Paleta marzeń

Autorka w swojej powieści posłużyła się dwutorową narracją. Czytelnik poznaje więc oddzielnie dwóch bohaterów, których losy w pewnym momencie łączy przypadkowe wydarzenie. Mimo to aż do końca możemy śledzić ich poczynania z punku widzenia każdego z osobna.

Pierwszą bohaterką powieści jest dwudziestojednoletnia Magda. Kobieta pomimo tak młodego wieku jest właśnie po rozwodzie. Jej największym szczęściem jest kilkuletnia córka Pola. Magda poza tym nie ma zbyt wiele okazji do zachwytów. Mieszka u rodziców, którzy nadal kontrolują jej życie i narzucają swoje zdanie. Uczy się w szkole, której tak naprawdę nienawidzi. Ma duszę artysty, lubi szyć, ale robi to potajemnie gdyż nawet tego nie pochwalają jej rodzice. Poza tym musi znosić wizyty byłego męża Marcina, który regularnie odwiedza córkę starając się przy okazji odzyskać względy byłej żony. Ta jednak nie zamierza do niego wracać. Lata spędzone z nim upłynęły na strachu i poniżeniach. Była regularnie bita, choć nigdy nikomu o tym nie powiedziała. W oczach świata jej mąż po dziś dzień jest chodzącym ideałem...

Drugim bohaterem książki jest Alek. Mężczyzna jest artystą. Jako uliczny malarz zarabia na życie rysowaniem portretów turystów. Jako singiel z kolei korzysta z życia i nie myśli o przyszłości żyjąc z dnia na dzień. Pewnego razu dowiaduje się o wyjątkowym konkursie w którym można wygrać sporą sumę pieniędzy. Alek postanawia wziąć w nim udział. Długo zastanawia się nad tym co narysować aż w końcu na ulicy napotyka Polę z babcią. Mężczyzna myśli, że kobieta jest matką dziewczynki i prosi ją aby pozwoliła mu narysować córkę zdradzając szczegóły konkursu. Kobieta zgadza się bez namysłu, a Alkowi udaje się wygrać konkurs. Wtedy jego życie diametralnie się zmienia, lecz zmiany te nie wynikają z nagłego przybytku dużej gotówki. Magda nie wiedząc bowiem dlaczego Pola znalazła się na rysunku artysty pozywa go. Wyrok sądu jest dla pary wielkim zaskoczeniem. Mają spędzić wspólnie siedem dni, a dopiero po tym czasie usłyszeć ostateczny werdykt. Ta decyzja niesie za sobą szereg konsekwencji i odmienia życie obojga...

Autorka świetnie wykreowała swoich głównych bohaterów. Poznajemy drobiazgowo ich przemyślenia, relacje odnośnie każdego opisanego wydarzenia i burzę uczuć która połączyła tych dwoje. Książka napisana jest lekkim językiem nie pozbawionym humoru i życiowych mądrości. Fabuła jest ciekawa, trochę nierealna np. ze względu na abstrakcyjny wyrok sądu, ale ogólnie jest życiowo, bez upiększania i koloryzowania na siłę. Kobieta z bogatego domu po przejściach i biedny, niewykształcony (choć z wygraną z konkursu) uliczny malarz. Historia jak z bajki, która pokazuje nam też, że warto zawalczyć o marzenia i podejmować w życiu ryzyko. Bez tego nasze życie będzie puste i smutne.

Ogólnie polecam tę lekturę wszystkim, którzy szukają lekkiej i przyziemnej historii z kilkoma fantastycznymi epizodami. Chętnie też rozejrzę się za innymi powieściami pisarki aby lepiej poznać jej twórczość, myślę, że warto nadrobić zaległości ;)

Magda, mimo swojego młodego wieku, ma już za sobą bagaż doświadczeń, a najważniejszą osobą w jej życiu jest córka Pola. Choć dobrze sytuowani rodzice zapewniają jej bezpieczeństwo finansowe, nie może realizować swoich pasji i czuje się niczym ptak zamknięty w złotej klatce.

Pewnego dnia Magda widzi w gazecie portret córki i pozywa ulicznego malarza Alka o bezprawne wykorzystanie wizerunku dziecka. Spotkanie w sądzie staje się niespodziewanym początkiem wspólnej, siedmiodniowej przygody, która obfituje w paletę emocji i uczuć… Czy Magdę i Alka połączy coś więcej, niż sprawa sądowa?

"Chyba nikt, kto bierze ślub, nie myśli o rozwodzie. Gdyby było inaczej, małżeństwa by nie istniały. W momencie składania przysięgi naprawdę wierzy się, a nawet jest się pewnym, że to na całe życie. Nie tylko na dziś, jutro czy kilka lat, ale na stałe. Póki śmierć nas nie rozłączy."

Marzenia... któż nas ich nie ma? Każdy o czymś skrycie lub głośno marzy. Sęk w tym, aby nie pozostawały one tylko jedynie w sferze naszych wyobrażeń. Trzeba zrobić wszystko, aby nasze życie nabrało barw, byśmy byli szczęśliwi. Ale by to osiągnąć nie możemy się poddawać po pierwszym niepowodzeniu, tylko próbować dalej.

"- Stwórzmy naszą paletę marzeń, w której miłość będzie jednym z kolorów."

Małgorzata Falkowska porusza w swojej powieści tematy błahe, jak i te poważniejsze, trudne, bolesne, jak chociażby przemoc fizyczną i psychiczną w małżeństwie, brak akceptacji, macierzyństwo w młodym wieku czy bezgraniczną miłość matki do dziecka.

"Miłość usycha, kiedy się jej nie pielęgnuje. Jest pięknym kwiatem, jednak bez wody ginie. Moja woda żyła wewnątrz mnie, lecz wiedziałam, że nie mogę dać jej wypłynąć. Teraz potrzebowałam nowego kwiatu. Może nie tak pięknego jak miłość, lecz równie ważnego, nazywającego się rodziną."

Nie podobała mi się postawa Alka (przynajmniej z początkowych stron powieści), który nie ma szacunku do kobiet, traktując je przelotnie. Później co prawda jego zachowanie ulega przemianie, ale moje wątpliwości budzi to, czy tak szybko można się zmienić? Ale mimo to bardzo go polubiłam.

Świetnym rozwiązaniem było prowadzenie narracji z punktu widzenia zarówno Magdy, jak i Alka. Daje to czytelnikowi lepszy ogląd sytuacji, zrozumienia tego, co czują i myślą bohaterowie.

"Nikt nie urodził się wielkim zwycięzcą, nawet jeśli miał cholerne szczęście."

Jedynie moje wątpliwości budził i z lekka rozmijający się z realizmem (choć nie powiem, jest interesujący i ważny dla całości fabuły) wątek dotyczący wyroku sądowego. Pozwany rzuca hasło spędzenia siedmiu dni razem z Magdą, gdzie ta przystaje na taki obrót sprawy, a sąd się temu przychyla. Nie wiem, ale ja na miejscu dziewczyny raczej bym wstała i głośno się temu sprzeciwiła. Jednakże szanuję i rozumiem zamysł autorki, bo dzięki takiemu rozwiązaniu poznajemy od nieco innej strony życie Alka. On w przeciwieństwie do Magdy, żyje naprawdę. Potrafi maksymalnie wykorzystać dzień na rzeczy, które są istotne, ważne.

Powieść wzbudza w czytelniku wiele emocji - smutek, żal, zwątpienie, śmiech, nadzieję - to tylko część z nich. Zmusza do refleksji, by nikogo pochopnie nie osądzać, gdyż go nie znamy i nie wiemy przez co musiał w swoim życiu przyjść. Ta historia udowadnia również, że jeśli bardzo chcemy i się postaramy, nasze marzenia mają szansę się spełnić.

Akcja książki osadzona została w pięknym mieście, jakim jest Toruń. Po prostu urzekła mnie ta otoczka. Aż chciałoby się przyjść tymi urokliwymi uliczkami. Nie zabrakło ciekawych zwrotów akcji, ciętych ripost bohaterów, z kolei zakończenie mocno mnie zaniepokoiło, więc czym prędzej zabieram się za drugą część.

"Paleta marzeń" to słodko-gorzka, niezwykle pozytywna choć i nie pozbawiona wzruszeń powieść o dążeniu do spełnienia marzeń, o miłości, potrzebie kochania i bycia kochanym. Polecam gorąco!

„Magda, mimo swojego młodego wieku, ma już za sobą bagaż doświadczeń, a najważniejszą osobą w jej życiu jest córka Pola. Choć dobrze sytuowani rodzice zapewniają jej bezpieczeństwo finansowe, nie może realizować swoich pasji i czuje się niczym ptak zamknięty w złotej klatce.

Pewnego dnia Magda widzi w gazecie portret córki i pozywa ulicznego malarza Alka o bezprawne wykorzystanie wizerunku dziecka. Spotkanie w sądzie staje się niespodziewanym początkiem wspólnej, siedmiodniowej przygody, która obfituje w paletę emocji i uczuć… Czy Magdę i Alka połączy coś więcej, niż sprawa sądowa?

„Paleta marzeń” to pełna emocji książka o trudzie podejmowania decyzji oraz o tym, że życie często toczy się innymi torami, niż to sobie zaplanowaliśmy.”

Małgorzata Falkowska ma wierne grono swoich czytelników, do którego oczywiście należę i ja. Od razu przyznam się bez bicia, że nie czytałam jej wszystkich książek (wstyd się przyznać, ale przeczytałam tylko dwie). Nie zmienia to jednak faktu, że uwielbiam historie, które wychodzą spod jej pióra i na pewno, gdy tylko znajdę czas, to nadrobię wszystkie zaległości.

Zabierając się za Paletę marzeń, byłam święcie przekonana, że to książka, która okaże się lekkim i przyjemnym w odbiorze romansem. O ja głupia! Zapomniałam o tym, że Falkowska lubi zaskakiwać... Bo choć oczywiście znajdziemy w książce piękną historię miłosną, to i także sporo trudnych i bolesnych tematów. Przemoc domowa ta fizyczna i psychiczna dotyka wielu par, tak prawdę powiedziawszy i mi nie jest obca, więc tym bardziej takie książki wywołują we mnie sporo emocji i przywołuję nie najlepsze wspomnienia. Nie jest to nic złego, bo ja naprawdę uwielbiam takie książki, które ukazują prawdziwe życie i uświadamiają czytelnikowi wiele istotnych, czasami bolesnych prawd. Kolejna sprawa to ocenianie ludzi po tym, co widzimy, nie starając się ich poznać, nie wiedząc, dlaczego zachowują się tak, a nie inaczej. W moim odczuciu jest to strasznie okrutne, bo nigdy nie wiemy, przez co dana osoba przeszła i ile wycierpiała.

No dobra koniec smutów, bo tak prawdę powiedziawszy to zakochałam się w tej historii. To naprawdę piękna i niezwykła opowieść, która skradła moje serce. Nie będę się więcej rozpisywać, ale zapewniam Was, że po tę powieść koniecznie musicie sięgnąć. Emocji i wrażeń Wam nie zabraknie. To wspaniała historia o nowym starcie i o miłości, która zmusza do wielu refleksji. Aaaaa i to zakończenie... Falkowska zabiję Cię kiedyś ;)

Gorąco polecam!

Magda, mimo swojego młodego wieku, ma już za sobą bagaż doświadczeń, a najważniejszą osobą w jej życiu jest córka Pola. Choć dobrze sytuowani rodzice zapewniają jej bezpieczeństwo finansowe, nie może realizować swoich pasji i czuje się niczym ptak zamknięty w złotej klatce.

Pewnego dnia Magda widzi w gazecie portret córki i pozywa ulicznego malarza Alka o bezprawne wykorzystanie wizerunku dziecka. Spotkanie w sądzie staje się niespodziewanym początkiem wspólnej, siedmiodniowej przygody, która obfituje w paletę emocji i uczuć… Czy Magdę i Alka połączy coś więcej, niż sprawa sądowa?

Ostatnio pisałam, że „prześladują" mnie polscy pisarze. Teraz przyszedł czas na Małgorzatę Falkowską. Jest to pierwsza powieść tej autorki, którą mam do czynienia. Nie mówię, że ostatnia, ale chyba dam sobie czas, co do polskich autorów.

Muszę przyznać, że książka mnie zaskoczyła. Należy też dodać, że zaskoczyła mnie pozytywnie. Historia dzieję się w Toruniu, jeżeli ktoś nie zna tego miasta (jak ja), to nie ma bladego pojęcia gdzie się znajduje i gdzie się przemieszcza. Nie jest to oczywiście jakiś duży problem, ale dla mnie stanowi pewne nieudogodnienie. Choć może powinnam wpisać nazwę danej ulicy w smartfona wszystko bym wiedziała, ale nie na tym to polega.

Jestem pozytywnie zaskoczona, że nie przeszkadzały mi w książce polskie imiona i nazwy własne, które dotychczas bardzo mnie raziły. Wydaje mi się, że fabuła książki była dobrze skonstruowana, tak by czytelnik chciał poznać dalsze losy Alka i Magdy. Duży plus za podzielenie historii na dwa różne spojrzenia. Lubię takie zabiegi.

Więcej na: [Adres usunięty]

Księżniczka i żebrak.

Kochani. Dziś poruszymy bardzo ważny, a zarazem dający do myślenia temat, jakim jest miłość matki do dziecka i to, jak wiele właśnie dla dobra dziecka jest w stanie znieść matka. Zapewne zgodzicie się ze mną, że dla prawie każdej kobiety, która zostaje matką, nadrzędnym celem jest, aby zbudować dla swojego potomstwa szczęśliwą, rodzinę, w której będzie ono czuło się szczęśliwe, kochane i bezpieczne. Co jednak powinna zrobić matka, jeśli dla szczęścia dziecka poświęca szczęście własne?

Przed takim właśnie takiego dylematu stanęła główna bohaterka powieści Małgorzaty Falkowskiej „Paleta marzeń”, ale trochę więcej szczegółów zdradzę Wam już za chwilę.

Zacznijmy od tego, że w momencie, kiedy my czytelnicy mamy możliwość śledzić perypetie Magdy, bo to jej będziemy towarzyszyć, poznając wydarzenia opisane na kartach powieści, kobieta właśnie za kilka godzin ma zjawić się w sądzie na swojej sprawie rozwodowej. Zapewne teraz myślicie sobie, że nasza bohaterka jest załamana i zrozpaczona, bo przecież jej, życie rodzinne legło w gruzach. I tu Was zaskoczę, otóż dla Magdy jest to jedna z najpiękniejszych chwil życia, gdyż udało jej się wyrwać z trwającego pięć lat toksycznego związku.

„Już czułam zmiany. Dla rozwódki powietrze pachnie inaczej, ptaki śpiewają piękniej,a ludzie wydawali się bardziej przyjaźni”.

Teraz młoda, bo zaledwie dwudziestojednoletnia kobieta, chce zapomnieć o przeszłości i zapewnić swojej ukochanej córeczce Poli spokój i bezpieczeństwo po tym, przez co przeszła, bo jak wiadomo, rozstanie rodziców zawsze jest dużym wstrząsem dla dziecka. Za swój nadrzędny cel młoda mama postawiła sobie, że nie pozwoli, aby ktokolwiek jeszcze kiedyś skrzywdził jej córkę. Można by odnieść wrażenie, że Magda ma jak najlepsze warunki do tego, aby zacząć wszystko od nowa, ponieważ z racji tego, że miesza z zamożnymi rodzicami, nie musi martwić się problemami finansowymi, co, jak doskonale wiecie, dla samotnej matki ma ogromne znaczenie. Niestety rzeczywistość nie jest, tak optymistyczna, bowiem tłamszona przez własną matkę Magda, nie może realizować własnych pasji i marzeń, Magda jednak wszystko cierpliwie znosi.

Pewnego dnia jednak dzieje się coś, co burzy z trudem zbudowany spokój matki. Dziewczyna dowiaduje się, że uliczny malarz bezprawnie wykorzystał wizerunek małej Poli do udziału w konkursie. Jak przystało na prawdziwą matkę Magda, staje na straży dobra córki i składa przeciwko młodemu artyście pozew do sądu. Nie wie jeszcze, że decyzja sędziego odmieni na zawsze jej życie. Nie myślcie, że zdradziłam Wam zbyt wiele, bo jest to zaledwie początek tego, co przygotowała dla swoich czytelników autorka. Magda i Alek są na siebie skazani. Ale czy przymus przerodzi się w chęć przeżycia czegoś więcej? Odpowiedzi na to pytanie musicie poszukać sami podczas lektury.

Powiem Wam tylko jedno. W przypadku tej dwójki nic nie jest oczywiste. Magda i Alek pochodzą z zupełnie różnych środowisk i oboje doskonale zdają sobie sprawę, że ich spotkanie jest niczym zderzenie dwóch obcych sobie światów. Magda nie może również zapomnieć o tym, że jest przede wszystkim matką. Wkrótce będzie zmuszona stoczyć walkę serca z rozsądkiem. Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak potoczą się losy księżniczki i żebraka, sięgnijcie po „Paletę marzeń”.

Jeśli chodzi o samych bohaterów, to poprzez to, jak czytelnik postrzega ich oboje na początku i to, czego dowiaduje się o ich przeszłości i teraźniejszości wraz z biegiem fabuły, autorka chce uświadomić nam, że pierwsze wrażenie o drugim człowieku może być bardzo mylące i dopóki nie poznamy kogoś bliżej, nie powinniśmy zbyt pochopnie go oceniać. Często to, co widzą oczy, jest tylko maską i pancerzem ochronnym przed cierpieniem, a to, co najważniejsze i prawdziwe skrywane jest głęboko w nas.

Co prawda autorce nie udało się uniknąć w swojej książce schematów, ale mnie one zupełnie nie przeszkadzały. A nawet powiem więcej, wśród tych schematów znalazłam coś, z czym nie spotkałam się dotąd w żadnej innej książce. Chodzi mi o rozwiązanie, jakie sędzia prowadzący rozprawę sądową z powództwa Magdy przeciwko Alkowi, zaaprobował, aby oboje mogli ochłonąć i rozwiązać problem niejako we własnym zakresie. Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej, nie pozostaje Wam nic innego, jak bezzwłocznie sięgnąć po książkę Pani Małgorzaty, do czego serdecznie Was zachęcam, ponieważ jest to naprawdę dobra książka, którą dzięki lekkości pióra autorki czyta się bardzo szybko i z ogromną przyjemnością.

Nie mogę w przypadku tej książki nie poruszyć kwestii okładki książki, która, choć bardzo mi się podoba, to w moim odczuciu może być ona bardzo myląca w odniesieniu do fabuły książki. Sugerując się okładką, możemy odnieść wrażenie, że poznamy kolejną cukierkową historię jakich wiele. Tymczasem na pewno nie znajdziemy w tej książce cukru i lukru.

Wręcz przeciwnie będziemy musieli zmierzyć się ze wspomnieniami toksycznego związku, przemocy upokorzenia. Będziemy również światkami próby rozpoczęcia lepszego życia po przeżytej traumie, Magda będzie musiała odpowiedzieć sobie na wiele trudnych pytań i podjąć jeszcze trudniejsze decyzje, które zaważą na reszcie jej życia, a wybór nie jest oczywisty, ponieważ w grę wchodzi dobro dziecka.

W tym miejscu na zakończenie chciałabym zadać Wam, dwa pytania. Po pierwsze, Czy matka powinna trwać w związku, który ja unieszczęśliwia dla dobra dziecka, przedkładając własne dobro nad jego szczęście? Oraz pytanie drugie, czy według Was osoba, która była tyranem w związku, zasługuje na to, by dać jej drugą szansę?

Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Reasumując, książkę oczywiście polecam. Gwarantuje Wam, że spędzicie z nią bardzo miło czas, a jednocześnie, te kilka godzin, jakie spędzicie na jej lekturze, zaowocuje wieloma przemyśleniami na bardzo trudne tematy, które wymusza na nas samo życie.