Piekielna Mańka

Czy są jakieś granice zła, jakiego może dokonać młoda kobieta? Czy istnieje granica w manipulacji, jakiej może dopuścić się człowiek? Ta książka to nie tylko wyrazista i przerażająca historia. Autor wykonał kawał dobrej roboty przygotowując się merytorycznie do opowiedzenia historii bohaterów, to czuć w każdym słowie. Książka z pewnością dla miłośników historii kryminalnych, jest to wyjątkowo ciekawa lektura. Przez cały czas wirowała mi w głowie myśl, czy takie zbrodnie mogłyby się wydarzyć również w dzisiejszych czasach? Jestem pod ogromnym wrażeniem i z pewnością będę wracać do tej książki.

Reportaże są gatunkiem, po które sięgam coraz częściej i robię to z największą ochotą, po uprzednim wybraniu akurat mnie interesującego. „Piekielna mańka” spod pióra Jarosława Molendy to kolejny z tych najbardziej szokujących, w którego treść trudno uwierzyć z racji opisywanej przez niego historii. A ta jest wyjątkowo okrutna…

Stanisław Zboński i Germanida Szykowicz to para wyjątkowo brutalnych i wyrafinowanych psychopatów, którzy za nic mieli sobie cierpienie innych, mordując ich na wiele niewiarygodnych sposobów. Szacuje się, że przez kilka lat swojej zbrodniczej działalności pozbawili życia dziesiątki ludzkich istnień choć liczba ta z braku dostępnych materiałów dowodowych może nieco się różnić od tej rzeczywistej.

To, co szokuje najbardziej w całej tej historii to z pewnością fakt, że to właśnie Germanida nazwana później „Piekielną Mańką” była mózgiem tego duetu, namawiając swego kochanka do wykonywania jej chorych wizji, co czyniło ją jedną z niewielu kobiet w historii kryminologii pałających się jakże ambitną działalnością seryjnego mordowania ludzi. Oczywiście powojenny chaos i panująca ówcześnie bieda tylko sprzyjały ich zapędom, utrudniając w ten sposób ich szybkie schwytanie i postawienie przed oblicze sprawiedliwości.

„Piekielna Mańka” to reportaż bardzo bogaty w materiały, które autor długo zbierał przygotowując się do jej publikacji. Akta spraw, dokumenty rządowe, wiele fotografii oraz rozmaite relacje prasowe stanowią doskonałe jego uzupełnienie, tworząc finalnie niewiarygodną lekturę. To także pomimo wszystko fantastyczna przygoda, w której ja jako czytelnik znalazłem znacznie więcej aniżeli tylko obrzydliwą historię pary chorych wykolejeńców. Czytając ten reportaż z tyłu głowy ciągle towarzyszyła mi jedna myśl: „Bóg się pomylił”. Szkoda, że nie pierwszy i nie ostatni raz…

Współpraca z wydawnictwem Skarpa Warszawska.

10 sierpnia premierę miała powieść autorstwa pana Jarosława Molendy pt. „Piekielna Mańka”.

Reportaż, w którym czytelnik nie znajdzie współczesnych zwyrodnialców, czy też morderców, których postaci są niejednokrotnie powielane w dostępnych książkach true crime. Tutaj nie dość, że przeniesiemy się do II Rzeczpospolitej, gdzie [Adres usunięty]. w PKP „trup ścielił się gęsto”, to jeszcze za omawianymi zbrodniami kryje się...młoda kobieta, „jedna z niewielu kobiet w historii Polski, które zostały wspólniczkami seryjnego mordercy…”. Największa zbrodniarka międzywojenna. Mowa o Germanidzie Szykowicz oraz jej partnerze, Stanisławie Zbońskim.

Czy mimo tak dużego przeskoku czasowego, pomijając oczywistą kwestię braku technologii, czy też postępu w kryminalistyce i kryminologii, jakie nam dziś towarzyszą, można było w ówczesnych czasach pozostać bezkarnym? Jak wyglądał wtedy świat przestępczy? Jakie ślady pozostawiali po sobie bandyci? Co najczęściej padało łupem złodziei? Jak wielka tym wydarzeniom towarzyszyła medialność?

I jak wyglądało to w przypadku Państwa Zbońskich, wyrafinowanych zbrodniarzy? Ja już poznałam ich modus operandi.

Zachęcam do lektury.

„W ciągu kilku lat działalności zabijali rocznie średnio 10 osób, a więc statystycznie mniej więcej jedną osobę w miesiącu. A zdarzało się, że mordowali dwie osoby w ciągu dnia”.

Dla tej bandyckiej pary to nic innego, jak plan na życie. Jednak, jak wynika ze spisanej historii ich dziejów, to właściwie Germanida była planistką i prowodyrką krwawej kariery. Stanisław Zboński zaś wykonawcą.

Piekielna Mańka, jak o niej mówiono, rzekomo imponującej urody, pozbawiona była norm moralnych.

Kobieta o jednej twarzy i wielu nazwisk. Manipulatorka i inicjatorka niezliczonej do dziś zbrodniczej działalności, której zdecydowanie sprzyjał powojenny chaos i panująca bieda.

„Była jak lisica potrafiąca rozgrywać męską rywalizację. Nauczyła się odczytywać cudze pragnienia, ale nie po to, by je szanować, ale by rządzić…”.

Przez dwa lata autor zbierał materiały, które znajdziemy w wydanej publikacji. To [Adres usunięty]. dokumenty urzędowe, relacje prasowe, akta spraw. Mimo ich kompletowania pan Molenda przyznaje, że nie udało mu się chronologicznie odtworzyć przestępstw. Fakty pozostają niezmienne.

To, co mnie zainteresowało w „Piekielnej Mańce”, to nie tylko losy bandyckiej pary i medialność tego morderczego duetu, ale również wzmianki o innych przestępcach okresu międzywojennego (np. Bruderferajn), czy też w ogóle ówczesna sytuacja historyczno-społeczno-polityczna Kresów Wschodnich.

Temat prostytucji w okresie wojennym, czy warunki więzienne, w jakich przebywały kobiety, to ciekawe wątki, o których zbyt dużo nie czytałam wcześniej. Mam nadzieję, że zostaną one rozwinięte może w jakiejś kolejne publikacji?

W „Piekielnej Mańce” znajdziecie bogatą bibliografię oraz mnóstwo ciekawych fotografii nie tylko zbójeckiej kariery, która rozpoczęła się w 1919 roku.