Ostatnie dni w Berlinie

Historia ukryta na kartkach powieści Palomy Sanchez-Garnica „Ostatnie dni w Berlinie” wciągnęła mnie od samego początku. Znalazłam tutaj faszyzm i stalinizm, a wszystko to poprzeplatane pragnieniem miłości i walką o przetrwanie. Przepiękna książka, którą każdy z was powinien przeczytać. Oczywiście przy tej historii nie obeszło się bez łez, dlatego przed czytaniem radzę zaopatrzyć się w chusteczki. Tutaj możecie zobaczyć kto był gorszy Hitler i jego zwolennicy czy raczej Stalin i jego miłośnicy.

Czas akcji to lata 1906-1945. Różne miejsca akcji – Piotrogród, Kołyma, Berlin, Warszawa i Szwajcaria. Także jak widzicie nasi bohaterowie przemieszczają się również po kilku krajach. Ojciec naszego głównego bohatera w 1906 r. przyjechał do carskiej Rosji w celu objęcia stanowiska attaché handlowego w ambasadzie Hiszpanii. Tam poznał swoją przyszłą żonę, z którą doczekali się czterech pociech (trzech synów i jednej córki). Najstarszy z nich to Jurij(nasz główny bohater), potem urodził się Kolia, następna w kolejce była Jekaterina zwana przez wszystkich Katią i na samym końcu urodził się Sasza. Po jego narodzinach wszystko zaczęło się psuć. Obaj starsi bracia biegle władali językami: rosyjskim, hiszpańskim, francuskim i niemieckim. Bolszewicka rewolucja wywołała piekło na ziemi. Jak z nią poradziła sobie nasza rodzinka Santacruz? Jak to się stanie, że nasz bohater Jurij znajdzie się w Berlinie? Czy dla niego to nowe miejsce okaże się szczęśliwe, czy raczej będzie gwoździem do trumny? Czy po dojściu Hitlera do władzy w Berlinie będzie bezpiecznie dla obcokrajowców?

Poznacie również Kolię, który można powiedzieć pracuje dla Stalina. Czy jest dobrym człowiekiem czy raczej maltretuje i zabija niewinnych obywateli? Jaki sekret skrywają bracia? Czy los ich na zawsze rozdzieli?

Bardzo dobra historia umiejscowiona w okrutnych czasach i miejscach. Jeżeli chcecie poznać prawdziwe piekło to zapraszam do przeczytania tej powieści.

Największym kopem do pragnienia życia dla człowieka żyjącego w tamtych czasach była miłość.

Jestem zadowolona z pióra tej autorki. Tematy, które w swojej powieści porusza Paloma Sánchez-Garnica nie są łatwe i proste, mimo wszystko zachęcam do czytania.

Książka „Ostatnie dni w Berlinie” ma cudowną okładkę, która przyciąga wzrok. Jest małym grubaskiem (ponad 500 stron), jednak nie macie się czego bać – szybko się ją czyta. Nie miałam czasu na nudę. Historia braci Santacruz wciągnęła mnie do tego stopnia, że nie mogłam się od niej oderwać. Bardzo poruszająca powieść.

Czy chcielibyście żyć w czasach Hitlera i Stalina?

Z całego serca polecam „Ostatnie dni w Berlinie” – mommy_and_books

'Miłość i nadzieja są potężniejsze niż nienawiść i gniew".

Jurij Santacruz, Rosjanin pochodzenia hiszpańskiego, przybył do Niemiec krótko przed dojściem Hitlera do władzy. Ten dzielny mężczyzna, po wielu przejściach, nie spodziewał się, że będzie w samym centrum wojennych zawirowań. W dniu, kiedy na ulicy staje w obronie młodego komunisty, poznaje swoją wielką miłość - żonę dowódcy SS- Claudię. Mający za cel uratowanie z rąk rosyjskich władz matkę i brata, Jurij musi zmierzyć się z nową rzeczywistością, z wojną, która zmieni życie wielu ludzi. W tym także jego własne.

Początkowo trochę mnie przeraziła ta książka, ponieważ to spore tomiszcze. Wydana jest w niestandardowym formacie (jest większa), a do tego osiada ponad pięćset stron. Na szczęście moje obawy rozwiały się, gdy przeczytałam 1/4 książki. Dlaczego? Dlatego, że pióro Autorki, jej ciekawe opisy wydarzeń, przepełnione emocjami, porwały mnie doszczętnie. Wyruszyłam w długą podróż z rodziną Jurija, a także nim samym, gdyż to on jest głównym bohaterem książki. Zwiedziłam z nim bolszewicką Rosję, piękną i parną Hiszpanię, faszystowskie Niemcy, powojenną Polskę, czy sybirskie obozy pracy. Fakt, to była trudna, długa i żmudna droga. Wraz z Jurijem poznawałam historie ludzi, którzy w mniej, bądź bardziej znaczący sposób pojawili się w jego życiu. Wiele ludzi, wiele historii, wiele narodowości... Ale jeden wspólny cel- przeżyć!

"Ostatnie dni w Berlinie" to naprawdę przepiękna książka. W większości fabuły bardzo smutna, trudna i emocjonalna. Momentami zaciskałam pięści z przytłaczającej bezsilności nad losami ludzi, którzy musieli mierzyć się z wojną i jej skutkami. Momentami jednakże uśmiechałam się i byłam bardzo wzruszona nielicznymi odruchami ludzkiego dobra, współczucia czy życzliwości. Uśmiechałam się także wtedy, gdy byłam świadkiem pięknej miłości, choć ta książka pokazuje jej wiele oblicz. Tych obsesyjnych, niemoralnych i okrutnych, również 🙁

Sporo emocji, sporo łez... Ale było warto 👍👌 Poznałam brutalne, smutne i zupełnie niesprawiedliwe losy ludzi, którzy mierzyli się z nienawiścią, nazizmem Hitlera, czy bezkompromisowością Stalina i Armii Czerwonej. Na wiele wydarzeń drugiej wojny światowej spojrzałam inaczej. I dlatego właśnie kocham takie lektury, jak ta, ponieważ skłaniają do przemyśleń, konfrontacji z własnymi poglądami/ odczuciami. Ale sprawiają także to, że człowiek rozgląda się dookoła siebie i dziękuje za to, co ma. Polecam osobom o otwartych umysłach, dobrych sercach i nerwach ze stali ❤❤❤

Kolejna książka, którą z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim tym, którzy w literaturze poszukują zarówno poruszającej historii, ogromnych emocji, momentów wzruszenia i postaci o których rozmyśla się długo po odłożeniu książki na półkę. Czytając niejednokrotnie miałam łzy w oczach, a przytoczone koleje losu bohaterów wydawały mi się nieziszczalne. Strata najbliższych, rozczarowanie życiem, aż po niebezpieczną miłość do żony dowódcy SS… Wszystko to ma miejsce na kanwie wydarzeń historycznym dobrze nam wszystkim już znanym. Wydarzeń, o których ludzkość zdaje się zapomniała, a które w sercach wielu jeszcze się tlą…

Powieść Palomy Sanchez-Garnicy jest tak niesamowicie dopracowanym dziełem, utkanym z pięknych słów i przepełnionym emocjami, które otaczają serce czytelnika. I chociaż więcej w niej smutku niż radości autorka, gdzieś między słowami stoi na stanowisku, że miłość jest wyznacznikiem i kierunkowskazem w życiu. A każdy człowiek powinien żyć tak, aby za żadną cenę nie zatracić swojego człowieczeństwa…

Zachęcam całym sercem do lektury, zarówno tym, którzy kochają powieści z historią w tle, jak również tym którzy cenią sobie dobrą literaturę pozostawiającą ślad w sercu…

,,Po rewolucji powszechne stało się zwracanie do ludzi w ten sposób; była to kolejna metoda poniżenia tych, którzy kiedyś mieli wszystko. Nie szanowało się ani wieku, ani statusu; władza znalazła się w rękach ludzi takich jak ci kretyni, których rozpoznawało się po niebieskiej czapce z wyszytą na niej czerwoną gwiazdą".

Przeczytałam ją i nie wiem co mam napisać. W głowie szaleją mi myśli pełnie niesprawiedliwości i bólu jakiego doznali bohaterowie. Mówią, by nie wstydzić się własnych łez, więc przyznam, że takowe nie raz pojawiały się na mojej twarzy.

Mówi się, że czasy wojenne były trudne, ale nikt nie wspomina o czasach tuż sprzed wojny, kiedy ludzi chodzili głodni, a kartki nażywność dostawali jedynie ci, którym się poszczęściło. Były zakazy wychodzenia z domu, inaczej trafiało się do wiezienia. Bez odpowiedniego listu, czy też kosztowności, których ludzie nie mieli, nie mogli zupełnie nic. Dzieci umierały z braku leków, który był dostępny tylko wybranym. Nikt nie znał słowa sprawiedliwość, gdyż to humor osoby patrolującej decydował co się z danym człowiekiem stanie. Odbierali wszystko tym, którzy kiedyś mieli dużo. Poniżali ich, bili, torturowali, jakby chcieli się odegrać za własne niesprawiedliwości. Nie mieli serca, nienawiść przysłaniała im wszystko. Nawet matka błagająca o pomoc była pionkiem w ich grze. Ograbiona z dumy, odzienia i skarbu, który miał być przepustką do wyjazdu z kraju, została bestialsko potraktowana i wsadzona do więzienia. Cudem udało jej się wyjść, została dobrze wykupiona, jednak cóż to za szczęście, skoro nie dane jej było opuścić miejsca zamieszkania? Ryzykowała życie dla najmłodszego syna i los odebrał jej wszystko, łącznie z rodziną.

To opowieść o chłopcu, który w późniejszych latach wstawi się za młodym komunistą napadniętym przez hitlerowskie oddziały szturmowe. W późniejszym czasie jego życie zmieni się za pośrednictwem pewnej kobiety, która odbierze mu zdolność racjonalnego myślenia. To nie koniec historii. Walka o przetrwanie ma tu swój dalszy ciąg, który wywoła plagę łez i smutku. Niesamowicie prawdziwa i ujmująca; bardzo ją wam polecam!

Książka niezwykła w swojej kreacji opiewającej w kilkuletnie, wielowątkowe wydarzenia, przekraczająca utarte ramy schematyczności w literaturze osnutej na wojennej zawierusze emocji, swoim brzemieniem ujmująca w swoiste okowy poruszenia. „Ostatnie dni w Berlinie” to pozycja osadzona na łańcuchu zdarzeń, który splata ogniwa ekscytacji i, całkowicie skrajnego od niej, lęku, jarzma samej wojny i zgliszczy, zgaszonymi walkami świata oraz spętanych bolesnymi doświadczeniami ludzkich duszy, które po sobie zostawiła. Fabuła obnaża dyferencyjne odczucia ludności niemieckiej, która mamiona czczymi obietnicami poprawy losu ulega mrocznemu wyrzeknięciu się człowieczeństwa lub świadomie walczy z narzuconym systemem wartości. Rygorystyczna bezduszność, okryta całunem naszkicowanym z ciemnych barw, uwypukla kolory dobra, tak nieczęsto w tym okresie usytuowane na palecie egzaltacji, o impresywnym charakterze rodzącym się pod wpływem obligatoryjnego wewnętrznie impulsu. Tym samym uwydatniono historię nietuzinkowej miłości, pełnej niepewności i ciężkich moralnie wyborów, o ścieżkach przecinających się w najmniej właściwym momencie. „Ostatnie dni w Berlinie” to powieść wzbijająca się na wyżyny wielowymiarowości, utkana z nici wielu historii, w których narodowość stanowi przywilej, jak i skazę. To wypełniona jaskrawymi doznaniami ekskursja po najgłębszych zakamarkach ulokowanych w osobowości instynktach, zaciekle toczących bitwy z osadzoną na dnie serca krztyną humanitarnych odruchów. Trudna w przesłaniu, angażująca do tego stopnia, że wytycza wyczuwalne pod palcami bruzdy po łzach nieprzerwanie toczących się przez większą część lektury po policzkach, nasilających się na ostatnich stronach tej fabuły, szarpiąc strony empatycznej natury, które wybrzmiewają w obliczu zapisującej się pogrubionym drukiem na kartach historii bezwzględności. Oddana z zapierającym dech pietyzmem zmienność priorytetów z domieszką egoizmu oraz elastyczność granic, które z pewnością rozmyślnie się przekracza. Niewątpliwie jedna z najlepszych książek z drugą wojną światową w tle tego roku.

Bardzo trudna i ciężka lektura, przez którą lecą łzy litrami, ale warta uwagi i napisana tak, że nie czuje się dużej ilości treści. Jest nieco większa jeśli chodzi o format i tym samym tekstu jest sporo, ale czyta się jednym tchem, dosłownie.

Polecam, choć uważam, że zapas chusteczek i herbaty jest obowiązkowy.

Każda osoba, która lubi powieści historyczne będzie usatysfakcjonowana po przeczytaniu tej konkretnej!

Jeśli kochacie powieści, które na swych kartach skrywają poruszające historie, to koniecznie sięgnijcie po książkę Palomy Sanchez-Garnicy. „Ostatnie dni w Berlinie” wyciskają łzy, skłaniają do refleksji, zadają wiele pytań, na które odpowiedzi szukać będziemy jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Autorka stworzyła historię, która porusza najczulsze struny naszych emocji i mocno trafia do naszej empatycznej natury. Podczas lektury tej książki Wasze oczy nieraz się zaszklą, a serce wyrywać będzie się w nadmiarze wzruszeń i porywach emocji. Szczególnie polecam te książkę czytelnikom, którzy szukają w literaturze nietuzinkowych historii.

Paloma Sanchez-Garnica zaprasza nas do poznania poruszającej historii Jurija Santacruz. Jego ojciec Miguel przybył do Sankt Petersburga wiosną 1906 roku. Miał tu objąć posadę attache handlowego w ambasadzie Hiszpanii w carskiej Rosji. Niestety rodzinie Santacruz życie nie szczędziło dramatycznych chwil. Jurij stracił matkę i młodszego brata.

Po latach mężczyzna dąży do ich odnalezienia. Jednak jak to w życiu bywa, priorytet ten schodzi na drugi plan. Dla Jurija najważniejsza jest teraz miłość do Claudii – żony dowódcy SS.

Nie ukrywam, że historia rosyjsko-hiszpańskiej rodziny porusza do łez. Wyciska je aż do ostatniej kropli! Ta historia jest wręcz niewyobrażalna. Jej wielowątkowość oraz emocjonalny ładunek sprawiają, że podczas lektury nic innego się nie liczy.

Paloma Sanchez-Garnica dokonała rzeczy wyjątkowej. Nie tylko stworzyła piękną historię. Ukazała również kawał historii tej prawdziwej – historii hitlerowskiego zła, które na kartach dziejów naszej cywilizacji zapisało się czarnymi zgłoskami.

Czytając tę książkę, czujemy, że autorka włożyła ogrom pracy w ukazanie faktów. Pisząc tę powieść, dała jeszcze coś więcej - swoje serce, tworząc tak poruszającą historię i ubierając ją pięknymi słowami. Sztuką jest tak mocno trafić do serc czytelników, do ich emocjonalności, i wyrwać to wzruszenie, które przeszywa całe ciało, każdego kto, sięgnie po „Ostatnie dni w Berlinie”.

Dodam więcej historia zapisana na kartach tej powieści, to gotowy materiał na adaptację filmową, która może być nie tylko kinowym hitem, lecz filmem, o którym będą mówiły następne pokolenia. Bo to, że powieść Palomy Sanchez-Garnicy przetrwa pokolenia, potwierdzi każdy, kto poznał historię Jurija Santacruz.

Powieść „Ostatnie dni w Berlinie” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

„Jesteście pełni nienawiści… Nienawiści do innych, do tych, którzy myślą inaczej niż wy, nienawiści do osoby, która staje Wam na drodze w kwestiach tak delikatnych, jak miłość…”

„Ostatnie dnie w Berlinie” to historia Jurij Santacruz, która wywołuje wiele emocji. Historia chłopaka, którego życie nie było łatwe. Urodził się w Rosji tuż przed rewolucją Bolszewicką, której skutki sprawiły, że San Petersburg z dnia na dzień stawał się brudnym i ciemnym miastem. Zapanowała w nim niepewność i niedostatek. Wiodąca do tej pory szczęśliwe życie rodzina Santacruz, zaczęła zmagać się z problemami. Wysiedlenie i życie w złych warunkach doprowadziły młodszego brata Jurij do choroby. W takiej sytuacji każda matka, która ma ciężko chore dziecko będzie starać się zrobić wszystko by zdobyć lekarstwo i uratować dziecko. Czy w tym przypadku udało się je zdobyć, czy może wpadła w kłopoty?

W końcu wydaje się, że los postanowił się do nich uśmiechnąć i zdobyli pozwolenie na wyjazd do Berlina a stamtąd do Mińska. Ale niestety, nie było im dane opuścić Rosji razem. Weronika, ich matka i młodszy syn państwa Santacruz zostali. Dlaczego?

Jurij poznaje w Berlinie Claudie. Kobietę, którą szybko obdarzył uczuciem i jak się okazała, uczucie to zostało odwzajemnione. Niestety, ale tym dwojga nie jest pisane być razem. Claudia jest już żoną oficera SS. Nasz bohater poznaje Kriste, ale czy tym razem będzie mu dane zaznać trochę spokoju i szczęścia?

Jurij w przeciwieństwie do jego ojca, nigdy nie porzucił zamiaru by odnaleźć swoich bliskich i sprowadzić ich do siebie. Nie było to jednak łatwe, bo życie w Berlinie również było walką o przetrwanie. Do władzy dochodził Adolf Hitler i warunki w stolicy Niemiec zmieniły się z dnia na dzień.

Książki o II Wojnie Światowej najczęściej opisują los ludzi w Polsce, Francji, Anglii i w innych krajach, ale jeszcze nie trafiłam na taką, która opisuje życie w tym ciężkim dla ludzkości czasie w Niemczech i w Rosji. Książka jest dość pokaźna, ale pomimo to czyta się ją szybko i zapartym tchem. Kolejne jej strony ukazują nam brutalność oficerów SS jak również dowódców armii Rosyjskiej. A wśród tego okrucieństwa rozwija się miłość. Miłość, która niestety choć prawdziwa, nie ma szans na przetrwanie. Powieść Palomy Sanchez-Garnica ukazuje okrutny, brutalny świat pozbawiony człowieczeństwa, w którym przyszło żyć ludziom na początku XX wieku i skłania do myślenia o tym ile człowiek jest w stanie zrobić by przetrwać. Nam dzisiaj jest to trudno sobie nawet wyobrazić. Bohaterowie są barwni i bardzo dobrze wykreowani, a ich losy wywołują u nas dużo emocji. Od smutku i żalu, po złość na tych co sprowadzili piekło na ziemię.

Dla kogo jest ta książka? Myślę, że dla każdego. I dla tych co lubią czytać powieści historyczne jak również dla tych, którzy nie zamykają się w jednym gatunku i lubią czasami przeczytać o czymś innym. Jeśli lubicie książki wielowątkowe, pełne zwrotów akcji i pozostawiające w sercu ślad to właśnie „Ostatnie dni w Berlinie” są lekturą dla Was. Polecam!

W natłoku książek, które w opisie mają fabułę osadzoną w czasach drugowojennych, trudno jest znaleźć pozycję wartościową, wnoszącą do czytelniczej głowy i pewne historyczne fakty, i wartości, które jako ludzie żyjący w czasach względnego spokoju powinniśmy pielęgnować. Ucieszył mnie więc fakt wydania "Ostatnich dni w Berlinie", a to, co przeżywałam podczas lektury, pozostanie ze mną na długo.

Jest to monumentalna powieść, opowiadająca o losach kochającej się rosyjsko-hiszpańskiej rodziny, która po przewrocie i obaleniu caratu w latach dwudziestych ubiegłego wieku, usiłuje uciec na Zachód, chroniąc swoje życie. Niestety, potworny pech i zaślepieni żądzą zemsty ludzie krzyżują te plany, rozdzielając rodzinę i na zawsze skazując jej członków na wieczną tęsknotę, która w mniejszym lub większym natężeniu będzie przetaczała się przez całe życie. Szczególnie mocno odbije się na jednym z nich – Juriju, który nie będzie mógł zaznać spokoju u boku ukochanej, póki nie dowie się, co się stało z jego matką i bratem.

To książka, która przygotowana została z wielkim pietyzmem i drobiazgowością. Czytelnik swobodnie wędruje po okresie międzywojennym. Porusza się po niebezpiecznej Rosji, niespokojnej Hiszpanii, aż trafia do Niemiec, kraju rozkwitu, blichtru i wolności, powoli zabijanej przez rodzący się i umacniający w umysłach nazizm, który odziera ludzkość z człowieczeństwa. To niezwykłe przygotowanie rysu historycznego procentuje i pozwala na spojrzenie na Niemców z różnych perspektyw.

Autorka doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że każdy Europejczyk zna źródło nazistowskiego zła, nie uciekała od niego, ale nie skupiała się na nim tak intensywnie, jak na tym, by ukazać charakterologię Niemców nie popierających Fuhrera i jego brutalnych zachowań. Pokazywała tę niewielką część społeczności, która buntowała się przeciwko tym potwornym zmianom, ale mimo wszystko zostawała stawiana przed nieuniknionym i wbrew sobie, często zmuszana do posłuszeństwa.

I w tym całym historycznym tyglu, autorka znalazła miejsce na miłość. I tę, którą kieruje namiętność i pożądanie, ale i tę piękną, metafizyczną, z połączeniem dusz i umysłów. Wszystko to ukwieciła intrygami, nieidealnymi postaciami popełniającymi błędy i skomplikowaną historią ich żyć.

Garnica ma nieprawdopodobny talent do gmatwania wątków i wymagania od swoich bohaterów rzeczy niemożliwych. Przepięknie pisze o uczuciach, zachwyca wiedzą historyczną i wzrusza tak intensywnie, że trudno czytać tę książkę bez używania chusteczek. Wspaniała, wielowątkowa powieść, napisana z rozmachem, olbrzymią wiedzą i elegancją.