Pędzące ślimaki

Pędzące Ślimaki leżą już na zaszczytnym miejscu obok Pędzących Żółwi i gry Ślimaki to Mięczaki ( niby inna seria, ale razem im dobrze).

Gra wciąga i pozwala na dobrą zabawę osobom w różnym wieku. Zasady są proste i chwilka wyjaśnień pozwala cieszyć się grą. Z drugiej strony jest pole do popisu pod względem planowania i kombinowania jak zarobić więcej grzybków, bo wcale nie chodzi o to by szybko dotrzeć do mety ;)

Z wad - przy większej liczbie graczy, którzy wiedzą jak zdobywać grzyby trzeba dorobić lub dołożyć wyższe nominały z innych gier.

bardzo fajna gra, polecam dzieciakom. Odnośnie wieku 6+ to spokojnie można czasami grać nawet 5+, bo w tym wieku już takie liczenia dają radę. W grze trochę brakuje tych papierowych monet, bo czasami brakuje i trzeba podorabiać.

"Pędzące ślimaki" to kolejna gra z serii o wyścigach najwolniejszych zwierzątek świata. Tym razem gracze wcielają się w poganiaczy ślimaków, które lawirując po liściasto-grzybkowym torze starają się zdobyć jak najwięcej punktów. W grze może brać udział od 2 do 5 graczy, w wieku od sześciu lat. Każdy z zawodników losuje jedną kartę z parą ślimaków (w dwóch różnych kolorach) i ową parą stara się zebrać jak najwięcej żetonów grzybków. Oczywiście tożsamość ślimaków jest naszą słodką tajemnicą. Ruchy wykonuje się rzucając pięcioma kośćmi w kolorach ślimaków; gracz wybiera jedną kość i przesuwa ślimaka o wskazaną na niej wartość. Wybraną kość gracz kładzie przed sobą, a resztę kosteczek przekazuje kolejnemu graczowi. Ten rzuca więc tylko czterema kośćmi, następny trzema, a kolejny tylko dwoma. A więc im później przypada nasza kolejka, tym mniejsza możliwość wyboru. Z praktyki jednak wiem, że w "Pędzących ślimakach" ostatni bardzo często są pierwszymi :)

Trzeba tu bowiem zaznaczyć, że "Pędzące ślimaki" to nie wyścig, a pierwszeństwo na mecie wcale nie gwarantuje wygranej. Liczy się ilość zebranych po drodze punktów-grzybków, które zdobyć można wpełzając na liść zajęty przez innego ślimaka i spychając go niżej lub wskrabując się na grzybka. Ponadto jeden dodatkowy punkt zdobywa gracz, który jako pierwszy dotrze na metę (my, w domu, dodatkowo motywujemy zwycięzcę czekającą na ostatnim liściu słodką przekąską). Gdy jeden ze ślimaków dopełznie na ostatni liść gracze odkrywają swoje karty i zdobywają kolejne punkty. I tutaj uwaga - gracz, który na swojej karcie ma kolor ślimaka-zwycięzcy, otrzymuje 5 punktów, drugi w kolejności zdobywa punkty 2, a ostatni 3. Ślimaki na miejscu trzecim i czwartym nie zdobywają żadnych punktów. Dziwne trochę, co? No ale to jest właśnie esencja tej gry! Nasze ślimaki to nie sprinterzy, ale starzy kombinatorzy, którym bardzo często lepiej opłaci się ślimaczyć na szarym końcu, niż dzierżyć palmę pierwszeństwa.

W teorii wygląda to całkiem fajnie. A w praktyce? Powiem wam szczerze, że też. I to bardzo. Gdy do stołu zaprosiłem moje dziewczyny (znaczy się: żonę i córkę), pierwsza z nich oceniła grę jako "Super!", a druga powiedziała: "Ale fajna gra! Jakie słodkie ślimaczki!". Ja ten ich zachwyt również podzielam, bo gra ma banalnie proste zasady, świetną oprawę graficzną i przede wszystkim sprawnie działającą mechanikę, zmuszającą do kombinowania, blefowania i strategicznego myślenia. Oczywiście losowość wynikająca z rzutów kośćmi oraz odejmowanie kości kolejnemu graczowi ogranicza nieco możliwość wyboru i zmusza graczy do podejmowania nie zawsze chcianych decyzji, ale za to uczy optymalizacji i tak na dobrą sprawę wcale nie przeszkadza.

Jak na razie graliśmy w składzie dwu- i trzyosobowym; w obu przypadkach frajda z gry jest równie wielka, a przypuszczam, że w większym gronie będzie jeszcze fajniej (sprawdzimy to niebawem). Jeśli polubiliście "Pędzące żółwie", polubicie też "Pędzące ślimak"i, i kto wie, czy nie jeszcze bardziej.

Wspaniała kontynuacja serii z pędzącymi zwierzakami, zupełnie inna od żółwi, warto mieć w kolekcji! Moja recenzja na [Adres usunięty] gdzie każdego dnia opisuję inną grę, klocki lub zabawkę kreatywną - zapraszam i polecam ten produkt!