Po drugiej stronie książki

GAWĘDA PIEWCY WSI

Andrzeja Pilipiuka nikomu nie trzeba przedstawiać. Jedni nazywają go największym piewcą wsi od czasów Reymonta (okej, sam tak siebie określa, ale jest w tym sporo prawdy), inni (w tym znów ON sam) nazywają największym grafomanem polskiej sceny literackiej. Tak czy inaczej Pilipiuk to jedno z najgłośniejszych i najbardziej rozpoznawalnych nazwisk rodzimych twórców. A teraz powraca z nową książką, ale książką poświęconą jemu samemu. I muszę przyznać, że czytając ten wywiad rzekę, choć bardziej należałoby powiedzieć gawędę, bawiłem się lepiej, niż przy większości jego powieści.

Znacie Andrzeja Pilipiuka jako autora przygód Jakub Wędrowycza, cykli „Kuzynki” czy „Oka jelenia”. Pamiętacie być może, że pisał też pod pseudonimem kontynuacje „Pana Samochodzik”, na pewno czytaliście choćby z jedno jego poważne opowiadanie, bo tekstów tych starczyło już na dwanaście antologii, a to przecież nie koniec. Ale czy znacie Pilipiuka z innej strony? Czy znacie Pilipiuka jako dziecko? Pilipiuuka jako młodego człowieka wędrującego po norweskich górach? Pilipiuka nie jako autora, ale przede wszystkim człowieka?

Ta książka ukazuje nam go w jego własnych wspomnieniach. Autor myślami wraca do miejsc i wydarzeń dla niego ważnych, pokazuje nam swoje pasje i miłości, odkrywa samego siebie i odkrywa kulisy swoich dzieł. Wraz z nim zaglądamy na tereny, które stały się inspiracjami jego powieści czy konkretnych wątków. Odwiedzamy obszar wykopalisk archeologicznych prowadzonych w Wojsławicach, miejscu akcji historii o Wędrowyczu. Zaglądamy do ruin kapliczki z „Operacji Dzień Wskrzeszenia”. A nawet obserwujemy, jak mały Pilipiuk karmi kury na wsi. A to jedynie fragment tego, co oferuje niniejsza książka.

„Po drugiej stronie książki” to nie autobiografia, chociaż nie leży wcale daleko od niej. To wspomnienia, czasem dokładniejsze, czasem mniej, prowadzące nas przez życie tego popularnego pisarza i odsłaniające mnóstwo interesujących faktów, które odzwierciedlenie znalazły potem w powieściach i opowiadaniach Pilipikuka. Nie jest to pierwsza taka książka w jego karierze. Swego czasu wydał „Raport z Północy”, o ile jednak tam skupiał się bardziej na swoich skandynawskich wojażach, tu podróżuje i w czasie, i przestrzeni, odsłaniając nam siebie jeszcze bardziej. Można powiedzieć, ze jest to intymna książka, osobista, przede wszystkim jednak jest to książka świetna.

Nie wiem, jak ocenić ją mogą miłośnicy biografii, którzy nie znają bliżej twórczości Pilipiuka, bo jednak „Po drugiej stronie książki” mocno z jego prozą się łączy, jednak patrząc na pozycję chłodnym okiem, trzeba przyznać, ze jest dobrze napisana, ciekawa i mająca do zaoferowania dużo rzeczy: coś dla miłośników historii, podnóży, archeologii, pisania, wspomnień z czasów PRL-u… Długo można by wymieniać. Najistotniejsze jednak są te ciekawostki, kitę pokazują nam związki między życiem i twórczością. A wszystko to jest bogato ilustrowane zdjęciami – tymi kolorowymi, jak i czarnobiałymi – i znakomicie wydane.

Dla fanów Pilipiuka – i tych, którzy chcą lepiej poznać polski fandom od środka, bo tego też tutaj nie brakuje – absolutne musisz to mieć. I lektura, do jakiej ciężko się oderwać. Niby to tylko wywiad rzeka, ale czyta się, jak świetną powieść. I nie trzeba już niczego więcej dodawać.

Na dwudziestolecie wydawnictwa Fabryka Słów fani Andrzeja Pilipiuka dostali nadzwyczajny prezent, grube tomiszcze z odpowiedziami na wszystkie pytania dotyczące twórczości autora, ale nie tylko. W tomie "Po drugiej stronie książki" znajdziemy wspomnienia z dzieciństwa, okresu szkolnego i życia studenckiego. Tu autor nie bierze jeńców. "Funkcjonowałem w rzeczywistości szkolnej, która była dla mnie opresyjna, nie dawała mi szansy, ale też nie stawiała przede mną zadań będących interesującym wyzwaniem". Pilipiuk śmiało potwierdza to, co znakomita część nas nie umiała określić, szkoła zawsze zabiera część naszej osobowości, zamiast podsycać płomień ciekawości świata, tłamsi go jak zamkowe gasidło, i nie zapowiada się, że będzie lepiej.

Miłośnicy cyklu "Oko jelenia", historii Jakuba Wędrowycza, plugawego degenerata, bimbrownika i egzorcysty,  doktora Skórzewskiego czy Roberta Storma dowiedzą się, jak narodziły się te postacie i co było przyczynkiem do napisania konkretnych opowiadań. Wywiad snuje się jak gawęda, a wiadomo, że to sprzyja skakaniu po tematach. Nie mogło obyć się bez wątków historycznych i osobistych wtrętów  światopoglądowych, choć chapeau bas dla prowadzących rozmowę, kiedy coś szło już na bardzo niebezpieczne tory, kolejne pytanie szybko kierowało w rewiry książkowe ;D Szacun za chęci ocalenia jednego z budynków rodziny Wawelbergów, szkoda, że polska fantastyczna sitwa nie zdobyła się na odwagę i wspólny wysiłek :(

Ta książka to dowód na to, że wielkie marzenia poparte systematyczną pracą się spełniają, odwagi w nowym roku :)

Andrzeja Pilipiuka, Wielkiego Grafomana Narodu i ojca bimbrownika-egzorcysty, nikomu, kto choć trochę mocniej zagłębił się w polską fantastykę, przedstawiać nie trzeba.

Ten twórca jedynego, rdzennie polskiego superbohatera, który przez lata wyciskał z oczu łzy śmiechu, dorobił się własnego festiwalu oraz od wielu lat stoi na podium ścisłej czołówki najpoczytniejszych pisarzy w Polsce. Czterokrotny laureat prestiżowej nagrody Nautiliusa oraz dziesięciokrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Innymi słowy – nie znać go to zbrodnia.

Po drugiej stronie książki" - fragment

Jednakże nie martw się nieszczęśniku! Już nie musisz czytać pokaźnego zbioru jego książek, by lepiej go poznać – teraz wystarczy ci tylko jedna. Po drugiej stronie książki to błyskotliwie przeprowadzony, a jeszcze bardziej znakomicie napisany wywiad z Andrzejem Pilipiukiem spisany przez Jacka Skrzypaca. Tym razem nie będzie przygód Jakuba Wędrowycza, są ślady przeszłości pozostawione w wojsławickiej szopie. Zamiast kolejnej zagadki dla Roberta Storma są wspomnienia Michaela Jacksona na warszawskim Kole. Doktor Skórzewski ustąpił miejsca opowieści o Muminku, który poszedł do pracy w fabryce luster.

Ten wywiad, a raczej szczera rozmowa, przepełniona jest wspomnieniami z młodości autora, przemyśleniami i historiami związanymi z życiem pisarza. Oczywiście całość została okraszona znamiennym humorem autora i opatrzona zdjęciami z takich miejsc, jak choćby gospodarstwo ciotki, które posłużyło za pierwowzór domostwa Wędrowycza.

W tym miejscu warto zaznaczyć kilka faktów. Pierwsze z nich jest to, że ja z reguły tego gatunku nie czytam, zniechęcają mnie autobiografie czy wywiady. Drugi z nich jest taki, że ja targ w Wojsławicach znam. Wiem jak wiodą pola od Krasnegostawu po Zamość i dlaczego na Baranicę nie jeździ policja – to są moje strony. Dlatego te informacje nie były dla mnie odkrywcze.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

Uwielbiam Andrzeja Pilipiuka, dlatego ucieszyłem się, że ktoś w końcu spisał jego przemyślenia w formie książki. Okazuje się, że pisarz ma całkiem dużo powiedzenia nie tylko o swoim ukochanym fantasy. Nie zabraknie tutaj ciekawych opowieści o komunie, koncertach z młodości albo o początkach swojej pracy. Z książki można się też sporo dowiedzieć o powstawaniu jego najlepszych historii. Nie ma tu jednak moralizatorstwa. Andrzej Pilipiuk wyróżnia się dużym poczuciem humoru, przez co lektura jest szybka i przyjemna. Jest też człowiekiem o wielu zainteresowaniach, dlatego w książce można znaleźć wiele na temat archeologii, numizmatyki, a nawet stolarstwa.

„Po drugiej stronie książki” to pozycja będąca swego rodzaju oknem, przez które obserwujemy różne sceny z życia Andrzeja Pilipiuka – znanego polskiego pisarza i publicysty, laureata nagrody literackiej im. Janusza A. Zajdla, a także (o czym niewielu wie) archeologa. Książka to dość obszerny wywiad; ukazuje nie tylko ciekawe anegdoty z życia autora, ale też jego osobiste przemyślenia i refleksje na różne tematy.

Czytając dowiadujemy się o porzuceniu przez Andrzeja Pilipiuka dziennikarstwa, jego przygodzie z archeologią, studiach, procesach tworzenia własnych dzieł i wiele więcej. Książka pełna jest przeróżnych pytań, na które autor takich publikacji, jak np. „Kuzynki”, „Czarna góra”, „Zaginiona” czy „Dziedziczki” odpowiada brutalnie szczerze, nie kryjąc się ze swoimi poglądami.

Pozycję tę mogę polecić fanom twórczości A. Pilipiuka – myślę, że warto poznać autora też „od drugiej strony książki”, zagłębić się w jego przemyślenia i zrozumieć pewne koncepty. Wydanie wzbogacone jest również w wiele fotografii ukazujących młodość pisarza i inne ciekawe chwile.

Natalia B.

Szkolny Klub Recenzenta