Panaceum

Roxanne Anderson przez wielu uważana jest za szczęśliwą. Ma w życiu wiele tego, o czym inni mogą tylko pomarzyć. Jest bogata, popularna w szkole, do tego piękna i inteligentna. Jednak nikt tak naprawdę jej nie zna, a ona czuje się bardzo samotna, pomimo że ma wokół siebie wielu ludzi. Na dodatek to nie jej jedyny problem, skrywa tajemnice, które mogłaby wiele zmienić.

Amir Farrel jest czarnoskórym chłopakiem, uczęszczającym na studia. Nie pochodzi z bogatego domu, musi pracować. Nie czuje się akceptowany przez ludzi, z którymi studiuje, nie licząc swojego przyjaciela. Jednak jest coś, co pozwala mu zapomnieć o wszystkim – koszykówka. Doskonale wie, że jest w niej naprawdę dobry, kocha ją i marzy, aby kiedyś zostać zawodnikiem NBA. Pewnego dnia oboje wybierają się na tę samą imprezę. Ona idzie tam, ponieważ zawsze udaje się na takie wydarzenia, on zostaje namówiony przez przyjaciela. Żadne z nich nie wie, jak wiele ona zmieni w ich życiu. On widzi, jak ktoś próbuje ją odurzyć, a później pilnuje, aby nic się nie stało. Ona tak naprawdę nie wie, co się wtedy stało. Pewne zdarzenia sprawiają, że zbliżają się do siebie, choć można by pomyśleć, że nie powinni. Jak potoczy się ta znajomość? Jaką tajemnice skrywa Roxanne? Czy sobie z tym poradzi? Czy Amir spełni swoje marzenia?

Ta książka zdecydowanie mi się podobała i to pod każdym aspektem. Historia, jaką w niej znalazłam była po prostu świetna. Wciągnęła mnie na tyle, że nie mogłam się od niej oderwać praktycznie od samego początku, aż do ostatnich stron. Przeczytałam ją w jeden wieczór (ze znaczącym zarwaniem nocy), a nie należy ona do cienkich, a wręcz przeciwnie ma ponad 500 stron. Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Czytało się ją szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje i to bardzo różnorodne.

Bohaterowie ciekawi, świetnie wykreowani. Oboje bardzo polubiłam i mocno im kibicowałam.

„Panaceum” to książka, która bardzo mi się podobała i z ogromną przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Współpraca reklamowa wydawnictwo_amare

Pozwól miłości stać się lekiem na całe zło. To zdanie umieszczone na rewersie okładki było jednym z czynników, który skłonił mnie do tego, aby podjąć się współpracy przy tym tytule. Oczywiście taki elementów było zdecydowanie więcej, ale to zdanie było tym, co ostatecznie przeważyło szalę na korzyść tej książki. Zatem czy "Panaceum" — debiut literacki Basi Łaszkow skradł moje serce? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Historia opowiada o dwójce młodych ludzi, którzy na pierwszy rzut oka wydają się należeć do zupełnie innej bajki. Roxanne Anderson jest piękną i inteligentną blondynką, która uchodzi za urodzoną pod szczęśliwą gwiazdą. Dziewczyna jest otoczona mnóstwem znajomych, a w dodatku zupełnie nie musi martwić się o pieniądze. Jednak, czy jest zadowolona ze swojego życia? Chociaż mogłoby się zdawać, że tak, w rzeczywistości Roxanne zmaga się z własnymi demonami, przez co czuje się również bardzo samotna. Czy na jej życiowej drodze pojawi się ktoś, kto pomoże jej stawić czoła problemom?

Amir Farrel to czarnoskóry chłopak, którego życie do tej pory nie rozpieszczało. Jego rodzina musi liczyć każdy grosz, dlatego Amir, jako najstarszy z rodzeństwa, jest zmuszony godzić studia i treningi koszykarskie z pracą dostawcy jedzenia. Chłopak jest bardzo utalentowanym sportowcem, który marzy o karierze w NBA. Czy jego umiejętności pozwolą mu zostać zawodnikiem najlepszej ligi koszykarskiej na świecie?

Jedno jest pewne. Kiedy jego znajomość z Roxanne nabierze rozpędu, wszystko może się zdarzyć. Czy mimo znaczących różnic społecznych oraz przeciwności, z którymi muszą mierzyć się każdego dnia, uda im się stworzyć silną relację? Czy razem będą mieli odwagę przeciwstawić się swoim najbardziej skrywanym lękom? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że początkowo zupełnie nie mogłam wciągnąć się w tę historię. Myślę, że trochę przytłoczył mnie ogrom problemów, z którymi borykali się główni bohaterowie. Ataki paniki, trauma, rasizm, brak tolerancji, czy szufladkowanie osób pod względem ich wyglądu i zasobności portfela to tylko niektóre z nich. Nie wiem, czy dwójka tak młodych ludzi byłaby w stanie w realnym świecie udźwignąć taki ciężar. Oczywiście nie zrozumcie mnie źle. W prawdziwym życiu może zdarzyć się dosłownie wszystko, jednak w tym konkretnym przypadku wydało mi się to trochę mało prawdopodobne i nieco naciągane.

Przyznaje też, że po przeczytaniu ok. 260 stron, miałam bardzo duży kryzys. Mocno zastanawiałam się nad tym, czy nie zrezygnować z dalszego czytania, ale następnego dnia zebrałam się w sobie i postanowiłam jednak dać tej książce jeszcze jedną szansę. I była to dobra decyzja, ponieważ później czytanie szło mi już bardzo płynnie, a strony w zasadzie przewracały się same. Relacja pomiędzy głównymi bohaterami znacznie się rozwinęła, nabrała tempa, pojawił się również pewien trzymający w napięciu element, który ukazał, jak szczere i głębokie jest uczucie, które zrodziło się między Roxanne i Amirem. Dlatego w mojej ocenie druga część książki, jest o niebo lepsza od pierwszej.

Chociaż przed rozpoczęciem czytania byłam bardzo pozytywnie nastawiona do "Panaceum", lektura nie zrobiła na mnie piorunującego wrażenia. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego, niż to, co otrzymałam. Niemniej jednak myślę, że znajdą się czytelnicy, którzy będą zachwyceni tą lekturą, dlatego, jeżeli nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z debiutem literackim Basi Łaszkow, zachęcam Was do przeczytania jej książki i wyrobienia sobie własnego zdania na jej temat.

"Panaceum" Basi Łaszkow @[Adres usunięty]ow to debiut literacki z gatunku Young Adult. Nie często sięgam po książki z tego gatunku ponieważ od jakiegoś czasu uważałam, że jestem już na nie za stara🤭 Moją uwagę jednak przyciągnęła minimalistyczna okładka; tytuł, który mógł skrywać ciekawą fabułę i oczywiście najważniejsze, że książkę napisała nasza bookstagramowa koleżanka 🥰 Jesteście ciekawi moich wrażeń? Zapraszam 😊

Roxanne i Amir, to historia ich obojga i każdego z osobna. Historia dwójki ludzi z zupełnie innych środowisk społecznych i kulturowych. Ona, blondynka z bogatego domu, a on czarnoskóry, nieśmiały chłopak z sąsiedztwa. Na pozór mogłoby się wydawać, że nic ich nie łączy poza wspólnymi zajęciami na uczelni, lecz zdarzają się w życiu sytuacje, których nikt nie jest w stanie przewidzieć. Sytuacje, które ciągną za sobą lawinę zdarzeń, a ta lawina może Cię poparzyć lub dać Ci ukojenie...

Basia Łaszkow zadebiutowała w przepięknym stylu. Opowieść, którą oddała w ręce czytelników jest jak malowana słowami. Dopieszczona w każdym możliwym zdaniu wypowiedzianym przez bohaterów czy każdej podjętej przez nich decyzji. Fabuła w książce jest niespieszna, ale poprowadzona w ciekawy i wciągający sposób. Rozdziały opowiadane są na zmianę raz przez Roxanne, a raz przez Amira co daje nam większy wgląd w ich życie prywatne i dzięki temu możemy również poznać ich myśli czy uczucia, które towarzyszą im w danej sutuacji. Pisarka porusza wiele ciekawych i trudnych zagadnień co nadaje książce jeszcze większej wartości.

Basiu gratuluję Ci z całego serca❤️ Stworzyłaś ponad pięćset stron niesamowitej historii o walce z demonami, odnajdowaniu siebie, swojego miejsca na ziemi i swojego panaceum... 🌷

Niekoniecznie świadczy to o samej książce, ot po prostu tak bywa. Trochę mam tak i tym razem.

"Panaceum" jest historią dwójki młodych ludzi - Roxanne i Amira, których tak naprawdę, możnaby rzec, że więcej dzieli niż łączy. A jednak pośród setek studentów to właśnie ich ścieżki się przecinają.

Ona - jedna z najpopularniejszych studentek, z zamożnej rodziny, a jednocześnie samotna. Zmaga się z atakami paniki, ale dba o to, by nikt się nie dowiedział.

On - czarnoskóry chłopak, który dorabia, by wspomóc matkę. Najstarszy z rodzeństwa, świetny koszykarz, wiąże swoją przyszłość z tym sportem.

Historia sama w sobie z dużym potencjałem. Autorka poruszyła kilka istotnych kwestii, takich jak: rasizm, ataki paniki, tolerancja. Wskazała też, jak czasem ludzie, którzy są popularni, są jednocześnie samotni. Że można być samotnym nie będąc samemu.

No i wspomniany rasizm - momentami trudno się czytało, było to bardzo przykre. Czasem wydawało mi się nieco przesadzone, ale potem uderzała mnie myśl, że takie zachowania pewnie jeszcze się w świecie trafiają.

Przyznam szczerze, że początkowo źle oceniłam Roxanne - chyba niesłusznie pokierowałam się utartymi stereotypami. Autorka wykreowała ją na sympatyczną i dobrą, ale nieco pogubioną dziewczynę. Zresztą, Amira też nie dało się nie lubić. Choć czasem było mi go żal, kiedy wciąż uważał, że nie jest wystarczająco dobry.

Relacja tej dwójki potoczyła się dość szybko, przemknęła mi nawet myśl, że może nawet nieco zbyt szybko, ale potem rozwój tej znajomości jakby zwolnił. Cała akcja zresztą trochę też. Za to pod koniec wszystko się rozpędziło i wtedy nie potrafiłam się oderwać, za nic nie przewidziałabym takiego biegu wydarzeń. Końcówka nadrobiła całość tak naprawdę.

Nie będę ukrywać - nie była to książka bez wad. Pomysł sam w sobie był genialny, ale czasem wydała mi się nieco przegadana. Nie lubię mocno rozbudowanych opisów, a tutaj niestety takie były i momentami wytrącało mnie to z rytmu.

W ogólnym rozrachunku mam nieco mieszane uczucia, ale jednocześnie nie żałuję, że sięgnęłam. Zabrakło mi tego efektu WOW, a zarazem nie była to zła książka. Była w porządku, z ciekawym pomysłem na fabułę i sympatycznymi głównymi bohaterami (bo poboczni bywali... różni, ale nic więcej nie powiem).

Jeśli lubisz miłosne historie będzie to książka dla Ciebie. Ona dziewczyna z dobrego domu, gwiazda w szkole otoczona wianuszkiem uwielbienia. On zamknięty w sobie starający się nie rzucać w oczy, czarnoskóry koszykarz. Wydawać by się mogło, że są z dwóch różnych światów, a jednak kiedy znajdują się w swojej obecności czują niespodziewany spokój. Ona mimo, że jednak z popularniejszych dziewczyn w szkole, czuje się samotna w tłumie, przelewa swoje myśli na papier i wtedy jest jej łatwiej. On ciągle mający poczucie, że jest gorszy, pomimo że nie ma lepszego od niego na boisku. Wzajemnie dają sobie otuchę, nie muszą nikogo grać i to jest najważniejsze. Jednak dziewczyna wpada w oko bogatemu chłopakowi, który nie cofnie się przed niczym aby ją zdobyć. Czy Roxanne i Amir będą razem? Czy może dziewczyna wybierze bogatszego adoratora? Tego dowiesz się z tej książki.

Ładnie jest tu pokazane drugie dno, czyli to, że być może wydaje nam się, że ktoś jest szczęśliwy, ale tak naprawdę może się mierzyć wewnętrznie z wieloma problemami. Ataki paniki, depresja, czy skrajne poczucie niższości. Nigdy nie wiesz co siedzi w głowie drugiego człowieka, gdy nauczył się perfekcyjnie udawać uśmiech.

Ma się poczucie, że autorka jest młodziutka i dość romantycznie patrzy na świat i obrane cele.