Pamiętnik księżniczki. Tom 1

Taka trochę bajka o Kopciuszku, ale w wersji dla młodzieży. Porusza tematy typowych rozterek nastolatków, ale nie brakuje w niej humoru. Super, że wznowiono tę serię, chociaż taki powrót do przeszłości może nieco zaskoczyć. Bo, czy dzisiejsza młodzież wie, co to telefon stacjonarny? W każdym razie to kultowa pozycja, która powinna znaleźć się w biblioteczce każdej nastolatki.

Mia w nowym wydaniu. Miałam gdzieś tą książkę, ale taką starą, że już nie nadawała się do użytku. Skoro wyszła nowa, to uznałam, że czas na zmianę. Pomimo tego, że mam już swoje lata (ale cicho sza!), to uważam, iż jest to jedna z najlepszych historii na przestrzeni wieku. Sama chętnie bym przeżyła taką historię.

Muszę przyznać, że jestem prawdziwą fanką tej serii. Tom pierwszy czytałam dwa razy i przeczytam pewnie jeszcze raz. Moim zdaniem jest to najlepszą książka młodzieżowa, do której zawsze będę chętnie wracać. Nie jestem już nastolatką, ale wciąż lubię zagłębić się w lektury napisane prostym i przyjemnym językiem.

Pamiętnik księżniczki to kultowa seria, którą powinna znać każda nastolatka. Sama czytałam ją po latach z wielką przyjemnością, dzięki niej mogłam się przenieść w lata młodości. Lubię wracać do ulubionych lektur jakiś czas po ich przeczytaniu. Przyjemna i lekka pozycja, doskonale sprawdzi się jako relaksująca książka, pozwalająca na chwilę odprężenia.

Czy i Wasze nastoletnie lata przypadły na czas, kiedy twórczość Meg Cabot zyskiwała największą popularność? Osobiście miałam przyjemność poznać serię Pamiętnik Księżniczki już jakiś czas temu, ale dziś z ogromną przyjemnością i jeszcze większym sentymentem powracam do losów Mii, by przypomnieć sobie wszystkie najlepsze fragmenty.

Zacznijmy od tego, że wznowienie serii zaskakuje wizualnie. Szata graficzna oraz twarda oprawa z odpowiednimi ilustracjami od razu przykuwają uwagę czytelnika i sprawiają, że po książkę po prostu chce się chwycić. Sama treść dodatkowo zachęca, gdy przeczyta się na odwrocie książki, że nastoletnia bohaterka, wyrzutek społeczny i charyzmatyczna postać w pewnym momencie zaczyna łączyć życie prywatne z baśniową opowieścią. Nie tak dosadnie, oczywiście, ponieważ wszystko rozgrywa się na motywach powieści dla nastolatków, czyli żadnej fantastyki tutaj nie będzie, jednak motyw zwykłej dziewczyny w jeden dzień zmieniającej się w księżniczkę śmiało można zaliczyć do ucieczki przed codziennością.

Lekka historia, która przywołuje na ustach szczery uśmiech to coś co zjedna sobie na nowo wiele fanów. Historia dedykowana zarówno nastolatkom jak i dorosłym czytelnikom pokazuje, że w jednej chwili nasze życie potrafi wywrócić się do góry nogami. Jakie będą tego konsekwencje? O tym każdy z nas powinien przekonać się sam, ale w rękach Meg Cabot podobna historia zmienia się w pomysłową, odrobinę ironiczną, zabawną i przywołującą same pozytywne emocje opowieść, która idealnie wypełnia naszą wyobraźnię.

Nie jest to lektura, która zmieni świat, ale na pewno przywołana same pozytywne emocje. Czytamy o Mii, 14-latce, z którą utożsamić się może każdy z nas. Prosta, ale nieszablonowa dziewczyna, która ma swoje małe marzenia i cele, w jeden dzień zaczyna dostrzegać, że poza codziennością jest jeszcze coś więcej. Jej ojciec wyjawia tajemnicę i nagle zwykła uczennica zmienia się w księżniczkę. Nauka manier, porzucenie dotychczasowego życia oraz całkowita zmiana podejścia do świata zagwarantują liczne problemy oraz przeciwności z którymi będziemy się mierzyć u boku sympatycznej bohaterki.

"Pamiętnik księżniczki" darzę ogromnym sentymentem i cieszę się, że pojawiło się tak piękne wznowienie. To idealny prezent dla czytelników, którzy chcieliby sobie przypomnieć najlepsze motywy gatunku a także dla młodego pokolenia, udowadniając że wróżki, złe stwory i inne istoty nie mogą się równać z klasyczną wersją dziewczęcych marzeń przeniesionych na karty powieści. Kto z nas bowiem nie fantazjował o tym, by choć raz porzucić swoje życie i zostać królem bądź królową? Meg Cabot na jeden piękny moment spełnia marzenia i porywa nas do świata, w którym wszystko może się wydarzyć.

Myślę, że nie ma Millennialsa, który nie kojarzyłby chociaż "Pamiętnika księżniczki". Przecież to kultowa seria, którą jeśli nie znamy z książek to znamy z popularnego filmu z 2001 roku.

Mia ma czternaście lat i dowiaduje się, że jest księżniczką. Jej tata jest księciem. Rodzice generalnie są po rozwodzie i skrzętnie ukrywali ten fakt przez dziewczyną. Cóż... Wygląda na to, że teraz jej życie nieco się zmieni... Została Księżniczką Genowi!

Jako jedyna spadkobierczyni otrzymuje nowe obowiązki oraz przywileje. Musi zmienić swoje zachowanie, mowę, no wszystko właściwie! Kto nie marzył kiedyś o takiej zmianie życia? Udało się tylko Księżnej Kate🤔😅

Fajnie było wraz z Mią uczyć się nowych rzeczy i generalnie wkroczyć w ten zupełnie inny wymiar. Dorośli muszą przymknąć oko na niektóre jej zachowania. To przecież tylko czternastolatka, a ten wiek rządzi się swoimi prawami.

Jednak to wydanie robi ogromne wrażenie! Twarda oprawa, piękne pastelowe kolory, niesamowicie dziewczęce. Dodatkowo książka ma przepięknie barwiony brzeg! I to na kolor fioletowy! 😍 Czcionka jest dość dużą co przyspieszyło mi czytanie. Piękny jest ten tom!

Ta książka jest idealna dla nastolatek ale nie tylko. Również dorosłe osoby mogą śmiało ją przeczytać. Można poczuć się znów młodo i przypomnieć sobie młodzieńcze lata. Jeśli macie córkę to koniecznie kupcie jej tę właśnie książkę! To pierwszy tom serii z nowego wydania. Ja osobiście niecierpliwie czekam na kolejne części 😁

Czytałam tę książkę jako nastolatka i do tej pory z sentymentem powracam do serii "Pamiętnik księżniczki". Pierwszy tom w udany sposób przedstawiał uwielbiane przez nas postacie, a także obfitował w wydarzenia świetnie przedstawiające problemy współczesnych nastolatek oraz w przezabawne sytuacje i dialogi, po których nieraz śmiałam się do rozpuku. Chyba właśnie za ten niepowtarzalny humor i pewną dozę absurdu pokochałam tę serię całym sercem.

Czy któraś z Was nie marzyła by zostać księżniczką? Taki zaszczyt właśnie przytrafił się Mii. Ta niczego nieświadoma czternastolatka właśnie się dowiedziała, że jej ojciec jest księciem Genovii, a co za tym idzie ona została… księżniczką. Cały jej świat wywraca się do góry nogami, pojawiają się pewne przeszkody z którymi musi sobie poradzić.

Przez książkę się płynie, wszystko pisane jest lekko, z humorem, myślę, że młodsza widownia będzie bardzo zadowolona. Poruszane są tutaj kwestie ważne i ważniejsze: wiadomo nudna szkoła, pełno zadań domowych czy zajęć dodatkowych, ale są również te ważniejsze sprawy jak kosmetyki, ciuchy, przyjaźnie, chłopcy i oczywiście pierwsze zauroczenia… wiadomo! Bardzo przyjemna i urocza historia. Mnie oczarowała.

Tak pięknie wydanej książki dawno nie miałam w rękach. Ja polecam, idealnie się przy niej odprężyłam i uciekłam od codziennych problemów :).

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Słuchajcie, jeśli lubicie serię Rodziny Monet lub serię z Lottie Brooks to ta pozycja jest czymś pomiędzy. Seria o księżniczce Mii, która przez jakiś czas nie wie, że nią jest. Mia ma czternaście lat, jest chuda i wysoka, oraz cierpi na brak biustu. Codziennie skrupulatnie mierzy jego objętość i przechodzi zawód. Stara się jak może opanować matematykę w pierwszej klasie liceum, ale nic nie poradzi na to, że matematyka zwyczajnie jej nie lubi. Ona nawet nie pisałaby pamiętnika, gdyby nie pewne wydarzenie. Zaczyna się od 23 września, gdzie jej myśli wędrują obok jej matki, która spotyka się z nauczycielem. Jej nauczycielem, który nie ma najmniejszych oznak jakiejkolwiek urody. Czasami dzwoni do niej jej ojciec ale po rozmowach z nim tylko utwierdza się w przekonaniu, że wie dlaczego jej mama jest sama. Mogłaby tylko umawiać się z kimś innym, a nie robić jej wstyd przed klasą. Ilość miejsca, które zapisuje w pamiętniku jest bardzo zróżnicowana, czasami nawet jest wczesny ranek, a później popołudnie czy wieczór, gdzie ponownie rozpoczyna swoje pisanie rzeczami o których chce później pamiętać. Pod koniec spisuje wszystko to, co chce po dniu zapamiętać, lub co ma do przygotowania. Ogólnie to jej życie jest najbardziej opisane, nawet kiedy ktoś się pojawia, to tylko na krótki czas. Pewnego dnia, kiedy Mia spotyka się z ojcem dowiaduje się rzeczy dla niej całkowicie nowej i dziwnej jednocześnie. Ma żal do wszystkich, że bóli nad matematyką podczas gdy jest księżniczką i ma dziedziczyć koronę po ojcu. Po pewnym czasie dochodzi do niej sedno prawdziwych zmian i jak sądzicie, czy jest z nich zadowolona?

Wspaniała książka nie tylko dla nastolatków. Treść pokazuje, że czasami w naszym życiu przychodzi czas na zmiany i nie należy się ich obawiać. My boimy się wychodzić ze swojej strefy komfortu, bo wydaje nam się, że co jest obce, to musi być złe. Życie Mii tak naprawdę może przypominać życie każdego z nas. Przejmujemy się swoimi kompleksami, podczas gdy są rzeczy w których jesteśmy dobrzy i to na nich powinniśmy się skupiać. Jeśli los daje ci szansę, to wykorzystaj ją. Według mnie Mia jest mądrą dziewczyną, tylko nie lubi zmian. Opisuje nam co robi w szkole i po niej niby poważnie, ale my odbieramy to jako żarty. Czasami roztrząsa jakiś problem dłużej przez co rośnie do ogromnych rozmiarów. To informacja dla nas, że sami sprawiamy, że to co według nas złe, wciąż się nawarstwia. Książka jest odpowiednia już nawet dla dziesięciolatków, gdzie pojawiają się pierwsze fascynacje płcią przeciwną w delikatnym wydaniu. Koniec pamiętnika to 9 październik. Jestem nią zachwycona, dlatego bardzo ją polecam i czekam na tom drugi:-)

PAMIĘTNIK KSIĘŻNICZKI to seria, która od lat jest moją komfortową lekturą. Po raz pierwszy przeczytałam ją będąc w podstawówce, potem w gimnazjum, liceum, w czasach studiów, a ostatnie reready zrobiłam teraz, będąc już dorosłą kobietą. Nie potrafię już zliczyć, ile razy czytałam całą serię i za każdym razem tak samo jest mi ciepło na sercu, gdy śledzę losy Mii Thermopolis. Meg Cabot stworzyła postacie, które są niezwykle realne i z którymi bardzo łatwo jest się utożsamić. Ta paczka przyjaciół, a także Grandmere, Lars, czy rodzice Mii i Pan Gianini, to postacie, które zostają z nami na dłużej. Nasza Mia może i okazała się być księżniczką, ale ma problemy z nauką, ze znajomymi, ma kompleksy i podkochuje się w pewnym chłopaku. Jestem pewna, że każda z nas była kiedyś w podobnym położeniu i odnajdzie w tych bohaterach cząstkę siebie. Ponadto, Autorka posługuje się prostym i lekkim językiem i opowiada perypetie Mii w humorystyczny sposób, dzięki czemu każdy tom można pochłonąć w krótkim czasie i z uśmiechem na ustach. Myślę, że chociaż ta seria miała swoją pierwotną premierę lata temu, to jednak nadal jest aktualna i zachwyca czytelników w różnym wieku. Jest też dosyć niewinna i pozbawiona triggerów, a jednak porusza wiele poważnych tematów i Autorka robi to z ogromnym wyczuciem. Czytając, wielokrotnie mogłam utożsamić się z bohaterami i ich problemami. Przyznam, że z ogromnym sentymentem i uwielbieniem powróciłam do Mii, Lilly, Tiny, Michaela, Borysa, Larsa, Grandmere i innych.Polecam Pamiętnik Księżniczki zarówno nastolatkom, jak i tym starszym czytelnikom - jeśli potrzebujecie czegoś lekkiego i poprawiającego humor, to ta lektura sprawdzi się idealnie! To jedna z moich ulubionych serii ever!

Amanda Says

„Pamiętnik księżniczki” okazał się książką, którą wiele z Was czytało jako nastolatki. Osobiście oglądałam jedynie film, a dopiero teraz zapoznałam się z papierową wersją. Był to dla mnie powrót do przeszłości. Nie tylko pod względem emocjonalnym, ale i historia, która się dzieje w książce to wczesne lata 2000. W końcu ilu z nas ma teraz w domu telefon stacjonarny? A pamiętacie jak można było podnieść słuchawkę drugiego telefonu i podsłuchiwać rozmowy? Pod względem technologicznym jest to ciekawe doświadczenie.

Mia jako nastolatka przywołała mi również moje nastoletnie czasy. Co prawda nie okazałam się księżniczką (a szkoda). To problemy z jakimi się mierzyła i były dla niej końcem świata są znane. Można pomyśleć, że są to błahe problemy, którymi nie powinna się przejmować, ale na tamten moment była to tragedia.

Forma pamiętnika w jakiej napisana jest książka przybliża nas do nastoletniej dziewczyny, która czuje się zagubiona. Jednego dnia jest zwyczajną dziewczyną mieszkającą z mamą, a jej największym problemem jest zdanie matematyki. Następnego dnia okazuje się księżniczką... Jej życie nie przewraca się aż tak do góry nogami, ale musi mierzyć się z reporterami, nagłym zainteresowaniem i lekcjami jak być księżniczką.

Historia, którą pokochały nastolatki na nowo ożywa w sercach dorosłych ludzi. A do tego jestem pewna, że znajdzie nowych fanów.

„Pamiętnik Księżniczki” to opowieść, która przyciąga swoją lekkością i humorystycznym stylem narracji, mimo upływu wielu lat od jej pierwszej premiery. Historia Mii, która nagle dowiaduje się, że jest księżniczką, nadal porusza serca czytelników w różnym wieku. Poruszyła też moje, chociaż mimo wielu lat, które minęły od czasu, kiedy pierwszy raz poznałam tę historię, nadal całkiem dobrze ją pamiętam. Mam do tej książki stale ogromny sentyment, mnóstwo razy widziałam też ekranizację, a mimo to ta opowieść mi się nie nudzi. Chętnie odświeżyłam ją sobie z nowej, przepięknie wydanej wersji.

Książka opowiada o niepozornym życiu czternastoletniej dziewczyny, która nagle staje się następczynią tronu niewielkiego europejskiego państwa. Mia, pełna uroku i naturalnej naiwności, wiedzie codzienne życie nastolatki, które z dnia na dzień mocno się komplikuje za sprawą ojca dziewczyny, który jest księciem Genovii. Co automatycznie oznacza, że Mia nagle zostaje księżniczką. I musi spróbować jakoś odnaleźć się w nowej dla siebie rzeczywistości. Wychodzi jej to z różnym skutkiem, co możemy śledzić w powieści.

Świat Mii został opisany w formie pamiętnika, a to sprawia, że czytelnik może lepiej zrozumieć jej emocje, rozterki i przemyślenia. Chociaż książka ma już swoje lata, uważam, że udało jej się przetrwać próbę czasu. Nadal porusza tematy uniwersalne dla dorastającej młodzieży, takie jak pierwsze uczucia, problemy szkolne czy zmiany w życiu. Opowieść Mii, jej zmagania z rolą księżniczki, ale też codzienne kłopoty z matematyką czy niezrozumienie świata dorosłych są elementami, które mimo upływu czasu są tak samo aktualne i nadal potrafią trafić do młodego czytelnika. To opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu własnego ja, zmaganiu się z nagłymi życiowymi zmianami, czyli o tym wszystkim, z czym człowiek musi się zmagać, niezależnie od tego, w jakich czasach dorasta. Elementy popkultury z tamtego okresu, jak chociażby „Buffy, postrach wampirów” (miło było wrócić chociaż we wspomnieniach do niektórych z nich) mogą być obce młodszym czytelnikom, jednak emocje, konflikty wewnętrzne i przeżycia bohaterki, a także przesłanie opowieści są w dalszym ciągu ponadczasowe. Humor i lekkość, z jaką autorka opowiada historię Mii sprawiają, że nawet starsi czytelnicy mogą znaleźć w niej wiele radości i rozrywki.

Mia jest postacią bardzo realną, pełną wątpliwości, niepewności, ale też pełną wdzięku i uroku, co sprawia, że czytelnicy łatwo mogą z nią się utożsamić. Jej pamiętnik pozwala nam zajrzeć głębiej w jej życie, uczucia i zmagania z nową rolą, którą nagle ma pełnić. To przez jej pryzmat poznajemy świat królewskich zasad i obowiązków. Inni bohaterowie powieści są równie dobrze wykreowani. Matka Mii, szalona artystka, stanowi kontrast dla królewskiego świata, do którego nagle trafia Mia. Przyjaciółka księżniczki to również niezwykle barwna postać, która dodaje tej opowieści dynamiki, różnorodności i humoru. Autorka w intrygujący sposób połączyła świat codziennych, młodzieńczych problemów z realiami życia książęcej rodziny. Kontrast między życiem codziennym a królewskim światem jest zgrabnie przedstawiony, dając czytelnikowi szansę na odkrywanie obu tych sfer równocześnie.

„Pamiętnik Księżniczki” to historia, która wciąż zachwyca, choć powieść ma już swoje lata. To książka, która przywoła sentymentalne wspomnienia u wszystkich, którzy czytali ją w młodości, ale też dostarczy radości i emocji młodszym czytelnikom, którzy poznają czternastolatkę i jej przygody po raz pierwszy. Ta pełna humoru, ciepła, zabawna i wartościowa opowieść o dorastaniu sprawi, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Z całego serca polecam!

Która z Was będąc nastolatką prowadziła pamiętnik? Taki w którym notowała to, co wydarzyło się danego dnia i w którym kreśliła sprawy do załatwienia w najbliższej przyszłości?

Ja niewątpliwie zaliczam się do takich osób. I chociaż oprawa graficzna ówczesnych pamiętników różniła się znacznie od tych, które dzisiaj mogą mieć nastolatki zasady jego prowadzenia były podobne… Wpisy ozdobione kolorowymi serduszkami, mnóstwo podkreśleń i oczywiście coś co chyba nie zmieniło się do tej pory – chowanie go przed bliskimi :)

„Pamiętnik księżniczki” to historia dzięki której wróciłam do nastoletnich lat swojej młodości, do tego co bez wątpienia minęło ale co w jakiś tam sposób życiowo mnie ukształtowało. Przeniosłam się do świata kontrastujących ze sobą emocji, do świata marzeń i zauroczeń. Przypomniałam sobie rozterki ówcześnie mnie trapiące, wątpliwość towarzyszące na każdym kroku i dylematy, które często zajmowały głowę zbyt długo… I choć, od czasu mojej nastoletniej młodości minęło już sporo lat - reread powieści okazał się niesamowitą przygodą.

„Pamiętnik księżniczki” to urocza powieść o dorastaniu, o pierwszych zauroczeniach i obawach. O tym, co z perspektywy czasu wydaje się mało znaczące, a kiedyś przyprawiało o szybsze bicie serca. Kiedy najważniejsze było to, aby uplasować się wysoko w szkolnej hierarchii!

I choć to historia dla młodszej młodzieży, myślę sobie, że ci nieco starsi nastolatkowie, którzy może już zapomnieli o swojej młodości, mogliby z łatwością przenieść się do czasów już odrobinę odległych… i podczas lektury, tak jak ja, poczuć ciepło w okolicy serca…

Nastoletnia, troszkę niezdarna Mia nie jest gwiazdą szkoły. Mieszka z mamą, szaloną artystką, a jej przyjaciółka jest uważana za dziwadło. Takie tam nudne życie. Do czasu...

Okazuje się bowiem, że ojciec Mii jest księciem Genovii, małego europejskiego państwa. A to oznacza, że Mia jest następczynią tronu....

„Cześć, jestem Mia. Mam czternaście lat… i chyba zostałam księżniczką.”

Kiedy tylko zobaczyłam nowe wydanie „Pamiętnika Księżniczki”, wiedziałam, że muszę mieć swój własny egzemplarz. Historia Mii, to mój osobisty powrót do nastoletnich czasów kiedy to zaczytywałam się w tej książce. Nadszedł czas na rereading!

To co niezmiennie mi się w tej książce podoba, to forma w jakiej została napisana, a mianowicie w formie pamiętnika. Bardzo dokładnie poznajemy uczucia głównej bohaterki, jej przemyślenia i rozterki . Pozwala to czytelnikowi mocno zżyć się z dziewczyną.

Tej książce nie można odmówić poczucia humoru. Pomimo upływu lat, bawiłam się wyśmienicie. Momentami prychałam pod nosem jak nastolatka, mając gdzieś dziwne spojrzenia wszystkich wokół mnie.

Chociaż książka jest zarezerwowana dla młodszych czytelników, ja podczas czytania bawiłam się równie dobrze jak kilka lat temu.

Pamiętam jak wczoraj, moment kiedy zaczytywaliśmy się w pierwszym wydaniu Pamiętnika Księżniczki. Potem oglądaliśmy film, śledząc perypetie Mii - księżniczki, która wcale nią nie chciała być. Ale to było dawno, dawno temu.

Wznowienie tej historii to okazja do poznania pierwszy raz tej powieści, albo przypomnienia sobie jej na nowo - to akurat ja. I co mogę teraz, po latach, napisać? Ta historia nic się nie zestarzała, chociaż minęło już 20lat od jej wydania. Jest amerykańsko, zabawnie, lekko i w dodatku wszystko w konwencji pamiętnika. Czyta się szybko i przyjemnie, bo to książka która będzie czystą rozrywką.

I młodsi i starsi czytelnicy na pewno będą się świetnie bawić przy lekturze. A w dodatku super będą wyglądać z tą książką, bo jest pięknie wydana.