Pianistka. Clara Schumann i muzyka miłości

„Pianistka. Clara Schaumann i muzyka miłości” to książka napisana przez Beate Rygiert, wydana przez Wydawnictwo Marginesy.

Jest rok 1835, Clara Wieck wyrusza wraz ze swoim ojcem w tournée. Dziewczyna jest utalentowaną, niesamowicie wrażliwą pianistką, którą pokochał cały świat.

Jednak życie Clary nie wygląda tak pięknie, jak mogłoby się wydawać. Friedrich Wieck za dużo wymaga od córki, nie dając jej możliwości wyboru, czy możliwości podejmowania własnych decyzji. Jest ślepo nastawiony na zysk i pragnie za wszelką cenę dążyć do perfekcji – a w zasadzie kontrolować na tyle córkę, aby to ona była czystą perfekcją. Sprawy tym bardziej się komplikują, gdy Friedrich dowiaduje się, że Clara jest zakochana w Robercie Schumannie – ojciec Clary uważa bowiem, że Robert jest wspaniały, ale tylko jako kompozytor. Friedrich szanuje chłopaka jako artystę, lecz nie jako człowieka.

Od początku towarzyszymy Clarze przy jej wyprawach, koncertach, spotkaniach ze sławami ze świata artystycznego. Towarzyszymy jej także podczas wszelkich perypetii miłosnych, których doświadcza. Kibicujemy młodej dziewczynie, skupiając się na fakcie, że to jej ojciec jest tym złym, który kontroluje pianistkę, ogranicza i zupełnie nie rozumie istoty miłości. A co w momencie, gdy ojciec może mieć trochę racji? Clara na własnej skórze przekonuje się, że świat nie zawsze jest piękny i cudowny. Krąg artystyczny nie składa się jedynie z prawych ludzi. Koncerty to nie tylko występy i owacje na stojąco. A miłość, to nie tylko zapewnienia, deklaracje i wielkie, odważne gesty miłosne.

W pewnym momencie miałam ochotę przytulić główną bohaterkę, porozmawiać z nią, dodać jej otuchy. Wiem jednak, że ciężko by mi było zrozumieć jej sytuację. Z jednej strony rozumiem, że było jej ciężko odciąć się od ojca, podejmować decyzje związane z przyszłością i zamążpójściem, a z drugiej strony – zdaję sobie sprawę z tego, że dziewczyna żyła w zupełnie innych czasach i nie jestem pewna, czy umiałabym cokolwiek jej doradzić, mając na uwadze społeczne ograniczenia. Clara i tak bardzo dzielnie znosiła wszystko, była naprawdę niesamowicie silną i samodzielną kobietą.

Podobało mi się wsparcie, jakie Clara otrzymywała od przyjaciół. Od początku było wiadomo, kto jest „dobry”, a kto „zły”. Osoby wartościowe były od razu zauważalne, jakby miały zupełnie diamentowe serca i nieskazitelną duszę. Były dla Clary oparciem w chwilach, kiedy nachodziły ją poważne wątpliwości.

Podczas lektury zaczęłam się zastanawiać, czy to dobrze, że ojciec Clary był tak paskudny dla niej i sprawiał, że z jej dzieciństwa wyniosła kontrolę i ograniczenia. Może gdyby nie to, to dziewczyna nie dotarłaby tak daleko? Tylko tutaj też trzeba zauważyć, że okej, dyscyplina jest ważna, ale jeżeli mówimy już o tak skrajnej zależności od drugiego człowieka, wykorzystywaniu talentu i młodej dziewczyny jako maszynkę do zarabiania pieniędzy, to już nie jest to takie fajne. Przykro mi było, gdy czytałam o tej relacji ojciec-córka. Gdyby Friedrich Wieck był bardziej ludzki od samego początku, Clara mogłaby uniknąć wielu nieprzyjemności w życiu. Może sensownie przegadaliby kwestie miłosne Clary i jej przyszłość, zamiast wzajemnie się denerwować. Niestety, takie czasy.

Bardzo podobało mi się również to, jak autorka przedstawiła pragnienia Clary i jej dążenie do szczęścia. Z jednej strony muzyka i spełnienie, z drugiej – miłość, szczęście. Problemy pojawiają się wtedy, kiedy zaczyna zauważać się, że zarówno jedno, jak i drugie, ma swoje mroczne strony. A gdy trzeba zrezygnować z jednego aspektu dla drugiego, to już w ogóle pęka serce.

Również cała otoczka książki jest przepiękna – zupełnie inne czasy, inna mentalność społeczeństwa, inne „wypada” i „należy”, a jednak łatwo jest podczas czytania przenieść się z „tu i teraz” do codzienności Clary, która zarówno zachwyca, jak i przytłacza. Przez książkę się płynie. Płynie tempem muzyki Clary, a problemy ukazywane przez autorkę, problemy XIX wieku, stają się na nowo naszymi problemami. Zresztą nie twierdzę, że te trudności przestały być aktualne – toksyczni ludzie nadal są wśród nas, choroby psychiczne nadal są traktowane przez wielu ludzi niepoważnie, a i niekiedy trzeba radzić sobie z zależnością od osób, które mają zupełnie inną wizję świata niż my. I co prawda aktualnie kobiety traktowane są inaczej, ale da się zauważyć również niesprawiedliwości i brak równości płci. Dlatego też uważam, że mimo tego, iż książka ukazuje problemy sprzed wielu lat, tak i jest ona jak najbardziej aktualna. W związku z tym, jesteśmy w stanie nie tylko przeczytać, ale również poczuć to, co czytamy.

„Pianistka” jest książką wspaniałą, sprawiającą, że z jednej strony kibicujemy cudownej, odważnej i niesamowitej Clarze, a z drugiej – współczujemy jej, podzielamy jej troski i zmartwienia. Osobiście bardzo wczułam się w tę książkę, choć na początku miałam wrażenie, że jestem zasypywana faktami, które nie mają znaczenia. Później zupełnie mi to nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie. Każdą drobnostkę z życia Clary chowałam na dnie swojego serca. Bardzo przypadła mi ta książka do gustu.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Marginesy.

Nosimy w sobie wiele uczuć, które chcemy, aby się spełniły, spełniamy i niekiedy żegnamy. Wielokrotnie przerastają to, o czym myśleliśmy i stają się nie, marzeniami, a przykrą rzeczywistością. Wtedy, jak mawiała moja babcia „jest płacz i zgrzytanie zębów”.

Pianistka. Clara Schumann i muzyka miłości. Beate Rygiert

Najpierw spełniała marzenia ojca, potem przeszła pod kuratelę męża, cały czas, broniąc swojego ja, tożsamości Clary. Tak niewiele o niej wiemy. Kobieta w świecie mężczyzn, krucha, filigranowa z ogromną pasją i talentem.

„Porównałabym muzykę do miłości!

Zdaje ból, gdy staje się zbyt piękna.

Czasami serce chce wyskoczyć z mojej piersi”.

Tak pisze pianistka w pamiętniku. Tym samym mamy obraz dwóch pragnień, muzyki i miłości. Tylko dwóch, albo aż. Wszyscy pragniemy miłości, nie uściślając ram tego uczucia. Widzimy światło i podążamy w jego stronę, a życie weryfikuje nasze dążenia do szczęśliwości własnymi niespodziankami. Takim zaskoczeniem było pojawienie się Johannesa Brahmsa i jego udział w codzienności artystki.

W czasach licealnych miałam parcie na czytanie biografii kobiet. Przewijały się znane nazwiska od aktorek po królowe, ale nie zawitała utalentowana panna Wieck. Może dlatego, że dopiero teraz jestem gotowa na odbieranie muzyki w jej wykonaniu i docenienie kunsztu, talentu i pracy.

Czytanie tej książki polecam wraz z cichym szumem muzyki, kołysaniem się do słów o wielkich namiętnościach ukrytych pod fałdami koronek i atłasów, w wielkich salach koncertowych, jak i małych prywatnych koncertach dla wybranych.

Przedstawiam Clarę Schumann: kobietę , córkę, żonę, matkę, kochankę, artystkę.

Mam nadzieję, że zechcenie ją poznać i posłuchać.

Pamiętajmy „marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia”.

empikgo ebook

Ciężki jest los kobiety utalentowanej, zmuszonej do polegania wyłącznie na mężczyznach. Clara Wieck, młodziutka pianistka, której umiejętności potrafiły zachwycić nawet najwybredniejszego słuchacza. Uczona i kierowana przez ojca widzącego w niej przede wszystkim pracownika, przynoszącego mu duże pieniądze. Zakochana w Robercie Schumannie, nieakceptowanym w oczach apodyktycznego rodziciela. Oto historia Clary, żyjącej pasją, niesamowicie zdolnej, a równocześnie tęskniącej za szczęściem, jakie daje jej muzyka, gra na fortepianie.

Powieść Beate Rygier została napisana z wielkim rozmachem — czego tam nie ma? Spotykamy elity ówczesnych czasów, samego Chopina, razem z bohaterami podróżujemy po miejscach wykwintnych, mamiących blaskiem, tak często fałszywym. Autorka znakomicie nakreśliła portret relacji panujących między Clarą, jej ojcem oraz ukochanym, relacji pełnych wątpliwości.

Lata mijają, a pewne problemy nadal są aktualne, jak chęć wyrwania spod jarzma toksycznych ludzi, walka nie tylko o miłość, ale też o uczucie swojego jestestwa, gdy każdemu wokół się wydaje, że dokona wyboru rozsądniejszego niż my.

Książkę stworzono w naprawdę piękny sposób, romantyczny, zachęcający do własnych poszukiwań, do jeszcze lepszego poznawania panny Wieck, później Schumann. Nie musicie lubić muzyki klasycznej, aby móc cieszyć się lekturą, aczkolwiek, rekomenduję puszczenie sobie w tle cichutko właśnie kompozycji Roberta Schumanna, dla atmosfery. Już wyżej wspomniałam, niektóre kwestie zostają niezmienione, bez względu na to, w jakich czasach przyszło nam istnieć. Wspaniała opowieść, sądzę, że Clara wielu z Wam stanie się bliska, ona i jej wzruszający życiorys.

Już od pierwszych rozdziałów książka bardzo mnie zaintrygowała i oczarowała swoim klimatem. Styl, w jakim została napisana bardzo mi się spodobał i uważam, że Beate Rygiert w świetny sposób połączyła fakty z fikcją literacką, choć momentami zdarzały się fragmenty pełne suchych informacji, co przypominało mi o tym, że jest to opowieść o rzeczywistych ludziach, a nie tylko wyobraźnia autorki.

Jeśli chodzi o bohaterów, to uważam, że zostali oni naprawdę świetnie i wiarygodnie przedstawieni, dzięki czemu można lepiej zrozumieć to, jakimi osobami byli zarówno Schumannowie, jak i inni artyści tamtych czasów, z którymi mieli oni styczność.

Uważam, że powieść ta to taka pozycja, która pozwala w inny sposób spojrzeć na postacie Clary i Roberta, nie tylko przez pryzmat ich dokonań i tego, jak wielką sławą się cieszyli.

Dobrze tu również zostały ukazane problemy, z jakimi musieli się zmagać ludzie żyjący w XIX wielu jak np. niezbyt dobre podejście do chorób psychicznych (uznawanie ich za szaleństwo), czy też uzależnienie kobiet od woli ich ojców i mężów w wielu dziedzinach życia.

Podsumowując, jest to naprawdę bardzo dobra i wciągająca lektura, którą pochłonęłam z wielką ciekawością w zaledwie dwa dni. Z pewnością zapamiętam ją na długi czas i szczerze zachęcam Was do sięgnięcia po nią i poznania tej pełnej muzyki i przeciwności historii miłosnej 🥰.

Tak trudno ubrać mi w słowa wszystkie moje myśli, które od kliku dni krążą wokół historii Clary Schumann. To książka, która totalnie mną zawładnęła. Już po pierwszych słowach wkroczyłam do świata muzyki poważnej tak bliskiemu mojemu serce i nie chciałam z niego wychodzić.

Zapytacie kim była Clara Schumann? Znakomita pianistka i kompozytorka, kobieta silna i walcząca o siebie i swoje pasje, o każdy dźwięk, który wychodził spod jej palców. Kobieta, która dzięki swojemu talentowi została zauważona w artystycznym świecie zdominowanym przez mężczyzn. Zauważona, choć później w pewnym stopniu „zapomniana” w historii muzyki („odkryto” ją ponownie, jako kompozytorkę w latach 70-tych XX wieku, powstały wtedy nagrania kameralne i solowe jej utworów ), a o takich ludziach warto mówić i się nimi inspirować.

Clara od dziecka stawiała sobie cele, jednym z nich był ślub z Robertem Schumannem. Już jako nastolatka wiedziała, że jest jej przeznaczony. Walczyła o tę miłość przez wiele lat, co najgorsze jej największych „rywalem”, w dążeniu do spełnienia jednego z marzeń, był ojciec, który nie chciał zgodzić się na to małżeństwo. Friedrich Wieck nie był ojcem troskliwym, ciepłym i czułym, zależało mu na karierze córki, na tym aby świat poznał Clarę, jako znakomitą pianistkę. Pomyślicie… przecież walczył, aby jej talent został zauważony, ale forma, którą prezentował sobą była okrutna, można by rzec, że dziewczyna od zawsze i na zawsze tkwiła w „złotej klatce”.

Uwolniwszy się od ojca wpadła w „szpony” małżeństwa, które było trudne, ale kobieta kochała Schumanna całym sercem, nawet wtedy, kiedy musiała na jakiś czas zrezygnować z grania. Świadczą o tym chociażby słowa Johanessa Brahmsa: „wiedziałem, że należysz do niego…jesteś i pozostaniesz jego żoną, także po jego odejściu.”

W tej historii nie tylko istotne są uczucia, ale również muzyka, bo bez niej Clara Schumann byłaby można powiedzieć „niekompletna”, to ona ją w pewnym sensie definiowała, ona była jej drugą największą miłością życia: „odkąd sięgała pamięcią, gra na fortepianie dawała jej ukojenie i poczucie bezpieczeństwa.”

To książka, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Zaznaczyłam w niej tyle fragmentów, które w pewien sposób były dla mnie ważne… nie nie ta cała historia jest ważna i warta poznania.

Gracie bądź graliście kiedyś na jakimś instrumencie ?? Ja próbowałam na gitarze 🎸🎸 ale bez większych efektów. 🤦🤦 Obecnie leży i czeka na „swój” czas- może kiedyś….

Jestem po lekturze książki „ Pianistka Clara Schumann i muzyka miłości” autorstwa Beate Rygiert.

Poznajemy losy wybitnej pianistki Clary. Zebrane listy i wiedza historyczna dały tutaj bardzo rzeczywisty obraz młodej dziewczyny.

Czy można kochać muzykę ponad wszystko ? Czy miłość może ukierunkować twórczy rozwój ?

Clara od najmłodszych lat wie czego chce- grać. Jako dziecko długo nie mówiła a już grała na fortepianie. Pod czujnym okiem despotycznego ojca ciężko pracuje i szlifuje swój talent. Talent który ma poznać świat…

Jako nastolatka zakochuje się bez pamięci. Jest to coś co pcha ją do przodu ale negowane przez ojca sprawia że czuje się zagubiona i samotna.

Czy ta miłość ma szanse ? Czy pomoże jej w karierze pianistki ?

Jej wybraniec to również muzyk z trudną przeszłością ale i wielkim zapasem emocji raz walecznych a raz otępiających. Jest wirtuozem, z otwartym umysłem, potrzebującym wciąż aplauzu i całkowitej atencji.

Clara to delikatna i skromna dziewczyna. Siadając przy fortepianie przenosi słuchaczy w inny świat. Jest podziwiana a jej kariera nabiera tempa.

Czy dwie tak silne i różne jednocześnie osobowości mają szanse na wspólne „i żyli długo i szczęśliwie” ??

Koniecznie przeczytajcie żeby się przekonać. 📖📖

Piękna książka, postać Clary jest urzekająca i bardzo magnetyczna. Idziemy z nią i mocno jej kibicujemy choć wiemy że nie będzie łatwo. Podziwiam ją na upór, podziwiam za niesamowitą siłę, której chyba nikt się po niej nie spodziewa…

Świetnie było czytać o świecie artystów pełnym wszystkim znanych nazwisk 💖💖💖💖💖

„Gdyby tylko mogła, grałaby bez ustanku. I razem z dźwiękami udała się gdzieś daleko.”

Clara Schumann - utalentowana muzycznie od najmłodszych lat była pod silnym wpływem apodyktycznego ojca. To on jako nauczyciel muzyki uczył ją, zmuszając do wielogodzinnych ćwiczeń, nie szczędząc przy tym złośliwości, była nieustannie kontrolowana. Widząc ogromny talent u córki miał zamiar w pełni go wykorzystać, aby się wzbogacić. Zmuszał ją do częstych koncertów, które bardzo dużo ją kosztowały. Chciał bogato wydać ją za mąż. Wszystko zaczęło się komplikować, gdy na jaw wyszło, że Clara jest zakochana. Dziewczyna postanawia zawalczyć o miłość i prawo do życia po swojemu.

Clara uwielbia grać, to jej pasja, miłość i ucieczka od zdominowanej przez ojca codzienności. Autora bardzo realnie oddaje klimat tamtych czasów, kobiety, które muszą walczyć o swoją godność i niezależność. Język jakim się posługuje został dostosowany do tamtych czasów. Narracja toczy się z perspektywy Clary, poczułam do niej ogromną sympatię.

Liczne nawiązania do sytuacji politycznej i społecznej, do Fryderyka Chopina, Polski pod zaborami. Sale balowe, sceny teatralne, salony elit, piękne suknie, koronki, binokle, dyliżanse… Sława i blask. Miłość, która daje siłę i muzyka, która niesie ukojenie.

Bardzo ciekawe są zapiski z pamiętnika, liczne fragmenty listów Clary i Roberta.

Klimatyczna, nietuzinkowa opowieść o niesamowitej kobiecie i jej talencie, o miłości, o konwenansach, o trudnych wyborach, o spełnianiu marzeń. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Są osoby, którym dość łatwo przychodzi odniesienie sukcesu. Mają dobre oparcie w rodzinie, odpowiedniej wielkości kieszeń, bądź zwyczajnie zwykłe szczęście. Czasem bowiem sam talent nie wystarczy by odnieść jakikolwiek sukces. Samozaparcie jest tutaj dobrym nauczycielem. Czy jednak by wejść na salony wystarczy mieć ładną twarz i szesnaście lat?

Tutaj bohaterka przeżywa prawdziwe piekło. Nie ma czegoś takiego, co może robić. Ona musi grać, gdyż jej tatuś właśnie tylko i wyłącznie liczy na ogromne przychody. Musi się zawsze do niego dostosować, wyrzekać rzeczy dla niej ważnych, by tylko srogi dawca jej życia był zadowolony. Wierzy bowiem, że jego córka jest geniuszem, a jeśli nawet czegoś jej brakuje, to on już się stara na tyle, by tego geniusza z jej zrobić. Bidulka będąc skromną osobą nie umie mu się przeciwstawić. Jednak historia nie będzie taka o jaką ją posądzacie. Przyjdzie bowiem taki moment, kiedy córka się zakocha w człowieku, którego jej ojciec nie darzy szacunkiem. W sumie on szanuje chyba tylko samego siebie, dlatego nie pozwala na spotkania. Dziewczyna stanie tu przed wyborem między uczuciem, które może być wieczne, a spełnieniem marzenia o byciu cenioną pianistką. Jak sądzicie, czy można tu dobrze wybrać?

Oj nie zazdroszczę ludziom tych dawniejszych czasów. Kiedyś mieć szesnaście lat to było pierwszym krokiem do ołtarza. Rodzice decydowali o tym co ich dzieci mogą robić, a nie co chcą. Wybór bohaterki jest naprawdę trudny, gdyż grając ona czuje się szczęśliwa. Ulatuje z niej gdzieś stres, nerwy dnia obecnego i poprzedniego, a serce wypełnia radość i melodia, którą naprawdę kocha. Jednak podobna melodia, tylko w innym wymiarze gra w niej kiedy w pobliżu jest on, jej wybranek. Książka ukazuje również jak można się uzależnić od sławy, oklasków i publiczności. Kiedy posiada się pragnienie, by to oni żyli naszym życiem, by nas podziwiali i klaskali możliwie jak najdłużej i najgłośniej. Napisana z wyższością i szacunkiem.

Podobno perły przynoszą łzy. Też tak uważacie?

"Najszczęśliwsza czuła się wtedy, kiedy grała. Odkąd sięgała pamięcią, gra na fortepianie dawała jej ukojenie i poczucie bezpieczeństwa i tylko dzięki niej Clara była w stanie przekonać ojca, aby obdarzył ją miłością."

Marzyliście, by występować na dużej scenie przed publicznością? Grać na instrumencie i być najlepszym wirtuozem na świecie?

Clara Wieck od najmłodszych lat była uczona, by zostać złotym dzieckiem. Dzieckiem, które swoim talentem powali światowe salony i stanie się gwiazdą w swoim fachu. To dzięki ojcu, Friedrichowi Wieckowi, spełnia się w roli pianistki. Światła sceny, oklaski, bisy, wszelakie zachwyty pieściły jej osobę, dzięki czemu czuła się szczęśliwa. To na scenie czuła się w pełni sobą.

Droga do sławy nie jest łatwa u boku apodyktycznego ojca. Wiele zakazów, wiele nakazów w związku z próbami, dobrym stanem fizycznym i psychicznym, odcinało ją od typowego nastoletniego życia, choć w czasach dziewiętnastowiecznych ciężko mówić o zabawie w wieku szesnastu lat, gdy ten wiek był przeznaczony na poszukiwania męża. Ale nie Clara... Dla Clary ojciec miał inne plany.

Plany, które może zaprzepaścić miłość Clary do Roberta Schumanna, zdolnego nowatorskiego kompozytora. Miłość trudna, pierwsza, która po wielu zawirowaniach ma szansę trwać wiecznie. Czy miłość ma szansę przetrwać, gdy ojciec jest temu przeciwny, a kariera pianistki światowej sławy jest na wyciągnięcie ręki?

Ta powieść przeprowadzi Was po salonach europejskiej elity. Będziemy towarzyszyć Clarze u ważnych osobistości, carów, którzy będą zachwycali się talentem tej młodej dziewczyny. Spotkamy elitę kompozytorów, śpiewaczek, pianistów, nawet samego Chopina. Wraz z Clarą będziecie łaknęli sławy, blasku, towarzystwa.

Autorka przedstawiła nam nie tylko samą Clarę, ale również jej późniejszego męża, Roberta Schumanna, który był wpływowym twórcą tamtych czasów. Ich życiorys jest naprawdę ciekawy, wsiąkniecie w tę historię i będziecie pragnęli więcej. Miłość napędza do tworzenia, tak też było w przypadku tej dwójki.

Beate Rygiert nie pominęła wątku, jak traktowano kobiety w XIX wieku. Kobiety były uzależnione od mężczyzn, podporządkowane im, a wszelkie próby wyłamania się były źle odbierane, zwłaszcza przez apodyktycznych mężczyzn. Autorka przedstawiła czytelnikowi niejeden przykład kobiet, które sprzeciwiały się takiemu traktowaniu. Walczyły o swoją niezależność, o spełnianie marzeń, robienie kariery.

"Pianistka" to historia o walce z konwenansami, trudnościami, których nie da się uniknąć. Przeniesie Was w świat XIX wieku, który świetnie jest oddany dzięki autorce. Będziecie łaknęli tej historii i zostanie z Wami na dłużej. Jestem tego pewna. Świetna! Po prostu czytajcie.

Pianistka Beate Rygiert to przedstawienie fascynującej osoby Clary Schumann, niezwykle utalentowanej kobiety. Musiała się nie tylko zmierzyć się z muzyczną konkurencją w ciężkich czasach, ale także z ojcem, który wymagał od niej samych wyrzeczeń, bo miejsce geniusza jest tylko jedno. Piękna, początkowo skromna i pełna pokory kobieta, która na jednej szali postawiła marzenia, na drugiej zaś niespełnioną miłość. Jaka była naprawdę? Co grało w jej duszy, sercu? Czy miłość jest warta zaprzepaszczenia największej życiowej szansy?

Wirtuozka wszech czasów.

Clara gra na pianinie przed pełną salą. Jesteśmy w Lipsku, słyszymy brawa i muzykę, która koi nasze zmysły. Emocje tańczą w rytm pięknie zapisanych nut. Clara ma zaledwie szesnaście lat, a musi mierzyć się z początkami sławy, presją. Sprawy komplikują się, gdy na jaw wychodzi apodyktyczny charakter ojca, dla którego troska i ciepło to tylko gra pozorów. Clara staje się jego własnością, środkiem do światowej sławy, kurą, znoszącą złote jajka. To, co wydaje się harmonijną współpracą, w rzeczywistości okazuje się piekłem. Już wkrótce Clara będzie musiała wybrać, czy posłucha serca, bijącego szybciej na widok nowatorskiego kompozytora Roberta Schumana, czy ojca, który poświęcił całe życie na rozwój kariery córki. Toksyczne relacje, wielka pasja, jeszcze większa ambicja muszą zmierzyć się z konwenansami epoki. Co wygra: miłość czy marzenia?

"Jesteś stworzona do tego, by wspiąć się na sam szczyt, tam, dokąd docierają mistrzowie. Imię Clara oznacza «jaśniejąca», «sławna». Myślisz, że dlaczego właśnie tak Cię nazwałem?"

W zależności od mężczyzny.

Niezwykle trudno jest zrozumieć relacje toksycznej zależności od drugiej osoby. Życie w złotej klatce tylko na pozór wygląda interesująco. Czytelnik w pewnym momencie będzie łapał się na ocenianiu bohaterów, na próbie zrozumienia sytuacji z własnej perspektywy. Wówczas pojawia się bunt, gniew na ojca, który nie widzi, jaki ma skarb w domu, ale też na samą Clarę, ślepo wpatrzona w drugiego człowieka. Na kartach powieści widzimy miłość do muzyki, nuty wręcz tańczą wokół sylwetki czytelnika, lecz to relacje międzyludzkie i niewyobrażalna presja chwytają za serce. Trudno współczesnej kobiecie przenieść się do 1835 roku, gdzie życie w zależności od mężczyzny były codziennością.

„By docenić muzykę Roberta, należy się wsłuchać we własną duszę. Właśnie to tak bardzo oczarowało Clarę. A czasami napawało strachem – choć rzadko kiedy chciała się do tego przyznać nawet sama przed sobą.”

Kochaj mnie! Bezgranicznie!

Z nieśmiałej i skromnej nastolatki rodzi się kobieta, która wie, czego pragnie i o co powinna walczyć. Rozkwita jej kobiecość, a miłość do mężczyzny gra jej w duszy. Muzyka nabiera nowego brzmienia, które skrada serca publiczności, cara, króla… Nagle występy na najważniejszych scenach Europy nie stanowią problemu. Sprawy komplikują się, gdy ojciec sprzeciwia się małżeństwu z Robertem. Każdy czytelnik inaczej zrozumie przedstawione sylwetki bohaterów. Dzięki Clarze możemy uciąć pogawędkę z samym Chopinem, poznać świat wielkich muzyków. Największe wątpliwości będzie budziła Clara, jej ojciec i Robert. Poruszane są tu nie tylko tematy rodzącej się kobiecości, męskości, odpowiedzialności, rodziny czy olbrzymiej ambicji i pasji. Jedni będą widzieć Clarę jako eteryczną, delikatną istotę, gotową dla miłości oddać samą siebie. Drudzy zaś zauważą w niej kobietę skłonną do manipulacji najbliższymi, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Postawa mężczyzn też może rodzić bunt, wywoływać w czytelniku mieszane uczucia, ale właśnie to jest największą zaletą książki. Budzi emocje, nie pozwala o sobie zapomnieć. Czytając ostatnią stronę, niektórzy powiedzą: och, Claro, coś uczyniła, inni zaś osądzą jej postępowanie i szepną, że to dziewczę chciało być tylko kochane i uwielbiane – i nie tylko przez muzykę. Piękna opowieść o tym, co niemożliwe, o wielkich marzeniach, znaku czasów i melodii, która gra w duszy. Nie zabraknie wzruszeń, momentów grozy, gniewu, ale pojawią się też ciarki. Do lektury koniecznie włączcie sobie muzykę klasyczną, wówczas staniecie się jednością z Clarą Schumann, która chciała połączyć życie pełne pasji z życiem pełnym miłości. Czy się jej udało? Przekonajcie się sami.

"Kochaj mnie! Mam dziś w sobie taką tęsknotę, że płacz jest mi bliższy niż śmiech."