda dziewczyna a ciąży nad nią wyrok śmierci. Choroba, która wykańcza jej układ odpornościowy i sprawia, że ciało się poddaje. Ta bohaterka jest niesamowita. Każdego dnia podnosi się z łóżka pomimo bólu i świadomości, że kończy jej się czas. Miała niełatwą relację z rodzicami, ale miała przyjaciela – Kaidena.

💜Bohaterowie z początku nie pałali do siebie sympatią z tego względu, że Kaiden na każdym kroku był dla niej wredny. Z czasem nawiązało się pomiędzy nimi porozumienie a z nawet zakochali się w sobie. Wiedziałam jakie będzie zakończenie książki zanim ją zaczęłam, dlatego bardzo współczułam bohaterom tego jak wiele będą musieli wycierpieć.

🧡Fabuła która raz za razem sprawiała, że podziwiałam niesamowitą siłę bohaterki. Nie wiem, jak ona potrafiła pogodzić się, że jej życie może zakończyć się w każdej chwili. Pisząc tą recenzję nie mogłam przestać płakać, ponieważ cały czas wracałam myślami do bohaterki. Autorka stworzyła historię, która jest dla mnie niezwykle ważna i momentami utożsamiałam się z bohaterką. Wiem, jak to jest, kiedy dociera do ciebie, że choroba zostanie z tobą na całe życie.

❤️"Pod drzewem sykomory" to książka, która sprawiała, że nie mogłam przestać płakać. Niesamowita, emocjonująca, dając do myślenia i sprawiająca, że inaczej zaczyna patrzeć się na świat. Jest to historia która pokazuje nam, że mamy jedno życie i tylko od nas zależy, jak je przeżyjemy.

(4,5)

Emery jest dość trudną bohaterką ze względu na chorobę i niemożność spędzania czasu jak większość osób w jej wieku, przez co czytanie tej książki przysporzyło mi wiele smutku. Jej myśli i emocje bardzo często doprowadzały mnie do płaczu. Bardzo się z nią zżyłam przez ciepło, jakie od niej biło.

Kaiden - "przyrodni" brat Emery odkąd się pojawił wzbudzał we mnie dość mieszane uczucia. Z początku wydawał się być typowym bad boyem, przez co często mnie irytował. Natomiast po poznaniu jego przeszłości i sytuacji, która wpłynęła na jego zmianę nastawienia do innych, zmieniłam o nim zdanie i można nawet powiedzieć, że mu zaufałam.

Ich relacja została napisana w piękny, naturalny sposób. Wspólne momenty pod tytułową sykomorą wywoływały we mnie ogromne wzruszenie. Ich rozmowy i zbliżenia za każdym razem chwytały mnie za serce.

Dobrze wiedziałam jak skończy się ta historia, natomiast moment, gdy Emery wyjawiła prawdę Kaidenowi złamałam się totalnie. Dosłownie czułam się w tamtym momencie jakbym tam była i sama usłyszała informacje o chorobie dziewczyny po raz pierwszy.

"Pod drzewem sykomory" pokazuje, jak ważne jest wsparcie ze strony bliskich i co jest najważniejsze w życiu. Książka nauczyła mnie cieszyć się z każdego przeżytego dnia i doceniać najmniejsze rzeczy jakie mi się przytrafiają. Jeśli też tego potrzebujecie - przeczytajcie ją koniecznie.

[współpraca reklamowa]

„Choroba to potwór w ciemności. Czai się i czeka, by uderzyć w najlepszym momencie. Podnosi swój paskudny łeb i bierze, co chce i kiedy chce”.

Jeżeli jesteś fanem wzruszających powieści, na których możesz wylać morze łez, gdzie jednym z głównych motywów jest choroba bohatera, ta książka jest dla ciebie. „Pod drzewem sykomory” to historia o 19- letniej Emery, która w życiu nie miała lekko. Dziewczyna choruje na toczeń, przez który zmarła jej siostra bliźniaczka. Em całe życie mieszkała z mamą i babcią, lecz nie mogąc dłużej znieść widoku zapłakanej matki, która dalej przeżywa stratę jednej z córek, postanawia przeprowadzić się do swojego ojca, z którym przez wiele lat nie miała kontaktu. W nowym domu poznaje Kaidena, który również jest zranionym, młodym chłopakiem. Para z początku się nienawidzi, lecz potem udaje im się zbudować przyjaźń, a może nawet i miłość? Dzięki Kaidenowi Emery zaczyna na nowo żyć, szczególnie w chwilach, gdy nie wiedział o jej przypadłości. Uwielbiała ich wspólne rozmowy pod drzewem sykomory, to miejsce stało się ich bezpieczną przystanią. Powieść niesie za sobą wiele emocji, jest to piękna i wzruszająca opowieść o niespodziewanej miłości, której można doświadczyć podczas trudnych chwil. Jest to historia o zmaganiu się z codziennością, którą niesie za sobą nieuleczalna choroba. Podczas lektury mogłam poznać myśli Emery oraz postawić się w jej sytuacji. Na pewno nie jest to lekka opowieść. Ta historia nauczyła mnie, jak ważny jest czas. Sama bohaterka nie była w stanie określić ile jej go zostało…

„Ale czas nie chciał się dla nich zatrzymać”

(współpraca reklamowa z @znakjednymsłowem)

„Pod drzewem sykomory” to powieść, która z pewnością zasługuje na swoje miano, jednej z najsmutniejszych 🍂🍁. Autorka, B. Celeste, opowiada nam w niej historię Emery, która jest młodą dziewczyną, zmagającą się z nieuleczalną chorobą, a jej największym wrogiem, w tej nierównej walce, staje się czas. To historia o pragnieniu życia pełnego miłości, śmiechu i zwyczajnej codzienności, które dla wielu są oczywiste, ale dla Emery stają się luksusem.

Główna bohaterka przeprowadza się do domu ojca, gdzie poznaje Kaidena. Od tej pory jej życie zaczyna nabierać nowych barw. Ich relacja, rozwijająca się pod rozłożystą sykomorą, staje się dla niej źródłem, emocji, siły i bezpieczeństwa. Kaiden, choć na pierwszy rzut oka, może się wydawać typowym bad boyem, okazuje się być poranionym chłopakiem, który jak Emery, szuka zrozumienia i bliskości.

Autorka z niezwykłą wrażliwości oddaje emocje i relację bohaterów oraz ich walkę z czasem i chorobą. Powieść ta jest głęboko ludzka i prawdziwa, ukazując, że czasami nasze największe szczęście, tkwi w tych małych i codziennych chwilach. Porusza trudne tematy, takie jak choroba, samotność i śmierć, co sprawia, że pozostawia ślad w sercu na dłużej.

„Pod drzewem sykomory” to książka, która wymaga odwagi do zmierzenia się z emocjami, które są tak intensywne, że wydają się wręcz namacalne. To historia, która uczy by cenić i łapać każdą chwilę. Sprowadza na ziemię, pokazując kruchość i nieprzewidywalność ludzkiego życia, a także przypomina, że prawdziwa siła tkwi w umiejętności cieszenia się z tego, co mamy tu i teraz. Polecam ją wszystkim, którzy nie boją się łez i lubią książki skłaniające do refleksji 🥹🍂🍁.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @znakjednymslowem @wydawnictwoznakpl (współpraca reklamowa) 🩷.