Pan Lasu. Gra książkowa

Zdarza Ci się grać w gry paragrafowe? Tak? W takim razie świetnie trafiłeś(-aś)!

„Pan lasu” Łukasza Orbitowskiego to książka, w której nie jesteś,y obserwatorami. Jesteśmy prawdziwymi bohaterami i to od nas zależy jak skończy się historia! Bo tutaj każda decyzja ma znaczenie i nie ma tu miejsca na przypadek.

Prowadzimy Krystiana przez mroczny, duszny świat, w którym coś czai się w cieniu. I niby mamy wybór, ale czy aby napewno kontrolujemy tę historię?

Klimat jest tutaj świetny! Autor nie próbuje nas straszyć tanimi trikami. Ona buduje napięcie powoli, gdzieś podskórnie. Las nie jest tu tylko tłem - jest żywy, ciężki, przytłaczający. Czujemy go niemal fizycznie. I im dalej idziemy, tym bardziej mamy wrażenie, że coś jest nie tak. Że coś nas obserwuje. Motyw słowiańskości tylko to pogłębia. To nie jest oczywisty horror - to raczej coś bardziej pierwotnego, nieuchwytnego. Coś, co siedzi gdzieś głęboko w naszej wyobraźni i wychodzi na powierzchnię wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewasz.

Ta książka to naprawdę świetna rozrywka! Skakanie między paragrafami, ciągłe podejmowanie decyzji, wracanie do wcześniejszych momentów - ciągle coś się tutaj dzieje. Chociaż wiem, że dla jednych to będzie świetna zabawa, dla innych coś, co wybija z rytmu czytania i meczy. Jednak taki urok gier paragrafowych 😉

Do czego mogę się przyczepić to fakt, że Krystian to ktoś, kogo prowadzisz ale nie zawsze czujesz z nim realną więź. Przez to niektóre decyzje, które powinnam przeżywać, stawały się bardziej mechaniczne niż emocjonalne co z całą pewnością troszeczkę odbiło się na odbiorze całej gry.

Jednak mimo to do niej wracałam. Bo „Pan lasu” ma w sobie coś uzależniającego. To uczucie, że może następnym razem podejmiesz lepszą decyzję. Że odkryjesz coś, czego wcześniej nie widziałaś(-eś). Że dotrzesz do innego zakończenia i nagle okazuje się, że jedna historia to za mało. Bo jeśli dasz się w to wciągnąć - może Cię naprawdę zaskoczyć.

Ocena: 7/10

Książka, której za sprawą konstrukcji bardziej się doświadcza i przeżywa, niż czyta. Orbitowski to już znana marka tworząca duszne i gęste historie, gdzie groza i psychologia działają na czytelników niezaprzeczalnie, jednak tym razem to kontrola była po mojej stronie.

Rodzinne emocje zawsze mają swoją niezaprzeczalna moc i tutaj otrzymujemy je w relacji ojca z synem, relacji podszytej zmęczeniem, bezsilnością i poczuciem winy. Bohaterem jest Krystian borykający się z uzależnienie, które nie pozostaje bez wpływu na wydarzenia. Zdziwiłam się, bo zawsze u mnie wygrywa chłodna kalkulacja, a tutaj jednak sporo decyzji dyktowały emocje i za to szacuneczek, bo nie łatwo mnie do tego sprowokować.

Autor aurą książki stopniowo mnie osaczał, co rusz podbijając mój niepokój, trudno mi też sobie wyobrazić dla takiej sączącej się grozy lepszą scenerię niż Puszcza Augustowska. Nieustannie czułam z tyłu głowy, że coś nie gra, coś się święcie (i nie chodziło o niezapowiedzianą wizytę teściowej xD). Same decyzje też wzbudzały emocje, jednak wczułam się na tyle, że trudno mi je nawet zdefiniować.

Motywy legend, bogów i tym podobne zawsze są dla mnie ciekawy smaczkiem i nie inaczej jest tu. Pradawni bogowie są gdzieś w tle, ich obecność odkrywana jest w sposób fragmentaryczny w postaci śladów, czy symboli i to w moim przypadku bardzo dobrze działało na wyobraźnię.

Sama mechanika gry mi się spodobała, czuć tu ciężar konsekwencji nawet gdy decyzja wydaje się prosta i błaha, ale finalnie gra nie wybacza błędów i solidnie za nie karze.
Miałam kilka decyzji doprowadzających mnie do ślepej uliczki, jednak nie jestem na tyle obyta z gatunkiem, że nie wiem czy to mój błąd, czy bardziej nie intuicyjność publikacji,

Książka dostarczyła sporo emocji i przyjemności, czułam ciężar decyzji i nieustanny brak poczucia bezpieczeństwa. Klimatyczna gra, gdzie warstwa psychologiczna stoi na wysoki poziomie. Horror bardziej z tych niepokojących niż straszących, ale dla mnie warto poznać.