Płacząc w H Mart

Michelle Zauner to wokalistka i gitarzystka rozpoznawalnego zespołu Japanese Breakfast, który zdobył popularność dzięki swoim introspekcyjnym i emocjonalnym albumom Indie pop. „Płacząc w H Mart” to debiut Zauner, w którym dzieli się wspomnieniami z dzieciństwa i wczesnej dorosłości.

Michelle opowiada o wychowywaniu się jako Koreanka w amerykańskim miasteczku. Wspomina swoje dzieciństwo na przedmieściach, uczucie niedopasowania i samotność. Autorka obrazuje swoje dorastanie pełne buntu i smutku, a także kłótni z mamą niezadowoloną z wyborów córki. Michelle wspomina także najradośniejsze momenty swojego dzieciństwa - wakacje spędzane w Seulu u swojej koreańskiej rodziny podczas, których bohaterka łączy się ze swoją kulturą i zacieśnia relacje z mamą, próbując tradycyjnej koreańskiej kuchni. Gdy Michelle wyprowadza się z domu na Wschodnie Wybrzeże, poznajemy jej pasje do muzyki i próby odnalezienia swojej drogi życiowej. Powoli układające się życie autorki przerywa nagła wiadomość o nieuleczalnym nowotworze mamy. Michelle stara się wesprzeć chorą mamę i otoczyć ją opieką zapominając o byłych zgrzytach.

„Płacząc w H Mart” to historia o bólu, miłości, pasji i szukaniu swojej tożsamości. Poza tym książka jest także przepełniona kulturą koreańską, dobrze obrazuje trudności w budowaniu relacji, ale przede wszystkim pełno w niej tradycyjnej azjatyckiej kuchni. Zauner przybliża się do swojej kultury poprzez zamiłowania do koreańskiej kuchni, a cała książka wypełniona jest dokładnymi opisami potraw. To gotowanie pomaga jej ze wsparciem mamy w trudnych chwilach, a nam pozwala lepiej zrozumieć doświadczenia bohaterki. Moim zdaniem to bardzo udana autobiografia dokładnie opisująca przeżycia autorki i to jak sobie z nimi poradziła, dająca czytelnikom dużo nadziei na przetrwanie trudnych momentów i szansy na poprawę.

J.S.

Szkolny Klub Recenzenta

Przed sięgnięciem po "Płacząc w H Mart" nie zwróciłam uwagi na aspekt (auto)biograficzny, na którym zasadza się cała książka. Myślę, że w tym tkwi cały szkopuł. Rzadko bowiem zdarza się, by czyjaś persona fascynowała mnie w stopniu wyższym, wzbudzającym nieodpartą chęć na zgłębienie jej życiorysu wzdłuż i wszerz. Z gatunkiem tym zwyczajnie mi nie po drodze.

Od warstwy najintymniejszej - portretującej barwną (choć wcale nie kolorową) relację matki i córki, nierówną walkę z chorobą i próbę pogodzenia się ze stratą - otrzymałam dokładnie to, czego oczekiwałam. O ile jako odbiorcy mamy prawo, by rościć sobie cokolwiek od zupełnie obcych nam, choć realnie istniejących osób (widzicie już mój problem z tego typu literaturą). Zawarta w zapiskach doza refleksji, udzielająca się zarówno w trakcie, jak i po ukończeniu lektury, bez żadnych zahamowań kreśli rysy na czytelniczym sercu. Całe szczęście w pakiecie przemyślano lecznicze remedium - rozlewające się początkowo u samej autorki, z czasem zaś niepostrzeżenie wnikające w komórki jej niemych towarzyszy. Trudna do przełknięcia, gorzka pigułka godzenia się z losem.

Moim problemem są strony poświęcone życiu codziennemu autorki - odnoszące się do edukacji, obrazujące wzloty i upadki w branży muzycznej oraz pierwsze kroki stawiane w pogoni za miłością. Wymęczyłam się, jednak wyłącznie z powodu wspomnianego na samym początku.

Na odnotowanie zasługuje również rola koreańskiej kuchni, która - i wcale nie przesadzam - jest przeogromna. Dziedzictwo kulturowe, spoiwo łączące kolejne pokolenia, swoisty oręż w walce z wszelkimi kłopotami (począwszy od zwykłej chandry, na nowotworze kończąc). Pałam ogromną miłością do tematyki kulinarnej, traktowanej zarówno technicznie, jak i nieco bardziej emocjonalnie. Niestety, podobnie jak nie po drodze mi z omawianym gatunkiem, tak niespecjalnie ciągnie mnie w dalekowschodnie rejony smakowe. Trudno było mi współdzielić entuzjazm autorki, gdy specjały pokroju kimchi znam wyłącznie z nazwy.

Myślę, że książka znajdzie jeszcze wielu odbiorców, którzy okażą się zdecydowanie godniejsi jej, aniżeli ja. Wspomnienia M. Zauner mogą okazać się prawdziwą perełką w czytelniczym dorobku - wystarczy, że ziarno padnie na wyjątkowo żyzną glebę.

„Wydawało mi się, że świat został podzielony na dwie kategorie ludzi – tych, którzy odczuwali ból, oraz tych, których dopiero to czekało”

"Płacząc w H Mart" to wzruszająca opowieść o miłości, żałobie i poszukiwaniu własnej tożsamości. Autorka przeplata wspomnienia z dzieciństwa z przeżyciami z dorosłego życia, ukazując jak ważna rola kultury i tradycji może odgrywać w naszym życiu.

Jest to historia o relacji matki i córki. To intymna opowieść o chorobie, śmierci i żałobie ale i o nieodpowiednich słowach nie wypowiedzianych na czas czy trudnych emocjach przeżywanych w obliczu niełatwych wyborów. Wszystko to splata się z kulinarnymi opowieściami o różnorodnych koreańskich potrawach, które stają się symbolem więzi rodzinnej i spoiwem, które je łączy. Co warto zaznaczyć opisów jedzenia i kuchni koreańskiej jest tak dużo, iż jednych to zaciekawi, a innych znudzi.

Książka skłania do refleksji nad tym, jakie dziedzictwo kulturowe i osobiste pragniemy zachować, jakie wartości są dla nas najważniejsze i jak ważne jest docenianie chwili obecnej oraz relacji z najbliższymi. To poruszająca historia o przezwyciężaniu bólu i trudności jakie przynosi nam życie. To również niezwykle szczery i bez zbędnego upiększania opis walki z nieuleczalnym nowotworem. Co istotne nie brakuje w tej powieści szczerej samokrytyki, poczucia winy, ale też zrozumienia dla siebie i popełnianych przez siebie błędów.

"Płacząc w H Mart" to książka, która porusza serce i umysł, pobudza do refleksji nad własnym życiem i relacjami z najbliższymi. Michelle Zauner pokazuje, jak ważne jest życie w zgodzie z sobą i ze swoimi korzeniami, nawet w obliczu trudności i straty. Na pewno nie jest to łatwa lektura i z pewnością także nie dla wszystkich.

Nie zaznajomiłam się wcześniej z żadnymi recenzjami i spodziewałam się czegoś znacznie lżejszego. Autorką, a jednocześnie główną bohaterką jest Michelle Chongmi Zauner- Amerykanka koreańskiego pochodzenia, znana jako wokalistka zespołu Japanese Breakfast. Ta książka to zapiski wspomnień po jej nieżyjącej matce i wyraz tęsknoty za własnymi korzeniami. Michelle odnajduje pocieszenie w gotowaniu koreańskich potraw, które przypominają jej o przeszłości. Dlatego w książce pojawia się wiele opisów tradycyjnej kuchni Koreańskiej.

Zdeczydowanie książka warta polecenia, wzruszająca i szczera.

Michelle Zauner to pół-Koreanka (po matce), pół-Amerykanka (po ojcu), która napisała książkę po śmierci swojej matki. Kiedy Michelle miała 25 lat, jej mama zachorowała na nowotwór. Kobieta w sile wieku, która dbała o siebie i nigdy nie chorowała, udała się do lekarza z powodu problemów żołądkowych. Nie spodziewała się diagnozy, jaką usłyszała. Również na Michelle spadł ogromny cios. Dziewczyna miała z mamą dobry kontakt, jednak ta „trzymała ją krótko”. Nie pozwalała na zbyt wiele, nie zostawiała dużo swobody, była wymagająca, negowała pomysły swojej latorośli, miała wygórowane wymagania. Ale była, zawsze była obok, zawsze pomocna, zawsze kochająca i kochana, jak lubiła powtarzać Michelle.

Bardzo poruszająca jest to pozycja i niełatwa w odbiorze. Niczego innego nie można się jednak spodziewać, biorąc pod uwagę trudność poruszanych tematów. Michelle, chociaż urodziła się w Korei Południowej, od dziecka mieszkała w miasteczku Eugene w stanie Oregon. Bardziej widziała w sobie Amerykankę niż Koreankę i nie czuła się związana z krajem matki. Podobnie zresztą widziała ją społeczność pochodzenia koreańskiego, nie do końca dostrzegając w niej kogoś podobnego do siebie. Z kolei Amerykanie pytali, kim ona właściwie jest, nie widząc w niej Amerykanki. Szczególnie uciążliwe było to dla Michelle, kiedy była dzieckiem. Nikt nie chciał się z nią przyjaźnić, dla amerykańskich dzieciaków była odmieńcem, do tego mieszkała na uboczu. Dużo czasu spędzała tylko z mamą. Zaczęła się buntować. Chociaż mama zapisała ją na lekcje koreańskiego, Michelle nie chciała się uczyć. Chciała być Amerykanką, tak czuła. Później pożałowała. Dopiero, kiedy zachorowała jej mama, zaczęła tak naprawdę poszukiwać swojej tożsamości jako Koreanka. Dopiero ta trudna sytuacja pokazała Michelle, jak wiele łączy ją z Koreą, nie tylko wakacje u babci, które każdego roku tam spędzała. Michelle wróciła do domu, zaczęła opiekować się mamą, a także ponownie poszukiwać smaków, historii i języka, które z nią dzieliła. W tej trudnej sytuacji ulgę przynosiło jej gotowanie koreańskich potraw, których składniki kupowała w tytułowym sklepie H Mart. A to pogłębiało więź, jaka łączyła ją z mamą i jej rodzimą kulturą.

„Płacząc w H Mart” to napisana z rozbrajającą szczerością, bez patosu i moralizowania, opisana szczegółowo, niezwykle intymna opowieść o każdym dniu walki z wyniszczającą chorobą, o umieraniu, stracie i żałobie. Ale nie tylko. Zauner opowiada o dorastaniu, mierzeniu się z wysokimi oczekiwaniami matki, o trudnych relacjach z ojcem i w ogóle o relacjach rodzinnych, o przykrościach okresu dojrzewania, o cudownych wakacjach spędzanych w ciasnym seulskim mieszkaniu babci, gdzie późnymi wieczorami zacieśniała relacje ze swoją mamą nad talerzami pełnymi koreańskich potraw i wreszcie o dojrzewaniu do podjęcia trudnych decyzji, rozliczeniu się z samą sobą i zaakceptowaniu siebie takiej, jaką jest. Dużo w tej powieści szczerej samokrytyki, poczucia winy, ale też zrozumienia dla siebie i popełnianych przez siebie błędów. Najbardziej uderza w tej książce jej prawdziwość. Zauner niczego nie koloryzuje. Uczciwie opowiada o wszystkim, nawet o tym, jak „biegała” za swoim przyszłym mężem, jak doszło do tego, że się pobrali. Ta szczerość aż bije z książki. I, żeby nie było, nie jest ona tak bardzo trudna, nie przytłacza. Jest po prostu życiowa i jak to w życiu, zdarzają się dobre i złe chwile. Także podczas lektury bywa czasem zabawnie. Nie tylko melancholijnie i ciężko. A, i mnóstwo jest w książce koreańskich potraw. Aż czasem ślinka leci.

Mogę zachwalać tę książkę w nieskończoność, bo jest co zachwalać. Czyta się ją jak najlepszą powieść, nawet szybko, patrząc na ciężkość tematyki i z pełnym zaangażowaniem. Niewiele jest w niej dialogów, Michelle opowiada w pierwszej osobie historię swojego życia. A mimo to książka wciąga i ciężko się od niej oderwać. Jeśli czytaliście „Cieszę się, że moja mama umarła” i podobała Wam się ta książka, „Płacząc w H Mart” również przypadnie Wam do gustu, chociaż relacja matki z córką jest tutaj zupełnie inna. Ja w każdym razie z całego serca tę książkę polecam.