Pan wojny. Wojny wikingów. Tom 13

Seria Wojny wikingów już dawno stała się jednym z moich ulubionych cykli wydawniczych i niejednokrotnie powtarzałam, że twórczość Bernarda Cornwella to coś wspaniałego. Podobnie zachwalałam postać uwielbianego przeze mnie Uhtreda z Bebbanburga, który jest głównym bohaterem tej historii. Pan Wojny to trzynasty i zarazem ostatni tom serii, na który naprawdę długo czekałam, ale byłam też pewna obaw. Nie były one oczywiście związane z tym, czy będzie to dobra książka, ale raczej z tym, co spotka Uhtreda i jak zakończy się jego historia… Jednak to jedna z tych nowości wydawniczych, których pojawienie się wywołało we mnie nie lada ekscytację.

Śmiało muszę stwierdzić, że to jedna z tych historii, którymi po prostu się żyje. Śledziłam losy głównego bohatera od samego początku, stałam się jakby częścią jego drużyny i przeżywałam wszystko wspólnie z nimi. Gdy w taki sposób podchodzimy do oferowanej przez autora opowieści, nie sposób nie ulec szeregowi różnorodnych emocji. Cały czas towarzyszyły mi pewne obawy, ale czułam tę zawziętość bohaterów, wsparcie Uhtreda, który jest doskonałym liderem i strategiem. Jego postać jest wspaniale wykreowana, to człowiek pewny swoich wartości i celów, do których zaciekle dąży. Doskonały wojownik, honorowy i odważny.

Choć główny bohater odzyskał należące do niego rodzime ziemie, to mimo wszystko nie może się nimi cieszyć i żyć w spokoju. Każdy rości sobie do nich prawa i chce, aby Uhtred złożył przysięgę posłuszeństwa lub płacił daninę. Jednak chyba każdy, kto zna tego wojownika doskonale wie, jakie podejście prezentował względem tych zbyt pewnych siebie ludzi. Dodatkowo młody król Aethalstan, którego Uhtred częściowo wychował i zapewnił mu tron, całkowicie zmienił swoje nastawienie wobec dawnego przyjaciela. Główny bohater obecnie ma w nim wroga, choć wnuk Alfreda przecież tyle mu zawdzięcza…

Zdecydowanie nie można tutaj narzekać na nudę – jest mnóstwo akcji, a punktem kulminacyjnym staje się historyczna bitwa pod Brunanburhem, która miała miejsce w 937 roku i była jedną z najważniejszych w historii Królestwa Brytyjskiego. Gdy człowiek zna co nieco tej prawdziwej historii, to wie mniej więcej, czego spodziewać się po fikcji literackiej (choć akurat ten cykl ma w sobie co nieco faktów historycznych, a sam autor zawsze wyjaśnia wszystko w notach historycznych)… Wiedziałam więc, że nie otrzymam mojego wymarzonego zakończenia, ale i tak poczułam pewną satysfakcję – głównie dlatego, że Uhtred (którego uwielbiam jak już wiele razy wspominałam!) do samego końca pozostał sobą. Widać to w jego działaniach, wypowiedziach, podejmowanych decyzjach.

Wszystkie niewyjaśnione sprawy – czy to związane z podbojem nowych ziem, władaniem nimi i konfliktami, w pewien sposób zostają tutaj zakończone i znajdują wyjaśnienie. Podobnie jak i pewne relacje pomiędzy bohaterami. Cornwell naprawdę zadbał o to, aby wszystko potoczyło się odpowiednio, było dobrze opisane, a sceny pojedynków są wspaniałe. Uwielbiam również klimat tych powieści. Stylu autora nie trzeba już zachwalać – to fachowiec. Cornwell od wielu lat oferuje czytelnikom powieści historyczne, które zyskują statusy bestsellerów nie bez przyczyny.

Zgodnie z powiedzeniem, że wszystko, co dobre, musi się kiedyś skończyć, tak i niestety ta seria znalazła swoje zakończenie. Z jednej strony nieco żałuję, ale z drugiej doskonale rozumiem, że pewnych rzeczy nie można ciągnąć w nieskończoność. Z czystym sercem napiszę jednak, że była to jedna z najlepszych przygód literackich, jakie przeżyłam w swoim czytelniczym życiu. Dodatkowo bardzo miło ze strony Cornwella, że zadedykował tę powieść Alexandrowi Dreymonowi, który w adaptacji wciela się w postać głównego bohatera – świadczy to chociażby o tym, że doskonale odegrał swoją rolę.

Kolejna doskonała pozycja z pod pióra Bernarda Cornwella. W tym tomie jesteśmy świadkami zakończenia wspaniałej  historii bohaterskiego Uhtreda z Bebbanburga. Jak zawsze na plus opisy batalistyczne oraz fabuła. Akcja od początku do końca trzyma w napięciu. Wszystko co dobre musi kiedyś mieć swój koniec, trochę szkoda bo te historie wypełniały mój wolny czas już od dawna. Ale jak wiadomo lepiej coś zakończyć w dobrym momencie, niż snuć opowieści na siłę. Moim zdaniem pozycja obowiązkowa dla fanów serii. 

Jeśli lubisz powieści historyczne, to "Pan wojny. Wojny wikingów. Tom 13" jest idealną książką dla Ciebie. Bernard Cornwell jest mistrzem w opowiadaniu historii i budowaniu niezapomnianych postaci. Jego umiejętność łączenia faktów historycznych z fikcją literacką tworzy niezapomniane doświadczenie czytelnicze. Zwłaszcza w tym tomie, który opowiada o wojnach wikingów, atmosfera jest naprawdę niepokojąca i porywająca. Polecam tę książkę wszystkim fanom gatunku a także tym którzy się jeszcze wahają czy to kierunek dla nich!

Książka Pan wojny. Wojny wikingów. Tom 13 autorstwa Bernarda Cornwella to kolejna wspaniała część sagi, która utrzymuje czytelnika w napięciu od samego początku. Narracja jest bardzo wciągająca, a bohaterowie są wyraziści i wiarygodni. Historia o wojnie toczonej w imię zemsty i zdobywania ziemi jest poruszająca i skłania do refleksji. Książka jest napisana z dużą dozą szczegółowości i wciąga w swoją historię. Poza tym, autor dostarcza czytelnikowi wielu intrygujących faktów historycznych, które poszerzają wiedzę na temat tamtych czasów. Wszystko to sprawia, że Pan wojny jest wspaniałą książką, która zachwyca i skłania do refleksji.

Wojna wikingów to jedna z moich ulubionych serii książek.. bardziej lubię tylko Harry'ego Pottera, ale tu akurat ciężko o konkurencję :) Pan wojny to niestety zakończenie serii, ale moim zdaniem książka była genialna. Przeczytałam ją jednym tchem. Każdemu, kto pozostałe 12 tomów ma już za sobą, z czystym sumieniem polecam sięgnąć i po ten. Trochę tęsknię za Uhtredem, więc bardzo możliwe, że przeczytam całość raz jeszcze. Mam mimo wszystko nadzieję, że autor zdecyduje się na kontynuację. Pomarzyć można :P Na szczęście jest jeszcze "Upadek królestwa" ;)