Pamiętniki Mordbota. Wszystkie wskaźniki czerwone. Sztuczny stan

Właściwie to bardzo mi ciężko ocenić tę książkę, która byłaby fajną lekturą, gdyby nie popis tlumacza. Otóż bohater powieści, będący robotem, opowiada o sobie używając rodzaju nijakiego w wersji modnej ostatnio nowoczesnej gramatyki typu: poszłom, zrobiłom, widziałom itp. Mnie straszliwie przeszkadzało to w czytaniu, nie miało zresztą żadnego uzasadnienia w treści narracji, bo tytułowy mordbot (robót z funkcjami ochroniarsko-morderczymi) nie ma płci, po prostu jest androidem, czyli ma ludzką sylwetkę. Ale to takie okropnie ważne chyba, żeby żaden czytelnik nie pomyślał, że ten robót jest człowiekiem, że trzeba podkreślać to używając raniących oczy wydumanych końcówek. Jak ktoś potrafi omijać takie dziwolągi wzrokiem, to polecam, miła rozrywka, jak ktoś ma "oko korektora", to nie - szkoda nerwów.

Pytanie do wszystkich introwertyków: kojarzycie takie sytuacje w pracy, w szkole, albo podczas jakiegoś wyjątkowo wyczerpującego zdarzenia, kiedy myślicie tylko o tym, żeby stąd zniknąć, posiedzieć SAMEMU w pokoju, obejrzeć swój serial, poczytać coś dobrego, oderwać się od rzeczywistości i tak naładować baterie? Tak, ja też je znam. I zbuntowana robotyczna jednostka ochroniarska z „Dzienników…” Wells też.

Uwielbiam Mordbota. To jest ta postać, która pojawi mi się w głowie, kiedy ktoś zapyta „z jakim bohaterem literackim chciałabyś się zaprzyjaźnić?”. Trafia do mnie humor Wells, czytałam tę książkę i chichrałam się pod nosem. Biedna jednostka jest śmiertelnie niebezpieczną bronią i ogromnym zagrożeniem dla ludzkości, ale jednocześnie jest też… po prostu nieśmiała i chciałaby tylko zostać zostawiona w spokoju. I feel you.

Na tom pierwszy składają się dwie nowele, chronologicznie jedna przypada po drugiej, więc trzeba je czytać po kolei. To dwie wciągające historie, odrębne przygody/zlecenia, których podjął się Mordbot. Poziom sajfaj nie jest aż trudny, jak bałam się, że będzie, wszystko byłam w stanie zrozumieć i bawiłam się przy tym świetnie. Jesteśmy w bliżej nieokreślonej przyszłości, w której występują ludzie, ludzie wspomagani i różnego rodzaju służące im boty i konstrukty.

Językowo czasami bywa wyboiście, główny bohater nie ma płci, a w drugiej części obok zaimka „ono” dochodzi jeszcze postać odmieniana jako „onu”. Tłumacz musiał się nieźle nagimnastykować, język polski to przeciwnik wagi ciężkiej w takich sprawach, dlatego brawa dla całej redakcji. Osobiście do tych odmian już jestem przyzwyczajona, bo to nie pierwsza książka z takimi bohaterami, którą przeczytałam.

Jestem ciekawa, co będzie dalej, czy Mordbot odkryje swoją przeszłość, znajdzie cel istnienia, kogo jeszcze spotka na swojej drodze i czy ten ktoś będzie chciał razem z nim obejrzeć po raz kolejny odcinek 179 „Wzlotu i upadku księżycowej ostoi”. Ta seria jest nieprzewidywalna, w szacunkach równe szanse ma kosmiczna apokalipsa i bunt robotów, co wylot na bezludną planetę i ukrycie się w zacisznej jaskinii.

Mordbot mógłby mordować, ale mu się nie chce. Wpada w kłopoty, chociaż wcale nie o to mu chodziło. Nie patrzcie mu głęboko w oczy, bo to go zawstydza. A tak w ogóle to… nagadałam się już, cześć. Idę sobie zrobić diagnostykę albo sprawdzić perymetr, czy coś.

Świetne. Akcja, nieważna choć interesująca i wciągająca. Ważne jest to jak przebiega analiza kondycji ludzkości i motywów działania poszczególnych ludzi. I to że wszyscy robimy te same głupie rzeczy. A AI stworzone na nasz obraz i podobieństwo tak różne od nas jest skażone naszymi wadami co czyni je bardziej ludzkim. Świetny główny bohater. Nie wiem czy tłumaczenie czy rytm powieści wymagał ode mnie dużej uwagi w czytaniu. Więc trochę to zajmuje ale oddaje. Na pewno sięgnę po kolejne tomy.

Książka jest interesująca. Aczkolwiek, już wiem (bo rozmawiałam z kilkoma znajomymi na jej temat), że nie każdemu taka tematyka odpowiada. No cóż, nie zawsze ma się to, co by się chciało mieć. Ja jednak uważam, że warto zapoznać się z historią tego androida.

Jednym z najmocniejszych punktów książki jest bez wątpienia Mordbot, nasz niezrównany narrator. Jego niezwykła mieszanka uczuć, zdolności analizy i brak znajomości subtelności społecznych dostarczają nie tylko humoru, ale także głębszych refleksji na temat tożsamości, ludzkości i przynależności.