Sztuka, seks i brydż!
Szukając sposobu na dokonanie résumé swojego dotychczasowego życia, Zach postanawia napisać powieść. Dopieszcza każde słowo, zdanie, rozdział, ale ciągle coś nie daje mu spokoju. To przeklęte dwieście.
Dwieście zaginionych orgazmów dawnej ukochanej mąci mu w głowie i napawa frustracją. Gdzie się podziały? Liczył dokładnie, ale za każdym razem wynik wychodzi ten sam. Stawia przed sobą wyzwanie i kontaktuje się z przyjacielem z dawnych lat, Tyją, który jest w stanie poruszyć niebo oraz ziemię, by odnaleźć chwile rozkoszy Gosy, jednej z licznych narzeczonych Zacha.
Zakrojone na szeroką skalę poszukiwania staną się początkiem surrealistycznej podróży w głąb wspomnień młodzieńczych lat i najszczerszym dowodem miłości do gry w brydża łączącej pokolenia.
Dwieście zjawia się w ostatnim zdaniu. Bogu ducha winne dwieście. Lekkie, bezproblemowe, gawędziarskie. Przychodzi na myśl beztrosko. Kojarzy się z ilością luster, pasuje do zdania i zostaje zapisane. Stoi w tekście, chociaż właściwie nie istnieje. Jest niewiarygodne. Ta niewiarygodność też zostaje zapisana. Niemniej chodzi o dwieście. Dwieście stoi jak byk. Dziwne, że właśnie dzięki niemożliwości swojej jakby podtrzymywało na duchu, przynosiło ukojenie. Zgoła krzepi. Niestety, od kiedy wyrażone jest słowem, w dodatku drukowanym, umożliwia robienie z nim rzeczy strasznych. I wtedy tamto dwieście, przeklęte dwieście uprzykrzające Zachowi życie swoimi powrotami ze zwierzęcym uporem od niedzieli, raptownie spada na tę okazję jak jastrząb przeznaczenia na rozkojarzonego gołębia przypadku. Załatwia go w mgnieniu oka.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
W jakiej tematyce utrzymana jest powieść "Piruet Mentony"?
"Piruet Mentony" to wielowymiarowa powieść obyczajowa łącząca sferę sztuki, erotyki oraz pasji do gry w brydża. Fabuła koncentruje się na próbie podsumowania życia przez głównego bohatera, Zacha, który poprzez pisanie własnej książki powraca do wspomnień z młodości. Autor wprowadza czytelnika w surrealistyczną podróż, w której poszukiwanie utraconych chwil rozkoszy dawnej ukochanej staje się motywem przewodnim. To lektura skierowana do osób ceniących nieszablonowe podejście do współczesnej prozy literackiej.
Czy książka skupia się wyłącznie na wątkach miłosnych i erotycznych?
Publikacja wykracza poza ramy klasycznego romansu, kładąc duży nacisk na refleksję egzystencjalną i męską przyjaźń. Relacja Zacha z Tyją stanowi fundament dla surrealistycznych poszukiwań i wspólnego odkrywania przeszłości. Ważnym elementem jest tu proces twórczy pisania powieści, który przeplata się z rzeczywistymi wydarzeniami z życia bohatera. Czytelnik odnajdzie tu zarówno humor, jak i sentymentalny powrót do lat młodości.
Jaki styl narracji dominuje w tej publikacji?
Narracja charakteryzuje się dbałością o warstwę językową oraz lekko onirycznym, surrealistycznym klimatem. Stanisław Kubajek konstruuje opowieść w sposób precyzyjny, dopieszczając każde zdanie, co odzwierciedla literackie zmagania głównego bohatera. Styl ten łączy w sobie surowość męskich wspomnień z artystyczną wrażliwością na detale. Lektura wymaga skupienia, aby w pełni docenić kunsztowne opisy i metaforyczne ujęcie tematu przemijania.
Jaką rolę w fabule odgrywa motyw gry w brydża?
Gra w brydża stanowi w tej książce istotny symbol łączący pokolenia oraz metaforę życiowych strategii. Pasja ta jest wspólnym mianownikiem dla bohaterów i pozwala na budowanie głębokich więzi międzyludzkich w świecie pełnym chaosu. Autor przedstawia brydża jako szlachetną rozrywkę, która nadaje rytm wspomnieniom Zacha i Tyji. Motyw ten dodaje powieści unikalnego, inteligenckiego charakteru i wyróżnia ją na tle innych pozycji obyczajowych.
Dla kogo ta książka może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Książka nie jest odpowiednia dla osób poszukujących lekkiej, tradycyjnej literatury kobiecej lub linearnych romansów. Ze względu na odważne wątki erotyczne oraz specyficzny, surrealistyczny humor, pozycja ta jest przeznaczona dla dojrzałego i otwartego odbiorcy. Czytelnicy nieprzepadający za dygresyjną narracją i motywami gier karcianych mogą poczuć się przytłoczeni szczegółowością tych opisów. Jest to proza specyficzna, wymagająca od czytelnika akceptacji dla nietuzinkowej formy literackiej.
