Moje rozstania z Laurą Dean

PopKulturowy Kociołek:

Nastoletnia miłość potrafi być wspaniała, ale również szorstka i szalona. W albumie Moje rozstania z Laurą Dean Tamaki Mariko postanawia zaprezentować czytelnikowi bardzo toksyczny obraz takiego związku, który ma ogromny wpływ zarówno na danego człowieka, jak i jego otoczenie. Tak jak zostało wspomniane we wstępie, decydując się sięgnąć po ten album, trzeba być gotowym na niezwykłą mieszankę romansu i emocjonalnego dramatu.

Ta powieść graficzna to coś więcej niż tylko pokaz wyniszczającej miłości. To przede wszystkim historia „podróży” Freddy, aby odkryć, zrozumieć i zaakceptować swoje własne wartości. Obok dosyć złożonej treści, autorka wykreowała tutaj również kilka naprawdę świetnie prezentujących się postaci, które wyłamują się z pewnych przyjętych stereotypów i dobrze zapadają w pamięć czytelnika (dotyczy to również bohaterów drugoplanowych).

Nie wszystko jest jednak w dziele idealne i zawsze można się do czegoś „doczepić”. W tym konkretnym przypadku chodzi o tłumaczenie przez autorkę powodów, dla których Freddy ciągle wchodzi w ten sam związek. Próba psychologicznego wytłumaczenia podejmowanych niektórych decyzji, jak dla mnie jest w kilku momentach najdelikatniej pisząc bardzo naciągana. Wszystko jest jednak bardzo mocno zależne od wieku czytelnika. Inaczej na przedstawiony problem będzie patrzył ktoś młody, a inaczej ktoś, kto powinien już powoli robić zapasy zniczy.

Najmniejszego powodu do narzekania nie ma za to, jeśli chodzi o oprawę graficzną albumu. Sztuka (Valero-O’Connell Rosemary) jest naprawdę zachwycająca. Lekka i przyjemna dla oka kreska (z delikatnymi naleciałościami mangowymi) w połączeniu z różowymi akcentami to coś, od czego naprawdę trudno jest oderwać wzrok. Rysunki w wielu scenach zajmują punkt centralny, tak aby podsycić emocje i w jeszcze ciekawszym stylu zaprezentować historię.

Freddie i Laurę Dean poznałam już kilka lat temu, gdy czytałam ich historię w oryginale. Teraz wróciłam do niej w polskim przekładzie, które ukazało się na rynku dzięki wydawnictwu Kultura Gniewu.

"Moje rozstania z Laurą Dean" to powieść graficzna, która porusza temat - nie tylko, ale przede wszystkim - toksycznego, nastoletniego związku. Relacji, w której jedna ze stron doskonale się bawi i nie przejmuje uczuciami innych, druga natomiast czuje się nieszczęśliwa i źle traktowana.

Mam nadzieję, że nikt z Was nie był nigdy w takim związku, ale często słyszy się o parach, które bez przerwy ze sobą zrywają, by wrócić do siebie przy pierwszej lepszej okazji. Tak właśnie jest z głównymi bohaterami tej książki, Freddie i Laurą Dean. Laura to najpopularniejsza dziewczyna w szkole, której doskonale wychodzi manipulowanie ludźmi, Freddie natomiast jest w niej zakochana i pragnie jedynie spokojnego związku.

Autorka (wraz z ilustratorką) zwraca uwagę na szkodliwość takich związków, pokazuje też, jak wiele można stracić goniąc za czymś, co wcale nie daje nam szczęścia.

Chociaż książka nie zachwyciła mnie aż tak jak za pierwszym razem - prawdopodobnie dlatego, że pamiętałam niektóre sceny i wiedziałam, co się wydarzy, przez co nie zrobiły one na mnie aż takiego wrażenia - nadal uważam ją za doskonałą i wartościową lekturę.

Polecam Wam tę książkę nie tylko ze względu na mnogość poruszonych tematów (trigger warnings: aborcja, toksyczne relacje), ale też świetną queerową reprezentację oraz ciekawą kreskę i kolorystykę!

Cieszę się, że wychodzi u nas coraz więcej tak wartych uwagi powieści graficznych!

Freddy Riley jest zakochana do szaleństwa w szkolnej gwieździe Laurze Dean. Związek dziewczyn jest tak samo namiętny, jak i…. toksyczny. Laura ciągle znika, zrywa z Freddy, wraca z przytupem, po czym ją zdradza. I tak tworzy się zamknięte koło.

Przyjaciele Freddy widzą, że ta burzliwa relacja nie jest wartościowa w życiu ich przyjaciółki, jednak ona sama musi to odczuć i w końcu przejrzeć na oczy.

✨Ta historia była naprawdę przyjemna. Idealna dla nastolatków, którzy dopiero uczą się, czym różni się miłość od związku. Nie wiedzą, czego mogą oczekiwać w relacji partnerskiej, ani kiedy się z niej wycofać. I najważniejsze: jak to zrobić?

✨Wiem, że większość z Was to wie, ale powtórzę to, co moim zdaniem przekazuje nam ten komiks:

👉🏻Związek nie jest jednostronny! Masz się w nim czuć dobrze, być szanowana/x/y i szanować drugą osobę.

👉🏻Rozmowa to podstawa! Nie milcz, nie ignoruj, nie zbywaj.

👉🏻Nie odwracaj wzroku, gdy czujesz się krzywdzona/x/y.

👉🏻Mów głośno o swoich potrzebach, a gdy czujesz dyskomfort, nie przemilczaj tego.

👉🏻A przede wszystkim: kochaj siebie… 🤍

✨Autorka świetnie wychwyciła pewne zachowania, z którymi młode osoby muszą sobie radzić - niezależnie od orientacji.

Na szczególną uwagę zasługuje wspaniałe wydanie książki oraz różowe barwy ilustracji 💕 dzięki temu gorzka historia nabierała nieco słodyczy!

MIŁOŚĆ I ROZSTANIA

I wrote her off for the tenth time today

And practiced all the things I would say

But she came over I lost my nerve

I took her back and made her dessert

Now I know I'm being used

That's okay man 'cause I like the abuse

Now I know she's playing with me

That's okay 'cause I've got no self-esteem

- The Offspring

Mariko Tamaki wraca z nowym komiksem. Nowym komiksem o młodości, o dziewczynach, o dojrzewaniu. I miłości. I z czułością opowiada o ich życiu, uczuciach i codzienności, pełnej relacji międzyludzkich, nie zawsze tych pozytywnych i… rozstań.

Laura Dean jest nastolatką. I to nastolatką popularną, urzekającą, pewną siebie. Dziewczyną, jaką chciałoby wielu i wielu chciałoby nią być. Freddy Riley jest inna, jest jej przeciwieństwem, ale obie wydają się dobrze uzupełniać. Jednak związek, jaki zrodził się między nimi, nie jest spełnieniem marzeń. Związek, który co chwila kończy się i zaczyna na nowo. Freddy walczy, miota się, poświęca, ale ciągle jej czegoś brakuje i wciąż i wciąż uczucie to się pogłębia. Nieszczęśliwa, niepewna sytuacji dziewczyna będzie musiała zrozumieć wszystko i… Właśnie, czy będzie w stanie podjąć jakąkolwiek decyzję?

Mariko Tamaki to obecnie jedna z najciekawszych scenarzystek w branży. Najciekawszych nie zawsze znaczy najlepszych, ale akurat Tamaki zalicza się też do tych najlepszych. Właśnie dzięki komiksom takim, jak ten. Zresztą nie tylko w tego typu bardziej niezależnych projektach radzi sobie znakomicie, bo przecież choćby w „DC powieść graficzna 13+” też pokazała, na co ją stać. Może nieco gorzej wypadła w superhero pokroju „Batmana”, ale jak widać po jej pracach, nie są to raczej klimaty, jakie czuje. Bo czuje właśnie historie, które, co tu dużo mówić, odbiera się emocjami, czyta bardziej sercem, niż umysłem i, nomen omen, odczuwa.

Były już dzieła opowiadające nam o miłości przez pryzmat choćby jednego tylko dnia z każdego kolejnego roku życia bohaterów. Były już historie o miłości mówiące nam za pomocą wciąż na nowo przywracanego uczucia u osoby z problemami z pamięcią. A ta opowiada nam o romantycznej relacji dwojga ludzi poprzez rozstania. Właściwie więcej w tym wszystkim takiej obyczajowości, codziennego życia nastolatek, niż choćby klasycznego romansu, choć bynajmniej strona uczuciowa opowieści na tym nie cierpi. Wszystko po prostu zyskuje szerszy kontekst i postacie na kilku planach, rozpisane całkiem ciekawie, ze swoimi problemami, jakże ważkimi przecież, uczuciami, żywotami.

Ten komiks, powieść graficzna właściwie, tętni życiem. Dzieje się tu stosunkowo niewiele i wiele zarazem. To opowieść o młodości, o dorastaniu, dojrzewaniu, o tych czasach, kiedy emocje były najsilniejsze, wszystko odczuwało się do żywego, wszystkiego się próbowało, odkrywało dopiero i nowe rzeczy, i nasze reakcje na nie. Odnajdywaniu własnego miejsca, ale i szacunku do siebie. Walki o to, co dla nas ważne i szukaniu prawdziwości w tym wszystkim. W tej snutej niespiesznie opowieści, jak w innym dziele autorki, wyśmienitym „Pewnego lata”, towarzyszymy bohaterom w ich życiu, na początku obserwujemy to wszystko, by z czasem stać się jego elementem i pozwolić emocjom, by udzieliły się i nam.

Graficznie rzecz z miejsca kojarzy się z albumem „Załoga promienia” Tillie Walden. Pod pewnymi względami tematycznie zresztą też. Na obu tych polach wypada jednak lepiej, niż „Załoga”. Więcej tu uroku i prawdziwości, więcej uniwersalności i siły, bo przecież rzecz traktuje o problemach, o trudnych, toksycznych związkach i to mnie kupuje. W skrócie, kolejny dobry komiks, wróć, kolejna dobra powieść graficzna od Mariko Tamaki. I to tyle w temacie.

We make plans to go out at night

I wait 'til 2 then I turn out the light

This rejection's got me so low

If she keeps it up I just might tell her so

Oh yeah, yeah oh yeah, yeah

Oh yeah, yeah oh yeah, yeah

When she's saying, oh that she wants only me

Then I wonder why she sleeps with my friends

When she's saying, oh that I'm like a disease

Then I wonder how much more I can spend

Well I guess I should stick up for myself

But I really think it's better this way

The more you suffer

The more it shows you really care, right? Yeah

- The Offspring