Pies i ja. Opowieść o szukaniu sensu życia

Ktokolwiek, kto pokusił się o napisanie recenzji książki, wie, że najtrudniej pisze się zawsze te mało pochlebne. Tym razem właśnie taką muszę napisać. Zanim jednak przejdę do rzeczy kilka słów o tej publikacji.

Książka, która wpadła w moje ręce zrządzeniem losu, jest historią autobiograficzną dziennikarki, która na pewnym etapie swoje życia postanawia, wraz z partnerem, zaadoptować psa. Ta jedna decyzja zmienia jej życia na różnych płaszczyznach.

Zanim zdecydowałam się na lekturę, przeczytałam kilka recenzji dotychczasowych czytelników. Nie da się ukryć, że zdania są podzielone. Jednak sama wyznaję zasadę, że póki nie przeczytam, to się nie przekonam. Tak więc z zapałem zasiadłam do czytania. Niestety od samego początku historia Kate mnie zniechęciła, a moje pierwsze wrażenie rzuciło cień na całą książkę.

Macie czasami tak, że na wasze postrzeganie książki, wpływają jej pierwsze strony? Ja tak właśnie miałam. Historia zaczyna się od opisu imprezy, na której nikt nie szczędził sobie alkoholu i narkotyków. Dodatkowo autorka nie ukrywa wrażeń po zażyciu używek. Nie jestem fanką tego typu historii, a fakt, że jest to autobiografia, dodatkowo umniejsza jej wyjątkowość. I tak oto każda chwila poświęcona na czytanie, budziła moją niechęć.

Najważniejszym elementem tej historii jest zmiana dotychczasowego życia Kate. Wszystko za sprawą adoptowanego psa rasy Lurchery, który otrzymał imię Wolfy. Na wspomniane zmiany składa się zmiana towarzystwa, postrzegania świata, przyzwyczajeń i odbioru samej siebie. Autorka przeszła tak ogromną przemianę, iż można byłoby śmiało pokusić się o stwierdzenie, że są to dwie różne osoby.

Książkę można podzielić na dwie części. Jeżeli chodzi o mnie, to zdecydowanie bardziej przemawia do mnie druga część, czyli życie Kate z Wolfy’em. Pomijając pierwszą część, czyli czas, kiedy to Kate prowadziła destrukcyjne życie, mogłabym śmiało stwierdzić, że książka jest interesująca i warta polecenia. Poznanie nowego podejścia do życia i licznych nowych znajomości sprawiła, że niejednokrotnie uśmiech pojawiał się na mojej twarzy.

Muszę jednak przyznać, że pierwsza część jej życia, czyli z czasów „przed adopcją”, ma istotny wpływ na dostrzeżenie ogromnej zmiany, o której pisałam wcześniej. Tak więc ważnym jest przeczytanie całej książki, nawet jeżeli nie wpisuje się ona w Wasze postrzeganie świata.

Reasumując: Nie żałuję poświęconego czasu na lekturę książki „Pies i ja”, jednak cieszę się, że mam już tę pozycję za sobą. Dowiedziałam się jednej rzeczy – książki biograficzne nie są moim faworytem. Czytając ten rodzaj literatury, uderza w mnie prawdziwość i zepsucie świata, które i tak poznajemy przez dostępne media.

Papierowy Bluszcz

Czujecie jak wielka może być miłość do czworonoga? Ogarniacie prawda? To właśnie taka potrafi być ta książka. Równie wzruszająca, budująca co dająca nadzieję.

Ale! Aby dojść do takiego wniosku, należy książkę przeczytać całą, a puchar temu, kto przetrwa pierwszą połowę!!! Ale od początku...

Jest to powieść autobiograficzna. Dziennikarka Kate Spicer przygarnęła psa aby uporządkować swoje życie. Pies znika a jego poszukiwania ulicami Londynu stają się "podróżą w głąb siebie". Mnie ten opis i okładka przekonały, choć prawda jest taka, że ta "podróż" zaczyna się dopiero w drugiej połowie książki a co do Londynu, to liczyłam na atrakcyjniejszą wycieczkę. Zanim doszło do zaginięcia psa, Spicer przez całą pierwszą część książki pogrąża się w swojej beznadziejności. Utwierdza czytelnika w przekonaniu, że nie wyszło jej ani życie zawodowe, ani prywatne, a przy okazji i towarzyskie cierpi. Sama pisze, że jej życie to porażka. I ja się z tym zgadzam, miejscami bywa żałosna, nie da się ukryć. Chociaż… mając na uwadze to co pisze, całkiem dobrze wychodziło jej chlanie, ćpanie i użalanie nad sobą. A na potwierdzenie swojego "wszystkiego", napisała książkę, która arcydziełem nie jest. Muszę jednak przyznać, że za tak ogromną miłość do swojego psa szanuję bardzo. Rozumiem to i zawsze mnie takie podejście chwyta za serce.

"The sunday times" obiecywał "błyskotliwa, podnosząca na duchu historia niezwykłej przyjaźni pomiędzy psem i człowiekiem."

Może i tak, tylko dlaczego droga aby to pojąć jest tak długa i męcząca… Nie wiem, czy to "zasługa" topornego stylu autorki czy okropnego tłumaczenia ale książka bywa w sporej części nudna i niezajmujący. Rozterki niespełnionej dziennikarki i życie w rozsypce to wiodący motyw. Całość tej historii uratowały, według mnie, ostatnie strony i ta wielka, pewnie dla wielu fanatyczna, miłość do zwierzęcia. Czułam co ta kobieta musi przeżywać, bolało i mnie. Być może książka zachwyci właścicieli psów, rozmowy o ich cechach czy zwyczajach mogą zapunktować.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, zresztą to jej pierwsza wydana książka. Czyta się dość szybko, ale nie do końca przyjemnie. Czasami było zbyt dużo opisów, które niesamowicie mnie nużyły, a przecież byłam tak ogromnie ciekawa relacji między bohaterką a psem! I to czytałam tę książkę już w momencie, gdy miałam psiaka u siebie w domu... Sama zauważyłam zmiany jakie we mnie zaszły, zresztą, teraz nawet jak pada na zewnątrz to chce mi się wyjść, bo przecież idę z nim. Mogę przytulać, miziać, głaskać i co najważniejsze, jest obok i samą swoją obecnością daje dużo wsparcia. Dlatego nie powiem, że całość była przyjemna, bo nie była.

Głównym i największym minusem jest nasza główna bohaterka. Irytowała mnie jak mało kto. Swoim zachowaniem, swoim sposobem bycia... Uzależnieniem... No po prostu to nie mój typ i źle mi się czyta o takich osobach, które kompletnie nie komponują się charakterem ze mną. Ale w tym dużym minusie dostrzegam mały plus, bo pokochała Wolf'iego z całego serca i gdy ON ucieka, staje niemal na głowie, by go odnaleźć.

Widać też, jak nasza bohaterka walczy z przeciwnościami losu i jak się zmienia w obecności psa. Traktuje go jak dziecko, oddaje mu sporo miłości, a ON sprawia, że ona się zmienia. Powoli, nawet bardzo, ale już pod koniec będziecie w stanie wyliczać, co się zmieniło w niej samej.

Cieszę się, że miałam okazję przeczytać tę książkę, mimo tego nieprzyjemnego momentu, gdzie więcej było opisów, myśli, niż dialogów, a cała akcja tak jakby stała w miejscu. Sam koniec tej historii jest nader interesujący, dużo się dzieje i to głównie sprawiło, że oceniam ją jako średnią. No i tej wątek zwierzęcia w życiu postaci. Zaznaczę raz jeszcze, że jest to autobiograficzna powieść autorki. Ja nikogo nie oceniam, a po prostu pokazuję, co do mnie nie trafiło, a co wręcz przeciwnie.

Czy polecam? Na pewno nie wszystkim. Nie jest ona dla wszystkich, bo wybiega nieco poza schematy normalnej powieści. Okej, mamy wątki takie jak w innych powieściach, ale związek Kate z jej facetem nie jest tutaj najważniejszy, a relacja z psem. Uważam, że nie każdy się w niej odnajdzie...

Za egzemplarz bardzo dziękuję księgarni internetowej TaniaK[Adres usunięty] i zachęcam Was do zajrzenia i do sprawdzenia innych nowości na stronie księgarni. :)

O psich przyjaciołach napisano już dziesiątki książek i nakręcono mnóstwo filmów. Mimo tego każdego dnia ktoś na nowo odkrywa, jak wielką radość daje obcowanie z czworonogiem, każdego dnia komuś pies ratuje życie. I dosłownie i w przenośni, bowiem posiadanie zwierzaka daje poczucie, że nasze życie ma sens, że istniejemy choćby po to, by opiekować się psem czy inną żywą istotą.

Takiego poczucia wartości swojej egzystencji i poczucia, że życie ma sens, potrzebuje Kate Spicer, czterdziestoletnia dziennikarka, która dawno straciła przekonanie do swojej pracy. Tak naprawdę każdy jej dzień to powolne pogrążanie się w depresji, z której rozpaczliwie stara się wyrwać tłumiąc lęki i dodając sobie odwagi różnymi używkami, w tym alkoholem i kokainą. Poczucie upływającego czasu i braku spektakularnej kariery, pozorność relacji w które wchodzi, banalne tematy, którymi się zajmuje – wszystko to pogłębia jej przekonanie, że już nic dobrego jej nie czeka.

Dodatkowo świadomość marności życia, jakie wiedzie, pogłębia jej chłopak Charlie, sześć lat młodszy, niezwykle ułożony i ukierunkowany na rozwój kariery pracownik City. To ON jest podporą w tym związku, bowiem na Kate nie można liczyć praktycznie w żadnej kwestii. Będąca w nieustannym dołku finansowym, sięgająca regularnie po kieliszek albo inną używkę, wracająca śmierdząca nad ranem, nie czująca potrzeby zadbania o dom i otoczenie kobieta mimo wszystko czymś go pociąga, że wciąż przy niej tkwi i cierpliwie znosi kolejne jej wyskoki.

Na adopcję psa zgadza się również bez wahania, być może z miłości do Kate, a może w nadziei, że zwierzak i konieczność opieki nad nim uczyni życie dziennikarki stabilniejszym i spokojniejszym. Pierwszy wybór to prestiżowa agencja adopcyjna zajmująca się szukaniem nowych właścicieli pieskom rasy Lurcher. Niestety z wielu względów nie otrzymują oni zgody na przyznanie psa, a sam skomplikowany proces rekrutacji opiera się na selekcji zapewne bardziej restrykcyjnej niż w przypadku osiadania dziecka. Kolejna agencja daje Kate nadzieje, że po dokonaniu drobnych modyfikacji w domu, zwierzak będzie ich. I rzeczywiście, wkrótce pod ich dach trafia Merlin, przemianowany na Wolfy`ego. Tak właśnie zaczyna się wspólna podróż dziwacznego pieska i kompletnie niezorganizowanej kobiety, żyjącej od imprezy do imprezy.

Już sam fakt, że piesek wymaga wyprowadzania czy czynności pielęgnacyjnych , że boi się wielu rzeczy, zmusza Kate do zmiany postawy. Zachwycona, nieustannie chwali się pieskiem, ale nie znajduje zrozumienia u większości znajomych zainteresowanych wyłącznie kolejnymi działkami do wzięcia czy kieliszkami do wypicia.

Prawdziwy egzamin z życia czeka Kate jednak nie w chwili wzięcia pieska, ale … wraz z jego utratą. Oddany pod chwilową opiekę bratu Kate Wolfy wymyka się i znika. Czy dziennikarce uda się go odnaleźć? Do czego jest w stanie posunąć się, by znów utulić czworonoga, upewnić się, że jest bezpieczny? Przekonamy się o tym dzięki lekturze pasjonującej książki „Pies i ja”, budzącej tym większe emocje, że opisującej prawdziwe wydarzenia. Autobiograficzna powieść, opublikowana nakładem Wydawnictwa Kobiecego jest lekturą pozornie lekką, ale kryjącą w sobie głębię.

Nie sposób jest zrozumieć czy współczuć bohaterce, której codzienność tonie w używkach, która nie docenia niczego i nie szanuje nikogo. Możemy użalać się nad nią, litować się czy nawet pogardzać ją, ale zauważamy, jak bardzo prawdziwa jest jej miłość do psa. Na tyle wielka, że nie zawaha się przed niczym, żeby go odzyskać. Nawet wyjść na ulicę Londynu, przemierzając nawet najgorsze dzielnice, rozmawiając z różnymi ludźmi tylko po to, by go odnaleźć.

„Wyglądało na to, że mój miesiąc miodowy z Wolfym nigdy się nie skończy.”

Kate za chwilę skończy pięćdziesiąt lat, jest wolnym strzelcem, dziennikarką, pisze teksty na zamówienie. Czuje, że znalazła się na zakręcie swojego życia, w którym bardzo się pogubiła. Ostre, nocne imprezy z obowiązkowym alkoholem, często narkotykami. Ma wrażenie, że ostatnio chce tylko przetrwać, do następnego dnia, do następnej imprezy, do tego, aby minął kac, ból głowy, do wyjścia z odurzenia narkotykowego, do powrotu partnera z pracy… Jej codzienność coraz mocniej ją przytłacza, osacza. Z uporem maniaka tkwi w tym toksycznym marazmie. Do czasu. Za namową znajomego podejmuje decyzję o adopcji psa. Zdaje sobie sprawę z tego, że pies wymusi na niej określone działania. Czy uda jej się wyjść na prostą, odnaleźć sens życia?

Wolfy – adoptowany pies, bardzo szybko podbija serce swojej pani. A kiedy pewnego dnia znika bez śladu, ta zrobi wszystko, aby odnaleźć swojego przyjaciela. Te poszukiwania staną się swoistą wyprawą w głąb siebie i szczerym, realnym spojrzeniem na swoje życie. Autobiografia, ciekawe z lekką ironią spojrzenie na siebie. Z Kate nie od razu było mi po drodze. Początkowo bardzo mnie irytowała, ba nawet wzbudzała we mnie niechęć, jednak z rozwojem wydarzeń zaczęłam patrzeć na nią przychylnym okiem. Od momentu pojawienia się Wolfa w życiu Kate, bardzo się ono zmienia. Ciągle towarzyszące jej do tej pory przytłoczenie i niechęć znika. Zastępuje je aktywność, otwarcie na ludzi, nowe spojrzenie, nowe decyzje. Dla Kate jej nowy towarzysz staje się przyjacielem i jednocześnie terapeutą. Dostrzegamy ogromną miłość do pieska, zachodzą w niej zmiany, zdecydowanie na lepsze.

Przyjemna, pozytywna autobiografia, którą czyta się bardzo szybko. Znajdziemy w niej dobry humor, szczyptę swoistej ironii i przytłaczający brud codzienności. W poruszający sposób ukazuje przyjaźń człowieka i psa. Za książkę dziękuję wydawnictwu Kobiece. Polecam Tatiasza i jej książki :)