Paryska krawcowa

„Paryska krawcowa” to rozgrywająca się w dwóch liniach czasowych historia życia w okupowanym Paryżu trzech przyjaciółek, Mireille, Claire i Vivienne pracujących jako krawcowe w domu mody oraz współcześnie, w roku 2017, opowieść o Harriet, która jest wnuczką Claire i przybywając do Paryża na staż, odkrywa historię swojej babci.

Krok po kroku kobieta dowie się co się wydarzyło w tamtych strasznych latach wojny, a jednocześnie zmierzy się ze swoimi traumami.

Zacznę od tego, że bardzo lubię takie zabiegi fabularne, jak dwie linie czasowe, a do tego od zawsze lubiłam czytać o czasie II Wojny Światowej. Uważam, że to jeden za tych tematów, którego nie można spychać gdzieś w czeluści niepamięci i trzeba o nim mówić, pisać, opowiadać. Ale, co ważne, trzeba to robić w zgodzie z faktami, bez upiększania czy wykrzywiania rzeczywistości.

Na taką właśnie lekturę liczyłam, biorąc się za powieść Fiony Vaply.

Akcja powieści rozpoczyna się dość spokojnie, autorka w sposób dokładny ukazuje nam główne bohaterki i ich życie, i to w 1940 roku i współcześnie. Odmalowuje obraz okupowanego Paryża dość skrupulatnie, wnika głęboko w umysł swoich bohaterek, pokazuje jak widzą świat i otaczająca ich rzeczywistość. Przy tym pokazuje jak bardzo różnią się od siebie i co je popchnęło na drogę walki z okupantem.

Jest to obraz ukazany solidnie i ciekawie, a losy trzech przyjaciółek potrafią wciągnąć od samego początku, tym bardziej, że autorka potrafiła zaskoczyć i to co ja brałam za pewnik, nigdy się w książce nie pojawiło.

Jeśli chodzi o akcję rozgrywającą się w 2017 roku, to przyznaję od razu – nie podobała mi się. Miałam wrażenie, że Harriet jest w tej powieści tylko po to, aby mogła odkryć wojenne losy swojej babci, nie wnosząc absolutnie niczego do tej książki.

Była dla mnie postacią bezbarwną i papierową, totalnie zbędną. Uważam, że bez niej ta książka wiele by zyskała, bo nie ma co ukrywać, męczyły mnie rozdziały poświęcone jej osobie.

Nie wniosła w moim odczuciu niczego ważnego do tej powieści, była dla mnie tylko przerywnikiem w opowiadaniu historii Mireille, Claire i Vivienne. Jest to dla mnie zmarnowany potencjał, bo zapowiadało się, że przeszłość będzie miała wpływ na teraźniejszość w tej książce.

Styl autorki jest dobry, mimo, że powieść napisana jest napisana lekko, nie pozbawiona jest głębi i traktuje tematu jakim była wojna i okupacja Paryża po macoszemu. Mimo, że autorka nie epatuje rozbudowaną brutalnością, nie sposób nie zobaczyć w tym jak odmalowuje realia tamtych czasów, potworności, które stały się „zasługą” nazistów.

Zastanawiam się, czemu wątek współczesny wypadł w mojej ocenie tak słabo i wydaje mi się, że to kwestia tego, że autorka skupiła się na tematyce dziedziczenia traumy, która jest od kilku lat tematem publicznej debaty, spychając trochę na boczny tor nadaniu wiarygodności Harriet i jej przeżyciom.

Czy w takim razie odradzam powieść?

Otóż nie.

mimo, że czytałam ją długo i chwilami się z nią trochę męczyłam, to książka mimo wszystko mnie wciągnęła i byłam naprawdę ciekawa jak potoczyły się losy jej bohaterek.

Zatem jeśli lubicie taką tematykę i nie zniechęcają was pewne minusy, to czytajcie „Paryską krawcową” i oceńcie sami.

Książek poruszających temat II wojny jest mnóstwo. Jedne są świetnie napisane, inne troszkę gorzej. Jedne zapomina się szybko, inne długo tkwią w naszej pamięci. I właśnie jedną z tych, które bardzo mi się spodobały i ciężko mi o niej zapomnieć jest Paryska Krawcowa.

Mamy rok 2017, młoda Angielka, która nie do końca umie sobie sobie poradzić po samobójczej śmierci matki sprzed lat, decyduje się na radykalną zmianę w swoim życiu i ubiega się o staż w Paryżu w znanej agencji, gdzie zostaje przyjęta na rok.

Przeznaczenie sprawia, że Harriett trafia do pracy do budynku na 12 Rue Cardinale, tego samego, przed którym zostało zrobione tajemnicze zdjęcie odnalezione przez Harriett w rzeczach po matce.

Zdjęcie przedstawia 3 młode kobiety i jest podpisane: Claire, Vivienne, Mireille, Paryż, maj 1941.

Harriett wie tylko tyle, że Claire to jej francuska babcia, o której nikt nigdy w jej rodzinie nie chciał opowiadać. Nowa praca w tym samym budynku, co na zdjęciu, to dla niej motywacja do rozpoczęcia poszukiwania śladów z przeszłości na temat swojej babci i jej koleżanek ze zdjęcia.

Paryż, rok 1940, dwie młode przyjaciółki starają się jakoś żyć w okupowanym Paryżu, pracując w jednej z najbardziej znanych przed wojną pracowni krawieckich. Każda z nich pochodzi z innego regionu Francji, w Paryżu znalazły się w poszukiwaniu lepszego życia, tak zastała ich wojna.

Claire zakochuje się w wzajemnością w niemieckim oficerze, nie potrafi zrozumieć dlaczego ta relacja nie jest akceptowana przez jej środowisko. Mireille natomiast zaczyna działać we francuskim ruchu oporu. Początkiem 1941 roku dołącza do nich przybyła z Lille Vivienne Giscard. Dziewczyny nawiązują przyjaźń, ale Vivienne unika wyjść towarzyskich, spotkań, ewidentnie coś ukrywając przez przyjaciółkami.

Każda z nich pochodzi z innego regionu Francji, w Paryżu znalazły się w poszukiwaniu lepszego życia, tak zastała ich wojna. Każda na swój sposób próbuje sobie z nią poradzić. Czy miłość Claire i Niemca przetrwa? Czy zostanie zaakceptowana? Czy Mireille poradzi sobie z śmiertelnie niebezpieczną działalnością dla Resistance? I kim tak naprawdę jest Vivienne? Czy wnuczce Claire uda się znaleźć odpowiedzi na te wszystkie pytania? I czy dzięki losom swojej babci i jej przyjaciółek pokona dromony, z którymi jej matka nie dała sobie rady? Przekonajcie się sami, ja gorąco do tego zachęcam.

Książka piękna, wzruszająca momentami, pokazująca, że nawet w tak okrutnej wojennej rzeczywistości jest zawsze odrobina nadziei na lepsze jutro, bo przyjaźń i miłość potrafią wiele pokonać. I wcale nie jest ona tylko dla osób lubiących tematykę wojenną, jest to książka dla każdego, kto lubi się wzruszać i szuka w literaturze rożnych emocji.