Papierowy Pałac

"Papierowy Pałac" to historia Elle. Główna oś fabularna toczy w ciągu jednej doby, obserwujemy zdarzenia mające miejsce na wyjeździe wakacyjnym, który główna bohaterka spędza wraz z mężem i dziećmi. Spokój rodzinnej sielanki zakłóci pojawienie się przyjaciela z dzieciństwa Elle, który okazuje się również jej niespełnioną miłością.

⚪ Mogłoby się wydawać, że będziemy mieli do czynienia z jakimś romansem, natomiast dostajemy naprawdę mocną historię, poruszającą, ukazującą jak rozmaite doświadczenia kształtują nasze życie i co wpływa na nasze decyzje. Jednocześnie jest to fascynujący obraz dysfunkcyjnych rodzin, oraz relacji międzyludzkich, swoiste stadium życia.

⚪ Rozdziały są podzielone na dwie osie fabularne – z jednej strony mamy opisane 24 godziny po zdradzie, z drugiej, całe dotychczasowe życie Elle.

Z każdą stroną będziemy coraz bardziej zdumieni i oburzeni występkami bohaterki – choć jednocześnie ciężko będzie ją osądzać, bowiem dzięki wpleceniu wydarzeń z przeszłości jesteśmy w stanie zbudować sobie coraz pełniejszy obraz sytuacji, oraz lepiej zrozumieć psychikę bohaterki.

Poprzez cały przekrój z jej życia, dotykamy takich tematów, jak: przemoc seksualna, rozbita rodzina, śmierć bliskich, radzenie sobie z żałobą.

⚪ Autorka stworzyła fascynujący, złożony portret kobiety, która boryka się z ciężarem przeszłości, a obecnie jest zmuszona do podjęcia trudnej decyzji, która będzie miała wpływ na całe jej przyszłe życie.

⚪ Pięknie napisana - autorka maluje słowami; nie tylko naturę wraz ze światem bohaterów, ale również ich wnętrze, emocje, napięcie. Przez to książka jest klimatyczna, nostalgiczna, hipnotyzująca.

⚪ Bardzo podobał mi się sposób kończenia rozdziałów, bowiem często ostatnie zdania były dojmujące i znaczące.

⚪ "Papierowy Pałac" nie jest zwyczajną książką obyczajową, jest mocnym dramatem rodzinnym, nie bojącym się tematów tabu. Myślę też, że można ją spokojnie zakwalifikować do literatury pięknej, dostajemy w niej wiele metafor, odniesień, pięknych opisów oraz ciężkich tematów, które zmuszają do refleksji.

Wspomnienie pierwszej miłości u każdego z nas kojarzy się zawsze z uczuciem przyjemnym, z pierwszym doświadczeniem, które pozostawia niezatarty ślad. Gorzej, gdy te uczucia rodzą się na nowo, co w perspektywie naszego ułożonego życia nie zwiastuje nic dobrego i będzie się wiązać z wyborem zawsze bolesnym. Autorka Papierowego pałacu opisuje targaną uczuciami kobietę. Eleanor to matka trójki dzieci i żona Petera, prowadzi ustabilizowane życie i na pierwszy rzut oka można jej nawet pozazdrościć. Pobyt na letnisku określany mianem Papierowego pałacu sprowadzi w to miejsce także Jonasa - pierwszą i rzec by można jedyną prawdziwą miłość bohaterki.

Tematyką tej książki będzie nic innego jak miłosny trójkąt. Elie będzie miotać się między powinnością wobec męża i dzieci, a nieodpartą chęcią powrotu do pierwszej miłości. Będziemy mieć mnóstwo okazji by poznać bohaterkę dokładnie, autorka otworzy przed nami bolesną przeszłość, okres dorastania naznaczy bowiem kobietę okropną tragedią z której wyjdzie i tak zwycięsko.

Powieść będzie obfitować w mnóstwo emocji i dostarczy z pewnością niezapomnianych wrażeń. To książka, którą zapamiętamy na długo. Przeplatające się ze sobą przeszłość z teraźniejszością, mnóstwo zachwycających opisów przyrody przywołują od razu skojarzenia z tytułem Gdzie śpiewają raki. Gdzieś pomiędzy wersami pełnymi uczuć wybrzmiewa piękno natury, które autorka stara się uchwycić niczym impresjoniści. Mamy też nutę pikantniejszych scen opisanych sugestywnie i dobitnie.

Osobiście jest to dla mnie jedna z lepiej napisanych powieści obyczajowych, choć śmiało mogłaby również znajdować się w kanonie literatury pięknej bo w pełni na to zasługuje

„Niezwykła proza” co kryje się pod tym hasłem? Przyznam, że nie tego spodziewałam się po opisie tej książki. Dostałam dużo, dużo więcej. Niespieszna, a przy tym niesamowicie pochłaniająca historia, przeplatające się w czasie wydarzenia, które „ukształtowały” naszą bohaterkę, ukazujące jej wewnętrzną walkę, strach, wstyd, który odczuwa, a przecież tak naprawdę jest ofiarą, ofiarą mam wrażenie wszystkich, bo cała ta otoczka patologicznych zdarzeń i więzi rodzinnych, porzucenia i braku wsparcia od osób dorosłych, od rodziców którzy sami również zmagają się ze swoimi demonami, pakując się każdorazowo w związki z kimś, kto nie do końca akceptuje ich dzieci. Jest również temat wykorzystywania seksualnego, ciężki, duszący, a przede wszystkim niszczący psychicznie i niezauważalny przez osoby, które winny reagować. Ta książka przepełniona jest bólem, stratą, ale również takim specyficznym ukazaniem co by było gdyby? Mamy miłość i pożądanie, przywiązanie i prawdę, którą znają tylko najlepsi przyjaciele, ale mamy także właśnie ten kontrast między tymi uczuciami.

„Przez wszystkie te lata myślałam o nim, tęskniłam, chciałam wędrować razem z nim po cichych ścierkach, dwie bliźniacze dusze. Ale teraz, kiedy jest tu ze mną, wiedzę, że nasze drogi się rozeszły.”

Ukazanie rozdarcia naszej Elle pomiędzy jej pragnieniami, pomiędzy czymś, co byłoby dla niej elementem sklejenia w całość, a tym, co mogłoby być postrzegane źle, co mogłoby powodować wyrzuty sumienia. Mamy kłamstwo na którym zbudowany jest obecny związek Elle.

Książka składa się z pięciu ksiąg, pięciu jakby elementów na które składa się historia, choć wszystko ma tam swoje elementarne znaczenie. Elementarne dla wyboru Elle. Daje nam odpowiedzi na pytania dlaczego tak właśnie postąpiła? Z jednej strony mamy opisane 24 godziny po zdradzie, z drugiej, całe dotychczasowe życie Elle. Mamy tytułowy „Papierowy pałac”, corocznie spędzany rodzinny czas letni.

„Ten dom wzniesiony z papieru - z maleńkich skrawków tektury sprasowanych razem w coś tak mocnego, że potrafi stawić czoło upływowi czasu, trudnym, samotnym zimno - ciagle grozi, że obróci się w ruinę, a mimo to, gdy wracamy, wciąż tu stoi, rok po roku.”

Od początku historii wiemy, że ten wybór będzie trudny. Książka przepełniona emocjami, ale też skłaniająca do refleksji, a przede wszystkim książka, która skłania i powinna, do dyskusji w wielu tematach.

Ta historia na pewno długo pozostanie w mojej głowie i bardzo zachęcam Was do jej przeczytania.

Każdy z nas pamięta swoją pierwszą miłość. Najczęściej to pierwsze, nieśmiałe i niewinne uczucie szybko się wypala pozostając mniej lub bardziej sympatycznym wspomnieniem.

Papierowy pałac. Taką nazwę noszą domki letniskowe, do których Elle przyjeżdża od pięćdziesięciu lat. To tu przeżywa wszystko, co najlepsze i najgorsze w jej życiu. To tu wiele lat temu pierwszy raz się zakochuje. To tu zdradza męża.

"To tu nauczyłam się nie liczyć na więcej".

Niech Was nie zwiedzie pozornie prozaiczna fabuła powieści, bo pod powierzchnią kłębią się mroczne tajemnice, trudne rodzinne relacje i traumatyczne przeżycia, które ciągną na dno niczym kamień zawieszony u szyi. Pierwsza miłość, której żar zostaje zduszony wyrzutami sumienia na długie lata nigdy do końca nie wygasa i wybucha z nową siłą. Budzi ekscytację, ale i poczucie winy. Czy Elle zdecyduje się wybrać miłość do mężczyzny, o którym zawsze marzyła, czy zwycięży budowany latami stabilny związek i rodzina?

Autorka daje bohaterce na podjęcie decyzji 24 godziny, które możemy śledzić niemal minuta po minucie. To czas powrotu do bolesnej przeszłości wpływającej destrukcyjnie na całe życie Elle i jej wewnętrznych rozterek. Bo jakąkolwiek decyzję podejmie skrzywdzi kogoś, kogo kocha.

Ta powieść nie porywa wartką akcją, a emocjonalną karuzelą, która rozpędza się w miarę poznawania historii Elle i jej rodziny. Brudne sekrety skrywane w czterech ścianach domu, który dla dziecka powinien być ostoją bezpieczeństwa osaczają i wyniszczają prowadząc do tragedii. Milczenie ofiary przemocy seksualnej podyktowane wstydem, strachem i wyrzutami sumienia rozbrzmiewa w głowie bardziej przeraźliwie, niż najgłośniejszy krzyk.

Jeśli cenicie wnikliwe i autentyczne wejrzenie w relacje międzyludzkie, opisane budzącym emocje pięknym językiem, to ta opowieść będzie dla Was prawdziwą ucztą literacką. Mnie zauroczyła pozostawiając z refleksjami i pytaniami, na które trudno znaleźć jednoznaczne odpowiedzi.

Z niecierpliwością czekałam na lekturę od Mirandy Cowley Heller, ponieważ z opisu wynikało, że to historia stworzona dla mnie. Wszystko wskazywało, że nie tylko cudowni bohaterowie będą pojawiać się na pierwszym planie tej prozy, ale i emocje o których szybko nie zapomnę. Pełna nadziei więc sięgnęłam po lekturę a ta całkowicie wywróciła moje postrzeganie świata.

Raz na jakiś czas pojawiają się wyjątkowe lektury, które trafiają prosto do serca oraz rozumu czytelnika i nadszedł czas, żebym opowiedziała Wam o moim odkryciu. "Papierowy Pałac" to przepiękna, do głębi poruszająca i bardzo dojrzała historia niespełnionej miłości, która pojawiła się w życiu bohaterów ponownie oraz znienacka. Poruszyło to za sobą oczywiście szereg niespodziewanych wydarzeń a sam czytelnik wraz z bohaterami musiał odpowiedzieć sobie na pytanie czy miłość sprzed lat warta jest zamknięcia aktualnego rozdziału w życiu oraz porzucenia wszystkiego nad czym tak silnie cały czas pracowaliśmy by zachować pozory szczęścia oraz normalności.

Ta fabuła przenika do krwi, ponieważ pozwala aby każdy się z nią utożsamił. Przedstawiona na sposób szczery, otwarty a przy tym wielowymiarowy oraz bardzo obrazowy nie pozostawia czytelnika w niewiedzy jeśli chodzi o losy bohaterów a jednak stawia przed nami wiele pytań na które tylko my znamy odpowiedź. Obserwując historię pięćdziesięcioletniej Elle nie zastanawiamy się czy to jeszcze możliwe, by kobieta poddała się młodzieńczej miłości, tylko rozważamy za i przeciw wobec wielkiego, zrywającego ze wszystkimi zasadami uczucia, bo Elle kochała Jonasa całe życie z wzajemnością a jedynie podstępny los przekreślił ich szansę na szczęśliwe zakończenie.

Można załamywać ręce nad historią bohaterów, wzruszać się do łez i trzymać kciuki za podejmowane na nowo decyzje, ale to co pochłania bez reszty to miłość sama w sobie, która jest tutaj wyznacznikiem wszystkich działań. Autorka w cudowny sposób przedstawiła życie Elle oraz Jonasa ani przez chwilę nie pozostawiając nas w niewiedzy wobec ich przeszłości czy teraźniejszości a to sprawiło, że obydwoje stali się nam niezwykle bliżsi. To historia obyczajowa, nawiązująca do trudnego życia, do wydarzeń, których nigdy nie możemy się spodziewać a sam wątek romantyczny jest tutaj ważnym dodatkiem dopełniającym dzieła. Autorka posługuje się obrazowym, dojrzałym stylem i to wszystko łączy się w cudowną, spójną całość.

Z dumą stawiam "Papierowy Pałac" na półce ulubionych lektur i jestem pewna, że jeszcze nie jeden raz do niej wrócę. To bez wątpienia lektura dla starszego czytelnika, który doceni wiek bohaterów a także same ich trudne przeżycia, ale ten kto zdecyduje się poznać historię Elle i Jonasa na pewno nie pożałuje swojego wyboru. Złożona, wielopoziomowa, inna niż wszystkie powieść o emocjach jakich w żadnej innej książce nie spotkamy, ponieważ miłość łączy się z prozą życia tak silnie, że trudno odróżnić uczucie od oczekiwania.