Nie igraj z ogniem

Ogień. W skrajnie trudnych survivalowych warunkach, daje nam poczucie bezpieczeństwa, w sytuacjach awaryjnych chroni nas przed wychłodzeniem i może uratować życie. Zapewnia nam komfort psychiczny a powstałe z niego światło i dym umożliwiają skuteczną sygnalizację. O tak oczywistych rzeczach jak gotowanie posiłku nie wspomnę. Od kiedy pierwszy piorun uderzył w drzewo, które zapaliło się, jak pochodnia, żywioł ten nas nieustannie fascynuje a jednocześnie przeraża. Niektórzy próbują przejąć nad nim kontrolę, bawią się pochodniami organizują festiwale świateł, chodzą po rozżarzonych węglach, byle tylko udowodnić innym, a przede wszystkim sobie, że są silniejsi. Są również tacy, którzy idą o krok dalej. Ogień w kominku im nie wystarcza, marzą o wielkich, niszczycielskich płomieniach, które ukazują prawdziwą potęgę tego żywiołu. Zaczyna się niewinnie. Ukradziona paczka zapałek, podpalone liście czy gazety. Jednak po jakimś czasie to nie wystarcza. Zaczynają płonąć stodoły, lasy, domy. Główna bohaterka książki "Nie igraj z ogniem" jest piromanką, dziewczyną kochającą ogień, jego siłę, ciepło i groźbę tego, czego może dokonać. Muszę przyznać, iż to właśnie ona zachęciła mnie do tego by sięgnąć po tę książkę, ona oraz notka wydawnicza. Zawsze działają na mnie takie słowa jak : wypadek sprzed lat czy tajemnice. Jednak czy sekrety Jenny okazały się warte spędzenia z nią kilku godzin? To już jest kwestia sporna.

Przeprowadzka do ojca i zamieszkanie w remontowanym właśnie hotelu w ponurej, przerażającej mieścinie były dla Jenny koniecznością. Bardzo daleką od jej marzeń i pragnień, ale jedyną, która zapewni jej bezpieczeństwo.Jednak zmiana otoczenia nie uwalnia jej od uzależnienia, które spala ją od środka. Codziennie woła ją ogień. Nie może go powstrzymać od czasu wypadku sprzed lat. Do tego zaczyna mieć dziwne przeczucie, że ktoś obserwuje każdy jej ruch.

"Nie igraj z ogniem" to pierwsza książka Amandy Searce, która została przetłumaczona na język polski, a druga w całym jej pisarskim dorobku. Na wstępie zacznę od tego, iż jest to typowa powieść new adult, więc jeśli spodziewacie się mrocznego, niepokojącego i brutalnego thrillera, to raczej sięgnijcie po coś innego. Zaczyna się naprawdę dobrze. Młoda, niespełna siedemnastoletnia dziewczyna, zostaje odesłana z domu w którym mieszkała wraz z matką, siostrą i ojczymem, tysiące kilometrów dalej, do ojca, którego firma budowlana, zajmuje się remontem ekskluzywnego hotelu. Jenny zamieszkuje w jednym z pokoi pokazowych i zaczyna uczęszczać do lokalnej szkoły. Ponieważ budowa wywołuje sprzeciw lokalnej społeczności, dziewczyna musi liczyć się z tym, że nie każdy będzie zadowolony z jej obecności. Na całe szczęście ma kogoś, kto będzie dbał o jej bezpieczeństwo. Tym kimś jest Cam, syn inwestora, który odwozi ją do szkoły. Jak to często bywa w powieściach new adult, już w pierwszych dniach swojego pobytu w nowym miejscu, dziewczyna zawiera bliskie przyjaźnie oraz znajduje "miłość swojego życia". A przynajmniej ja odnosiłam wrażenie, że wszystko toczy się bardzo szybko, gdyż autorka nie przejmowała się ustaleniem jakichkolwiek ram czasowych. Nie ma tutaj zwrotów takich jak : jutro, następnego dnia, po tygodniu czy kilka miesięcy później. Fabuła jest liniowa i mogła się toczyć zarówno na przestrzeni roku jak i niespełna kilku dni. A kogo poznaje nasza bohaterka? Otóż okazuje się, że w miasteczku jest jak na lekarstwo normalnych nastolatków a wszyscy, którzy stają na drodze Jenny, to ludzie z problemami, dziwacy lub przestępcy. Jej najbliższą przyjaciółką zostaje Ro, która po ucieczce matki, mieszka z ciotką. Ta bezlitosna kobieta, często zamyka przed swoją podopieczną drzwi, i każe jej nocować na dworze. Zachęcona przez Jenny, Ro praktycznie zamieszkuje w hotelu. Muszę przyznać, iż postać tej "kolorowej" outsiderki wzbudziła moje zainteresowanie. Szkoda, że jej profil psychologiczny nie był w pełni stworzony a potencjał na sylwetkę, nie do końca wykorzystany. Do tej pory nie wiem co się działo z Ro, jak wychodziła przez łazienkowe okno, jakie miała plany na przyszłość, czy miała chłopaka lub skąd brała pieniądze na życie. Takie rzeczy, nawet w przypadku książek dla młodzieży są ważne, i pozwalają nakreślić tło fabularne, które jest istotne dla pełnej wizualizacji.Kolejną postacią, która pojawia się na pierwszym planie jest Ben. Ben pomimo młodego wieku, ma za sobą tak zwaną "przeszłość". Jeszcze kilka miesięcy wcześniej był narkomanem, lecz z pomocą Doktorka i przyjaciółki, udało mu się wyjść z nałogu. Była to postać, która mnie zauroczyła, lecz (podobnie jak reszty bohaterów), jego postępowanie było dla mnie nie do końca zrozumiałe. W książce pojawia się jeszcze sporo sylwetek drugoplanowych. Mamy tutaj kontrolowaną przez rodziców Karę, która ukrywa straszny sekret, enigmatycznego i wiecznie zaspanego Cama (który notabene również ukrywa sekret), ojca Jenny oraz jego kochankę Monikę oraz irytującą Emmę. Wszyscy oni składają się na typową, zamkniętą społeczność małego miasteczka, gdzie każdy ma swoje małe lub większe tajemnice. Tutaj to właśnie one były najciekawszym wątkiem całej książki, i kiedy główna linia fabularna zawodziła, skupiałam się na tych aspektach pobocznych, które ją ratowały i wyciągały nawet z najgorszych tarapatów.

Pora przejść do tego co sprawiło, że "Nie igraj z ogniem" nie spełniło moich oczekiwań. Jak wiadomo, jednym z najważniejszych elementów książek i tym co świadczy o ich wartości są bohaterowie. Protagoniści mogą być dobrymi lub złymi charakterami jednak najważniejsze by byli prawdziwi. Tutaj mamy do czynienia z typową anty-bohaterką. Zresztą ciężko znaleźć tutaj choć jedną postać, którą moglibyśmy określić mianem tej "dobrej". Jenny jest piromanką. W wieku siedmiu lat, na imprezie urodzinowej koleżanki, dom w którym odbywało się przyjęcie stanął w płomieniach. Dziewczynce udało się uratować, lecz inne dzieci nie miały tyle szczęścia. Od tego czasu Jenny z jednej strony panicznie boi się ognia, a z drugiej jest nim zafascynowana. Jej fascynacja nosi znamiona choroby psychicznej. Nasza bohaterka w momentach wielkiego napięcia czy nagromadzenia negatywnych emocji, zaczyna wywoływać pożary. Właśnie z tego powodu musiała opuścić dom rodzinny. Choć została oczyszczona z zarzutów podpalenia opuszczonego domu, stało się tak jedynie dzięki jej ojczymowi, który złożył fałszywe zeznania w sądzie. Jednak sprawa ta jak widać niczego Jenny nie nauczyła, gdyż pierwszą rzeczą jaką zrobiła, kiedy trafiła do motelu, to poszła do lasu i podpaliła suche liście. Takie sytuacje zdarzyły się kilkukrotnie, aż zaczęła się nimi interesować policja. W momencie kiedy autorka coraz bardziej brnęła w temat piromanii i starała się zrobić z naszej głównej bohaterki zdesperowaną i psychicznie chorą podpalaczkę, cała fabuła zaczęła się sypać. Wydarzenia zaczęły się robić nieprawdopodobne a zachowanie Jenny pozbawione jakiegokolwiek sensu. Dziewczyna zostawiała za sobą tyle śladów, że nawet średnio sprytny policjant, szybko by wpadł na jej trop. Nie mówiąc już o tym, iż jeden z nich stał się świadkiem jak czaiła się w lesie z zapalniczką w ręku. Jenny po prostu nie dało się polubić. Jest kłamczuchą, nie szanuje swoich rodziców ani ich pieniędzy, próbuje kupić sobie przyjaciół, kradnie, jest zawistna, zazdrosna i brak w niej typowej, ludzkiej dobroci. Ciężko mi się czytało jej narrację, gdyż musiałam się wczuwać w rolę osoby, która jest mi zdecydowanie obca. To tak, jak bym znalazła się w ciele kogoś kogo nie rozumiem, psychopaty, szaleńca i na dodatek nastolatki, która momentami zachowuje się jak dziecko a czasem jak osoba dorosła.

"Nie igraj z ogniem" jest książka, której potencjał nie został wykorzystany. Zabrakło tutaj zarówno rysu historycznego, który by wyjaśnił co doprowadziło naszych bohaterów do właśnie tego miejsca w którym się znajdują, zabrakło również typowego, mocnego punktu kulminacyjnego a zakończenie poniekąd mnie rozczarowało, gdyż jest za proste. Bardzo szybko przejrzałam zamysł autorki i domyśliłam się kto stoi za wszystkimi złymi wydarzeniami, które rozgrywają się w tej książce, dlatego scena finałowa nie była dla mnie żadnym zaskoczeniem. Muszę jednak autorkę pochwalić za to, że znakomicie odtworzyła szkolne realia i zachowanie nastolatków. Wiem jak to jest zmienić szkołę w połowie roku szkolnego, wejść do nowej klasy i wytrzymać zaciekawione a czasami wrogie spojrzenia rówieśników. Momentami podziwiałam Jenny za jej odwagę, za to że pogodziła się z losem i tym, że musiała opuścić matkę (której zachowania nie rozumiem) i młodszą siostrzyczkę. Podziwiałam ją również za to, że za wszelką cenę starała się znaleźć przyjaciół, nie alienowała się, nie zamykała w sobie. Niech to będzie lekcją dla innych młodych ludzi, dla których temat przeprowadzki jest smutny niczym koniec świata.

"Nie igraj z ogniem" nie jest do końca złą książką. Łatwiej będzie powiedzieć, że po prostu nie trafiła w moje gusta literackie. Była zbyt młodzieżowa na thriller, nie czuć było tutaj typowego napięcia, które charakteryzuje ten gatunek. Moim zdaniem gdzieś w środku autorka się pogubiła, fabuła zaczęła kluczyć, tropy prowadzić donikąd. Bohaterowie zaczęli się zachowywać coraz bardziej nieracjonalnie, uciekali i wracali, chowali się, obrażali, faszerowali prochami i wódką. Oczywiście rozumiem to, że mieli własne problemy, jednak czy już nikt w tych czasach nie potrafi mierzyć się z rzeczywistością? Jeśli zachowanie tych młodych ludzi ma stanowić jakikolwiek wzór dla naszej młodzieży to niech lepiej nie czytają tej książki i nie czerpią z niej inspiracji, gdyż może się to okazać niebezpieczne. Co prawda są tutaj dwa czy trzy fragmenty, których głównym celem jest umoralnienie czytelnika, takie historie ku przestrodze, jednak jeśli weźmiemy pod uwagę iż nasza główna bohaterka jest piromanką-kleptomanką, to całościowy obraz tej powieści wypada dość negatywnie. Można przeczytać, ale czy warto? O tym zdecydujcie już sami.

Chociaż do młodzieży już się nie zaliczam to lektura tej książki była przyjemna i satysfakcjonująca. Historia trzyma w napięciu, jest tajemnicza i nietuzinkowa. Zaliczyłabym ją zarówno do książek dla młodzieży jak i dla starszych osób lubiących thrillery. Autorka świetnie tworzy klimat i umiejętnie dozuje informacje dzięki czemu zakończenie jest zaskakujące. Polecam na jesienny wieczór!

Siła ognia

Ogień od zawsze fascynował ludzkość – odzwierciedleniem tego zainteresowania jest chociażby mit o Prometeuszu, który wykradł bogom z Olimpu ogień, by podarować go ludziom. Ogień zapewnia przetrwanie, daje nie tylko możliwość ogrzania się, ale stanowi symbol oczyszczenia, Niestety, są również takie osoby, które wykorzystują ogień, by nieść zniszczenie, śmierć – wzniecają pożary, obserwując następnie trawiące wszystko na swojej drodze płomienie. I choć wielu piromanów to osoby szalone, nieświadome zagrożenia, które stwarzają, to jednak są wśród nich osoby, które z pełną świadomością chcą pozbawić w ogniu życia lub trwale naznaczyć drugiego człowieka.

A do której grupy zalicza się Jenny Breland, siedemnastolatka, która jako dziecko omal nie zginęła w pożarze domu? Wówczas tylko ona zdołała się uratować, choć na pamiątkę tego wydarzenia pozostała jej blizna szpecąca ciało oraz … niezwykła fascynacja ogniem. Mimo iż w jej domu nie porusza się tego tematu, Jenny nawet po latach śni o pożarach, fantazjuje również o płomieniach. Obsesja na punkcie ognia rozwinęła się u niej do tego stopnia, że była w stanie podpalić dom, na szczęście sprawdziła wcześniej, czy nikt nie został uwięziony w jego murach. Toczące się w tej sprawie śledztwo jest pretekstem do odesłania Jenny z Ohio, gdzie dotąd mieszkała z matką, jej partnerem oraz przyrodnią siostrą do Nowego Meksyku.

Nowe miejsce ma być szansą dla dziewczyny na nowe życie. Z dala od nocnych koszmarów, z dala od przyciągających niczym magnes zapałek, z dala od fascynacji ogniem. Okazuje się jednak, że pobyt u biologicznego ojca niczego nie zmienia. Co więcej, nowe środowisko oznacza większy stres, ten zaś potęguje palącą potrzebę kontaktu z ogniem. Swędząca blizna jest tego podświadomym przejawem, a wkrótce dziewczyna znów zaczyna ulegać wewnętrznemu przymusowi, by posłużyć się ogniem, by odzyskać kontrolę… Tyle tylko, że tu wciąż wydaje się być obserwowana, nie może oprzeć się też wrażeniu, iż tajemniczy podglądacz zna jej sekrety.

Jak potoczą się losy bohaterki? Czy rzeczywiście jest śledzona? Kim jest przerażający mężczyzna, który wciąż mówi o ogniu? Kto byłby w stanie się go pozbyć w brutalny sposób? Przekonamy się o tym dzięki lekturze książki pt.. „Nie igraj z ogniem”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Kobiecego. Autorka, Amanda Searcy, stworzyła powieść opartą na mrocznych fascynacjach ogniem, tajemnicy i zagadce, a choć wydaje się, że potencjał tkwiący w tej historii mógł być lepiej wykorzystany, to i tak lektura zapewnia kilka godzin nieustannego napięcia i niesłabnących emocji. Mimo iż to przykład książki dla młodzieży, to z pewnością zainteresuje również tych wszystkich czytelników, którzy lubią zagłębiać się w mroczne umysły, którzy lubią analizować nieszablonowe, patologiczne wręcz zachowania oraz … odkrywać głęboko skrywane tajemnice.

Niezwykły klimat stworzony przez autorkę potęguje jeszcze miejsce akcji – większość wydarzeń rozgrywa się w remontowanym przez ojca bohaterki motelu, okolicznych lasach oraz tajemniczej, opuszczonej osadzie artystów, zwanej Utopią Russella. Na uwagę zasługuje również kreacja postaci, nie tylko głównej bohaterki, Jenny, ale i tajemniczej Ro, czy też pozostałych bohaterów, z których każdy obdarzony jest indywidualnym zestawem cech. To wszystko sprawia, że choć po tej historii spodziewamy się znacznie więcej, to jednak szybko się wciągamy w pełną tajemnic książkę Amandy Searcy, już nigdy więcej nie patrząc na ogień w ten sposób, w jaki patrzyliśmy przed lekturą …

Justyna Gul

Qultura słowa

Ogień... - bez wątpienia najbardziej intrygujący, symboliczny i fascynujący z żywiołów świata, który od zawsze intrygował, pociągał, ale też i przerażał ludzkość... Ogień może bowiem nieść sobą ciepło, światło i postęp, ale jednocześnie też stanowić niezwykłe zagrożenie i niebezpieczeństwo dla wszystkiego, co tylko stanie na jego drodze. I właśnie o tej niezwykłej konfrontacji opowiada porywająca powieść Amandy Searcy pt. "Nie igraj z ogniem", którą to mamy okazję poznać także i w naszym kraju, dzięki Wydawnictwu Kobiece.

Opowieść ta przedstawia nam sobą historię młodej kobiety - Jenny. To właśnie ona przeprowadza się do nowego miasta, by zamieszkać wspólnie ze swoim biologicznym ojcem. Jej nowym domem staje się remontowany hotel, który dopełnia sobą obrazu rozpaczy, jaka wiąże się z perspektywą życia w dusznej, małomiasteczkowej społeczności. Nie to jednak okaże się wkrótce największym problemem dziewczyny, gdyż z każdym kolejnym dniem nie może oprzeć się ona wrażeniu, że każdy jej krok jest obserwowanym... Poczucie to jest tym większe, iż Jenna dochodzi do przerażającego przekonania, że "ten ktoś" wydaje się znać jej największą tajemnicę, z którą to nie chciałaby ona się z nikim podzielić...

Niniejsza książka stanowi sobą pierwszą odsłonę twórczości tej popularnej amerykańskiej pisarki, jaką możemy poznać w naszym kraju. Pierwszą i od razu przekonującą do zapamiętania nazwiska tej autorki, gdyż oferującą nam sobą bardzo ciekawą, intrygującą i poruszającą opowieść spod znaku mrocznego thrillera dla młodego czytelnika. Dla młodego, gdyż to właśnie wkraczający w dorosłość bohaterowie i ich życiowe problemy stanowią główną oś wydarzeń tej książki, które dotykają sobą [Adres usunięty]. trudnych relacji rodzinnych, traumy dzieciństwa, czy też wreszcie uzależnień, jakie przyjmują tu bardzo zaskakującą formę. Oczywiście - jak na pozycję tego nurtu (thriller), nie mogło zabraknąć tu także i grozy w najczystszej, gdyż ludzkiej, postaci...

Fabułę powieści możemy podzielić na dwie główne części, z których to pierwsza wprowadza nas w tę literacką rzeczywistość, zapoznaje z jej bohaterami, ich przeszłością i miejscem, w jakim żyją..., zaś druga skupia się już zdecydowanie na pędzącej do przodu akcji, całej serii dramatycznych wydarzeń i tak naprawdę walce o przetrwanie, jaką przyjdzie tu podjąć nie tyko samej Jennie, ale też i innym bohaterom. Myślę, że to ciekawe posunięcie autorki, które w idealny sposób dawkuje napięcie podczas lektury, a przy okazji też i podsyca naszą ciekawość względem tego, co kryje się za prawdziwą twarzą Jenny, jak i też kto stara się wywlec na światło dzienne jej największy sekret... Dzieje się tu naprawdę wiele, często coś nas zaskakuje i szokuje, zaś finał nie pozwala zapomnieć o tej pozycji przez bardzo długi czas...

O głównej bohaterki książki możemy powiedzieć z pewnością to, że jest niezwykle ciekawą, gdyż bardzo skrajną w swym charakterze, osobą. Otóż - niczym tytułowy ogień, składają się na niego dwa oblicza Jenny, z których pierwsze przedstawia nam niezwykle wrażliwą, boleśnie doświadczoną przez los i pragnącą spokoju oraz miłości, dziewczynę, z kolei drugie odkrywa bardziej mroczną stronę natury tej postaci, związaną z wydarzeniami sprzed lat, pewną chorą fascynacją i niemożnością pokonania pragnienia tego, by po raz kolejny jej ulec. I przyznam szczerze, że odkrywanie, konfrontowanie i w jakimś sensie osądzanie tych dwóch natur Jenny, stanowi tu dla nas naprawdę niezwykle interesujące, czytelnicze doświadczenie...

Nie gorzej przedstawia się także niezwykle specyficzny obraz miejsca akcji tej historii - małego miasteczka o nazwie Las Piedras, położonego w stanie Nowy Meksyk. To spalone słońcem, niemiłosiernie gorące, duszne i tak naprawdę leżące na głębokiej prowincji Stanów Zjednoczonych miasto, w którym nie wiele się dzieje, a każda wieść rozchodzi się z prędkością błyskawicy. Całości obrazu dopełnia również perfekcyjne oddanie życia, mentalności i sposobu postrzegania "trudnych spraw" przez mieszkańców Las Piedras, z czym w szczególnie trudny sposób musi zmierzyć się Jenny. Dla miłośników prawdziwej Ameryki, relacja ta będzie niezwykłą ucztą...

Traumatyczna przeszłość głównej bohaterki, jej próby odnalezienia się w nowym miejscu i wśród nowych rówieśników oraz wątek sensacji - te trzy elementy tworzą główną oś wydarzeń tej opowieści, których to jednak dopełnia jeszcze jedna ważna kwestia - uzależnienie. Nie chcąc psuć przyjemności z poznawania tej książki potencjalnym czytelnikom, nie mogę powiedzieć tego, czy ono jest..., ale mogę za to zasygnalizować, że Amanda Searcy oddała w naprawdę niezwykle realistyczny, przekonujący i prawdziwy sposób to, jak wygląda sam fakt zmagania się chorej osoby z pragnieniem, by poddać się wyniszczającej sile uzależnienia. Ta część niniejszej książki wywarła na mnie niezwykle mocne wrażenie i chyba też - przynajmniej w mej ocenie, stanowi w dużej mierze o sile tej pozycji...

Lektura powieści "Nie igraj z ogniem", oferuje nam sobą wielkie emocje, niezwykłe doznania i wspaniałą, czytelniczą rozrywkę. Rozrywkę, której nie oprą się zarówno sympatycy obyczajowych historii spod znaku young adult, jak i też miłośnicy mocniejszych wrażeń, które gwarantują sobą wątki związane prześladowaniem głównej bohaterki oraz odkrywaniem jej mrocznych sekretów. Oto bowiem właśnie te dwa literackie oblicza składają się wspólnie na bardzo udaną całość, jaka kryje się pod tytułem tej książki. Tym samym też gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, życząc równie udanej zabawy, jaka to stała się moim udziałem podczas spotkania z tą powieścią.

Miał być ogień...

"Nie igraj z ogniem" to powieść młodzieżowa z ogromnym potencjałem, który moim zdaniem, nie został w pełni wykorzystany. Mamy główną bohaterkę, Jenny, która ukrywa mroczny sekret z przeszłości. Wydarzenia, które miały miejsce z jej udziałem, powinny dać jej do myślenia, jednak dziewczyna jest odporna na uczenie się na błędach jak ja z postanowieniem, że nie będę jeść czekolady. Krótko mówiąc, idzie jej to marnie. Jenny przedstawiona jest w taki sposób, że ciężko załapać czy bardziej jest ofiarą własnych decyzji, czy raczej złym charakterem, któremu ciężko współczuć.

Sam pomysł na fabułę jest ciekawy, jednak problem tkwi w tym, że autorka trochę za bardzo skupiła się na dylematach, które wciąż kotłują się w głowie Jenny. Początkowo myślałam, że to zagłębianie się w rozterki dziewczyny do czegoś prowadzi, jednak tak się nie stało. Zdarza mi się dość często sięgać po książki YA, jednak jeszcze nigdy żadna bohaterka tak mnie nie zirytowała. Rozumiem, że nastolatkowie często zatracają się w swoich problemach, często sobie z nimi nie radzą i nawet nie chcą szukać pomocy, gdy jej potrzebują, jednak główna bohaterka Nie igraj z ogniem zachowywała się wręcz patologicznie i aż nazbyt nieodpowiedzialnie, nawet jak na swój wiek. To fikcja literacka (na szczęście!), jednak ogrom negatywnych zachowań wśród postaci był strasznie wysoki. Jak się tak dobrze zastanowić to nie jestem w stanie, wytypować nawet jednej "dobrej osoby" z tej powieści.

Podobała mi się jedynie aura tajemniczości, którą owiana była każda z postaci, nawet tych drugoplanowych. Czułam nawet przez chwilę dreszczyk emocji, ponieważ nabrałam ochoty na poznanie ich wszystkich. Tu muszę pogratulować autorce, że umiejętnie dozowała przekazywane czytelnikowi informacje, sprawiając, że ciężko było nie dotrwać do zakończenia, by poznać wszystkie sekrety nastolatków.

"Nie igraj z ogniem" to powieść młodzieżowa z elementami dramatu obyczajowego i thrillera. Raczej nie polecałabym po nią sięgać nastolatkom poniżej szesnastego roku życia, ponieważ pojawiają się w niej tematy uzależnień i patologicznych zachowań.

annrecenzuje