Pestka

Lata temu, gdy Bron postanowiła, że Ray musi spróbować pierwszy raz nektarynkę, skończyło się to złamanym zębem i zawstydzeniem tuszowanym złością. Scena ta, okraszona młodzieńczym zakochaniem i toksycznymi mechanizmami zachowań, świetnie odbija wszystko, o czym komiks „Pestka" mówi. Bo może z wiekiem kobiety wydoroślały, ale rozmawianie o uczuciach nie stało się przez to dla nich łatwiejsze. Pięć lat później wciąż były razem, a centrum ich życia stały się spotkania z siostrzenicą Ray, ale cała reszta zawodziła. Przeszłość, z jaką żadna z nich się nie uporała, coraz bardziej dawała o sobie znać. Trudne relacje z rodziną, brak akceptacji, konserwatyzm i kulturowe wzorce wywarły na nich wpływ, jaki w roli cienia podążał za nimi. A gdy codzienna monotonia nie wystarczyła, by nie zwracać na niego uwagi, wszystko zaczęło się psuć.

„Pestka" to nietypowy komiks o poszukiwaniu siebie, a nietypowość jego wynika z zakończenia, którego zdradzać nie chcę, ale napisać muszę, że właśnie takiego głosu mi brakowało. Lee Lai ukazuje jak ważna jest akceptacja i wsparcie bliskich, ale najważniejsze jest zrozumienie siebie. Ilustracje pozbawione są barw tak jak pozornie bywa ich pozbawione życie bohaterek, a jednak plastyczność rysunków (szczególnie jeśli chodzi o sylwetki ludzi) wskazuje na to, że nic jest w życiu tak nudne czy tak oczywiste, jakby się wydaje. Stanowi to fajną zabawę formą, jaką można interpretować na różne sposoby.

Podobało mi się. Może i nie będzie to komiks, jaki zaliczę do ulubieńców czy najlepszych, ale ma w sobie szczerość, jaką lubię. Perspektywa, poruszane tematy, forma czy pewnego rodzaju nieoczywistość naprawdę zgrabnie odbija rzeczywistość, co sobie cenię. A choć powiedziałabym, że w czasie lektury nie czułam wiele, to jednak przygnębienie mnie nie opuszcza, więc nie byłoby prawdą. Przygnębienie związane z szarościami życia, które dają dużo możliwości, a jednak nie są tak kolorowe, jakbyśmy tego czasami pragnęli.

.

przekł. Jacek Żuławski

Komiks nagrodzony Cartoonist Studio Prize, Lynd Ward Graphic Novel Prize, Lamda Literary Award, ALA Stonewall Award Honor Book.

OT PESTKA

„Pestka” mogła być naprawdę intrygująca. Mogła mnie kupić. Ale nie zrobiła tego. A przynajmniej nie do końca. Bo album ma swoje momenty, bywa naprawdę ciekawy, sam zamysł ten jest niezły, jednak wszystko wydaje mi się z jednej strony za bardzo osadzone w estetyce, jakiej w ostatnich czasach mamy już przesyt, z drugiej zaś zbyt mocno wysterylizowane (przestylizowne?), przez co giną gdzieś emocje i siła oddziaływania opowieści na czytelnika.

Ray zajmuje się swoją sześcioletnią siostrzenicą. Czasem. I za tą pomoc chciałaby od siostry, Amandy, więcej zrozumienia, szacunku. Bo życie Ray to też związek z Bron – związek, jakiego Amanda nie popiera ani nie toleruje. I tak żyją te nasze bohaterki, gdzieś w tych poplątanych relacjach starając się być sobą i coś w tym życiu zyskać.

Chyba za wiele spodziewałem się po tym komiksie. Masa nagród (Cartoonist Studio Prize, Lynd Ward Graphic Novel, Lambda Literary Award, LGBTQ Comics, ALA Stonewall Award Honor Book, National Book Foundation "5 Under 35" Honoree), zapowiedź skupienia się na psychologii i emocjach, a wyszedł po prostu jeszcze jeden komiks, jakich wiele w ostatnich latach. Dużo było już obyczajowych powieści graficznych o rodzinie, o relacjach międzyludzkich, o otwieraniu się na coś, o tolerancji, o byciu sobą, wiele wśród nich naprawdę zapadających w pamięć. A „Pestka”? No trochę pestka taka. Nieźle się to czyta, ale jakoś mnie nie ruszyła, nie trzepnęła, nie poraziła. Może za dużo już za mną współczesnych komiksów tego typu? W każdym bądź razie przeczytałem, bez znudzenia, szybko, całkiem-całkiem to weszło. I tyle.

Mam wrażenie, że z „Pestką” jest trochę, jak z filmami realizowanymi według zasad manifestu Dogma 95 – niby proste, niby wielu tak robiło, bo stosowanie się do tych zasad szczególnie wymagające nie było, ale niewielu udało się wspiąć na jakieś wyżyny. Taka estetyka, jak tu jest modna, jest wręcz typowa dla komiksów niszowych, masa autorów z niej korzysta, trzeba więc próbować wycisnąć z niej coś albo zapamiętywalnego, mocnego – emocjonalnie, intelektualnie, fabularnie – albo spróbować to przełamać czymś innym. Tu Lai próbuje tej drugiej drogi, ale przestylizowanie i ciążenie w stronę quasi(?)fantastycznych elementów jakoś mnie nie kupiło. Liczyłem na warstwę obyczajową, ale ta znów okazała się jakby zachowawcza.

To, plus znajoma w swoim wykonaniu szata graficzna – widuje się taką często ostatnio i to, co na początku, przed laty, wydawało się ożywcze i świeże, straciło swoją moc – daje nam komiks niezły. Komiks z udanymi momentami. Ale nie do końca spełniony. A przynajmniej nie tak, jakbym na to liczył. Chociaż fani takich opowieści zawiedzeni nie będą. Do mnie po prostu nie do końca trafił. A może nie trafił na swój czas? Tak czy inaczej, mogło być lepiej, bo potencjał był, choć źle też wcale nie jest.