Ostatni cud

Bycie odmiennym - czy to zawsze oznacza wyjątkowość? A może przekleństwo, nad którym ciężko zapanować? A może każdy dar oznacza zarówno ciężar jak i błogosławieństwo...

*

Janek to chłopiec, który niespodziewanie pojawił się na świecie, kiedy jego rodzice osiągają już dojrzały wiek. Chłopiec jest jednak niezwykły, czym u jednych budzi radość u innych niedowierzanie i rezerwę. To trudne dzieciństwo również u jego matki zmienia codzienność, uczy ją nowego podejścia do życia, do obycia się z nietypową sytuacją. W międzyczasie dzieje się kilka dziwnych, niewytłumaczalnych wydarzeń, które szokują nie tylko bohaterów, ale też czytelnika, który przez chwilę mieszka w Strzemieszycach Wielkich i próbuje zrozumieć, co łączy czwórkę ludzi, pozornie wcale ze sobą niezwiązanych a jednak łączy ich coś niesamowitego. "Ostatni cud" miewa momenty, w których zbyt wiele opisów zostaje maksymalnie rozciągniętych, takich, bez których fabuła wcale by nie ucierpiała. Jest jednak dobrym, psychologicznym portretem rodzinnym, skupionym na małej społeczności, gdzie nic nie sposób jest ukryć. Obawiałam się, iż zjawisko paranormalne, fantastyczne, będzie czymś szytym grubymi nićmi, jednak spodobał mi się sposób w jaki Marzena Orczyk - Wiczkowska wykreowała małego Janka. Ufny chłopiec, który boryka się z tym, że nie jest taki sam, jak jego rówieśnicy. Jest tu ciekawie zatarta granicą pomiędzy tym, co prawdziwe a tym, co jest wymysłem i fantazją. Warto wspomnieć, że książka jest debiutancką powieścią autorki, w co ciężko uwierzyć widząc, jak wiele pracy włożyła w opis wszystkiego, jak pięknie to zobrazowała. W zwyczajną rzeczywistość wplątała odrobinę tego, co nierealne. A niesamowicie jest zrobić to tak, by czytelnik nie odczuł zniesmaczenia.

Marzena Orczyk-Wiczkowska do tej pory nie była mi znana. Do tej książki podszedłem, więc z wielką ostrożnością i powiem, że całość oceniam pozytywnie. Jeżeli ktoś lubi takie historie, to na pewno będzie zachwycony. Chociaż ja nie mogę powiedzieć, żebym wznosiła okrzyki zachwytu. Jest OK. To książka fikcyjna o czynieniu dobra. Czy w dzisiejszych czasach łatwo jest czynić dobro? Oczywiście, że nie. Niezależnie od tego w jakim miejscu się znajdujemy. Tak właśnie mają bohaterowie książki, którzy chcą czynić dobro. Opowieść jest fajna, więc w sumie zachęcam też inne osoby do tego, aby ją przeczytały.

CZY WIERZYMY JESZCZE W CUDA ?

„A tu ani się obejrzysz i już starość, koniec.” […]a teraz widzę, życie to pyk, i już, tyle co otwarcie i zamknięcie drzwi. „

Wiara w zjawiska paranormalne w dzisiejszych czasach, dla niektórych są bzdurą wywołującą jedynie uśmiech i politowanie. Z podobnymi reakcjami można się spotkać, gdy mowa o cudach. A jednak faktem jest, że stale stykamy się z przypadkami, które są niewytłumaczalne z naukowego punktu widzenia. Człowiek posłuszny swej naturze stara się wyjaśnić niewytłumaczalne zjawiska na płaszczyźnie logiki i rozumu, ale niektóre z nich pozostają tajemnicą.

Strzelmieszyce Wielkie, to mała miejscowość, jakich w Polsce wiele, tutaj żyje zwyczajna para pięćdziesiątaków ze swoimi problemami. Jolanta oczekuje narodzin dziecka, chociaż w tym wieku zupełnie się tego nie spodziewała i ciąża jest dla niej kompletnym zaskoczeniem. Obawia się, o przyszłość potomka, ponieważ jedno dziecko już stracili. Pewnego dnia syn wyszedł do szkoły i już nigdy nie wrócił. Mały Jasio od samego początku zawładnął całym jej światem i spowodował, że nowa nadzieja wkrada się w serce zmęczonej życiem kobiety. Mały radosny promyczek z niecodziennymi zdolnościami połączy losy kilku osób i całkowicie odmieni ich życie na zawsze.

Bardzo dobra powieść, bardzo dobrze napisana, wyróżnia się ciekawą fabułą oraz szczegółowymi portretami postaci, myślę, że to zasługa niekwestionowanej wiedzy z pola zawodowego, która pomogła autorce w stworzeniu realistycznych bohaterów. Jest przyjemną lekturą dla tych, którzy chcieliby w szarej rzeczywistości dostać odrobinę magii. Pełna zagadek i niedopowiedzeń. Realizm pomieszany z fantastyką. Autorka opisuje specyficzne problemy, z którymi boryka się ludność małej miejscowości. Począwszy od elementów stylu życia i obyczajowości, przez kwestie światopoglądowe i religijne, po preferencje polityczne. Marzena Orczyk – Wiczkowska napisała nieśpieszną, poruszającą, ciepłą powieść o zwyczajnych ludziach ich kłopotach, przywarach, radościach i smutkach. O cudach w zwykłym codziennym życiu, których zazwyczaj nie dostrzegamy. Powieść, którą należy smakować i delektować się jej treścią.

Dałam się ponieść aurze roztoczonej piórem autorki. Nie do wiary, że "Ostatni cud" jest jej debiutem. Przemyślana, pięknie opowiedziana historia z ogromną znajomością szczegółów, napisana pięknym językiem. Wyborne portrety psychologiczne bohaterów, wspaniale przedstawiona małomiasteczkowa rzeczywistość.

Na koniec warto dodać, że książka jest bardzo starannie wydana. Wydawnictwo Lira postarało się o piękną oprawę. Estetyczna szata graficzna, twarda oprawa oraz porządne szycie sprawiają, że ta powieść wyróżnia się na tle innych. Pomimo zachwytu nad piękną prozą Orczyk i magicznym przekazem tej powieści, ciepłym i dobrym, od połowy książki, a może już wcześniej miałam cały czas wrażenie, że autorka w bardzo zawoalowany sposób porównuje wiarę katolicką z hinduizmem, chociaż zrobiła to bardzo delikatnie, w przemyślany sposób, wykazując się przy tym niezwykłą wiedzą w tym temacie. Owszem księży katolickich obowiązuje dyscyplina kościelna, podobnie jak żołnierzy we wojsku, także osoby wierzące podlegają przykazaniom, a hinduizm według autorki to wolność. Nie będę się na ten temat rozpisywać, wystarczy samemu o tym poczytać i wtedy się okaże, że wyznawców tej wiary obowiązuje jeszcze większy reżim niż katolików. Imię Hindusa pojawiającego się w powieści raczej też nie jest przypadkowe. Balaram w religii hinduistycznej jest imieniem starszego brata bóstwa Kriszny.

Bez względu jednak na to, w co, czy w kogo się wierzy, każdy potrzebuje uśmiechu, życzliwości, miłości i dobra i to jest właśnie cud, którym mogą się dzielić wszyscy, wierzący z niewierzącymi. Najważniejsze, żeby na wszystko patrzeć przez pryzmat miłości i dobra, bo to ono ma największy potencjał.

Fantastyczna opowieść o potędze miłości i wszechobecnym dobru. Polecam każdemu, kto szuka wytchnienia. Wszystkim nam są potrzebne słowa otuchy, a kiedy już te ludzkie nie wystarczą, szukamy tej nadziei w innych wymiarach. Potrzebny nam jest cud, ale czasami ten cud to po prostu dobry człowiek z wrażliwym sercem, który wyciągnie do nas rękę.

"Lęk wielokrotnie wypowiadany maleje, a wydarzenia – nawet te najcięższe czy nieprawdopodobne – jeśli się ciągle opowiada, z każdym powtórzeniem tracą na znaczeniu, łatwiej je zaakceptować."