Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt (barwione brzegi)

W niektórych książkach już na samym wstępie zaczynamy mieć pewność, że czytana historia nie będzie mieć nic wspólnego z jakimkolwiek schematem. Z każdą kolejną stroną to wrażenie potwierdza, a równocześnie coraz mocniej jesteśmy zainteresowani lekturą. Już sam tytuł „Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt” zdawałoby się, że dokładnie wskazuje motyw główny, jednak i tutaj szybko przekonujemy się, iż kryje się za nim coś bardziej intrygującego. Podczas czytania ma się umacniamy się w przekonaniu, że co, jak co, lecz oczywistość z pewnością nie będzie miała tu miejsca. Rozwój wydarzeń naprawdę trudno przewidzieć, autorka łączy różnorodne gatunki i dodaje do tego perspektywę, jakiej nie spodziewamy się. Powinien być mrok, czerń, a jest? No właśnie tu kolejna zaskoczenie, bo w nie w takim odcieniu jak zawsze. Oswojona groza? Również nie. Raczej inna niż zazwyczaj, wpierw pozostająca gdzieś z tyłu, oddająca pierwszy plan głównej bohaterce, przedstawiającej się nam i jednocześnie odsłaniającej swoje sekrety. A kiedy nadchodzi jest dla czytających jest niespodzianką. Cherie Dimaline napisała niesamowitą książkę, w jakiej część rzeczywistości ma charakter oniryczny, kładący się cieniem na wszystkim wokoło. To, co w innej lekturze uznalibyśmy za niecodzienne tutaj ma smak całkowicie inny niż zazwyczaj. Trochę makabreski, lecz również odmiennej niż zazwyczaj, w pewnych momentach zauważamy towarzyszącą całości gotyckość, jednocześnie wtapiającą się w fabułę i podkreślającą ją w odpowiednich momentach. Czy takiej książki spodziewałam się sądząc po tytule i opisie? Nie do końca, lecz dostałam o wiele więcej od oczekiwań, z pewnością pochłonęła mnie i nie pozwoliła od siebie oderwać oraz pokazała kunszt autorki w zadziwianiu sposobem poprowadzenia akcji. Na niecodziennym tle poznajemy bohaterkę, wkraczającą w dorosłość, poznającą smak miłości, odkrywającą przeszłość, a przede wszystkim wchodzącą w świat, gdzie życie i śmierć nabiera całkowicie innych barw i kształtów.

Uwielbiam nietypowe lektury i zawsze sięgam po nie w pierwszej kolejności. Dostrzegając "Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt" w zapowiedziach od razu wiedziałam, że to książka pisana specjalnie dla mnie. Decydując się na lekturę miałam wobec niej ogromne oczekiwania, ale przyznaję, że po fakcie i tak uważam, że wypadła znacznie lepiej niż zakładałam.

Autorka otwiera przed nami drzwi do prozy New Adult wykorzystującej całkiem nowy potencjał. Znane motywy zostały wzbogacone o dodatkowe treści, proza życia i współczesne wartości skomponowały wyjątkowy obraz z motywem umarłej dziewczyny poszukującej sprawiedliwości. O tym wszystkim dowiecie się z fabuły, więc nie jest to żadne zaskoczenie, ale to co kryje się pomiędzy wierszami, wartości związane z obiema głównymi bohaterkami a także ich niełatwe losy będą kierowały fabułą w zupełnie nowym kierunku, nadając książce świeżości i oryginalności. Nie wspominając oczywiście o emocjach, które nie opuszczały mnie do ostatniej strony i które pokazały, że można zaangażować się w treść bardziej niż to tylko możliwe, zapominając na moment o otaczającej nas rzeczywistości i stając u boku bohaterek, z którymi chcemy walczyć do samego końca.

Czytamy o losach Winifred, która wraz ze swoim ojcem mieszka na cmentarzu tuż obok grobu swojej matki. Osamotniona, zdana na samą siebie, przemierza korytarze cmentarza mając u swojego boku jedynie ukochanego psa. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie zainteresowanie grupy organizującej nawiedzone wycieczki po Toronto. Ktoś bowiem kiedyś rzucił hasło, że cmentarz jest nawiedzony i tak powstała trudna do wyjaśnienia plotka. Jednak pewnego dnia Winifred stanęła oko w oko z prawdziwym duchem, ale zupełnie nie groźnym, szukającym sprawiedliwości i ukojenia. Duchem z którym nawiązała przyjaźń i któremu zdecydowała się pomóc.

Chociaż fabuła koncentruje się na losach nastoletnich bohaterek to dedykowana jest czytelnikowi w każdym wieku. Napisana z pomysłem i pobudzająca wyobraźnię pozwala nam zagłębić się w dwa skrajne światy, ponieważ na początku wydaje się, że autorka prowadzi dwie historie na jednym planie, które pozornie wydają się nie mieć ze sobą nic wspólnego. A jednak krok po kroku motywy się zazębiają, wydarzenia łączą w spójną całość i pokazują zamysł autorki, która rewelacyjnie wykorzystała potencjał swojej powieści i stworzyła historię o odrzuceniu, zapomnieniu i samotności, która w bolesny sposób dawała o sobie znać dzień po dniu. Losy bohaterek ani przez moment nie były mi obojętne, na własnej skórze czułam towarzyszące im emocje i ogromnie zaangażowałam się w drogę do rozwiązania całej sytuacji, która wpłynęła nie tylko na mój rozum, ale także i serce. To niepozorna lektura a jednak tak pięknie napisana, że zupełnie nie można się jej oprzeć.

"Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt" pozostawia daleko w tyle historie z tego gatunku i toruje sobie własną drogę ku oryginalności i nietuzinkowości. Opowieść o dwóch dziewczynkach pochodzących z różnych światów, które znalazły nić porozumienia i u swojego boku podjęły wspólną walkę. Lektura dojrzała, szczera, poruszająca ponadczasowe wartości a także pozwalająca czytelnikowi wyciągać własne wnioski i czytać pomiędzy wierszami. Koncentruje się na silnych emocjach, w odpowiednich momentach wprowadza dodatkowe szczegóły, by zaskakiwać i pokazuje, że coś prostego w rękach autorki potrafiącej wykorzystać potencjał może zmienić się w coś naprawdę wartego poświęconego czasu. Przyznaję, że osobiście jestem zachwycona.

Cmentarz… jakie jest Twoje pierwsze skojarzenie z tym miejscem?

Przyznaję, że niektóre nekropolie mają w sobie coś niesamowitego, przyciągającego i jednocześnie mrocznego. Ta cisza, która z każdą minutą potęguje i narasta… nigdy nie odważyłabym się pójść po zmroku do miasta umarłych, możesz pomyśleć, że to przecież nic strasznego, ale ja czuje respekt do miejsca wiecznego spoczynku…

Dla Winifred to codzienność, bowiem dziewczyna mieszka! na cmentarzu wraz ze swoim ojcem i matką. On jest głównym operatorem krematorium na Winterson, a rodzicielka jest tam pochowana…

Dziewczyna snuje się każdego dnia między nagrobkami. Tam znajduje spokój, ciszę i tkwi w swojej samotności. NIe dziw się, że inni uważają ją za dziwaczkę. Pewnego dnia pojawiają się pogłoski, że owy cmentarz jest nawiedzony i od tej chwili „rusza machina”. Ludzie zaczynają się interesować się tym miejscem, zostają zorganizowane „wycieczki do świata duchów”, w końcu to co niewyjaśnione i niezwykle tak bardzo przyciąga…

Ogromnie zaintrygował mnie opis tej książki, bo to czego się boimy chcemy w pewien sposób oswoić.

Polubiłam tę zadziorną dziewczynę, za jej humor, sarkazm, za to jak mierzyła się z codziennością, swoimi młodzieńczymi problemami, pierwszym zauroczeniem i … żałobą, ze stratą matki, której tak naprawdę nigdy nie poznała, bo ta zmarła przy porodzie, a tak bardzo za nią tęskniła. Dzięki spotkaniu z duchem dowiedziała się, czym jest przyjaźń, życie, śmierć i miłość. To właśnie te rozmowy otworzyły jej oczy na wiele kwestii i pomogły wiele zrozumieć.

To dziwna książka, ale w swojej dziwności przyjemna, choć otulająca lepką siecią niczym pajęczyna i mgłą. Tu istotą nie jest akcja, a emocje kotłujące się w młodym sercu.

„Duchy nie zawsze są widzialne. Czasem kryją się w naszych sercach, w pamięci, w uczuciach, których nie potrafimy wyrazić.”

Jestem zaskoczona, że Netflix jeszcze nie zrobił serialu na podstawie tej książki. To tak skonstruowana historia, że zastanawiasz się czy ci się ona podoba czy nie, a jednak nie możesz się od niej oderwać i chcesz wiedzieć co będzie dalej. Winifred mieszka z ojcem na cmentarzu (jej ojciec zajmuje się kremacją), naturalne więc dla tej dziewczyny jest, że przechadza się po cmentarzu niczym po ogrodzie, czasem poleży na jakimś grobie, a czasem ukryje w jakiejś krypcie. Cmentarz jednak nie przynosi dochodów, więc Winnifred obawia się, że będzie musiała się przeprowadzić, ratunkiem może być oprowadzanie wycieczek po cmentarzu dla osób szukających duchów. Kiedy jednak nasza bohaterka zaczyna widywać ducha nastolatki, zaczyna się zastanawiać nad etycznością wycieczek.

To książka która odrobinę inaczej pokazuje życie, śmierć, tęsknotę czy miłość. Historia przeplata się z legendami, a czytelnik ma poczucie, że otwiera się na coś zupełnie innego.

"Czasami lepiej żeglować według swoich urojeń, a nie Gwiazdy Polarnej. Wtedy przynajmniej płyniesz w tym kierunku, który sobie sama wyznaczyłaś. "

Czasem sformułowanie „póki śmierć nas nie rozłączy” nic nie znaczy.

Winifred jest samotna. Mieszka w domu na cmentarzu, gdzie pochowana została jej matka, z ojcem który nigdy nie pogodził się z utratą ukochanej żony i psem, który przez większość część dnia śpi. Życie nie jest łatwe, ale cóż, takie już jest, nieprawdaż?

Te wakacje nie mają różnić się zbytnio od innych. Wini z przyjemnością oddałaby się rutynie i spacerom po zniszczonym cmentarzu, jednak nadchodzące widmo bezdomności, które znienacka zawisa nad bohaterami, staje się pierwszym kamyczkiem w lawinie zdarzeń, która przemocą zepchnie wszystkich z utartych szlaków i rzuci na głębokie wody dorastania.

Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt to jest dla mnie totalne 10/10. Nie wiem czy mogę nazwać tę książkę objawieniem, ale tak właśnie ją postrzegam. Wini jest postacią niezwykłą w wielu aspektach, mimo odrzucenia z jakim musi się codziennie borykać ze strony innych dzieci, które nigdy nie przepuszczają okazji, by się z niej naśmiewać poprzez osamotnienie, które towarzyszy jej od pierwszych dni życia. Utrata matki, brak bliskiej rodziny i ojciec, który choć się stara to jednak nie potrafi pogodzić się ze śmiercią żony i zaniedbuje córkę goniąc za mrzonkami o duchach. A jakby tego było mało na scenę wjeżdża całe na biało dorastanie i trudne tematy, które w tym wieku hurtem zasiedlają głowy nastolatków.

Ilość traum i problemów z jakimi zmusza bohaterkę do poradzenia sobie autorka jest niemal nieludzka, a jednak pozostawiona sobie dziewczynka rozkłada wszystko po kolei na części pierwsze i kombinuje lepiej niż nie jedne dorosły, by z każdego ambarasu wyjść obronną ręką.

Sama nie wiem co podobało mi się bardziej: płynny, giętki i nieco szalony język, którym posługiwała się bohaterka, czy to w jaki sposób została wykreowana. Cherie Dimaline która, jak już wspomniałam, nie szczędzi Wini trosk i kłopotów, tworząc jej postać uplotła stworzenie chaotyczne i przerażone do głębi a jednak najmilsze i najukochańsze. Drobne ciało opanowane przez nerwice i bolesny overthinking, ciągłe autodocinki i samotność oswaja czytelnikom, zwłaszcza tym młodszym niestandardowych bohaterów. Bo przecież nie wszyscy muszą być głośni, przebojowi i odważni.

Autora przeprowadza czytelnika u boku głównej bohaterki przez okrutne docinki rówieśników, hejt, znęcanie się, inność czy klasyczne problemy z dorastaniem, złamanym sercem i odrzuceniem. Te gorzką pigułkę osładza promieniami pierwszej miłości i przyjaźni. Ludźmi, którzy potrafią kochać i robią to mimo przeciwności losu. Nieco marzycielska i romantyczna, jednocześnie smutna i przerażająca, ale nie jak w horrorze, gdzie czai się na ciebie potwór tylko boleśnie realistyczna, gdy chodzi o zło, czające się pod ludzką skórą ta powieść skradła moje serce. Nie umiem otrząsnąć się z wrażenia, które we mnie wywołała, bo w głównej bohaterce widzę cząstkę siebie i cząstkę pewnej dziewczynki, którą dobrze znam, a która jest jeszcze za mała na te opowieść.

Podsumowując wszystko jestem zachwycona Pieśniami żałobnymi dla umierających dziewcząt. Nie mogłam oderwać się od czytania i co mi się naprawdę rzadko zdarza, pozaznaczałam najlepsze cytaty, które przypominają mi o takich prostych życiowych prawdach, o których na co dzień zapominamy, a nie powinniśmy. Ta książka zafundowała mi kaca książkowego na wiele dni, bo czytając ją czułam się jakbym przemierzała te opowieść wraz w Wini, i to właśnie po tym można poznać prawdziwie dobrą książkę. Choć tom już odłożyło się na stół, opowieść w czytelniku żyje dalej.

Gdybym mogła dać 100/10 to bym dała, ale że skala jest 10/10 to daję max.

I polecam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

Lubicie, kiedy w książkach są wątki paranormalne?

Ja bardzo a muszę powiedzieć, że w tej książce nie znajdziecie tego, czego się spodziewacie.

Jest wyjątkowa, ma bardzo mocne przesłanie i nie jest lekką książką o niczym.

Tym bardziej wielki plus, bo to książka z gatunku young adult (swoją drogą uwielbiam je) i cieszy mnie, że oprócz rozrywki może wiele nauczyć i dać do myślenia.

Win mieszka z tatą na cmentarzu, jest pół sierotą.

Mimo wszystko dziewczynka wiedzie wesołe życie, do czasu.

Musi się zmagać z wyoutowaniem w szkole a także odrzuceniem przez swojego najlepszego przyjaciela, którego wydawałoby się, że darzy głębszym uczuciem.

Jednak za sprawą nieoczekiwanego nawiedzenia Win odkrywa swoją tożsamość i znajduje miłość...

Tylko czy miłość między światami może przetrwać?

Czy Win i jej tacie uda się ocalić swój dom?

Jak sobie poradzić z zazdrosną kuzynką?

Ta historia porusza wiele wątków, jak tożsamość sek*ualna, samotność, miłość, przyjaźń, rodzina i wiele innych ale to musicie przeczytać sami.

Poza poważnymi tematami nie da się nie uśmiechnąć nie raz i nie dwa bo fabuła jest napisana lekkim językiem i tonem, niepozbawiona poczucia humoru i strasznie szybko ją przeczytałam z uczuciem, że mogłaby trwać dłużej.

Do tego wszystkiego dochodzi piękne wydanie w twardej oprawie i z barwionymi brzegami, któremu nie da się oprzeć.

Bawiły mnie perypetie Win podczas jej przebieranek i snuciu się po cmentarzu, z perspektywy widzów jej "pokazów" musiało to wyglądać creepy.

Bawiłam się przednio, wzruszałam się także.

Są bohaterowie, których się lubi a są też tacy, których ma się chęć samemu wysłać na drugą stronę by wąchali kwiatki od spodu.

Nie mniej książka jest naprawdę dobra i cieszę się, że mogłam ją poznać.

„Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt” autorstwa Cherie Dimaline to książka, której nie mogłam się doczekać. Gdy przyszła byłam podekscytowana, że już ją mam i tym jak pięknie jest wydana. Jednak mimo to podczas lektury… coś nie „klikło”. Ale zacznijmy od początku.

„Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt” to powieść osadzona w mrocznej i tajemniczej scenerii cmentarza, gdzie mieszka główna bohaterka, Winifred, wraz ze swoim ojcem, który pracuje w krematorium. Jej codzienne życie toczy się wśród nagrobków, gdzie spędza ona czas, wędrując samotnie w towarzystwie swojego psa Kluchy. To jej snucie między grobami prowadzi do rozprzestrzenienia plotki o nawiedzeniu cmentarza przez duchy zmarłych.

Wydarzenia zaczynają nabierać tempa, gdy firma organizująca wycieczki po "nawiedzonym Toronto" zaczyna interesować się tym miejscem, próbując wykorzystać jego mroczną aurę do przyciągnięcia turystów. Do akcji wkracza również kuzynka Winifred, która nie jest do końca szczera w swoich zamiarach, chcąc skorzystać na potencjalnym zysku z rozgłosu. Równocześnie ojciec Winifred, pogrążony w żałobie po zmarłej żonie, zaczyna wierzyć, że cmentarz faktycznie jest nawiedzony i że odwiedza go duch jego ukochanej.

Prawdziwy jednak przełom w życiu Winifred następuje wtedy, gdy zaczyna ją odwiedzać prawdziwy duch młodej dziewczyny, Phil, która zginęła tragicznie w pobliskim wąwozie wiele lat wcześniej. Pojawienie się tego ducha zmusza Winifred do zmierzenia się z własnymi lękami, wspomnieniami i samotnością. Phil staje się nie tylko towarzyszką Win, ale i motorem prowadzącym dziewczynę do głębokiej refleksji nad życiem, śmiercią i miłością, a także nad tym, co to znaczy żyć z przeszłością i jak budować przyszłość mimo bolesnych strat. W miarę jak ich relacja się pogłębia, Winifred zyskuje nową perspektywę na otaczający ją świat i próbuje się zmierzyć się z trudnymi pytaniami dotyczącymi tożsamości, przynależności i akceptacji, zarówno w kontekście swojego życia, jak i relacji z innymi ludźmi.

Książka zaskakuje swoją surowością i dosadnością stylu narracji. Wątki paranormalne przenikają się z codziennymi problemami dorastania, tworząc złożoną opowieść o żałobie, miłości i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Niestety moim zdaniem te wątki przyćmiewają problemy z jakimi zmaga się Winifred i jak dla mnie, mogłoby ich być mniej. To czego mi osobiście brakowało i czego mógłby być więcej, to wątek relacji Winifred z ojcem, jego i ich zmagania po stracie matki i żony, wzajemne wsparcie oraz przepracowywanie żałoby i bólu.

Natomiast to co zasługuje na zauważenie i co mi bardzo się podobało to poetycki język, którym napisana jest książka. Jest on piękny, a zarazem prosty i przystępny, co w książkach dla młodzieży jest teraz naprawdę rzadkie, a uważam, że potrzebne i ważne.

„Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt” to nietypowa i na pewno niełatwa książka, która może zachwycić fanów Wendesday Addams oraz historii o niej i jej rodzinie. Niezwykle powolne tempo i introspektywny charakter powieści są nie lada wyzwaniem, ale również mogą urzekać unikalnym klimatem jaki tworzą. Książka ta z pewnością wyróżnia się na tle typowych powieści młodzieżowych, oferując ciekawą odmianę i skłaniając do refleksji nad życiem, śmiercią, miłością i samotnością. Dlatego jeśli lubicie takie klimaty, zachęcam mimo wszystko do sięgnięcia i wyrobienia sobie własnej opinii.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od Klubu Recenzenta serwisu @[Adres usunięty] oraz od wydawnictwa @dom_wydawniczy_rebis (współpraca reklamowa) 🩷.

Zdarza Wam się sięgać po książki, które normalnie są poza kręgiem Waszych zainteresowań? Takie, gdzie zarówno gatunek, tematyka jak i docelowy odbiorca kompletnie do Was nie pasuje? Jeżeli chodzi o mnie to rzadko, bo rzadko, ale lubię poeksperymentować w tej kwestii. Warto podjąć jakieś nowe wyzwanie, chociażby czytelnicze, wyjść ze swojej strefy komfortu i się przekonać czy dana książka będzie mi odpowiadać.

"Pieśni żałobne dla umierających dziewcząt" ten tytuł raczej nie napawa optymizmem. Za to opis książki i jej oprawa to już wisienka na torcie.

"Masz szczęście, że mieszkasz w tym miejscu, w otoczeniu tylu ludzi. Wyobrażasz sobie świat bez swoich zmarłych? Byłabyś taka samotna, gdybyś nie miała nikogo przy sobie".

Winifred Blight wraz z ojcem Thomasem mieszka na cmentarzu Winterson. Ojciec pracuje w tutejszym krematorium, a jej mama umarła przy porodzie i jest pochowana praktycznie na ich podwórku. Dziewczyna w szkole jest pariasem. Wolny czas spędza na terenie cmentarza, gdzie przemierza alejki wzdłuż i wszerz. Przez cięcia budżetowe Win i jej ojciec mogą stracić dach nad głową. Ludzie zaczynają plotkować, o tym jakoby cmentarz był nawiedzony. Pojawiają się tacy, którzy twierdzą, że widzieli ducha. Organizator wycieczek "po nawiedzonym Toronto" zaczyna interesować się cmentarzem Winterson. Jeżeli wzrośnie zainteresowanie pochówkiem w takim sławnym miejscu, a do Winterson zaczną zjeżdżać wycieczki, to nawiedzony cmentarz może okazać się niezłym źródłem dochodu. To mogłaby być szansa, żeby Thomas nadal utrzymał swoją posadę i mieszkanie. Win dość sceptycznie podchodzi do tych plotek o duchu, dopóki sama oko w oko z jednym nie stanie. Phil to dziewczyna, która zginęła w pobliskim jarze. Jej duch zaprzyjaźnia się z Win i opowiada jej swoją historię. Teraz Win musi przewartościować swoje życie.

Akcja tej książki rozgrywa się na cmentarzu. Tak się składa, że niedawno czytałam "Życie Violette" Valerie Perrin i klimatem te dwie powieści są do siebie podobne. Tylko że tutaj mamy do czynienia z fantastyką młodzieżową z elementami paranormalnymi, a we wspomnianym "Życiu Violette" nie. To refleksyjna powieść o życiu, przemijaniu, żałobie i potrzebie bliskości. Każdy na swój sposób radzi sobie z żałobą, samotnością. I tak naprawdę nie ma na to złotych środków. Autorka sprytnie wplotła w tę historię Mit o połówkach Platona. Nigdy o nim nie słyszałam, więc to było dla mnie zaskoczenie. Tak jak pełna obaw podchodziłam do czytania tej książki, tak teraz mogę stwierdzić, że zupełnie nie potrzebnie. To było ciekawe doświadczenie przeczytać coś z zupełnie innej beczki.

Winifred Miszka z ojcem na cmentarzu, w pobliżu grobu swojej matki. Jest uważana za dziwaka i z tego powodu jest bardzo samotna. Przez jej spacery cmentarnymi alejkami niektórzy uważają, że cmentarz jest nawiedzony i zaczyna się nim interesować firma "Po nawiedzonym Toronto", a przez Winifred do sprawy zostaje wciągnięta jej kuzynka, która jest medium. Nawet ojciec dziewczyny jest przekonany, że to miejsce odwiedza jego zmarła żona. Tymczasem Winifred zaczyna nawiedzać duch nastolatki, która zginęła wiele lat temu w pobliskim wąwozie. Od tej pory już nic nie jest takie samo.

"Żałobne pieśni dla umierających dziewczynek" to typowa młodzieżówka. Skusiłam się na ten tytuł, zachęcony klimatem Wednesday Adams i powiem Wam że nie zawiodłam się. To była dobra chwilami mroczna historia. Główną bohaterkę polubiłam od pierwszych stron, ale chwilami nie rozumiałam jej postępowania. Polubiłam też kluske. Fabuła jest dość osobliwa i zaskakująca. Podobało mi się to, jak autorka przedstawiła proces dorastania, poszukiwania własnej drogi, miłości i żałoby.

Przyznam się wam, że nigdy nie chciałam i nie potrafiłam sobie nawet wyobrazić jak to jest mieszkać na cmentarzu. Jednak kiedyś zrobiłam taki eksperyment, jako że mieszkała obok niego moja ciocia, wybrałam się tam w dzień i w nocy po kilka razy. Dzięki temu właśnie mogłam się wczuć w opowieść z książki. Bo są osoby, które się boją cmentarzy. Są nawet pewne przesądy, które mówią, by nic tam nie jeść, bo zęby będą nam wypadać. By nic nie pić, bo doświadczymy w życiu pragnienia, ani nic z niego nie zabierać, bo zaprosimy śmierć do domu. Trudno powiedzieć , czy to tylko zbiegi okoliczności, czy faktycznie każde z tych rzeczy się sprawdzało. Bo podobno jak się w coś wierzy, to wszechświat nam to udostępnia.

Główna postać z książki również na temat cmentarza ma różne myśli. Przede wszystkim mieszka tam z tatą i doświadcza wielu niecodziennych rzeczy. Wpierw opowiada nam historię swojej rodziny i pojawienia się na świecie kosztem życia swojej matki. Używa przy tym cmentarnego języka sarkazmów i nawet ciężko jest jej zrozumieć, dlaczego nie mogła pojawić się zwyczajnie jak inne dzieci, tylko musiało dojść do wymiany życie za życie. Ktoś powie, no trudno, ale nie macie pojęcia jak to jest patrzeć na ,,małego mordercę", jak siebie nazywa, bo tego stanu doświadcza niewiele osób. Ona naprawdę cierpi w sferach w których my jesteśmy wdzięczni za to, że żyjemy. Przez lata dostosowywała się do widoku chowanych ludzi, ich zawodzenia i bólu, dlatego teraz nie wyobraża sobie innego życia. Opowiada nam wiele różnych historii o tym miejscu, jak jednych przeraża, a inni zrobili sobie w nim miejsce schadzek i gorących igraszek. I tak naprawdę jak już to wszystko poznamy, dowiadujemy się, że będą zmuszeni się wyprowadzić. Dla niej jest to wielki szok, bo nagle przerażające miejsce, które jest jej jedynym domem, w którym są pochowani jej bliscy, ma zostać im odebrane. Postanawia jednak nie poddawać się i zrobić wszystko, celowo bądź z przypadku, by zostać tam, gdzie jest. I to wtedy rozpoczyna się bardziej intensywna historia.

Tak naprawdę to książka dla młodzieży, która pokazuje właśnie ich punkt widzenia. Ich dostrzegalne problemy i ich sposób na rozwiązywanie. Nie wszystko było tu mądre i rozważne, ale to właśnie jest świat nastolatków. Na wiele rzeczy chcieliby mieć wpływ, lecz niekoniecznie wychodzi tak jak zakładają. Pomimo wielu plusów z ważnych tematów, które wam wcześniej wymieniłam, to odnoszę wrażenie, że starsze pokolenie nie będzie nią zachwycone. To tak jakby poważne decyzje, problemy dorosłych, zarobki, chęć założenia rodziny miały być dla młodzieży interesujące. Są książki dla obu kategorii wiekowych, jednak tu najlepszym odbiorcą będą głównie właśnie te mniej dorosłe osoby. Każda grupa wiekowa ma odpowiedni rodzaj charakteru dostosowany do zakresu docelowej formy zachowań i myśli. I tutaj ukazane problemy dla nastolatków nie będą się podobały dorosłym, a nawet mogą uznać je za dziwne i bez sensu. Dla młodych ludzi jednak są prawdziwym wyzwaniem, które dopiero poznają, gdzie w swoim niepełnie dojrzałym mózgu będą rozwiązywać na swój sposób. Śmierć bliskiej osoby, trudne relacje, niepełna rodzina, uczucie do chłopca i spotykanie ducha są dla młodzieży trudnym i ważnym elementem życia w tamtej chwili. Co prawda mamy tu więcej historii niż dialogów, ale to właśnie ta młoda dziewczyna opowiada historię swoimi oczami. Dla niej te wszystkie rzeczy są ważne. Też byłam kiedyś nastolatką i dokładnie pamiętam o czym wtedy myślałam. Potrafię się postawić na miejscu wielu ludzi, bo sama mam piątkę dzieci w różnym wieku, dlatego cechuje mnie plastyczność spoglądania na świat. Uważam, że pozycja jest czymś w rodzaju pamiętnika, zwierzania się ze swoich boleści i wyzwań w nastoletnim wieku. Ma piękne barwione brzegi i dosyć swoisty styl pisarski, który przypadnie do gustu odpowiedniej grupie docelowej młodych ludzi. Jeśli zatem jesteś nastolatkiem, to zdecydowanie książka dla ciebie:-) Mi się podobała:-)

To było dziwne. Tak dziwne, że do tej pory niezbyt wiem, co sądzić o tej pozycji. Odnoszę wrażenie, że jest to książka trochę o niczym, bo w zasadzie nic specjalnego się w niej nie działo. Dużo było scen niepotrzebnych, które totalnie nic nie wnosiły do historii. Często zastanawiałam się „po co to się dzieje?” oraz „co to ma na celu?”. Przez to właśnie były momenty, które trochę mnie nudziły i traciłam cały zapał do tej książki.

Ten tytuł nie wywołał we mnie żadnych głębszych emocji. Ani razu nie poczułam się emocjonalnie związana z bohaterami, tak naprawdę byli mi obojętni. Gdyby główną bohaterkę nagle przejechało stado koni, to miałabym takie „aha, no spoko”. W książce występuje śmierć zwierzęcia, który jest dla Winifred całym światem. Na ogół często wzruszam się na takich momentach i przejmuje się nimi bardziej niż śmiercią człowieka, ale tutaj nic takiego nie miało miejsca. Szkoda. Zostawię tutaj znicz dla Kluchy [*]

Bohaterowie trochę bez wyrazu. Do żadnego nie zapałałam jakąś szczególną sympatią. Główna bohaterka to taka mała ciamajda, która mało co potrafi załatwić. Jej cechy to: mieszka na cmentarzu, nie ma matki i widzi ducha zmarłej dziewczyny. Phil jest trochę lepsza, ale zaczynała mnie już boleć głowa od jej wahań nastrojów. Dwubiegunowość: widzisz mnie 👀

Najbardziej ciekawą rzecz był dla mnie wątek przeszłości Phil i co sprawiło, że została duchem. Nie jest to nic niezwykłego, ale tylko to dostarcza mocniejszych wrażeń. Mam też wrażenie, że w tej historii jest sporo luk fabularnych i gdyby ta książka mocniej na mnie wpłynęła, to zapewne byłabym bardzo zła, nie znając pewnych szczegółów.

Ta książka nie była dobra, ale czy była zła? Nie wiem 🤷🏼 Być może nie jestem w jej targecie, bo przesłanie również do mnie nie trafia. Ja daje jej trzy razy nie i zapominam o niej, co nie będzie szczególnie trudne.