Ostatnie światła gasną. Tom 1

recenzja opublikowana na bookstagramie: [Adres usunięty]er

❝ Świat składał się ze słów. Od początku do końca były tylko słowa. Słowa zaś były od zawsze i na zawsze, dlatego żaden początek ani koniec nie istniał ❞

———

A co gdyby w rzeczywistości słowa były czymś więcej niż zestawieniem liter- gdyby tak naprawdę posiadały pewną moc? Zakon Ostatnich Świateł ma świadomość, jaką siłą one dysponują i za wszelką cenę stara się trzymać tę wiedzę w ukryciu- niestety tam, gdzie znajduje się potęga, taka jak ta, zawsze będą i tacy, którzy są gotowi ją zniszczyć. Gdy główna bohaterka, Ida, okazuje się auktorką- osobą zdolną do formowania rzeczywistości przy użyciu słów, musi porzucić wszystkie swoje dawne przekonania, zmierzyć się z trudną przeszłością, a także zrozumieć, kim naprawdę jest. Główna bohaterka zaczyna również zdawać sobie sprawę, że bycie kimś tak wyjątkowym wiąże się z wieloma niebezpieczeństwami, które od teraz nieustannie będą stawać jej na drodze. ,,Ostatnie światła gasną” to historia, w której słowa są jak najbardziej żywe, a ich potęga nie zna żadnych granic.

Bardzo długo biłam się z myślami, jak ocenić tę książkę. Z jednej strony zachwycałam się poszczególnym elementami historii Hani Czaban, które wywarły na mnie ogromne wrażenie i podziw wobec autorki, a z drugiej przed poczuciem pełnej satysfakcji z lektury przeszkodziły mi pewne czynniki, które sprawiły, że momentami podczas czytania moje myśli kierowały się w zupełnie inną stronę i nie czułam się w do końca zaangażowana w akcję.

Wielokrotnie już podkreślałam, jak bardzo zachwycił mnie język ,,Ostatnich Świateł”. Dobór słów przez autorkę jest naprawdę trafny, przepiękny i nadaje całej historii urokliwy klimat, połączony z nutą tajemniczości oraz grozy. Zamiast rozdziałów czytelnik otrzymuje opowieść w rozsypce fragmentów o różnych określeniach- rozbłysków, skrawków, urywków i wielu innych, co jest oryginalnym zabiegiem ze strony autorki, nadającym wyjątkową aurę całej historii. Każdy element rozpoczyna się błyskotliwymi rozważaniami, które są poprzedzone cytatami ze znanych dzieł, co stanowi intrygującą zapowiedź dalszej historii bohaterów. Wiele z tych zdań wprowadzających wzbudziło we mnie refleksje, skłoniło do zatrzymania się na chwilę podczas czytania i zastanowienia nad właściwym sensem słów znajdujących się przede mną.

Jeśli szukacie oryginalnej fantastyki, z niepowtarzającymi się schematami, która będzie czymś zupełnie innym, niespotykanym to z pewnością będzie to książka dla was. Jest to opowieść o magii, ale zupełnie innej niż tej powszechnie znanej z pozostałych książek fantasty, bo o magii słów. Niestety, jak sam pomysł wydawał się naprawdę czarujący, tak jego realizacja nie do końca mnie usatysfakcjonowała. Od początku historii czytelnik zostaje otoczony masą niewiadomych, silnie odczuwa brak podstawowych informacji, które sprawiają, że, w moim przypadku, zwyczajnie ciężko było mi wciągnąć się w historię. Fabuła została skonstruowana w taki sposób, by zmierzać do konkretnego wydarzenia. Z tego powodu akcja przez większość książki jest dosyć powolna i nabiera tempa dopiero na przestrzeni ostatnich 100 stron. Liczyłam, że zakończenie okaże się godne powstania tylu pytań w mojej głowie i pozostawania w zupełnej niewiedzy przez większość czasu, ale było jedną wielką niewiadomą, a ja nie uzyskałam wyjaśnienia, którego oczekiwałam.

Bohaterowie ,,Ostatnich Świateł” to ciekawie wykreowane postacie, ale które niestety momentami potrafiły mnie delikatnie irytować swoim postępowaniem. Nie do końca zgadzałam się z ich sposobem myślenia, poszczególne decyzje wydawały się być pozbawione logiki. Za to świat wykreowany przez autorkę, w którym przyszło funkcjonować bohaterom ,,Ostatnich Świateł”, naprawdę mnie zafascynował- fakt istnienia tajnych organizacji, pilnie strzegących przeróżnych tajemnic jest z pewnością jednym z elementów, który najbardziej przykuł moją uwagę.

Teraz, gdy właściwa akcja ,,Ostatnich Świateł” rozpoczęła się na dobre, czuję się bardziej zaintrygowana tym, co w przyszłości szykuje autorka- dlatego mimo nie do końca przekonującego początku trylogii, planuję dać szansę kolejnym tomom i poznać dalsze losy bohaterów.

3,5/5⭐

Autorka po raz kolejny udowadnia, że polska fantastyka utrzymana jest na wysokim poziomie. Zarówno kreacja świata (akcja dziejąca się w Lublinie), jak i bohaterowie są napisani skrupulatnie oraz potrafią zaskoczyć. Pomysł na fabułę zdecydowanie intryguje - wpływanie na rzeczywistość za pomocą wypowiedzianych słów zdecydowanie rodzi wiele możliwości poprowadzenia akcji. Mroczny klimat powieści sprawił, że czytałam lekturę z niemałym zainteresowaniem. Od połowy książki akcja jest niezwykle dynamiczna, a ostatnie strony czytałam z zapartym tchem. Zdecydowanie sięgnę po kontynuację powieści.

Polecam „Ostatnie światła gasną” dla młodzieży oraz nieco starszych czytelników. Książka jest adresowana do osób w wieku 12+, jednak górna granica wieku nie istnieje (jako dwudziestolatka również bawiłam się znakomicie). Poza tym, obok okładki nie da się przejść obojętnie, prawda?

Po dobrym i solidnym debiucie, młodziutka autorka nie spoczęła na laurach i zaserwowała czytelnikom nową powieść. Znów zajęła się nurtem fantasy i znów z bardzo dobrym rezultatem. Bo niby rzecz dzieje się w Lublinie, a jednak w jakimś trudnym do określenia universum, które trzeba najpierw zwiedzić, rozeznać się w sytuacji, a potem pozostaje jedynie cieszyć się lekturą i przygodami, która Hania przygotowała dla swoich bohaterów.

Powieść wcale nie rozpoczyna się łagodnym i zwyczajnym wprowadzeniem, a od razu potężną traumą po stracie najbliższej osoby. I w momencie, w którym głównej bohaterce – Idzie wydaje się, że tkwi w jakimś upiornym stuporze, w sukurs przychodzi Helena z Zakonu Ostatnich Świateł oraz nie mniej straumatyzowany niż dziewczyna Kornel. Młodzież doskonale się rozumie, ale do ich życia z rozmachem wkrada się magia, bowiem okazuje się, że dziewczyna jest auktorką – osobą, która potrafi swoje myśli urzeczywistnić. To jednak dopiero początek drogi, którą młodzież musi podążać.

Hania Czaban ma niebywałą lekkość w tworzeniu swoich postaci. Po raz kolejny udowodniła, że są one arcyrealne i z powodzeniem mogłyby nam towarzyszyć w prawdziwym życiu. Autorka nie boi się konfrontacji z trudnymi tematami, doświadcza swoich bohaterów, stawia przed nimi wyzwania i zachwyca tym, jak mocni z nich wychodzą.

Poza tym, cudownie wplata fikcję w rzeczywistość, szafuje pomysłami i wdraża je bez wahania. Sprawia to, że jej powieść jest ciekawa i nie nudzi, a to procentuje szybkością czytania i pochłaniania książki w tempie ekspresowym.

Ciekawa jestem jak rozwinie się ta historia i co jeszcze przygotowała dla swoich bohaterów (i czytelników, rzecz jasna) autorka.

Ostatnie światła gasną.

Ida dowiaduje się, że posiada niezwykłą moc nad, którą musi zapanować. Po śmierci ojca trafia do Zakonu, gdzie ma się uczyć panowania nad magią.

Kornel natomiast o magii dowiaduje się przypadkiem. Po śmierci rodziców poszedł do wydawnictwa, które do nich należało i tam jego świat stanął na głowie.

Podczas czytani tej książki zaczęłam zaznaczać różne fragmenty. Należały one głowie do rozdziałów poświęconych Kornelowi. Mrok, który go opanował po śmierci rodziców był mi dziwnie znajomy. Nie przeżyłam takiej tragedii jak on, jednak jego uczucia wydawały mi się bardzo bliskie. Po tym jak z rozdziałów o Kornelu skupiliśmy się głównie na Idze dalej byłam zaciekawiona jednak w pewnym momencie rozdziału poświęcone tłumaczeniu magii były dla mnie nużące. Czekałam aż zacznie dziać się więcej. I według mnie takim kulminacyjnym momentem akcji było ostatnie 100 stron. Wtedy czytałam książkę z zapartym tchem czekając na wyjaśnienia.

Jest to pierwsza część tej historii i mimo mojego chwilowego znużenia uważam to za dobrą historię. Czuję, że kolejny tom będzie jeszcze lepszy niż ten. Dlatego czekam z niecierpliwością jak potoczą się dalej losy bohaterów.