Płomień poświęcenia

Kiedy sięga się po drugi tom serii, oczekiwania zwykle są już nieco inne niż na początku. Pierwsza część ma za zadanie przekonać czytelnika do świata, bohaterów i pomysłu, natomiast kontynuacja powinna pokazać, że historia rzeczywiście zmierza w konkretnym kierunku. Płomień poświęcenia Agnieszki Mróz jest właśnie taką próbą rozwinięcia wydarzeń zapoczątkowanych w Dziedzictwie Feniksa. I muszę przyznać, że podczas lektury dość wyraźnie dostrzegłam, że autorka wyciągnęła wnioski z pierwszego tomu i wprowadziła zmiany, które wygładzają jej opowieść.

Historia rozpoczyna się właściwie tam, gdzie zakończyły się wcześniejsze wydarzenia. Jillian, Hyde i ich towarzysze ledwo uszli z życiem po starciu ze Skalanymi, a sytuacja zamiast się uspokajać, staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Pojawiają się kolejne tajemnice, rośnie zagrożenie ze strony Voida, jednak Jillian nie zamierza rezygnować z próby uratowania swojej siostry. A nowi Mityczni, których intencje pozostają zagadką równie dobrze mogą okazać się wrogami co sojusznikami.

Już od pierwszych rozdziałów widać, że autorka znacznie lepiej panuje nad tempem opowieści. W poprzednim tomie bardzo często zwracałam uwagę na nadmiar drobiazgowych opisów codziennych czynności. Autorka długo i ze szczegółami opisywała wstawanie z kanapy, podchodzić do okna itd, co niepotrzebnie rozciągało sceny i spowalniało akcję. W tym tomie problem nadal jest obecny, ale na zdecydowanie mniejszą skalę. Takie fragmenty wciąż się pojawiają, jednak nie dominują już całej narracji. Dzięki temu książkę czyta się po prostu znacznie płynniej, a postęp w warsztacie Agnieszki Mróz jest zauważalny.

Podobało mi się również, że fabuła wydaje się tu znacznie lepiej uporządkowana. W pierwszym tomie momentami odnosiłam wrażenie, że poszczególne wydarzenia nie zawsze płynnie się ze sobą łączą, natomiast tutaj całość sprawia wrażenie lepiej przemyślanej. Poszczególne sceny wynikają z siebie w naturalny sposób, a bohaterowie mają jasno określone cele. Nie ma już takiego chaosu, który chwilami wybijał mnie z rytmu podczas lektury poprzedniej części.

Paradoksalnie jednak właśnie tutaj pojawił się mój największy problem z książką. Bo choć fabuła jest bardziej spójna, to jednocześnie miałam wrażenie, że... właściwie czytelnik utknął w miejscu razem z bohaterami. Przez część powieści protagoniści próbują odnaleźć głównego przeciwnika. Podejmują kolejne działania, zdobywają informacje, przemieszczają się z miejsca na miejsce i rozwiązują kolejne problemy, ale ostatecznie wszystko prowadzi do finału, w którym… Trudno było oprzeć się wrażeniu, że cała ta droga służy przede wszystkim temu, by przygotować grunt pod ten kolejny tom.

Trochę to przypomina klasyczną powieść drogi, tylko zamiast przemierzać kolejne krainy, bohaterowie przez kilkaset stron konsekwentnie zmierzają do wyznaczonego celu, który próbują osiągnąć. Oczywiście po drodze dzieje się sporo, poznajemy nowe informacje, rozwijają się relacje i świat przedstawiony, jednak po zamknięciu książki najbardziej zapamiętałam właśnie poczucie, że ta historia jest przede wszystkim pomostem między początkiem a tym, co dopiero ma nadejść.

Nie oznacza to jednak, że podczas lektury się nudziłam. Wręcz przeciwnie - Agnieszka Mróz potrafi pisać w sposób bardzo lekki i przyjemny. Rozdziały czyta się szybko, dialogi brzmią naturalnie, a kolejne strony znikają niemal niepostrzeżenie. Dużym jej atutem są również bohaterowie.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka rozwija ich stopniowo. Nie stara się na siłę opowiedzieć wszystkiego o każdej postaci od razu. Zamiast tego odsłania ich charaktery małymi krokami, pozwalając czytelnikowi poznawać ich wraz z rozwojem wydarzeń. Dzięki temu nawet postacie drugoplanowe nie sprawiają wrażenia anonimowych.

Nie zabrakło również emocji. Bohaterowie nieustannie funkcjonują pod presją, muszą podejmować ryzykowne decyzje i mierzyć się z niebezpieczeństwami, które coraz bardziej eskalują. Relacja Jillian i Hyde'a również dostaje sporo miejsca, choć nie dominuje nad główną osią fabularną. Dla mnie to dobre rozwiązanie, bo romans pozostaje jednym z elementów historii, a nie jej jedynym napędem.

Nie mogę też nie wspomnieć o jednym z najmocniejszych elementów całego cyklu, czyli warstwie mitologicznej! Motywy inspirowane mitologią od początku były jedną z największych zalet serii Feniks i nadal pozostają jej ogromnym atutem. Autorka nie traktuje ich wyłącznie jako efektownej dekoracji. Są integralną częścią świata przedstawionego, wpływają na wydarzenia, bohaterów i zasady rządzące uniwersum, a dzięki temu całość nabiera własnego charakteru.

Mam jednak wrażenie, że książce zabrakło jednego naprawdę mocnego momentu.

Takiego wydarzenia, po którym zamknęłabym powieść z szeroko otwartymi oczami i natychmiast chciała sięgnąć po kolejny tom. Owszem, finał przynosi nowe pytania i pozostawia kilka nierozwiązanych wątków, ale nie wywołał u mnie efektu "wow". Raczej utwierdził mnie w przekonaniu, że prawdziwa kulminacja została świadomie pozostawiona na później.

I chyba właśnie to najlepiej podsumowuje moje odczucia wobec Płomienia poświęcenia. To dobra kontynuacja, która poprawia wiele elementów pierwszego tomu. Narracja jest płynniejsza, opisy mniej przytłaczające, bohaterowie coraz ciekawsi, a świat nadal intryguje swoją mitologiczną stroną. Jednocześnie jest to książka, która bardziej przygotowuje grunt pod kolejną część, niż sama dostarcza przełomowych wydarzeń.

Czy warto po nią sięgnąć?

Jeżeli spodobało Wam się Dziedzictwo Feniksa, zdecydowanie tak. To naturalna kontynuacja tej historii i wyraźnie pokazuje rozwój autorki jako pisarki. Widać, że z każdą kolejną książką coraz lepiej czuje swoich bohaterów i własne uniwersum. Mam nadzieję, że wszystkie elementy, które zostały tutaj przygotowane, znajdą satysfakcjonujące rozwinięcie w następnym tomie, bo potencjał tej serii nadal jest naprawdę duży!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Autorce i Wydawnictwu Zysk i Ska

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Dla mnie ogromnym plusem tej serii jest łączenie w sobie dwóch płaszczyzn życia. Z jednej strony dostajemy świat magii, pełen walk, bitew gdzie nasi bohaterowie stają twarzą w twarz z ogromnym niebezpieczeństwem. Z drugiej strony są chwile opisujące ich życie w domu w czasie, gdy nie walczą ze Skalanymi, tylko odpoczywają, przygotowują się do kolejnych działań. Dzięki tej chwili zwyczajności możemy poznać lepiej naszych bohaterów i bardziej się z nimi zżyć. Ja polubiłam wszystkich bohaterów wykreowanych przez autorkę.

To co zaczęło się dziać w drugiej połowie książki sprawiło, że fabuła wciągnęła mnie całkowicie! Jillian i jej nadchodzącą przemiana, wielka walka z Voidem i ON -Tajemnicza nowa postać, bardzo wzbogacająca całą akcję a na dodatek zwroty akcji i napięcie dały nam świetny kawał fantastyki z delikatną domieszką romansu.

Jill wie i widzi coraz wyraźniej, że zagrożenie jest bliżej, niż mogliby przypuszczać ona i jej towarzysze. Mimo wszystko dziewczyna nie zamierza się poddać, a jej najważniejszym celem pozostaje odnalezienie siostry. Przed młodą dziedziczką rodu Feniksa pojawia się jednak nie tylko walka z przeciwnościami, ale również własna przemiana, która zbliża się wielkimi krokami. Pojawia się również Hyde. Jego relacja z Jill jest specyficzna, ale czy to dobrze?

„Płomień poświęcenia” od pierwszych stron zabiera czytelnika w dynamiczną podróż pełną wydarzeń, sekretów i niebezpieczeństw. Choć fabuła szybko nabiera tempa, a później już tylko pędzy na łeb, na szyję i pojawia się wiele nowych elementów, to historia pozostaje spójna i dobrze poprowadzona. Nie ma się wrażenia chaosu, a wręcz czuje się, że autorka zaplanowała każdy wątek, każde miejsce, a kolejne odkrycia naturalnie prowadzą do rozwoju całej opowieści. To ogromny plus, bo faktycznie czytelnik ma poczucie, że całość została rozplanowana i był pomysł, a za nim poszła realizacja.

Jeśli chodzi o bohaterów, to ponownie spotykamy tutaj tych z pierwszego tomu, ale pojawiają się też nowe postacie. Te drugoplanowe są także bardzo ciekawe, a jak się okazuje, niektórzy bohaterowie, których znaliśmy jako pobocznych teraz są bardziej wyraziści, mają większą rolę do odegrania. A generalnie postaci jest mnóstwo, jak to w fantastyce, ale wierzcie mi, nie trzeba schematu z rozpiską kto jest kim dla kogo, bo Mróz zadbała o to, żebyśmy się nie pogubili.

Ta część to jednak nie tylko akcja i fantastyczny świat. „Płomień poświęcenia” daje czytelnikowi również sporo emocji. Od radości i romantycznych momentów, przez wzruszenie, aż po trudniejsze i bardziej bolesne sceny. Autorka ciekawie przedstawia relacje między bohaterami oraz pokazuje różne oblicza uczuć. Niektóre fragmenty potrafią zaskoczyć swoją intensywnością, ale jednocześnie pasują do historii i tematów, które porusza książka.

Jako całość ta książka jest naprawdę świetną pozycją, ale koniecznie w paczce z pierwszym tomem, aby wiedzieć dokładnie skąd wynikają decyzje bohaterów.

Są takie książki fantasy, które od pierwszych stron wciągają nie tylko samą historią, ale przede wszystkim światem – złożonym, niebezpiecznym i pełnym tajemnic. Takim właśnie tytułem okazał się dla mnie „Płomień poświęcenia” Agnieszki Mróz – powieść, która zabiera czytelnika do rzeczywistości, gdzie granice między dobrem a złem nie są oczywiste, a każda decyzja ma swoją cenę.

Jillian przyświeca jeden, niezwykle silny cel – uratować siostrę z rąk Mantykory. To pragnienie napędza wszystkie jej działania i sprawia, że bohaterka nie pozwala sobie na zwątpienie nawet wtedy, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. Nie jest jednak sama. U jej boku stoją Jegersi, a szczególnie Hyde – postać, która nie tylko wspiera ją w walce, ale również wnosi do historii wiele emocji i dodatkowej dynamiki.

Droga do celu okazuje się jednak znacznie trudniejsza, niż można było przypuszczać. Void nieustannie pozostaje o krok przed bohaterami i zdaje się przewidywać każdy ich ruch. To przeciwnik, którego obecność wywołuje napięcie praktycznie przez całą książkę. Każde kolejne wydarzenie uświadamia czytelnikowi, że stawka jest coraz większa, a konsekwencje błędów mogą być tragiczne.

Jednym z elementów, które najbardziej przyciągnęły mnie do tej historii, jest rozbudowany świat przedstawiony. Autorka stworzyła rzeczywistość pełną rodów, zależności, nadprzyrodzonych zdolności i własnych zasad. Nie jest to jednak świat łatwy ani łagodny. Wręcz przeciwnie – od początku czuć, że nie ma tutaj miejsca na bezpieczeństwo i komfort. Bohaterowie muszą walczyć nie tylko z przeciwnikami, ale również z własnymi ograniczeniami, lękami i ciężarem odpowiedzialności.

Szczególnie interesująco wypada motyw przemiany Feniksjanki. Oczekiwanie na moment pełnego wykorzystania mocy buduje napięcie i sprawia, że czytelnik nieustannie zastanawia się, jak wpłynie to na dalsze losy Jillian i całego świata. To jeden z tych wątków, które skutecznie podtrzymują ciekawość i nie pozwalają oderwać się od lektury.

Dużym atutem książki są także bohaterowie. Jest ich wielu, ale każdy wnosi coś własnego do historii i nie sprawia wrażenia przypadkowego dodatku do fabuły. Ich przeszłość, doświadczenia i sposób radzenia sobie z przeciwnościami nadają im autentyczności. Podobało mi się, że nie są idealni – popełniają błędy, przeżywają strach, czasem działają impulsywnie, ale właśnie dzięki temu łatwo zaangażować się emocjonalnie w ich losy.

Relacje między postaciami również zostały poprowadzone w ciekawy sposób. Nie opierają się wyłącznie na prostym podziale na sprzymierzeńców i wrogów. Pojawiają się pytania o zaufanie, wspólne cele i granice współpracy. Czy można zawrzeć sojusz z kimś, kto kieruje się innymi motywacjami? Czy wspólny wróg wystarczy, by połączyć siły? To tematy, które przewijają się przez całą historię i dodają jej głębi.

Autorka nie oszczędza bohaterów ani czytelnika. „Płomień poświęcenia” to fantasy pełne brutalnych starć, bólu i trudnych wyborów. Walki są intensywne, momentami bardzo obrazowe, a odkrywanie kolejnych elementów planu Mantykory pokazuje, jak okrutny i bezwzględny potrafi być ten świat. To zdecydowanie nie jest lekka opowieść na jeden wieczór – emocje są tutaj mocne, a wydarzenia często zostawiają po sobie ciężar.

Bardzo spodobało mi się również tempo prowadzenia fabuły. Ciągle coś się dzieje, pojawiają się nowe informacje, zwroty akcji i kolejne zagrożenia. Dzięki temu trudno odłożyć książkę i powiedzieć sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”, bo niemal każdy kończy się w taki sposób, że od razu chce się czytać dalej.

Dla mnie dodatkową wartość ma też sam gatunek – fantasy zawsze zajmuje szczególne miejsce na mojej czytelniczej liście i właśnie dlatego tak cieszy mnie, że pierwszy patronat przypadł historii osadzonej właśnie w takim świecie. Tym bardziej cieszę się, że była to opowieść, która dostarczyła tylu emocji i pozwoliła całkowicie zanurzyć się w wykreowanej rzeczywistości.

„Płomień poświęcenia” Agnieszki Mróz to książka dla osób, które lubią rozbudowane światy, silne emocje, walkę o bliskich i bohaterów, którzy mimo własnych słabości nie przestają iść naprzód. Jeśli cenicie fantastykę pełną magii, niebezpieczeństw, mroku i relacji, które rozwijają się pod presją wydarzeń – ten tytuł zdecydowanie warto poznać.